Τηλέπλαγκτοι Πλάναι

Ιχναίης σήμα: ούτοι δ' ερεβοδιφώσιν υπό τον Τάρταρον

2011-10-19T23:51:00.043+03:00

Συστημική Οικονομική και Πολιτική Εξάρθρωση

Οι κοινωνίες του Δυτικού Κόσμου, στον οποίο κυριαρχεί η χρηματοδεσποτεία των Banksters, τα ιδιωτικά επιχειρηματικά ολιγοπώλια, το «χρηματικό εμπόρευμα», η διαπραγμάτευση των «χρηματοοικονομικών παραγώγων», η συμβολική οικονομία και ο γενικευμένος παρασιτισμός, έχουν μπει από καιρό στη Περίοδο της Αβεβαιότητας [1]. Πρόκειται για μια περίοδο «Μεγάλης Κατάπτωσης» που, άσχετα και πέρα από τις διάφορες κάθε τόσο κυκλοφορούσες εκδοχές της αυτοδιαψευδόμενης καταστροφολογικής μελλοντολογίας, κανείς αυτή τη φορά δεν θα μπορούσε απόλυτα να εγγυηθεί την παντελή απουσία ιχνών για μια επαπειλούμενη χαοτική Εποχή «Μεγάλης Κατάρρευσης».

Γεωπολιτικές Ζώνες της Φωτιάς

Η σπειροειδής κίνηση των μακρών και συγκυριακών κύκλων της οικονομίας δεν είναι όμως αποκομμένη από τη κίνηση των πολιτικών κύκλων που ορίζουν σε πλανητική κλίμακα τα αλλεπάλληλα κύματα των εθνικών και κοινωνικών αντιμαχιών.

Η συγκυρία αναδεικνύει, εκτός από τα καυτά πολεμικά μέτωπα του Ιράκ και Αφγανιστάν / Πακιστάν, τις νέες γεωπολιτικές ζώνες της φωτιάς στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο. Η Μεσόγειος φλέγεται και οι Αραβικές εξεγέρσεις είναι στη πρώτη θέα αυτής της πυρκαγιάς [2].

Το μέχρι πρόσφατα ηγεμονικό αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο έχει μπει σε κρίση. Η περιδίνηση του πολύμορφου Αραβικού ριζοσπαστισμού μέσα στη χαοτική δυναμική των ανεξέλεγκτων η και ημι-χειραγωγημένων από τον Ιμπεριαλισμό μαζικών αντικαθεστωτικών κινητοποιήσεων, επιφέρει τη μέγιστη ρευστοποίηση του γεωπολιτικού status quo. Τα έκδηλα φαινόμενα είναι η άνοδος του διαλλακτικού σουνιτικού Ισλάμ στο κέντρο της πολιτικής αραβικής σκηνής. Σε αλληλενέργεια με την αναβαθμισμένη Τουρκία του Ρετζέπ Ερντογκάν, η οποία απλώνει την περιφερειακή επιρροή της με το πατρονάρισμα του Παλαιστινιακού και τις συμμαχίες της με τα κόμματα του μετριοπαθούς αραβικού σουνιτισμού. Το άδηλο φαινόμενο αφορά τη στρατηγική και τακτική αναβάθμιση των ευκαιριών τζιχάντ για το μαχόμενο φονταμενταλιστικό ισλαμικό δίκτυο παρά τα πρόσφατα πλήγματα που έχει υποστεί σε επίπεδο ηγεσίας (δολοφονίες Οσάμα μπιν Λάντεν , Ανουάρ αλ-Αουλάκι κ.α.). Η αναμενόμενη δε επικράτηση των Ταλιμπάν στο μέτωπο του Αφγανιστάν περιβαλλόμενη με την αίγλη των δύο νικών πρώτα απέναντι στη σοβιετική και μετά την αμερικανική αυτοκρατορία, θα δημιουργήσει επίσης καινούργια δεδομένα. Αυτά ενόσω τo Σιιτικό Ιράν βρίσκεται σε ένα σημείο αποφασιστικής σημασίας. Παρακολουθούμε τα δειλά βήματα μιας ορισμένης υπόγειας επαναπροσέγγισης με ΗΠΑ στα θέματα της πυρηνικής διαπραγμάτευσης, την αύξηση της επιρροής του μέσα στο Ιράκ και γενικότερα στη Μέση Ανατολή, αλλά και την υφέρπουσα διαμάχη στο εσωτερικό της ιρανικής ελίτ ανάμεσα στη ριζοσπαστική εθνικολαϊκή φράξια του Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ και τους συντηρητικούς του θρησκευτικού ιερατείου.

Η Τουρκο-Ισραηλινή αντιμαχία ολοένα και μετατοπίζεται σε επικίνδυνη ύδατα [3]. Στη φύση της σύγκρουσης περιλαμβάνονται το κουρδικό ζήτημα, η αραβική - παλαιστινιακή επιρροή, ο θαλάσσιος και υποθαλάσσιος πλούτος της Αν. Μεσογείου (όπως ΑΟΖ κ.α.). Το Ισραήλ επείγεται να διευθετήσει εκκρεμότητες καθώς κατανοεί πως οι περιφερειακές σχέσεις ισχύος αναταράσσονται συθέμελα λόγω του ενδεχομένου ανάδυσης ενός πυρηνικού Ιράν, της πλεονάζουσας αραβικής μουσουλμανικής εύφλεκτης εχθρότητας και της πιθανότητας για Παλαιστινιακό κράτος (μέσω ΟΗΕ κλπ) ενώ διαβλέπει πως το τουρκο-ισραηλινό στρατιωτικό .ισοζύγιο ολοένα και μεταβάλλεται προς το δυσμενέστερο για τους ισραηλινούς [4].

Το κατεπείγον του Ισραήλ είναι αυτό που κίνησε τις διαδικασίες του όψιμου Ισραηλινο-Ελληνικού «Αμυντικού Συμφώνου» που επιτρέπει την Ισραηλινή παρουσία σε επίπεδο ελληνικών κέντρων πληροφοριών και στρατιωτικών βάσεων [5]. Αυτά με τις ευλογίες της ελληνικής πολιτικής ολιγαρχίας (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Δημοκρατική Συμμαχία κλπ), όπου η «ανακάλυψη» και προσχώρηση στο νέο άξονα διαδραματίζεται εν μέσω του απόλυτου αδιεξόδου άρθρωσης ελληνικής εθνικής στρατηγικής σε μια περίοδο μεγα-σεισμικών διεθνών και τοπικών γεωπολιτικών διαταράξεων.

Αποτέλεσμα η Ελλάδα, εκτός του κοινωνικοοικονομικού αδιεξόδου της, να διέρχεται ταυτόχρονα τις πύλες μιας επικίνδυνης ιστορικής περιόδου στο τομέα της εθνικής Ασφάλειας και της Ακεραιότητας της όντας εντός της Ν.Α. Μεσογειακής Ζώνης της φωτιάς. Με την Τουρκική Απειλή να μεγεθύνεται σε Θράκη, Αιγαίο, Κύπρο και στα ζωτικά κυριαρχικά δικαιώματα μας (Αιγιαλίτιδα ζώνη, ΑΟΖ Καστελόριζου κλπ κλπ) ενώ ταυτόχρονα να υφίσταται τον Εξοντωτισμό μιας εν εξελίξει συνδυασμένης τριπλής εσωτερικής Κατάκτησης: α) των δυτικών Μεγάλων Δυνάμεων β) της κλεπτοκρατικής πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας γ) του αλλογενούς λαθρομεταναστευτικού εποικισμού και των εγκληματικών συμμοριών του. Κατάκτησης ανεμπόδιστης από την σκανδαλώδη εξοργιστική πολιτική λειτουργία όλων των εξωνημένων κομμάτων της δεξιάς και της αριστερής αντιπολίτευσης που έχουν μετεξελιχθεί ολοκληρωτικά σε εκφυλισμένα επικοινωνιακά εκδοτήρια δελτίων τύπου και «αποκαλύψεων» άνευ νοήματος και σημασίας. Αποκαλύψεων που δεν εμποδίζουν να είναι στη πράξη πιστοί οσφυοκάμπτες που σε ρόλο νέων δωσίλογων υποβαστάζουν εξ αρχής την κατοχική Βουλή της Τρόικα και παρέχουν με τρόπο άμεσο ή έμμεσο την αναγκαία και επαρκή συγκατάθεση ή ανοχή προς την Βενιζελο-Παπανδρεϊκή Διακυβέρνηση ώστε να έχει στη διάθεση της όσο «πολιτικό χρόνο» της χρειάζεται για να περαιώσει την επιχείρηση «ελληνικό προτεκτοράτο» καθ΄ υπαγόρευση των χρηματοδεσποτών εντολοδοτών της [6].

Ο Αγγλοσαξονικός Κόσμος σε κατρακύλα

Η Αμερική ταξιδεύει ολοταχώς προς το τέλος της διακυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα, γεγονός που θα επικυρωθεί στις επικείμενες εκλογές του 2012.

Μαζί της κουβαλάει τις «αποσκευές» μιας κρίσιμης πλανητικής εξασθένισης της γεωπολιτικής ισχύος των ΗΠΑ. Η κατάσταση της στα πολεμικά μέτωπα του Ιράκ - Αφγανιστάν -Πακιστάν και οι αντιφατικές εξελίξεις στον Αραβικό κόσμο δεν καταδείχνουν μόνο μια παρακμή στο επίπεδο της διεθνούς πολεμικο-πολιτικής κραταιότητας αλλά ταυτόχρονα και μια απαστράπτουσα αμάθεια της πολιτικής υπερελίτ, με δεδομένο ότι αποδέχεται τις συμβουλές πλείστων «think tanks». Η οποία για ολόκληρες δεκαετίες έχει αυτοδιαπαιδαγωγηθεί μέσω του εκπαιδευτικού της συστήματος και έχει αυτοπαραμυθιαστεί μέσω των πάσης φύσεως ιδεολογικών μηχανισμών της, ότι όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες του κόσμου τούτου μπορούν κατ΄ ουσία να «κοινωνούν» στο δισκοπότηρο των δικών της «καθαγιασμένων» οικουμενικών αξιών και στόχων. Αρνούμενη να διακρίνει έστω και θαμπά το θεμελιώδες Θουκιδίδειο αξίωμα ότι στη πραγματική ζωή της ανθρωπότητας δεν υπάρχουν πουθενά έστω και δυο έθνη με ίδια εθνικά συμφέροντα.

Ταυτόχρονα μαζί της σέρνει τα συσσωρευμένα «σκουπίδια» της απειλητικής (χρηματοπιστωτικής- χρεωστικής-τραπεζικής) αποσάθρωσης της επικυρίαρχης συμβολικής οικονομίας που ραγδαία συμπαρασύρει στον όλεθρο την ήδη ευρισκομένη σε συνθήκες «νανισμού» πραγματική οικονομία. Το κυριότερο παρακρατάει τις κατεστραμμένες ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων λόγω της βαθμιαίας κατάρρευσης των κοινωνικών και υλικών όρων εργασιακής απασχόλησης και επιβίωσης των εργατικών και των μικρομεσαίων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων.

Η παραπληροφόρηση, ο επικοινωνιακός ψυχολογικός πόλεμος και η μαζική εξαπάτηση μέσω των ΜΜΕ οργιάζει. Παρόλα αυτά τίποτα δεν είναι «υπό έλεγχο». Η «εύφλεκτη ύλη» ολοένα μεγαλώνει και ανά πάσα στιγμή μπορεί να υποστεί την ανεξέλεγκτη «αντίδραση» οδηγώντας στον αληθινό πλανητικό σαρωτικό συγκλονισμό. Για δεκαετίες η νέο-φεουδαρχία του χρήματος, τα ιδιωτικά ολιγοπώλια, οι χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις και οι χρηματαγορές της Wall Street και του City, οι διευθυντικοί τεχνοκράτες της συντριπτικής επέκτασης της ιδιωτικής σφαίρας, του γιγαντισμού των υπηρεσιών και της καταναλωτικής (αντί της παραγωγικής) δημοσιονομικής οικονομίας, όλοι αυτοί σχεδίασαν και σκηνοθέτησαν πλουσιοπάροχα το γκλάμουρ σκηνικό της «new economy» όχι μόνο ως πρότυπο για ΗΠΑ - Βρετανία αλλά και για το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Μέχρι που έρχεται η στιγμή για το Μεγάλο «Τέλος». Τέλος για τούτο το Πρότυπο. Τέλος για τις επικυρίαρχες Χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις και τις Χρηματαγορές του. Τέλος για την Αγγλοσαξονική οικονομικοκοινωνική παρασιτική μηχανική της ιστορίας. «Τέλος», ως μια από τις πιο βασικές προϋποθέσεις για την επιβίωση ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η Ρωσία σε φιλόδοξο επανασχεδιασμό της αυτοκρατορικής γεωοικονομικής και γεωπολιτικής της παρουσίας

Καθώς η πλανητική Μεγάλη Αναταραχή εξελίσσεται ο ρωσικός κρατικός καπιταλισμός υπό τον Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν, αλλά και την επίδραση που ασκεί στο εσωτερικό του το «Κίνημα της Ευρασίας» (Αλεξάντερ Ντούγκιν κ.α.), φιλοδοξεί να απαντήσει με τη μεγάλη του ανασύνταξη. Η χρόνια διαμάχη ανάμεσα στις στρατηγικές βλέψεις αυτών που επιζητούν αποκλειστικά την οργανική όσμωση με τη Δύση γενικά και την Ευρωπαϊκή Ένωση ειδικά και εκείνων που προσβλέπουν στην επιβλητική γεωπολιτική και γεωοικονομική ανασυγκρότηση της Ευρασίας φαίνεται να γέρνει υπέρ των δεύτερων αν και όχι βεβαίως οριστικά.

Η πρόταση-κάλεσμα του Πούτιν, μέσα στη Γερμανία τον Νοέμβριο του 2010, για μια ενιαία Ευρώπη «από τη Λισσαβόνα ως το Βλαδιβοστόκ» και οι ανάλογες προτάσεις του με κομιστή τον Ντιμίτρι Μενβέντεφ στη συνάντηση κορυφής με το Νικόλα Σαρκοζί και την Άγγελα Μέρκελ στη Ντοβίλ της Γαλλίας (=«τρίο της Ντοβίλ») δεν «περπάτησαν» λόγω των Αμερικανικών φραγμών και των πολιτικών εστιών τριβής μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ρωσίας. Όμως να που ένα χρόνο μετά ο Πούτιν προετοιμαζόμενος να αναλάβει εκ νέου την Προεδρία της χώρας του έρχεται να εγκαινιάσει τον νέο αυτοκρατορικό υπερεθνικό μεγάλο χώρο της «Ευρασιατικής Ένωσης Ρωσίας, Λευκορωσίας, Καζακστάν» και με πρώτη «επίσημη» την 1 Ιανουαρίου 2012. Σε αυτήν αναμένεται επίσης να ενταχτούν το Κιργιστάν και το Τατζικιστάν και ίσως στη συνέχεια η Ουκρανία, ανάλογα με την έκβαση της διαμάχης μέσα στην ελίτ αυτής της χώρας. Από την άλλη πλευρά επειδή ο Πούτιν δεν επιθυμεί να ανατινάξει τις ζωτικές, για τις ανάγκες του ρωσικού κρατικού καπιταλισμού, ενεργειακές, οικονομικές και πολιτικές γέφυρες προς Ευρώπη, διαβεβαιώνει ότι «η εμφάνιση μιας Ευρασιατικής Ένωσης, εκτός από τα άμεσα οικονομικά οφέλη θα προσφέρει ισχυρότερες προϋποθέσεις σε κάθε ένα από τα μέλη της να ενταχθούν πιο γρήγορα και από ισχυρότερη θέση στην Ευρώπη». Θεωρώντας πως Ευρώπη / Γερμανία - Ρωσία είναι καταδικασμένες να συμμαχήσουν λόγω των συμφερόντων μιας πολύπλευρης αλληλεξάρτησης, οπωσδήποτε θα ξαναπροσπαθήσει να επανέλθει στο διάλογο με τα Ευρωκέντρα (Γερμανία / Γαλλία ) κομίζοντας προτάσεις ευρωπαϊκών στενότερων δεσμών και συμμαχίας «από τα Ουράλια ως τον Ατλαντικό», με κοινό νόμισμα, άφθονη διαθέσιμη ενέργεια ρωσικό πετρέλαιο, αέριο) και πλανητική στρατιωτική ισχύ (ρώσική «ασπίδα») προβάλλοντας συγχρόνως την επισήμανση ότι ένα «οικονομικά λογικό και ισορροπημένο σύστημα των εταιρικών σχέσεων Ευρασιατικής Ένωσης και Ευρωπαϊκής Ένωσης θα είναι σε θέση να δημιουργήσει πραγματικές συνθήκες για αλλαγές στη γεωπολιτική και γεωοικονομική διαμόρφωση της ηπείρου και του κόσμου» [7].

Τα γεγονότα αυτά είναι απολύτως σίγουρο πως θα ενισχύσουν τη Ρωσική πολιτική προς πάσα κατεύθυνση και το προς δυσμάς διαπραγματευτικό της βάρος. Διότι αυτή δεν είναι απλώς ένας τακτικός ελιγμός αλλά σίγουρα έχει στρατηγικό βάθος. Οπότε μπορούμε να αναμένουμε παράλληλα τις αυξημένες τριβές υπονόμευσης των ρωσικών κινήσεων τόσο με τρόπο άμεσο από την πλευρά της Εσπερίας ήτοι το Αγγλοσαξονικό μπλοκ, την Σκανδιναβική και την κεντροευρωπαϊκή περιοχή, όσο και με τρόπο έμμεσο από την πλευρά της Κίνας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε βαθιά δομική και υπαρξιακή κρίση. Η ώρα της διάψευσης των ψευδαισθήσεων

Οι μασκαρεμένες μέρες του εκμεταλλευτικού συστήματος της Ευρωπαϊκής και Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης έδωσαν τη θέση τους στις «Άγριες Νύκτες» του. Τα φανταχτερά του πέπλα τραβήχτηκαν για να αποκαλύψουν πλέον μια αποτρόπαιη συστημική κατασκευή της οποίας τα αφεντικά και οι αρχιτέκτονες είχαν ξεπηδήσει από τις ποικίλες άρχουσες συνομαδώσεις της «ατλαντιστικής» οικονομικοκοινωνικής παρασιτικής μηχανικής της ιστορίας.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες (και περισσότερο αυτές της ευρω-περιφέρειας) υφίστανται τώρα τις τρομαχτικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις από την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, υλικών / άϋλων εμπορευμάτων και εργασιακής δύναμης, τη κατάλυση του οικονομικού επιχειρηματικού ρόλου του κράτους και της στέρησης της εθνικής κυριαρχίας στο επίπεδο άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής στους τομείς του νομίσματος, της πίστης, του συναλλάγματος, του εξωτερικού εμπορίου, των τιμών / εισοδημάτων (κερδών και μισθών), των δημοσίων επενδύσεων και των ζωτικών υποδομών. Λόγω των πανίσχυρων μεγαεταιριών και της υψηλής τεχνικής σύνθεσης του κεφαλαίου ο γερμανοκρατούμενος ευρω-βορράς εξ αρχής διασφάλιζε μια καθοριστική απόκλιση στην παραγωγικότητα και στην ανταγωνιστική δυναμικότητα, το όφελος της οποίας μεταφραζόταν στα πλεονασματικά εμπορικά του ισοζύγια σε βάρος του ελλειμματικού ευρω-νότου. ‘Όλα αυτά μαζί και μέσα στο βαλτώδες παρασιτικό περιβάλλον μιας δομικά κρισιογενούς αρχιτεκτονικής της ΟΝΕ, γέννησαν και πολλαπλασίασαν την δημοσιονομική αποσταθεροποίηση και την ξέφρενη υπερχρέωση (με το συνολικό χρέος της Ευρωζώνης να κινείται γύρω στα 6,5 τρις. ευρώ) ενώ τώρα πάλι ξεπροβάλει απειλητική στον ορίζοντα μια ανεξέλεγκτη ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν υποταχτεί στη δεσποτική πολιτική διαχείριση και επιτροπεία των εντολοδόχων της τραπεζικής, χρηματιστικής και ολιγοπωλιακής άρχουσας συμμορίας που έχει αντικαταστήσει από χρόνια την παλιά παραδοσιακή αστική τάξη. Αυτή η ολιγαρχική συμμορία διατηρεί μέχρι στιγμής μια μορφή αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας για λόγους ιδεολογικής χειραγώγησης ενώ ουσιαστικά έχει καταλύσει έμπρακτα τις λειτουργίες της μέσω μιας διαρκούς πραξικοπηματικής εκτελεστικής εξουσίας «εκτάκτου ανάγκης» η οποία υποστηρίζεται από την ολοκληρωτική προπαγάνδα των ΜΜΕ αλλά και των εταιριών Δημοσκόπησης που υποκαθιστούν τη λαϊκή κυριαρχία μέσω των στατιστικών «κοινής γνώμης». Και είναι αυτή η ίδια ολιγαρχική κλίκα των ευρω-ληστών που «πίσω από πόρτες κλειστές» προγραμματίζει το καινούργιο της μέγα-πραξικόπημα. Ορμώμενοι από την πλήρη κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και την κατακτητική Εποπτεία τους στις κατεστραμμένες από τους ίδιους χώρες της ευρωπεριφέρειας όπως η Ελλάδα, σκοπεύουν την κατάργηση των εθνοκρατών μέσα στο Χρηματοδεσποτικό Υπερκράτος των τραπεζών. Δηλαδή την «Κεντρική Διακυβέρνηση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης-Ολοκλήρωσης.

Η ΟΝΕ μπροστά σε τρία διαφορετικά ενδεχόμενα

Παρά τα όποια όμως μεγαλεπήβολα σχέδια η Ευρωζώνη βρίσκεται τώρα μπροστά σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή αντιμετωπίζοντας τρία διαφορετικά ενδεχόμενα:

Το 1ο ενδεχόμενο είναι η Διάσπαση-Αναδιαμόρφωση της ΟΝΕ. Με ανασχεδιασμό διαδικασιών και μεθόδων αποένταξης χωρών της ευρω-περιφέρειας (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία κ.ο.κ.) και νέες θεσμοποιήσεις «σχέσεων μεταβλητής γεωμετρίας» γύρω από τον ευρω –βορρά υπό Γερμανική ηγεμονία.

Το 2ο ενδεχόμενο μεσοπρόθεσμα είναι η Διάλυση της ΟΝΕ και κατ΄ επέκταση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια εξέλιξη που μεταξύ των άλλων ενέχει και τον κίνδυνο να ξανανοίξει το ιστορικό κεφάλαιο των ενδοευρωπαϊκών πολεμικών συγκρούσεων. Είναι σαφές πως καμιά επικοινωνιακή γαλλογερμανική θεατρικότητα περί «διαρκούς ετοιμότητας» και καμιά ημι-ανάταξη της Ευρωζώνης δεν θα μπορούσε τελικά να εγγυηθεί τις συσσωρευμένες συνθλιπτικές υποχρεώσεις και την σωτηρία από την οικονομικο-κοινωνική καταστροφή των χωρών-μελών της. Δεν υπάρχει ασφαλής «πόρτα εξόδου» από την αυξανόμενη κρίση χρέους-δανεισμού, την επερχόμενη τραπεζική κρίση και την συθέμελη συρρίκνωση της πραγματικής οικονομίας, μέσω μιας γιγάντιας χρηματικής ευρω-επιταγής. Ικανής να υπηρετεί τις χρηματαγορές διασώζοντας στο διηνεκές τις αδηφάγες τράπεζες και ξοφλώντας το χρεωστικό τσουνάμι της Ελλάδας, Ιρλανδίας, Πορτογαλίας, Ισπανίας, Ιταλίας, Βελγίου, Γαλλίας κ.ο.κ. Με αντάλλαγμα μια κοινωνική Ευρώπη = Ινδία/Κίνα. Τέτοια επιταγή μάλλον θα μείνει ανεξόφλητη. Γι αυτό και οι προϋποθέσεις αποσάθρωσης της ΟΝΕ / Ε.Ε. ολοένα και φουσκώνουν.

Το 3ο ενδεχόμενο είναι η Επιβίωση της ΟΝΕ. Μια τέτοια εξέλιξη συγκεντρώνει μικρές πιθανότητες πραγματοποίησης. Και για να επιτευχθεί αυτό προϋποθέτει τεράστιας κλίμακας πολιτικές αλλαγές στην ιστορία της ευρωπαϊκής συγκρότησης. Χρειάζονται θεσμικές μεταρρυθμίσεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, των Συνθηκών και των Συνταγμάτων των χωρών-μελών και βέβαια αφαίρεση της δημοσιονομικής κυριαρχίας των εθνοκρατών υπέρ της δημοσιονομικής συνένωσης, ώστε να προχωρήσουν οι διαδικασίες Αποεθνοποίησης και Ολοκλήρωσης. Ταυτόχρονα, μέσω ενός «κοινού Υπουργείου Οικονομικών», απαιτείται μια πελώρια «πυροσβεστική» συγκέντρωση και διαχείριση χρηματοοικονομικών πόρων και κοινών εγγυήσεων ύψους 2 έως 3 τρις. ευρώ όπου κατ΄ αρχήν γύρω στα 400 δις. θα αφορούσαν την αρχική «ζώνη πυροπροστασίας» ως προς την υπό χρεοκοπία Ελλάδα, 1 τρις. θα πήγαιναν προς τη «ζώνη» των τοξικών Τραπεζών και άλλο 1 τρις. προς τη «ζώνη» της υπό κίνδυνο Ιταλίας και έπεται συνέχεια.

-Αλλά αυτά δεν είναι αρκετά. Οι διαδικασίες θεσμικής Ολοκλήρωσης μεταξύ των άλλων έχουν να αντιμετωπίσουν το θεμελιώδες, πολύπλοκο και δυσεπίλυτο πρόβλημα «Ενοποίησης της Άμυνας και της Ασφάλειας». Αυτό ενόσω στο ευρωπαϊκό πολιτικο-στρατιωτικό επίπεδο παρακολουθούμε την ίδια την πραγματική κίνηση των τάσεων Διαφοροποίησης λόγω των διαφορετικών περιφερειακών απειλών και των ειδικών εθνικών συμφερόντων. Εδώ μπορούμε να διακρίνουμε 5 γεωπολιτικές περιοχές:

v Την προνομιούχα, υπό γερμανική ηγεμονία, κεντροδυτική ευρωπαϊκή περιοχή (Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Σλοβενία, Κροατία). Στο πυρήνα αυτής τη περιοχής είναι η νέο-αποικιοκρατική και πλεονασματική Γερμανία. Η χώρα αυτή θέτει εμπόδια όχι μόνο στις απαιτούμενες χρηματο-οικονομικές αλλά και στις στρατιωτικο-πολιτικές προϋποθέσεις ενοποίησης και ολοκλήρωσης. Η Γερμανία επενδύει στη θετικότητα της διασύνδεσης της με τη Ρωσία και προσβλέπει στη μεγαλύτερη πύκνωση των σχέσεων μαζί της πορευομένη όμως με βήματα αργά και προσεκτικά λαμβάνοντας υπ΄ όψη τα όρια των γεωστρατηγικών ισορροπιών και τις αμερικανικές και ενδοευρωπαϊκές αντιδράσεις.
.

v Την Βρετανική περιοχή. Εδώ το Ηνωμένο Βασίλειο ισορροπεί λειτουργώντας σε δύο σφαίρες: εντός του αγγλοσαξονικού πολεμικο-πολιτικού άξονα και του χρηματοοικονομικού μπλοκ της Wall Street και του City και ταυτόχρονα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου διαμορφώνει ειδικότερες σχέσεις με τη σκανδιναβική περιοχή αλλά και τη Γαλλία (στρατιωτική επιμαχία).

v Την σκανδιναβική περιοχή (Σουηδία, Νορβηγία, Φινλανδία, Δανία, Ισλανδία και χώρες Βαλτικής) που αναπτύσσει σχέσεις οικονομικής συνεργασίας αλλά και ανταγωνισμού προς την Γερμανία, ενώ αντιτίθεται σημαντικά στη ρωσική «ολική επαναφορά».

v Την κεντροανατολική ευρωπαϊκή περιοχή (Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία) που ορίζεται σε αντιπαράθεση προς την «ρωσική απειλή».

v Την ευρωμεσογειακή περιοχή (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ιταλία, Μάλτα, Ελλάδα, Κύπρος). Μια περιοχή που όλες οι κοινωνίες της βιώνουν έντονα τις συνέπειες των αλλεπάλληλων κυμάτων της λαθρομεταναστευτικής πίεσης από την Ασία και την Αφρική, ορισμένες χώρες τις εθνοτικές αντιθέσεις και άλλες όπως Ελλάδα- Κύπρος την εξωτερική εθνική απειλή της Τουρκίας. Κεντρικός παίκτης αυτής της περιοχής είναι η Γαλλία η πολιτική της οποίας μοχθεί ολοένα περισσότερο να διατηρήσει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο μες στην Ευρωζώνη συμμετέχοντας σε διμερή οικονομικο-πολιτικό άξονα υπό Γερμανική διαφέντευση και σε στρατιωτικό άξονα με το Ηνωμένο Βασίλειο για λόγους αντιστάθμισης. Παράλληλα αντιλαμβάνεται πως έχει ζωτικά συμφέροντα σε ολόκληρη τη μεσογειακή περιοχή και προσπαθεί εδώ να μεγαλώσει τη σφαίρα επιρροής της σε διασύνδεση με τον αγγλοσαξονικό κόσμο κάτι που δεν περιορίζεται μόνο στην ατζέντα συζήτησης περί της «Μεσογειακής Ένωσης» αλλά και στην ενεργή συμμετοχή της στους νεοαποικιακούς πολέμους (όπως τελευταία στη Λιβύη).

-Η κατεύθυνση που κινείται ο ολοένα και πιο προβληματικός και αναξιόπιστος Γερμανο-Γαλλικός Άξονας είναι πρώτα-πρώτα η επιδεικτική άσκηση ρόλων θαυματοποιών των Μέρκελ –Σαρκοζί και η επικοινωνιακή διαχείριση ψεύτικων ελπίδων. Στόχος ο κατευνασμός των κοινωνιών των οποίων οι υποτελείς λαοί αρχίζουν να βιώνουν την καινούργια εξοντωτική κατάσταση της μετανεωτερικής δουλοπαροικίας. Με τις παραινέσεις των ΗΠΑ, η Γερμανία και η Γαλλία υποτίθεται πως προετοιμάζουν μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου του 2011 την επέκταση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ( EFSF ) ενώ βρίσκονται σε σοβαρή σύγκρουση μεταξύ τους για τα όρια δικαιοδοσίας του ως προς τις αγορές κρατικών ομολόγων. Γι αυτούς πάντως αρχικά προέχει η «ανώδυνη απομόνωση» των 246,5 δις. ευρώ του ελληνικού δημόσιου χρέους που υπάρχει εκτός Ελλάδας, ενώ αναζητούν εναγωνίως τρόπους διασφάλισης των δυτικών μεγατραπεζών και των χωρών τους από το επαπειλούμενο ντόμινο της επερχόμενης χρεοκοπίας των κρατών. Μια διαδικασία που εξελίσσεται εδώ και 2 χρόνια ομολογουμένως πολύ αποτελεσματικά για τα συμφέροντα τους τουλάχιστον σε ότι αφορά το ελληνικό οιονεί προτεκτοράτο.

Κυβέρνηση Ελλάδας. Όλα στους Banksters

Από το τέλος του 2009, που ανέλαβε τη διακυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό της Ελλάδας τον Γιώργο Παπανδρέου, οι ξένες μεγατράπεζες άδραξαν την ευκαιρία που τους προσφέρθηκε από του εντολοδόχους της Τρόικα απλόχερα ώστε να μπορέσουν να απαλλαγούν σταδιακά μέσα σε δύο χρόνια από το συνολικό ελληνικό χρέος. Αυτές, ενώ κατείχαν ως τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 γύρω στα 208 δις, στη συνέχεια ξεφορτώθηκαν πάνω από τα μισά ελληνικά ομόλογα και σήμερα στα χέρια τους βρίσκονται κάτω των 90 δις ευρώ. Εδώ πρωτοστάτησαν τα γαλλικά και γερμανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με ρευστοποιήσεις άνω των 55 δις ευρώ . Έτσι στο Α εξάμηνο του 2011 η έκθεση στο ελληνικό χρέος των τραπεζών της Γαλλίας έφτανε πια στα 9,4 δις, της Γερμανίας στα 8,0 δις, του Βελγίου στα 4,1 δις, της Ολλανδίας στα 3,2 δις ευρώ. (πηγές: BIS, UBS, Guardian).

Γερμανία και Γαλλία σχεδιάζουν και υλοποιούν μέσα από αντιθέσεις την νεοαποικιοποίηση της ευρωπεριφέρειας. Ειδικότερα ως προς το «ελληνικό πειραματόζωο» απεργάζονται μεθοδικά μέσω Μνημονίου / Δανειακής σύμβασης / Μεσοπρόθεσμου καθώς και με σχεδιασμούς τύπου «EURECA project» την εργασιακή και κοινωνική «πακιστανοποίηση» καθώς και τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας της χώρας. Ο πρώτος στόχος του σχεδίου «EURECA» είναι μέσω της δημιουργίας μιας Μητρικής Εταιρείας Συμμετοχών να περάσουν ελληνικά λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομοι , ακίνητα κλπ, συνολικού ύψους 125 δισ. ευρώ στα χέρια ενός Θεσμικού Φορέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αντάλλαγμα μια μελλοντική υποθετική, εικονική «ελάφρυνση» του ολοένα αυξανόμενου εξωτερικού δημοσίου χρέους της Ελλάδας ώστε να αποφευχθεί τυχόν δυσμενής αναδιάρθρωση / haircut για τους τοκογλύφους δανειστές μας [8].

Η Ελλάδα το Μάρτιο του 2011 εμφανίζεται να έχει συνολικό δημόσιο χρέος ύψους 346,4 δις ευρώ. Περίπου το ένα τρίτο (36,35 %) αυτού του χρέους κατέχεται από ξένους ιδιώτες κερδοσκόπους, άλλο ένα τρίτο (34,82 %) ανήκει σε ΔΝΤ/ ΕΚΤ/κράτη ΕΕ και το υπόλοιπο (28,83 %) βρίσκεται εντός Ελλάδας και Κύπρου.

Γι αυτό είναι πλέον βέβαιο πως σήμερα πια ένα «κούρεμα» του ελληνικού δημοσίου χρέους (των 346,4 δις ευρώ) της τάξης του 50% - το οποίο δεν περιλαμβάνει τις οφειλές προς ΔΝΤ, κράτη ΕΕ, ΕΚΤ - θα απέδιδε ένα ασήμαντο «όφελος μείωσης» γύρω στα 25% για τη χώρα λόγω των μεγάλων αναγκών υποστήριξης των Συνταξιοδοτικών μας Ταμείων και της επανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών της Ελλάδας και της Κύπρου. Τα Ασφαλιστικά μας Ταμεία κατέχουν ομόλογα κοντά στα 25 δις ευρώ και ο Βενιζέλος, σε σύσκεψη του ΟΔΔΗΧ είχε ήδη αποδεχτεί την συμμετοχή τους στο Πρόγραμμα Ανταλλαγής Ομολόγων ( PSI ) της 21 Ιουλίου του 2011. Λαμβανομένων όλων αυτών υπόψη, για να επέλθει μια πραγματική ελάττωση κατά 50% του δημόσιου χρέους της, η Ελλάδα θα έπρεπε να υποστεί ένα Haircut 80% περίπου (συμπεριλαμβανομένων των χρεών της προς την ΕΚΤ) ή αυτό να πλησιάσει το 100% (δίχως την ΕΚΤ).

( Πηγή: UBS , Zero Hedge -14/10/2011 )

Βέβαια είναι περιττό να τονιστεί πως ακόμα και σε μια τέτοια υποθετική περίπτωση το πρόβλημα της χρεωστικής (και όχι μόνο) δουλείας της χώρας και του λαού της, θα παρέμενε εκρηκτικό όχι μοναχά γιατί η πραγματική οικονομία της εξαρθρώνεται πλήρως και σπρώχνεται στην Άβυσσο αλλά γιατί επίσης και το άλλο διατηρούμενο 50 % του χρέους θα ήταν άχθος αβάσταχτο και συντριπτικό. Ήδη μέσα στο Φθινόπωρο του 2011 η υπερχρέωση καλπάζει στα 370 δις ευρώ περίπου και το 2012 αυτή θα έχει εκτιναχθεί στο 189 % του ελληνικού ΑΕΠ (ΔΝΤ, 20-9-2011).

( Γ. Κ. - 16 Οκτώβρη 2011 )

Σημειώσεις

[1]-Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters:

-Μέρος Ι.
-Μέρος Ι Ι.

[2]- Αραβικές Εξεγέρσεις:

-Αίγυπτος:Εξέγερση και Τάξη.

-«Αυγή της Οδύσσειας».Οι Λαιστρυγόνες στη Λιβύη.

[3]-Η τουρκο-ισραηλινή αντιμαχία αλλάζει το μεσανατολικό σκηνικό.

[4]- Ramatkal, «Israël – Turquie: y aura t-il une guerre?»-JSSNews, Sep 4, 2011.

[5]- «Israeli-Greek defense pact invoked versus Turkish naval and air movements»-DEBKAfile Exclusive Report,Sep 15, 2011.

[6]- Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό.

[7]- Βλ. Πούτιν «Το νέο πρόγραμμα ένταξης για την Ευρασία-ένα μέλλον που γεννιέται σήμερα»-izvestia.ru, 3 Οκτωβρίου 2011.

[8]-EURECA project.Hellenic Recovery Fund-a solution for Greece and Europe, September 2011.

Μερόνυχτα στυγνής κατοχικής τρομοκρατίας. Συνένοχα όλα τα εξωνημένα κόμματα.

2011-06-30T00:18:00.013+03:00

-Η κοινοβουλευτική και εκτελεστική Δικτατορία της κατοχικής Τρόικα παγιώνοντας την υποδούλωση του λαού, την εκχώρηση και την καταστροφή της χώρας μέσα και από την επιβολή του «Μεσοπρόθεσμου», επιτίθεται στην ελληνική κοινωνία εξαπολύοντας επί διήμερο το ανεξάντλητο όργιο της στυγνής πολιτικής, ψυχολογικής και επικοινωνιακής τρομοκρατίας καθώς και της πιο ωμής αστυνομικής καταστολής. Χωρίς να διαφέρει σε τίποτα από παρόμοια πλάνα μιας χούντας στρατιωτικής, το εξουσιαστικό αιματηρό πρόγραμμα του τρόμου, του χημικού πολέμου, των πυρπολήσεων του κέντρου της Αθήνας και του χάους, συμπεριέλαβε στη «μάχη του Συντάγματος» την εκτεταμένη διακίνηση, επέλαση και δράση των ένστολων πραιτοριανών του καθεστώτος και των πάσης απόχρωσης νεοταγματασφαλίτικων παρακρατικών συμμοριών με το οποίο το γνώριμο εξαρθρωτικό «παιχνίδι» ΜΑΤ και μπαχαλόβιων τέθηκε σε πληρέστερη και μεθοδικότερη λειτουργική εφαρμογή σε σχέση με το προηγούμενο στις 15 του Ιούνη.

-Με συμμάχους της όλα τα εξωνημένα κόμματα του νέου δοσιλογισμού που πανικόβλητα βάζουν εναγωνίως πλάτη για να κρατηθεί όρθιο το ετοιμόρροπο, σαπισμένο πολιτικό ολιγαρχικό τους σύστημα ενώ ψελλίζοντας πολιτικάντικες επικρίσεις παρακολουθούν με παγερή αδιαφορία τον ελληνικό λαό εγκαταλελειμμένο να αντιμετωπίζει την πιο απροκάλυπτη φυσική και εκτεχνικευμένη βία του νέου φασισμού.

-Με την συνειδητή αρωγή αυτής της εκφυλισμένης κοινοβουλευτικής αριστεράς που για άλλη μια φορά κατέδειξε τον υποτελή της ρόλο όχι μόνον εμμένοντας στην πιο κατάπτυστη «αντιπολιτευτική» συμμετοχή μέσα στο αλωμένο από τη Χρηματοδεσποτεία Κοινοβούλιο αλλά αρνούμενη επίσης να ρίξει τις κοινωνικοπολιτικές φίλιες δυνάμεις της στη «μάχη του Συντάγματος» μαζικά και περιφρουρημένα.

-Με την αντικειμενική εξυπηρέτηση των μικρο-οργανώσεων της άλλης («ριζοσπαστικής», «επαναστατικής», «αντισυστημικής», «ελευθεριακής» κοκ) αριστεράς που, πλην μειοψηφικών και αξιέπαινων υποκειμενικών εξαιρέσεων, παρουσιάστηκαν είτε ως ένας άνους θίασος χρησίμων ηλιθίων της «βίαιης αναμέτρησης» είτε κυρίως ως ένας περιφερόμενος αφρούρητος συρφετός εγωκεντρικών σκιών μέσα στο ακατανόητο απ΄ αυτές σκηνικό της προγραμματισμένης και οργανωμένης προβοκάτσιας. Αυτή η εξωκοινοβουλευτική αριστερά μοιάζει πλέον σαν ένα ζωντανό πτώμα.

-Ο μεγάλος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, η μαζική ειρηνική ανυπότακτη συλλογικότητα των Αγανακτισμένων βρίσκεται τώρα ενώπιον των ορίων της αυθόρμητης και ασυντόνιστης πολυκεντρικότητας, της ανολοκλήρωτης ιδεολογικοπολιτικής και οργανωτικής διαμόρφωσης. Ορίων που καθ΄ όλο το χρονικό διάστημα των 35ήμερων συγκλονιστικών αντικαθεστωτικών κινητοποιήσεων του «Κινήματος των Πλατειών» υπονομεύονται και ναρκοθετούνται αδιάλειπτα από την ολοφάνερή ή συγκαλυμμένη διαπλοκή των παραπάνω προαναφερθέντων ποικιλώνυμων καθεστωτικών ή «αντικαθεστωτικών» φορέων - υποστηριγμάτων του υπερεκμεταλλευτικού συστήματος της χρηματοδεσποτικής βαρβαρότητας στην Ελλάδα. Φορέων - υποστηριγμάτων της διάλυσης ή της ανέγκριτης, αρπακτικής ψευδο-εκπροσώπησης του μαζικού κινήματος. Κατά πόσο το νέο λαϊκό κίνημα δια της δυναμικής του και των εσωτερικών του δημοκρατικών διεργασιών θα κατορθώσει να αναπτύξει (με αμοιβαία μάθηση και αυτοϋπέρβαση) εκείνες τις ισχυρότατες προϋποθέσεις με τις οποίες θα διευρυνθούν τα σύνορα της συλλογικής (νοηματικής, πολιτικής και οργανωτικής) του αυτοσυνείδησης και θα επιτευχθούν τα κρίσιμα αποκρυσταλλώματα των διαδικασιών αξιόμαχης πολιτικής αυτοσυγκρότησης του στο δύσβατο και μεταβαλλόμενο εθνικό και κοινωνικό τερέν των επομένων μεγάλων μαχών που πλησιάζουν, θα είναι σίγουρα το πιο καθοριστικό ζητούμενο ολόκληρης της περιόδου που διανύουμε για το λαό και τη χώρα μας.

«Η ανώτερη μορφή Στρατηγικής είναι
να ματαιώνεις τα σχέδια του Εχθρού»

(Sun Zu, Η Τέχνη του Πολέμου)

...

Δείτε:

v ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΜΨΥΧΩΜΕΝΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ-ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ.

v Το ετοιμόρροπο κατοχικό καθεστώς ρίχνει στη «μάχη του Συντάγματος» τις νεοταγματασφαλίτικες εφεδρείες του.

v Κατάληψη των Κεντρικών Πλατειών των Πόλεων.

v Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό.

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΜΨΥΧΩΜΕΝΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ - ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ

2011-06-18T23:30:00.000+03:00

-Η ΠΡΩΤΗ νικηφόρα «μάχη του Συντάγματος» είναι η αυθεντική εισβολή και εδραίωση με αξιώσεις κραταιότητας στο πολιτικό σκηνικό μιας ΝΕΑΣ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ. Του μεγαλειώδους μαζικού κινήματος που συγκροτείται από το σαρωτικό «κυκλοτρόνιο» της συλλογικότητας των Αγανακτισμένων. Συλλογικότητας που μέσα από γόνιμες αντιφάσεις εφευρίσκει και προωθεί τις διαδικασίες αυτεξουσιότητας, μαζικότητας, οργάνωσης, αυτοδυναμίας και προοπτικής του λαϊκού κινήματος ως εσωτερική υπόθεση αυτού του κινήματος [1].

-Η ΔΕΥΤΕΡΗ νικηφόρα «μάχη του Συντάγματος» με πολλαπλά πλέον αποτελέσματα αφορά τις ισχυρότατες καταλυτικές και αποσταθεροποιητικές παρενέργειες της νέας συλλογικής υποκειμενικότητας μέσα στις εδραίες βεβαιότητες της πολιτικής κουλτούρας, των δομών συνείδησης και αυτοκατανόησης σύμπαντος του πολιτικού κατεστημένου. Προκαλώντας την πιο έκρυθμη αταξία στις ορίζουσες συνοχής, στις στιβάδες σθένους και στα φορτία προσανατολισμού της δράσης εκεί στο «όλον πεδίον» των γερασμένων και παρακμιακών πολιτικών μορφωμάτων (και της αριστεράς συμπεριλαμβανόμενης).

-Η ΤΡΙΤΗ νικηφόρα «μάχη του Συντάγματος» είναι αυτή που άρχισε να διαδραματίζεται από προχτές στις 15 του Ιούνη, στριμώχνοντας στη πιο πανικόβλητη άμυνα ολάκερο το κατοχικό καθεστώς: τοκογλύφους και τροϊκανούς, κυβέρνηση και κομματικό σύστημα, ΜΜΕ και ολιγάρχες και όλους τους κάθε λογής και ποικιλοτρόπως δρώντες προσεταιρισμένους για λογαριασμό τους [2].

-Τούτη η πρωταρχική Τριάδα των μαχών της νίκης ας γίνει λοιπόν το ζωογόνο εφαλτήριο για τις επόμενες καθοριστικές μεγάλης κλίμακας κοινωνικοπολιτικές μάχες - της Επιβίωσης, της Αξιοπρέπειας και της Ελπίδας - που στη συνέχεια θα ακολουθήσουν:

1.-Στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ επίπεδο για : α) την ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΛΥΣΗ της ανέγκριτης, δίχως πια καμιά λαϊκή δικαιοδοσία, συναίνεση ή ανοχή, κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τον θώκο της κρατικής εξουσίας αλλά και την συντριβή όλων των διαπλεκομένων από τη δυτική χρηματοδεσποτεία δικτυώσεων όπου απεργάζονται τις εναλλακτικές μονοκομματικές, συμμαχικές, οικουμενικές κ.ο.κ. μορφές της κατοχικής δικτατορίας. β) την παραδειγματική τιμωρία των αξιόμεμπτων συνωμοτών εντολοδόχων της κατάκτησης, της καταλήστευσης και της καταστροφής της Ελλάδας από τα δυτικά τοκογλυφικά κέντρα, τις μεγατράπεζες, τις πολυεθνικές και τους ντόπιους ολιγάρχες συνεταίρους τους γ) την κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων, των ΜΚΟ κλπ καθώς και των πάσης φύσεως χαριστικών παροχών και μεταβιβάσεων στις οικονομικές, εκδοτικές, πολιτικές και ιδεολογικές ελίτ. δ) την επιβολή της αυθεντικής εκδοχής του ελληνικού λαού ως Νέας Μεταπολίτευσης, ο οποίος και θα συγκαλέσει ως καθοριστικό κομβικό σταθμό της πρωταγωνιστικής και αδέσμευτης δράσης του τη δική του ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ αρνούμενος τα αναθεωρητικά ή συντακτικά εκτρωματικά υποκατάστατα των αντιδημοκρατών ελιτιστών που απεργάζονται στα παρασκήνια την εκ νέου παγίδευση του. Ώστε να επιβάλλει στο Νέο Καταστατικό Χάρτη της Ελλάδας μεταξύ των άλλων και πρωταρχικά 3 απαράβατες ΑΡΧΕΣ - ΠΡΟΝΟΙΕΣ : την πρόνοια του θεμελιώδους δικαιώματος της εργασίας για όλους τους έλληνες και Ελληνίδες ως υποχρέωσης του κοινωνικού κράτους - την πρόνοια της συνταγματικής κατοχύρωσης του οικονομικού (εθνικού και λαϊκού) ρόλου του κράτους και του αποφασιστικού εθνικού και κοινωνικού ελέγχου σε κρίσιμης στρατηγικής σημασίας τραπεζικές, οικονομικές και εκδοτικές (ΜΜΕ) επιχειρήσεις – την πρόνοια των θεσμών του άμεσου δημοκρατικού ελέγχου στα σημαντικά ζητήματα τόσο στην κεντρική βαθμίδα (όπως τακτικά δημοψηφίσματα υπό όρους ισηγορίας, λογοδοσία και ανακλητότητα βουλευτών και διοικούντων κλπ) όσο και στις περιφερειακές, τοπικές και επιχειρησιακές βαθμίδες.

2.-Στο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ επίπεδο για : α) την έξοδο από την Ε.Ε – ΟΝΕ, την επιστροφή στη Δραχμή. β) την μη αναγνώριση – και την άμεση μονομερή παύση πληρωμών του τοκογλυφικού Χρέους. γ) την άμεση απαίτηση των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων και της εξόφλησης του κατοχικού δανείου δ) την χρηματοπιστωτική αναδιάρθρωση και την εθνικοποίηση των σημαντικότερων τραπεζών (στη ιδιωτική Τράπεζα Ελλάδας η συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου είναι 8,93% !) για ελληνικό δημόσιο έλεγχο στην κυκλοφορία του χρήματος, στη πίστη και στη διαχείριση-διακίνηση των κεφαλαίων καθώς και το μετασχηματισμό της οικονομίας σε παραγωγική και δημοκρατική κατεύθυνση. Την κοινωνικοποίηση όσων οικονομικών μονάδων είναι στρατηγικής σημασίας για την αυτοδύναμη και ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας. ε) την καθολική αντικλεπτοκρατική και ουσιαστική άμεση προοδευτική φορολόγηση των εισοδημάτων και της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας σε συνδυασμό με την επιβολή αποτελεσματικού γενικού κοινωνικού ελέγχου «πόθεν έσχες» τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (τραπεζικοί λογαριασμοί, ακίνητα κλπ). Ιδιαίτερη μέριμνα για την επί των εσόδων (και όχι επί των κερδών) ουσιαστική φορολόγηση των πολυεθνικών ολιγοπωλίων και ισχυρότερα αυτών του τριτογενή τομέα. στ) την συγκρότηση μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης σε αντιολιγαρχική, αντιπαρασιτική κατεύθυνση. Προτεραιότητα η τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα, ο αντιπαρασιτικός δυναμισμός εμπορίου και υπηρεσιών και η πρόκριση των χρήσιμων εισροών επενδύσεων εκείνων που εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί των αχρήστων παρασιτικών στο τομέα μόνο του εμπορίου και των υπηρεσιών που προωθούν ΕΕ/ΟΝΕ.

3.-Στο ΕΘΝΙΚΟ επίπεδο: α) η ανάγκη της συγκροτημένης, μεθοδικής και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των εθνικών απειλών σήμερα διασυνδέεται στενά με β) τα ειδικότερα μεγάλα ζητήματα της αποτίναξης της τριπλής κατοχής της Χώρας (δυτικές «μεγάλες δυνάμεις» - κλεπτοκρατική ολιγαρχία - λαθρομεταναστευτικός εποικισμός) και με γ) την αναγκαιότητα του αυτόνομου - πολυμερούς προσανατολισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και των διεθνών οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών σχέσεων της χώρας [3].

Και μπορεί ο «λύχνος» ν΄ ανάψει και ν΄ αστράφτει και πάλι. Φέγγοντας τα βήματα αυτών που αντέχουνε να προχωράνε ακόμα και όταν ξαναβλέπουνε «τη λιποταξία των προσώπων των προορισμένων να χαθούνε μες στη νύχτα»…Τη νύχτα την «πρόσφορη για τους κιβδηλοποιούς» (P.Michon). Ο «λύχνος» εκείνος μπορεί να οδηγεί ξανά τις επικείμενες μάχες σημασιοδοτώντας τες με την πιο άφθαρτη ελπίδα της κατάργησης του πιο βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού κοινωνικού συστήματος της ιστορίας: Αυτού της χρηματοδεσποτείας και της πολιτικής του μορφής της ολιγαρχικής δειμοκρατίας [4]. Ο «λύχνος» της οριστικής αναγέννησης και της επικράτησης του αυτεξούσιου ελληνικού λαού στον μεγάλο παρατεταμένο κοινωνικό, πολιτισμικό και εθνικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας, της ριζικής Δημοκρατίας και του δημοκρατικού Κοινοτισμού.

[1]-Κατάληψη των Κεντρικών Πλατειών των Πόλεων.

[2]-Το ετοιμόρροπο κατοχικό καθεστώς ρίχνει στη «μάχη του Συντάγματος» τις νεοταγματασφαλίτικες εφεδρείες του.

.[3]-Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό.

[4]-Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters. Μέρος Ι και Μέρος Ι Ι.

Το ετοιμόρροπο κατοχικό καθεστώς ρίχνει στη «μάχη του Συντάγματος» τις νεοταγματασφαλίτικες εφεδρείες του

2011-06-15T17:34:00.005+03:00

Καθώς η κυβέρνηση των εντολοδόχων βρίσκεται ενώπιον της κατάρρευσης της γινόμαστε μάρτυρες της συνδυασμένης παρέμβασης των εξωτερικών και εσωτερικών συστημικών δρώντων για επανέλεγχο των εξελίξεων. Αυτό ενόσω το απορριπτικό λαϊκό κίνημα των Αγανακτισμένων παγιώθηκε και γιγαντώνεται. Μια ανεξάντλητη κοσμοπλημμύρα καθημερινών μεγαλειωδών πανελλαδικών κινητοποιήσεων, 22 ημερών. Ταυτόχρονα:

-Όλοι οι φορείς του ξοφλημένου πολιτικο-κομματικού συστήματος αναζητούν εναγωνίως πρόσφορα «σωσίβια» για τη διάσωση τους. Εξού και η πρόσφατη επιλογή ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ για μη συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες που αφορούν το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα».

-Ο συστημικός κρατικο-κομματικός συνδικαλισμός ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ ακόμα για άλλη μια φορά επιχείρησε εμβόλιμα να επανεισάγει τις εκτονωτικές, ακίνδυνες και χειραγωγήσιμες από το κατοχικό καθεστώς μορφές της 24ωρης απεργιακής φαρσοκωμωδίας.

-Τα ιδεολογικά ΜΑΤ της χρηματοδεσποτικής χούντας, τα ΜΜΕ, περιέργως σήμερα και σε αντίθεση με τις προηγούμενες 24 ωρες απεργίες επέλεξαν την «κανονικότητα» στη μετάδοση των ειδήσεων. Κεντρική τους κατεύθυνση είχαν την σκανδαλώδη απόκρυψη του τεράστιου μεγέθους της συγκλονιστικής συμμετοχής του λαού στο Σύνταγμα ενώ παράλληλα σε όλους τους τόνους πέρναγαν τη «γραμμή» πως «η σημερινή μέρα είναι η κορύφωση των αγώνων των Αγανακτισμένων». Και όλα αυτά διότι σαφώς ανέλαβαν το τρομοκρατικό - προπαγανδιστικό έργο της εκφοβιστικής εικονικής αναμετάδοσης του οργανωμένου σχεδίου. Αυτού της προβοκατόρικης εξάρθρωσης της σημερινής καθολικής κινητοποίησης του θυμωμένου-εμψυχωμένου λαού στη πλατεία Συντάγματος και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας.

-Το σχέδιο αυτό ήταν η επανεκκίνηση του γνώριμου διαλυτικού «παιγνίου» ΜΑΤ και μπαχαλόβιων κάτι που ήταν οπωσδήποτε αναμενόμενο να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή. Το καθεστώς έριξε στη σημερινή «μάχη του Συντάγματος» τις εφεδρείες του, τους κουκουλοφόρους νεοταγματασφαλίτες παρακρατικούς που ανέλαβαν δράση με σφεντόνες, στειλιάρια, καδρόνια, πέτρες, αντιασφυξιογόνα, μολότοφ κοκ και με τα ΜΑΤ να καταπνίγουνε με χημικά και δακρυγόνα το κέντρο της Αθήνας. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο εδώ είναι η σθεναρή και μαχητική άμυνα προστασίας στις τάξεις των Αγανακτισμένων όπου άνθρωποι απλοί στέκονται με αυταπάρνηση και αποτελεσματικότητα απέναντι στις διαδοχικές ομάδες κρούσης, τις εισβολές των προβοκατόρων και την επιθετική δράση των κυβερνητικών αστυνομικών δυνάμεων καταστολής.

Η λαϊκή οργή γίνεται ένα μεγαλειώδες σαρωτικό ποτάμι:

v Η κοινοβουλευτική χούντα της χρηματοδεσποτείας ίσταται ενώπιον της κατάρρευσης της.

v Τα τάγματα εφόδου του καθεστώτος κατοχής αυτή τη φορά θα σπάσουν τα μούτρα τους.

v Η ολιγαρχία εν μέσω καθολικής εθνικής κρίσης αναζητά σωτήρια μεταπαπανδεϊκή διέξοδο για το σύστημα και τον εαυτό της.

v Καθώς η προγραμματισμένη «σπορά του χάους», ο εξοντωτισμός και η μαζική ανέχεια ολοένα μεγαλώνουν, ο αγανακτισμένος λαός ανακαλύπτει την πρωταγωνιστική του έγερση και την αυτοεμπιστοσύνη του μέσα από την Αυτοτελή Δράση και την Είσοδο του στη πολιτική σκηνή. Και τώρα βρίσκεται ενώπιον της πιο κρίσιμης καμπής. Αυτής που αφορά την αναγκαιότητα για τη πιο αυθεντική πολιτική διεκδίκηση. Αυτή της αυτόνομης αντισυστημικής εθνικής και κοινωνικής του πορείας.

Δείτε:

Ø Κατάληψη των Κεντρικών Πλατειών των Πόλεων.

Ø Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΠΛΑΤΕΙΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ (αναδιάταξη)

2011-05-26T13:48:00.002+03:00

(Indignados – Αγανακτισμένοι.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

από τις 25 Μάη και κάθε μέρα)

«Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να ‘βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας (Άρης Βελουχιώτης - Ο Λόγος της Λαμίας. 22 Οκτώβρη 1944)

Ένα καινούργιο Λαϊκό Κίνημα γεννιέται.

Κάτω από τα αποκαΐδια και τη στάχτη που ξοπίσω της αφήνει η αντεπαναστατική επέλαση της Τροϊκανικής Χρηματοδεσποτείας και των Ολιγαρχικών οικονομικών, επιχειρηματικών, εκδοτικών, κομματοκρατικών φορέων της καθώς και των πάσης φύσεως δεξιών και αριστερών υποστηριγμάτων της μέσα στη Χώρα.

Τούτο εδώ το κίνημα έχει και τη ζωντάνια και τη θέληση για να διαρκέσει.

Διαψεύδοντας τη φλύαρη υποτιμητική πολιτικάντικη γλώσσα και την χρόνια αναίσχυντη δοσιλογική απουσία των ποικιλώνυμων «κομμάτων του λαού».

Η ανακάλυψη, η υπεράσπιση και η ανάπτυξη της Ανεξαρτησίας, της Αυτοοργάνωσης, της Πληθωρικότητας, της Αυτοδυναμίας και της Προοπτικής αυτού του Λαϊκού Κινήματος θα είναι εσωτερική υπόθεση του ίδιου του κινήματος. Και όχι το περιεχόμενο μιας κακοσερβιρισμένης κονσέρβας «ληγμένων» στα χέρια των καιροσκόπων εξωτερικών παρασίτων του. Θα είναι το μεγάλο Χρέος όλων των Indignados - Αγανακτισμένων προς τον εαυτό τους, το «Κοινό των Ελλήνων» και τον Κόσμο ολάκερο. Εν Συνειδήσει και ακατάλυτη Ενότητα.

Προσέξτε πολύ Αδέλφια:

-Είστε οι εξάγγελοι υπερασπιστές της ΑΥΤΟΕΠΙΒΙΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ αυτής της χώρας.

Είστε η αφετηρία της επίγνωσης όχι μόνο της ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ αλλά της ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ και της ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ του λαού της.

Είστε ο αναγκαίος ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ καταλύτης για την ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ και την ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙΤΕ το λαϊκό κίνημα των Αγανακτισμένων:

1.Από τους πολιτικούς «γύπες» των τοκογλύφων «Σάιλοκ» της Δύσης

2.Από τις πολιτικές «ύαινες» της Ε.Ε. και της ΟΝΕ.

3.Από τις μεταμφιεσμένες τάχα «υποστηρικτικές» πολιτικές, που διαπλέκουν τα αταξικά, ανεθνικά «γουρούνια» που οργανώνουν μόνο τη φθορά και τον εκφυλισμό, καθώς ψάχνουνε να ηγηθούν σε νέες πολυπολιτισμικές «φάρμες ζώων».

-Μην επιτρέψτε στον ποικιλώνυμο Νεοδοσιλογισμό να αλώσει τις γραμμές σας.

26 του Μάη

=> Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό

Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό

2011-05-19T02:02:00.015+03:00

Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό

1-Να συγκαλύπτεις την αντεπαναστατική επέλαση του χρηματοδεσποτικού συστήματος και του δυτικού σαϊλοκικού - σιωνιστικού πολιτισμού του, σκιαμαχώντας απέναντι σε έναν από καιρό νεκρό παραγωγικό καπιταλισμό.

2-Να αντιλαμβάνεσαι την πλανητική συγκρουσιακή κοινωνική διαλεκτική ως έναν κόσμο του ψευτο-συγκεκριμένου. Ως έναν υποτιθέμενο «διπολικό» ανταγωνισμό ανάμεσα σε υπεραφηρημένες κοινωνικο-πολιτικές κατηγορίες: του «Οικουμενισμού» ή του «Διεθνισμού» κ.ο.κ. έναντι του «Συντηρητισμού» ή του «Kεφαλαίου» κλπ. Να αρνιέσαι την ανθρωπολογική, κοινωνική και πολιτισμική πολυπολικότητα των πλανητικών αντιμαχιών και να προσποιείσαι πως δεν βλέπεις το προφανές: πως στον σημερινό και εξελισσόμενο παγκόσμιο πόλεμο της ανεξαρτησίας και της απελευθέρωσης των λαών η «Αριστερά» (εκτός ελάχιστων τιμητικών εξαιρέσεων) είναι όχι μόνο παντελώς απούσα αλλά και συχνά εχθρική.

3-Να απλοποιείς και να «φωτίζεις» επιλεκτικά την αποτρόπαιη όψη ορισμένων κεντρικών μηχανισμών της Εσπερίας (ΗΠΑ, ΔΝΤ κλπ) και κατόπιν να αποκρύβεις το φρικαλέο πρόσωπο άλλων (Ε.Ε.-ΟΝΕ-ΕΚΤ-Γερμανία κλπ) προκρίνοντας την καταστροφική παραμονή στο συνεταιρισμό τους. Αδιαφορώντας για τη ολική κατεδάφιση και τους σωρούς των ερειπίων μιας έρημης Χώρας.

4-Να διαχωρίζεις ή να υποσκάπτεις την εθνική πλευρά του κοινωνικού-ταξικού αγώνα με το πρόσχημα πως αντιμάχεσαι τον «αστικό εθνικισμό» ενώ σε τελική ανάλυση δυναμιτίζεις και ανατινάζεις τις ίδιες τις βασικές προϋποθέσεις του απελευθερωτικού ζητήματος.

5-Να περιορίζεις τις όψεις και διαστάσεις του εθνικού προβλήματος αποκλειστικά στις πλευρές της εξωτερικής εθνικής απειλής (Τουρκικός Νεοθωμανισμός, Μακεδονικό), να «ξεχνάς» άλλες (Βορειοηπειρωτικό κλπ), να αποσιωπάς ή ακόμα και να «βάζεις πλάτη» στις κυρίαρχες και καθοριστικές στη συγκυρία που εκπορεύονται από τη σύγχρονη Τριπλή Κατοχή της Ελλάδας:

α) Κατοχή των δυτικών «Μεγάλων Δυνάμεων».

β) Κατοχή της «αλλοδαπής» τοπικής Κλεπτοκρατικής Ολιγαρχίας.

γ) Κατοχή των στιφών της Αλλογενούς Λαθρομετανάστευσης.

6-Να προκρίνεις το άσφαιρο «καταγγελτικό» πνεύμα του «αντιμνημονιακού» παρλιαμενταρισμού και να σέβεσαι όλα τα πρωτόκολλα του θεσμικού καθωσπρεπισμού. Να δρομολογείς τις ενστάσεις και εναντιώσεις σου εντός των συστημικών πλαισίων της συναίνεσης ή της ανοχής προς την ολιγαρχική πολιτική και να νομιμοποιείς ξεδιάντροπα, με τη συμμετοχή σου στη Βουλή, την κοινοβουλευτική δικτατορία και το ειδικό καθεστώς της Τρόικα που υποβαστάζει αυτή τη τριπλή κατοχή.

7-Να επιλέγεις τις απολύτως αναποτελεσματικές, αποσπασματικές, απομακρυσμένες, εκτονωτικές και ακίνδυνες για το καθεστώς μορφές «λαϊκής κινητοποίησης» με την μέγιστη αυταπάτη της αξιοποίησης τους απλώς και μόνο για την όποια ευκαιριοθηρική συσσώρευση ωφέλιμου πολιτικο-κομματικού κεφαλαίου.

-Να έχεις καταχωνιάσει στη λήθη ό,τι πολυτιμότερο μήνυμα έδωσε το παρελθόν. Πως «Ο κομμουνισμός είναι για μας, όχι μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες που σε αυτό θα πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό το πραγματικό κίνημα, που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. Οι όροι αυτού του κινήματος απορρέουν από τις προϋποθέσεις που υπάρχουν σήμερα» (Μαρξ – Ένγκελς, «Γερμανική Ιδεολογία»).

«Αυγή της Οδύσσειας». Οι Λαιστρυγόνες πάνω από τη Λιβύη

2011-03-27T23:50:00.013+03:00

Αυτό που τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη είναι η κλασσική ατλαντιστική επιδρομή σε μια ανεξάρτητη χώρα που αντιμετωπίζει μια εμφύλια εσωτερική κοινωνικοπολιτική σύγκρουση. Η επιδρομή διεξάγεται ήδη κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ έχοντας εξασφαλίσει την προσχηματική επικυρωτική συγκατάθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ο οποίος για άλλη μια φορά ακόμα περιβάλλει τους αδίστακτους ιμπεριαλιστές και σιωνιστές φονιάδες των λαών του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Σομαλίας, της Παλαιστίνης κλπ με το κύρος των ιεροφαντών ανθρωπιστών, σωτήρων του αμάχου πληθυσμού.

Οι ΗΠΑ στη βάση της πολυμερούς γεωπολιτικής του «Λευκού Οίκου» αποκεντρώνουν την ευθύνη για την τωρινή πολεμική διοργάνωση της «ανθρωπιστικής», «δημοκρατικής» ανθρωποσφαγής, κατάτμησης και λεηλασίας. Ο Ομπάμα αναβαθμίζει το ρόλο των ευρωτυχοδιωκτικών επεκτατικών δυνάμεων που υπνοβατούν μέσα στη τωρινή εγκληματική νατοϊκή επιχείρηση κάτω από τα οράματα των παλαιών ενδόξων αποικιοκρατικών τους μεγαλείων όταν η Ιταλία προκαλούσε αμέτρητες εκατόμβες θυμάτων στη Λιβύη (ιδίως στη Κυρηναϊκή), όταν η Γαλλία εξόντωνε στην Αλγερία πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, όταν η Αγγλία για χρόνια κυριαρχούσε αιματηρά στην Αίγυπτο και σε άλλα μέρη του αραβικού κόσμου.

Οι αεροπορικές και ναυτικές πολεμικές επιχειρήσεις της νέας επιθετικής δυτικής σταυροφορίας δικαιολογούνται στο προπαγανδιστικό επίπεδο από τα παραπλανητικά σλόγκαν του «δημοκρατικού» ιμπεριαλισμού και της υποτιθέμενης «φραγής» στην επέλαση των κανταφικών καθεστωτικών στρατευμάτων. Ουσιαστικά όμως χαρακτηρίζονται από την προγραμματισμένη και συστηματική καταστροφή των δημοσίων και κοινωνικών υποδομών καθώς και τις αυξανόμενες δολοφονικές «παράπλευρες απώλειες» μεταξύ των αμάχων ώστε ο λιβυκός λαός εξουθενωμένος να παραδοθεί και να υποταχτεί στη νέα εξοντωτική επαναποικιοποίηση της χώρας του. Εδώ ας σταθούμε σε ορισμένα σημεία της πολεμικο-πολιτικής ατζέντας των Λαιστρυγόνων του Βορρά :

1-Εκτός τις βλέψεις τους για την αρπαγή των πετρελαϊκών πόρων και του χρηματοοικονομικού πλούτου της Λιβύης εξυφαίνονται επίσης και οι θεσμικές μορφές της επαναποικιοποίησης που αφορούν την διαμόρφωση μιας ιδιωτικοποιημένης οικονομίας σε όφελος των δυτικών μεγατραπεζών και ολιγοπωλίων δι ενός διάδοχου αστικοφιλελεύθερου πολιτικού καθεστώτος διοικούμενου από πολιτικούς αντιπροσώπους της ευρωατλαντικής κυριαρχίας στη περιοχή.

2-Ο ευρύτερος χώρος της Μεσογείου αποτελεί σήμερα ένα καθοριστικό γεωστρατηγικό μέτωπο για την πορεία και την έκβαση των πλανητικών γεωοικονομικών και γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων και τελικά για τις σχέσεις ισχύος των μεγάλων δυνάμεων. Η άμεση ή έμμεση κατοχή της λιβυκής επικράτειας θα προσέφερε στο ΝΑΤΟ ένα προκεχωρημένο προγεφύρωμα όχι μόνο για τον αναγκαίο συνολικό έλεγχο του κρίσιμου χώρου της μεσογειακής λεκάνης αλλά και για την αμεσότερη εποπτεία των εξελίξεων στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

3-Η Αμερική κατευθύνει τις ευρωατλαντικές δυνάμεις να ακολουθήσουν τη φυσικοϊστορική τάση των «φιλελεύθερων δυτικών δημοκρατιών» προς ένα καινούργιο μακρύ πόλεμο και προς μια νέα κατάσταση εκτάκτου ανάγκης για την τόνωση (μέσω του λεγόμενου «στρατιωτικού κεϋνσιανισμού») της εξαρθρωμένης οικονομίας τους και τον αποπροσανατολισμό των λαών τους από τις εξοντωτικές επιπτώσεις της σύγχρονης κοινωνικής αντεπανάστασης των οικονομικο-πολιτικών ελίτ στην Εσπερία. Αυτά υπό όρους υποκειμενιστικής αυθυποβολής, όπου καθώς είναι αδύνατον να συμβιώσει με την ορατή εξέλιξη της απώλειας του παγκόσμιου ηγεμονισμού θα ξυπνήσει απότομα όταν σκάσει κάποια στιγμή εκκωφαντικά η πιο μεγάλη «φούσκα» αυτή της ίδιας της ετοιμόρροπης αυτοκρατορίας.

Ο λιβυκός πόλεμος της Νέας Τάξης υποστηρίζεται από το πλέγμα των διεθνών δεσμεύσεων και κυρώσεων που επιβάλλουν δια του ΟΗΕ η πλανητική χρηματοδεσποτεία καθώς και τα κεντρικά ή τα νέα επεκτατικά κράτη. Πέρα από το πάγωμα των κεφαλαίων στο εξωτερικό, ήτοι την έμμεση απαλλοτρίωση χρηματικών περιουσιακών στοιχείων του κράτους της Λιβύης τα οποία όμως σε τελική ανάλυση ανήκουν στο λαό της, αυτό που γενικότερα συμβαίνει είναι η γενίκευση των απαγορεύσεων σε όλους τους τομείς και τις λειτουργίες της λιβυκής οικονομίας (εταιρίες, εμπόριο, επενδύσεις κοκ). Η πολιτική οικονομία της Λιβύης υπάγεται βίαια και κατακερματισμένη γίνεται ένα απλό παράρτημα της εξωτερικής κρατικής πολιτικής των παγκόσμιων δυνάμεων τόσο του ατλαντικού «συνασπισμού των προθύμων του πολέμου» όσο και του πενταμερούς «συνασπισμού της ανοχής» αυτού του πολέμου (BRICs + Γερμανία).

Στη Λιβύη εδώ και αρκετό καιρό, παρακολουθούμε μια ιδιότυπη διαδικασία τοπικής συμπύκνωσης των εκρηκτικών αντιφάσεων που χαρακτηρίζουν τον αραβικό κόσμο όπου στην πολλαπλότητα τους υπερπροσδιορίζονται από τη δυναμική πολικότητα ανάμεσα στους μεγαλειώδεις λαϊκούς εξεγερσιακούς αγώνες και στην ιμπεριαλιστική μηχανική της συστημικής αναδιοργάνωσης. Ανάμεσα στις πολλαπλές όψεις αυτής της ανασύνταξης και του καινούργιου πολέμου της Νέας Τάξης προεξέχει η αφετηριακή της πρόθεση να διασυνδεθεί με τις hi- tech δικτυώσεις και τα δημοκρατικά κινήματα της αραβικής νεολαίας νοηματοδοτώντας το προσανατολισμό της μέσα από τη προσφορά μιας μετανεωτερικής φιλελεύθερης συμμετοχικής «εναλλακτικής αφήγησης» που να επιτρέπει την ανασυγκρότηση των προσδοκιών και των αιτημάτων μακράν της - επικίνδυνης και απειλητικής για τη Δύση και τα τοπικά υποτελή της κράτη - ιδεολογικής επιρροής της ισλαμικής επανάστασης. Είτε αυτή αφορά τις σιιτικές είτε τις σουνιτικές μεθερμηνείες και εκδοχές της. Είναι γεγονός πως το κρυφό σχέδιο της σύγχρονης πολιτικοστρατιωτικής, οικονομικής και κοινωνικής αποικιακής κατάκτησης της Λιβύης έχει ως επίκεντρο την εκμηδένιση της ίδιας της επαναστατικής επαγωγής της αραβικής αφύπνισης μέσα στο λιβυκό τερραίν και την ευρωατλαντική εξουδετέρωση κάθε εσωτερικής προοπτικής απελευθερωτικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Το ατλαντικό μπλοκ παρεμβαίνει για να αποκτήσει τον έλεγχο της κατάστασης στη Λιβύη, να εκτροχιάσει την επαναστατική διαδικασία εκτός θεσμίσεων ένοπλης λαϊκής εξουσίας και να συλλέξει τα συντρίμμια της σε υλικά χρήσιμα στη περιφερειακή μεσογειακή και αραβική στρατηγική του. Στρατηγική που αναγκαστικά προσφεύγει στο παλιό γνωστό πολεμικό της πρόγραμμα ως μοναδικό τρόπο ανάταξης και ανακατάληψης θέσεων στα ρευστοποιημένα τώρα γεωπολιτικά αραβικά εδάφη τα οποία οργώνονται απ άκρου σ άκρη από τον «αυτοκινούμενο» αροτήρα της μαζικής κοινωνικής αφύπνισης που συγκλονίζει συθέμελα την αυτοκρατορική αρχιτεκτονική της ευρύτερης μεσανατολικής – μεσογειακής περιοχής. Μια αρχιτεκτονική που είχε ως θεμέλιο της τον κατακερματισμό της αραβικής εθνικής ενότητας και την εντοίχιση της απομονωτικής διαίρεσης μέσα σε μια αλυσίδα πολλαπλών υποτελών τοπικών κρατών. Και ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της δυναμικής αραβικής κινητοποίησης είναι πως πάνω στο φρεσκοσκαμμένο έδαφος των καινούργιων αγώνων μια αναγεννημένη συνείδηση και ταυτότητα του παναραβισμού αρχίζει και πάλι να ξαναφυτρώνει.

Στο πολιτικό επίπεδο οι φορείς της αποικιοκρατίας αξιοποιούν αποτελεσματικά την από καιρό εξυφασμένη διασύνδεση τους με την διακριτή δυτικόφιλη πτέρυγα του περίπλοκου, εσωτερικά διαφοροποιημένου και στρατηγικά αποκλίνοντος, φυλετικού και κοινωνικού δυναμικού της λιβυκής επανάστασης:

1-Επανάστασης διαιρεμένης, που έλκεται από τις δύο κύριες τάσεις που λειτουργούν μέσα στις γραμμές της ήτοι τη τάση της φιλελεύθερης πρόσβλεψης στη Δύση και του ολιγαρχικού συμβιβασμού μαζί της από τη μια και τη τάση του μαχητικού ισλαμικού ριζοσπαστισμού από την άλλη. Ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές κινείται το μεγάλο ανοργάνωτο δυναμικό νεολαίας και απλών ανθρώπων, με αγνές αγωνιστικές προθέσεις και κινηματικό αυθορμητισμό στην αντικαθεστωτική του δράση.

2-Επανάστασης «προδομένης», η οποία ήδη από τις 27 Φεβρουαρίου αποκτάει τον ολιγαρχικό θεσμικό «προαγωγό» της ο οποίος απεργάζεται την απαγωγή και την εκτροπή της. Πρόκειται για το «Λιβυκό Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο-CNLT» με έδρα τη Βεγγάζη, που ελέγχεται από αυτή τη πτέρυγα και η οποία βασίζεται στη συμπαράταξη ανάμεσα στο «Εθνικό Μέτωπο για τη σωτηρία της Λιβύης-NFSL» του Ιμπραήμ Σαχάντ, των μοναρχικών του Μουχάμεντ Αλ-Σενούσι και του Ιντρίς Αλ- Σενούσι και στις πρώην καθεστωτικές προσωπικότητες καιροσκόπων που πέρασαν ευκαιριοθηρικά στην άλλη όχθη όπως ο υπουργός Δικαιοσύνης Μουσταφά Αβδούλ Τζαλίλ (πρόεδρος του Συμβουλίου), ο αμερικανοσπούδαστος νεοφιλελεύθερος Μαχμούντ Τζιμπρίλ (προσωρινός πρωθυπουργός), o Ομάρ Αλ Χαρίρι (προσωρινός υπουργός Στρατιωτικών), ο Αλί Αλ Εσάουι (προσωρινός υπουργός Εξωτερικών) και πλείστοι άλλοι. Και είναι οι ηγέτες-μαριονέτες αυτής της πτέρυγας που προσκάλεσαν ανοικτά την ιμπεριαλιστική στρατιωτική παρέμβαση στη χώρα και της προσέδωσαν υψηλό βαθμό εσωτερικής νομιμοποίησης.

Με βάση τα νέα δεδομένα της κλιμακούμενης ατλαντικής πολεμικής παρέμβασης στη Λιβύη που η προαγωγή της θα αφορά οπωσδήποτε στη συνέχεια και τις μεγάλες χερσαίες επιχειρήσεις, είναι δύσκολο για το μεταλλαγμένο καταδυναστευτικό –κλεπτοκρατικό - οικογενειοκρατικό καθεστώς Καντάφι να επιδείξει αυξημένα όρια αντοχής προσφεύγοντας σε ένα παρατεταμένο πόλεμο. Τα εμπόδια δεν είναι μόνο εδαφικής υφής καθώς η έρημος δεν είναι ένας ευνοϊκός αρωγός. Η επιλογή της ένοπλης αντίστασης μέσα στις πόλεις θα συναντήσει εδώ τα μεγάλα προσκόμματα της αποδιοργανωμένης κοινωνικής συνοχής, της καταρρέουσας κρατικο-πολιτικής οργάνωσης, των κατεστραμμένων βασικών επιβιωτικών υποδομών και λειτουργιών καθώς και της έλλειψης μαζικής κουλτούρας ανταρτοπολέμου των καθεστωτικών δυνάμεων. Αναγκαστικά λοιπόν τίθεται εν αμφιβόλω η δυνατότητα διατήρησης του Καντάφι στην εξουσία. Το πιθανότερο γι αυτόν είναι να επιχειρήσει να διαπραγματευτεί την αποχώρηση του με τη Δύση. Το ενδεχόμενο μιας φανερής συμφιλίωσης ή κεκρυμμένης συνεννόησης του φιλοκανταφικού μετώπου με τους αντιδυτικούς νασεριστές και τις φονταμενταλιστικές ισλαμικές φατρίες της ανταρτικής αντιπολίτευσης, οι οποίες ήδη κάλεσαν σε ιερό πόλεμο απέναντι στην νατοϊκή επίθεση στη Λιβύη, είναι οπωσδήποτε μικρό αλλά όχι ανύπαρκτο. Μια τέτοια αναστροφή θα μετατόπιζε το πόλεμο απέναντι στο τυραννικό καθεστώς σε πόλεμο απελευθερωτικό ανάμεσα στις δυνάμεις της αποικιοκρατικής εισβολής και τις δυνάμεις της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης.

Η πολεμική προπαγάνδα της ατλαντικής σύμπραξης των σταυροφόρων συνεπικουρούμενη από την καταιγιστική παραπληροφόρηση των διεθνών ΜΜΕ εκτός το «ανθρωπιστικό» πρόταγμα διαβεβαιώνει επίσης για το «δημοκρατικό» αποτέλεσμα της επέμβασης. Αυτό που αποκρύπτει είναι η ίδια η ιστορική εμπειρία η οποία μας δείχνει ότι οι εξωτερικές στρατιωτικές παρεμβάσεις από τα αυτοαποκαλούμενα «φιλελεύθερα κράτη» τελικά μπλοκάρει τον ίδιο τον εκδημοκρατισμό τον οποίο επικαλούνται προσχηματικά ως αξιακή και ηθικο-κανονιστική τους αρχή. Αυτό δε που πρόκειται να επιφέρει η ξένη αιματηρή ανάμειξη στη Λιβύη δεν θα είναι απλώς η «αλλαγή καθεστώτος» και η τοποθέτηση πληρεξουσίων τοποτηρητών της στη νέα διακυβέρνηση αλλά η γενικευμένη αποσταθεροποίηση και η ζοφερή κλιμάκωση της χαώδους αλληλουχίας αντικατοχικής αντίστασης και εμφύλιας αλληλοεξόντωσης. Η πιθανότητα διάσπασης της λιβυκής επικράτειας είναι επαυξημένη. Οι παραδοσιακές και φυλετικές αντιθέσεις μεταξύ των τριών μεγάλων ιστορικών επαρχιών της Τριπολίτιδας (φυλετική συνομοσπονδία Hasoony), της Κυρηναϊκής (φυλετική συνομοσπονδία Harabi) και της Φεζάν (φυλές Tuareg και Toubou), είναι υπαρκτές και στον κατευθυνόμενο παροξυσμό τους κάτω από την αποικιακή γεωπολιτική του «διαίρει και βασίλευε» μπορούν να υποβαστάξουν την διχοτόμηση ή και την τριχοτόμηση της χώρας.

Είναι εντυπωσιακή η πολιτική σκοτοδίνη που χαρακτηρίζει την συμπεριφορά της διεθνούς αριστεράς ως προς τις αραβικές εξεγέρσεις γενικά και την επανάσταση στη Λιβύη ειδικότερα:

1-Και ως προς τα μεταλλαγμένα αντιδραστικά της τμήματα, από πρώην κομμουνιστές και γκοσίστες, που έχουν από χρόνια προσχωρήσει στην υπηρεσία των ελίτ της Δύσης τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Για αυτό δεν προκαλεί καμιά εντύπωση που με την προβολή της θεωρίας της «ανθρωπιστικής επέμβασης» και με οδηγητές στη πρώτη γραμμή τους διάφορους Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, Μπερνάρ Κουσνέρ, Ζοζέ Μποβέ, Μάσιμο ντ' Αλέμα και άλλους πολλούς, υποστηρίζουν ένθερμα τη «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» και τη δυτική στρατιωτική επιδρομή στη Λιβύη κάτι εξ΄ άλλου που έκαναν επίσης πριν χρόνια και στους προηγούμενους πολέμους της Νέας Τάξης στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ κλπ.

2-Υπάρχει όμως και μια άλλη αριστερά στις χώρες της Δύσης η οποία ενώ τοποθετείται με συνέπεια απέναντι στον ιμπεριαλισμό απορρίπτει την συμπαράσταση στην αντίσταση του λιβυκού λαού απέναντι στο καθεστώς Καντάφι. Και αυτό παραβλέποντας μεταξύ των άλλων το γεγονός πως με εξαίρεση το συριακό κομμουνιστικό κόμμα τα άλλα περιφερειακά αραβικά κομμουνιστικά κόμματα, όπως εξ άλλου και ριζοσπαστικά πολιτικά κινήματα όπως η Χιζμπολάχ, η Χαμάς κ.α., εξέφρασαν ανοιχτά την υποστήριξη τους για την επανάσταση στη Λιβύη. Επικαλούμενη πραγματικά στοιχεία της διασύνδεσης των δυτικών δυνάμεων και ιδρυμάτων με μερίδες της αντιπολίτευσης οδηγείται σε αφοριστικές αξιολογικές γενικεύσεις αρνούμενη πως πρόκειται για μια λαϊκή επανάσταση και αποτιμά αυτό που τελικά συμβαίνει ως έναν κατευθυνόμενο από τη διεθνή ελίτ εμφύλιο πόλεμο. Έτσι όχι μόνο λησμονεί πως συχνότατα μια επαναστατική διαδικασία μπορεί κάλλιστα να μετεξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο όταν η άμεση κρατική καθεστωτική καταστολή εμποδίζει τη πρόοδο της αλλά το κυριότερο ότι κάθε επανάσταση χαρακτηρίζεται από την πολυπλοκότητα της κατά την οποία πάντοτε διάφοροι εξωτερικοί δρώντες εμπλέκονται και αλληλενεργούν με ορισμένες εσωτερικές υποκειμενικότητες της επιδιώκοντας τον επηρεασμό και εκτροχιασμό της «επαναστατικής διαλεκτικής» προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης των δικών τους συμφερόντων. Ένα τμήμα δε αυτής της αριστεράς, εκτός του ότι στρογγυλεύει και αμβλύνει τις αποτρόπαιες όψεις του κανταφικού καθεστώτος, φθάνει στο σημείο να ορίζει την λιβυκή λαϊκή εξέγερση ως ένα καλοσχεδιασμένο πραξικόπημα των ευρωατλαντικών ελίτ !!!

3-Ίσως αυτό που υπερκαθορίζει τη παραπάνω θέση είναι ο αψευδής φόβος καθώς ανακαλύπτει πως τελικά ο πραγματικός μακροπρόθεσμος ανταγωνισμός στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο (και άσχετα από την όποια στιγμιαία τους συμπόρευση ενάντια στο κοινό εχθρό) είναι ανάμεσα στον ριζοσπαστικό ισλαμισμό και την αριστερά (Slavoj Zizek). Ότι η άνοδος του πρώτου σημαίνει εξαφάνιση της δεύτερης. Και ότι μπροστά στην επέλαση του πρώτου οι φιλελεύθεροι χρειάζονται τη συμμαχία και αρωγή τούτης της αριστεράς.

Λιβύη. Επαναστατική μετουσίωση της αραβικής αφύπνισης (αναδιάταξη)

2011-02-22T23:46:00.006+02:00

«Το μέλλον είναι αναγνώσιμο στην αιχμή των αστραποβόλων δοράτων.

Μεταξύ δύο στρατευμάτων, κι όχι μεταξύ επτά ουρανίων σωμάτων».

(Αμπού Tαμάμ)

Το νέο πολιτικό «κυκλοτρόνιο» της αφύπνισης των μαζών οπωσδήποτε είναι ορατό. Έχει δε ως ενεργειακό δυναμικό φορτίο την αντιφατική εκρηκτική διασύνδεση συμμετοχικών λαϊκών προσδοκιών με τα καίρια ζωτικά αιτήματα της αυτοεπιβίωσης. Στη παρούσα φάση ο αδύνατος κρίκος σπάει στο ευρύτερο αραβικό τερραίν. Παρά τη φαινομενική εν ενεργεία τόνωση της εμβέλειας του περιφερειακού τουρκικού (κυρίως) και του ιρανικού (δευτερευόντως) προγράμματος είναι σαφές πως η συνέχεια της μεγάλης αναμέτρησης στρατηγικά υπερκαθορίζεται από την εν δυνάμει πόλωση ανάμεσα σε δυο κεντρικά στρατόπεδα και βασικούς προσανατολισμούς: είτε της δυτικής επιρροής άρα των αμερικανο-σιωνιστικών συμφερόντων είτε της ριζικής αμφισβήτησης της μετανεωτερικής αποικιοκρατίας και του υπερεκμεταλλευτικού χρηματοδεσποτικού συστήματος.

Η αραβική εξέγερση είναι ακόμα στην αυγή της. Τα πρώτα επεισόδια της στην Τυνησία και Αίγυπτο επέτρεψαν ένα προσωρινό αυτοκαθησυχασμό της Δύσης καθώς αυτή έχει ισχυρά ερείσματα μέσα στις μαζικές και τις high tech δικτυώσεις του κοινωνικού κινήματος με συνέπεια προς το παρόν παρά την παραίτηση των αναλώσιμων πληρεξουσίων σοσιαληστών τυράννων οι δομές των καθεστώτων εκεί να παραμένουν απείρακτες.

Το «κυκλοτρόνιο» των λαϊκών αγώνων σε πυρακτωμένη διαπίδυση διατρέχει Τυνησία, Αίγυπτο, Υεμένη, Μπαχρέιν, Ιορδανία, Μαρόκο, Αλγερία και τώρα γίνεται έκρηξη υπερκαινοφανής μέσα στη Λιβύη. Τούτες τις ώρες όχι μόνο ο Καντάφι αλλά και το ίδιο το Καθεστώς ήδη αποπνέει μια οσμή θανάτου. Του δικού του θανάτου. Η 42 χρονη Κανταφική Τζαμαχιρία, το Μολώχ-Κράτος των Μαζών, βομβαρδίζει ανελέητα αεροπορικά και επιτίθεται σφαγιαστικά με τις ασφαλίτικες πολιτοφυλακές και τους μισθοφόρους του από την υποσαχάρια Αφρική, για να εξοντώσει τις επαναστατημένες μάζες αυτού του κράτους που καταλαμβάνουν μια-μια τις πόλεις ενώ η κίνηση τους επηρεάζεται περισσότερο από τη δυναμική της φυλετικής αποκήρυξης του καθεστώτος ή από το ριζοσπαστικό ισλάμ και ελάχιστα από τα ιδρύματα και τις μ.κ.ο. της παγκοσμιοποίησης. Να γιατί οι ελίτ της Εσπερίας τώρα έχουν καταπιεί τη δημοκοπική φιλελευθεροδημοκρατική τους γλώσσα και σιωπούν εκκωφαντικά (συνεπικουρούμενες από την εύλογη αφωνία του κινεζικού και ρωσικού απολυταρχισμού) μιας και δεν έχουν προλάβει να προετοιμάσουν εδώ (όπως σε Τυνησία-Αίγυπτο) μια διάδοχη μεταβατική μεταπολιτευτική κατάσταση διακυβέρνησης. Ταυτόχρονα στο παρασκήνιο το ΝΑΤΟ εξυφαίνει σχέδια ταχείας στρατιωτικής επέμβασης. Με πρόσχημα την «ανθρωπιστική» αντίδραση του «Ελευθέρου Κόσμου» στην εξαπολυμένη από την κανταφική εξουσία ανθρωποσφαγή και με βασικούς σκοπούς την άμεση κατάκτηση του πετρελαϊκού πλούτου της Λιβύης και τον γενικότερο ιμπεριαλιστικό έλεγχο των εξελίξεων στην εξεγερμένη περιοχή.

Ο καινούργιος κύκλος των κοινωνικών αγώνων που φυσάει σήμερα στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή σπρώχνει δια της Πράξης στο ιστορικό τέλος το «Τέλος της Ιστορίας» και χαράζει ένα σημείο καμπής όχι μοναχά για το αραβικό μέλλον αλλά για το γεωπολιτικό μέλλον σύμπασας της ανθρωπότητας. Είναι η αυγή μιας παρατεταμένης περιόδου εκτατικών και εντατικών συγκρούσεων μέσα σε συστημικές δομές που σαπίζουν ανεπίστρεπτα και χαοτικά ενώ οι σπασμοί της γέννας διέπονται από τη μέγιστη αβεβαιότητα.

Όπως και να ΄ναι ο Νότιος Εξάγγελος φέρνει το μήνυμα: H καινούργια παγκόσμια σύγκρουση του 21 ου Αιώνα μόλις αρχίζει…

22-2-2011

Δείτε:

=>Σαίφ αλ Ισλάμ Καντάφι, «Ο Ρόλος της Κοινωνίας Πολιτών στον εκδημοκρατισμό των θεσμών της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης»

=>Γεώργιος Παπανδρέου, Τζούλιο Αντρεότι κ.α. στο Διοικητικό Συμβούλιο του «Gaddafi International Charity and Development Foundation»

=>To Ισραήλ τροφοδοτεί με μισθοφόρους τον Καντάφι

=>Οι ΗΠΑ πιέζουν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να καταργήσει διατάξεις ευθύνης των μισθοφόρων για εγκλήματα πολέμου κατά Λιβύων αμάχων

Αίγυπτος. Εξέγερση και Τάξη

2011-02-13T23:29:00.006+02:00

Η απομάκρυνση Μουμπάρακ εγκαινιάζει μια καινούργια περίοδο, μια παρατεταμένη διαδικασία μεταβολών του αιγυπτιακού και αραβικού γεωπολιτικού τερραίν. Ο κινητοποιημένος λαός της Αιγύπτου κινδυνεύει να γίνει το μεγάλο θύμα μιας νοθευμένης Μεταπολίτευσης της οποίας η περιδίνηση έχει ως κεντρικούς ελκυστές την επικυρίαρχη κάστα του Στρατού, την φιλελεύθερη Κοινωνία Πολιτών-ΜΚΟ και την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ενώ σαφώς υπόκειται στη συνθλιπτική βαρυτική επενέργεια του Αμερικανο-Ισραηλινού μεσανατολικού Προγράμματος.

Στις χώρες της Εσπερίας τα διάφορα Think Tanks, οι Διαμορφωτές της Κοινής Γνώμης και τα Διεθνή Μέσα Παραπληροφόρησης ενορχηστρώνουν διαρκώς την καθημερινή συσκότιση, ανάμειξη, παραπλάνηση και ωραιοποίηση ως προς τα πραγματικά δεδομένα της αιγυπτιακής και αραβικής αφύπνισης.

Το πρώτο πέπλο της συσκότισης αφορά την επιδίωξη αποφυγής μιας καθολικής κατακραυγής για την ξεδιάντροπη ιμπεριαλιστική-σιωνιστική υποκρισία. Η οποία δια μέσου της μακρόχρονης εκπαίδευσης του προσεταιρισμένου προσωπικού, της ισχυρής χρηματοδότησης και υποστήριξης των φιλοδυτικών αραβικών δικτατοριών, διασφάλιζε εκτός τον αιγυπτιακό «πυλώνα» το πλήρες δίκτυο των υποτελών τοπικών κρατών-πελατών και τον απρόσκοπτο έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Μόνο για το καθεστώς Μουμπάρακ οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφεραν απλόχερα μια εξωτερική στρατιωτική βοήθεια που στα 30 χρόνια έφθασε στο ύψος των 60 δισ. δολ. και όπου σημαντικότατο τμήμα αυτών των χρημάτων έχει δαπανηθεί στην προμήθεια αμερικανικού εξοπλισμού. Παρ΄ όλα αυτά τώρα γινόμαστε οι έκπληκτοι θεατές ενός ξαφνικού «ανθρωπιστικού» - «δημοκρατικού» ξυπνήματος των αμερικανικών και ευρωπαϊκών ελίτ οι οποίες θέτουν πομπωδώς στην ημερήσια διάταξη την αναγκαιότητα των «μεταρρυθμίσεων» και της απαλλαγής της περιοχής από τους εξασθενημένους, λόγω των μαζικών αντιδράσεων, δεσποτικούς ηγέτες-παραβάτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών. Σημαντικό μερίδιο συμμετοχής σε τούτη την υποκρισία έχει και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ο οποίος ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, συστεγαζόταν θαυμάσια με τους «σοσιαληστές» δικτάτορες Χόσνι Μουμπάρακ της Αιγύπτου και Μπεν ΄Αλι της Τυνησίας (οι οποίοι διαγράφτηκαν τέλη του Γενάρη 2011) ενώ σήμερα πλέον και σε συγχροτισμό με ολάκερο το ανώτατο δυτικό πολιτικό προσωπικό, αναφέρεται στις αυθεντικές «στιγμές απελευθέρωσης» και στην ανάγκη «οικοδόμησης ισχυρού και βιώσιμου δημοκρατικού συστήματος».

Το δεύτερο πέπλο της ανάμειξης ενέχεται στη γεωπολιτική στρατηγική της αμερικανικής υπερελίτ. Αν και η τελική έκβαση της Αιγυπτιακής εξέγερσης είναι ακόμα ασαφής μπορούμε σχετικά εύκολα μέσα στο χάος της «δημιουργικής καταστροφής» να διακρίνουμε τις εξωτερικές παρεμβάσεις της υπερεθνικής ολιγαρχίας και τη συνδρομή της με τρόπο καθοριστικό στη συγκρότηση του ηγεμονικού αντιπολιτευτικού πόλου με σκοπό να ελεγχθεί τόσο το νόημα όσο και ο πολιτικός σχεδιασμός του αιγυπτιακού λαϊκού κινήματος και να βαφτεί ο εξεγερσιακός τυφώνας με ένα καινούργιο «χρώμα» από τα πλείστα εκείνα της «πολύχρωμης» φαρέτρας του «δημοκρατικού ιμπεριαλισμού». Ο πόλος αυτός λοιπόν οικοδομήθηκε υπό την τυπική οργανωτική μορφή του «Εθνικού Μετώπου για την Αλλαγή» και το κεκρυμμένο ουσιαστικό πατρονάρισμα των παγκοσμιοποιητών του «International Crisis Group» (των George Soros, Zbigniew Brzezinski, Martti Ahtisaari, Javier Solana, Jacques Delors, Shimon Peres, Kofi Annan κλπ κλπ) και με συντονιστή τον Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι. Πασίγνωστα επίσης αμερικάνικα ιδρύματα όπως το «National Endowment for Democracy-NED», το «Freedom House-FH» κ.α. με οργανική σχέση με το «Council on Foreign Relations-CFR», το «U.S. Congress», τη «Central Intelligence Agency-C.I.A» κλπ έχουν εμπλακεί ποικιλοτρόπως στη δημοκρατική ενεργοποίηση της νεολαίας για την «αλλαγή του καθεστώτος». 'Εμμεσα με χρηματοδότηση και άμεσα μέσω της «Κοινωνίας Πολιτών» και των Μ.Κ.Ο. της ενώ με δραστικά hi-tech εργαλεία συντονισμού (Twitter, Facebook καθώς και αρκετά Blogs) συγκέντρωναν το δυναμικό τους εδώ και μια τριετία επενδύοντας στην καλλιέργεια του φιλελεύθερου κοινωνικού εργαστήριου-φυτωρίου για τη δημιουργία ενός νέου μαχητικού και προσανατολισμένου στις δυτικές αξίες πολιτικού προσωπικού. Ας σημειωθεί ότι το «Κίνημα 6 του Απρίλη» του Ελ Μπαραντέι συμμετείχε από το 2008 σε οργανωμένη από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ - και σε διασύνδεση με το επιχορηγούμενο από υπερεθνικά ολιγοπώλια AYM Movements.org - «Σύνοδο Κορυφής της Συμμαχίας για τα Κινήματα Νεολαίας». Τα δε αποκαλούμενα «ανεξάρτητα συνδικάτα» υποβοηθήθηκαν οργανωτικά με την αποφασιστική συνδρομή του αμερικανικού «National Endowment for Democracy-NED». Από το άλλο μέρος το «αντίπαλο δέος», η Μουσουλμανική Αδελφότητα βρισκόταν για μακρό διάστημα σε συνομιλίες με εξουσιοδοτημένους υψηλόβαθμους αξιωματούχους των ΗΠΑ ενώ έμπρακτα είχε ήδη προσχωρήσει από τον Ιούλιο 2010 στην «Εθνική Συνενόηση» με τον Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι και στη συγκρότηση «Μετώπου συλλογής υπογραφών επτά σημείων» και αυτό με κεντρικό αίτημα τη «δημοκρατική μεταρρύθμιση» στην Αίγυπτο. Ο Ελ Μπαραντέι είναι σήμερα η κατασκευασμένη κεντρική προσωπικότητα του φωτεινού μέλλοντος της αιγυπτιακής κοινοβουλευτικής δημοκρατικής μεταπολίτευσης. Και αυτό με τη συστράτευση στα δικά του βήματα ολόκληρου σχεδόν του φάσματος των αντιπολιτευτικών κινήσεων: Από τους ακτιβιστές του «Κινήματος 6 του Απρίλη» και της ομάδας «Είμαστε Όλοι Χαλέντ Σαΐντ» στο Facebook (του Ουαέλ Γκονίμ, βασικού στελέχους της Google Μέσης Ανατολής), του «Aιγυπτιακού Κινήματος για την Αλλαγή-Kefaya», τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως και Αριστερούς ριζοσπάστες και Κομμουνιστές.

Το τρίτο πέπλο αυτό της παραπλάνησης θέλει να προσδιορίσει και να μορφοποιήσει μονοσήμαντα τόσο το περιεχόμενο όσο και το αποτέλεσμα της μαζικής διαμαρτυρίας ως μια ευρύτερη κίνηση για τη «δημοκρατική μεταρρύθμιση και αλλαγή». Για την αυτοσυνείδηση και την αδιάλειπτη προπαγάνδα της δυτικής ολιγαρχίας η εξέγερση της αιγυπτιακής νεολαίας, υπό την επίδραση και ως συνέχεια του αρχικού ξεσηκωμού της νεολαίας της Τυνησίας, αποτυπώνει και αντιπροσωπεύει τη θέληση των αραβικών λαών για απελευθέρωση από τον πολιτικό δεσποτισμό και την εγκαθίδρυση του καθεστώτος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πρόκειται για την κατασκευασμένη από τον «δημοκρατικό ιμπεριαλισμό» κοσμοεικόνα της ιστορίας κατά την οποία όλοι οι αγώνες και όλα τα κινήματα οφείλουν να πορεύονται εξαναγκαστικά προς μια κατεύθυνση, αυτή της δυτικότροπης δημοκρατίας. Πρόκειται για την μεγάλη φιλελεύθερη πολιτική μυθοπλασία που αποκρύβει προσεκτικά το θεμελιώδες γεγονός ότι στη σημερινή εποχή του πλανητικού υπερεκμεταλλευτικού Χρηματοδεσποτικού Συστήματος, η έμμεση δημοκρατία όχι μόνο είναι μια απόλυτη στρέβλωση της λαϊκής θέλησης και κυριαρχίας (που μόνο η άμεση δημοκρατία θα εγγυούταν) αλλά αυτή η αντιπροσωπευτική δημοκρατία συνιστά την άλλη όψη της δικτατορίας υπό κοινοβουλευτικό μανδύα. Δικτατορίας που απλά θέλει να αντλεί τη νομιμότητα της όχι από το θεϊκό ή το στρατιωτικό νόμο αλλά από τον ολοκληρωτικά ελεγχόμενο συναγωνισμό του εκλογικού consensus και την επικυρωτική συμμετοχή όλων των κομμάτων στο παιγνίδι ενός διεφθαρμένου παρλιαμενταρισμού. Και εάν η ιστορία πάει να ξεφύγει από τα δίκτυα της αυτοκρατορικής προσταγής, αν γλιστρήσει λίγο πέρα από το πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής διανομής της ψήφου, εάν επίσης τείνει να μετακινηθεί προς το καθοριστικό πεδίο της οικονομικής δημοκρατίας δηλαδή του κοινωνικού ελέγχου των παραγωγικών-βιοτικών μέσων και της ισόμετρης κατανομής του πλούτου, τότε οι ειρηνικές δημοκρατικές παραμυθιάρικες φωνές του «Ελεύθερου Κόσμου» θα αντιστραφούν αυτοστιγμής στα πιο θορυβώδη εμβατήρια και προσκλητήρια των σωτηριολογικών πολέμων της «Νέας Τάξης».

Το τέταρτο πέπλο ωραιοποιεί επικοινωνιακά και νομιμοποιεί το οργανωμένο από την αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία και υποστηριζόμενο από τους ευρωκομπάρσους της γεωπολιτικής, σχέδιο Β ήτοι το Στρατιωτικό Προνουντσιαμέντο. Το οποίο φαινομενικά υποτίθεται έρχεται να υπηρετήσει την «εθνική βούληση» για ομαλό συντεταγμένο δρομολόγιο στη «δημοκρατική νέα εποχή» ενόσω ουσιαστικά αποσκοπεί στην αδιαμφισβήτητη πρόσδεση και ενσωμάτωση της προστρέχουσας σε ιστορικό συμβιβασμό Μουσουλμανικής Αδελφότητας στο ιμπεριαλιστικό status quo και βεβαίως στην αποφυγή μεταβίβασης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας στο μαζικό κίνημα και στον αιγυπτιακό λαό ο οποίος βιάστηκε να εορτάσει πανηγυρικά πολύ νωρίς τα επινίκια της παραίτησης Μουμπάρακ δίχως καν να έχει ανατρέψει το κυριαρχούμενο από τη Δύση υπεραυταρχικό στρατιωτικο-πολιτικό σύστημα. Αλλά βιάστηκαν επίσης και πλείστοι αναλυτές «εμπειρογνώμονες» να ανακηρύξουν τον αδίστακτο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών και εκλεκτό της CIA / Mossad, αντιπρόεδρο Ομάρ Σουλεϊμάν, ως πιθανό επόμενο πρόεδρο της Αιγύπτου. Όμως στην εξαρτημένη και κυριαρχούμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική κάστα η πραγματική διαχείριση έχει μετατοπιστεί στο Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο το οποίο δεν διευθύνεται από τον Σουλεϊμάν αλλά από τον υπουργό άμυνας Μοχάμεντ Χουσέιν Ταντάουι. Αυτός όντας σε απευθείας στενή διασύνδεση με την αμερικάνικη κυβέρνηση, ένθερμος υποστηρικτής της «ισραηλινο-αιγυπτιακής ειρήνης» και πιστωμένος με την «σταθεροποιητική» και «διαιτητική ουδετερότητα» του στρατού στην δεκαοκταήμερη εξέγερση, θέτει με αξιώσεις παρακαταθήκη για την προεδρική υποψηφιότητα. Το Στρατιωτικό Προνουντσιαμέντο έρχεται λοιπόν να προφυλάξει τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στη περιοχή, να καθησυχάσει το Ισραήλ εγγυούμενο τις τριαντάχρονες συμφωνίες από το Καμπ Ντέιβιντ, να αντιμετωπίσει την εσωτερική απειλή των θυλάκων του ισλαμικού φονταμενταλισμού, σε συνδυασμό με την κατοχύρωση και διαιώνιση των ειδικών συμφερόντων της στρατιωτικής κάστας στον πλούτο και στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική διαμόρφωση της Αιγύπτου. Και αυτά τα ειδικά συμφέροντα δεν αφορούν μόνο τα βραχυπρόθεσμα πραγματικά οφέλη τα οποία απολαμβάνουν οι στρατιωτικοί σχετικά με την προνομιακή τους πρόσβαση σε πλήθος αγαθά και υπηρεσίες αλλά είναι και τα μακροπρόθεσμα και διαρκώς επεκτεινόμενα (από τη δεκαετία του ’90) στον βιομηχανικό-οικονομικό τομέα όπου εδώ πάνω από το 20% υπόκειται στην ιδιοκτησία του στρατού.

Είναι πιθανό ο στρατιωτικός μηχανισμός κάτω από τη κηδεμονία της υπερεθνικής ολιγαρχίας και του αμερικανο-ισραηλινού άξονα να προετοιμάσει μια νέα καθεστωτική φάση αυτή της πολιτικής «Πακιστανοποίησης» παραμένοντας θεματοφύλακας και εγγυητής μιας ποδηγετημένης κοινοβουλευτικής «δημοκρατικής» μετάβασης. Μετάβασης όπου θα τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα των εκλογών του Σεπτέμβρη 2011 μονάχα στο βαθμό που εξασθενίσει η μετωπική δυναμική των αντιπολιτευτικών δυνάμεων και ειδικότερα της (αντίπαλης προς το ένοπλο τζιχάντ) μετριοπαθούς Μουσουλμανικής Αδελφότητας που τώρα προσκαλείται στο τραπέζι της μεταπολίτευσης υπό τους όρους του σεβασμού των γεωστρατηγικών δεσμεύσεων Αιγύπτου-ΗΠΑ-Ισραήλ και της αποφυγής κάθε προοπτικής αυτοδύναμης ηγεμονίας. Ηγεμονίας που σε τελική ανάλυση θα αποτελούσε ένα αραβικό αντίγραφο της τουρκικής μορφής ισλαμικής διακυβέρνησης του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα από την άλλη φαίνεται ανήμπορη να συγκροτήσει και να προβάλει αξιώσεις αποκλειστικής κυριαρχίας στο Αιγυπτιακό σκηνικό. Αυτό όμως δεν στέκεται εμπόδιο στο να καθορίσει μια ρεαλιστική στοχοθεσία για εκλογική ανάδειξη της σε πρώτη πολιτική δύναμη μιας αυριανής διακυβέρνησης υπό συνθήκες «νομιμότητας» κατά τις οποίες ο στρατός θα συνεχίζει να διατηρεί την πραγματική εξουσία της Αιγύπτου. Επιπρόσθετα για να περπατήσει τούτη η προοπτική μιας διαχειρίσιμης μεταπολίτευσης και με το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο ως μεταβατική διακυβέρνηση, η εξυγίανση και η ανάταξη του άλλου καθεστωτικού εταιρικού στυλοβάτη, του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος (NDP) δεν μπορεί παρά να βρίσκεται υποχρεωτικά στην ημερήσια διάταξη.

Σαμαράς. Αντιμνημονιακή Συναίνεση

2010-12-14T23:16:00.013+02:00

«Σε αυτή την πολιτική συναίνεση δεν δίνω» δήλωνε με στόμφο σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς ως ο «ανυποχώρητος» τάχα αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σε δηλώσεις του από την Ρηγίλλης κατόπιν της συνάντησής του με τον Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Πόσο όμως αληθινή είναι μια τέτοια διαβεβαίωση; Και κατά πόσο πράγματι η συνάντηση ήταν χωρίς «απολύτως κανένα περιεχόμενο» όπως θέλανε καταπραϋντικά να αυτοπαραμυθιάζονται αρκετοί, μεταξύ των οποίων ακόμα και κάποιοι «έγκριτοι» αριστεροί δημοσιογράφοι; Πόσο μακριά απέχει η ΝΔ από κάθε υποστήριξη ή ανοχή προς την εδώ εντολοδόχο κυβερνητική Αρχή της Ελλάδας-Προτεκτοράτου;

Ή μήπως πρόκειται για την βασική τακτική της (με Π Κεφαλαίο) «Πολιτικαντικής» Σαμαρά που προσποιούμενη «ανθεκτικότητα» ως προς τις εκκωφαντικές πιέσεις και υποδείξεις της οικονομικής Ολιγαρχίας και των Μέσων της για πλήρη υποτακτική ευθυγράμμιση προς τις «επιταγές των καιρών», προτιμάει τις καλοραμμένες και καλοβαμμένες «στολές παραλλαγής» εντός ενός επωφελούς «πολέμου ελιγμών» με το: «’Aσε τους Φιλελεύθερους Σοσιαλδημοκράτες στη Διακυβέρνηση να βγάλουν το φίδι από τη τρύπα. Εμείς να επωφεληθούμε ενόσω εκείνοι, ματώνοντας τον λαό και καταστρέφοντας τη χώρα, αυτονόητα θα αιμορραγούν εκλογικά». Εξού και τα εντυπωσιοθηρικά αντιμνημονιακά instantanes προσβλέποντας στην ανοδική ανάταξη της εκλογικοπολιτικής επιρροής της ΝΔ.

Παρ΄ όλα αυτά όλο και δυσκολότερα οι κάθε είδους μάσκες μπορούν να αποκρύβουν το αληθινό πρόσωπο και την βαθύτερη ουσία της νεοδημοκρατικής πολιτικαντικής στην εξοντωτική συγκυρία που διανύουμε. Όπως και σήμερα το ίδιο ξανά οι μάσκες παραμέρισαν αποκαλυπτικά:

1-Όταν o Σαμαράς δήλωνε στον Παπανδρέου πως «η ΝΔ είναι θετική στο ενδεχόμενο επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ» Αλλά … «χωρίς, όμως, την επιβολή πρόσθετων μέτρων» (sic!). Εδώ έχουμε να κάνουμε με νεοδημοκρατικές αστειότητες για λωτοφάγους. Στην ουσία ο Σαμαράς προσφέρει απλόχερα τη συγκατάθεση του στον μακροχρόνιο έλεγχο της χώρας από την χρηματοδεσποτεία και τους βραχίονες της ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΖ. Στην (δια της «επιμήκυνσης») επαναδιαπραγμάτευση των επαχθέστερων «όρων διάσωσης». Ήτοι της μακροχρόνιας εδραίωσης των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δομών του αποικιακού καθεστώτος κατοχής.

2-Όταν ο Σαμαράς -και για να μην υπάρχει παραπέρα ουδεμία αμφιβολία-ταύτιζε πλήρως τις θέσεις του με τις θέσεις του Παπανδρέου, όταν ο πρώτος κατά δήλωση του και σε συμφωνία προς τον δεύτερο «θεωρεί εσφαλμένη τη συμμετοχή ιδιωτών στο νέο μόνιμο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., γιατί μπορεί ο μηχανισμός αυτός, αν γίνει έτσι, να οδηγήσει στην πτώχευση των πιο αδύναμων κρίκων». Πίσω από αυτή όμως τη στάση υποκρύβεται το καθοριστικό γεγονός πως ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όπως άλλωστε και ο Πρωθυπουργός, είναι αρνητής κάθε ιδέας για μια "εδώ και τώρα" δραστική Αναδιάρθρωση του χρέους (που θα αφορούσε τόσο τους όρους της αποπληρωμής όσο και το "debt haircut"). Οπότε καταφεύγει σε παρελκυστικές τοποθετήσεις προάσπισης των συμφερόντων του οικουμενικού πλασματικού κεφαλαίου, των διεθνικών μεγατραπεζών και των τοκογλύφων πιστωτών που διαμοιράζονται τα «ιμάτια» της πολύπαθης Ελλάδας. Επί της ουσίας έχουμε να κάνουμε με διαπιστευτήρια ανταλλασσόμενα και εξαργυρούμενα με την ευμένεια της χρηματοδέσποτείας, στην πρόσβλεψη της κυβερνητικής εξουσίας. Με δηλώσεις «φιλελλήνων», με το απαραίτητο προκάλυμμα και το πρόσχημα της μεγαλόψυχης συμπόνιας και της ευσπλαχνίας για τούτη εδώ τη χώρα.

3-Όταν ο Σαμαράς χάρηκε… «γιατί ο Πρωθυπουργός συμφώνησε με την άποψή μας να είναι η επόμενη Βουλή Αναθεωρητική. Το θεωρώ θετική εξέλιξη». Μα σαφώς πρόκειται για μια θετική εξέλιξη για τα συμφέροντα της ολιγαρχίας ώστε να επιλυθούν χρονίζουσες εκκρεμότητες και να «αναθεωρηθούν» (ως συνέχεια της «Καλλικράτειας» Καντονοποίησης) η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (για τη τελειωτική άλωση, ολοκληρωτική κατεδάφιση, ιδιωτικοποίηση και αρπαγή του Δημοσίου χώρου), η δημόσια ανωτάτη παιδεία (υπέρ της ιδιωτικής), η αυτοτέλεια και το άσυλο των ΑΕΙ και άλλα πολλά.

Ο «μεταρρυθμιστής» Σαμαράς προσήλθε από τη μία στο Μαξίμου με τα «όχι» του στο μνημόνιο και από την άλλη στη βουλή με τα «ναι» του σε πλείστες διατάξεις του εκτρωματικού πολυνομοσχεδίου «Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας» (όπως περικοπές και αναδιάρθρωση στις ΔΕΚΟ κ.α.). Όπως εξάλλου, επανειλημμένα η ΝΔ έχει υποστηρίξει εδώ και ένα χρόνο πάμπολλες νομοθετικές διατάξεις του πασοκικού καθεστώτος το οποίο πραγματώνει έναν αντιλαϊκό προγραμματισμό πρωτόγνωρο και μοναδικό από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Όμως οι κοινωνικές αντιδράσεις και η κυβερνητική απαξίωση και αποσταθεροποίηση εξελίσσονται παρά την έμμεση συναίνεση της ΝΔ. Έμμεση συναίνεση δια της οποίας εμπράκτως διαπιστώνουμε τα αποκαλυπτήρια ή καλύτερα το ξεγύμνωμα, παρά το αντιτροϊκανικό «φύλλο συκής», της συγκεκαλυμμένης μαζικής πολιτικής εξαπάτησης. Ο πολιτικός καιροσκοπισμός της Ν.Δ. γίνεται καθημερινά όλο και πιο ευδιάκριτος. Έτσι διαψεύδει παταγωδώς όλους εκείνους που θα έστηναν «ευήκοον ους» σε μια έστω αστική παραγωγική αυτοϋπέρβαση και μετασχηματισμό αυτού του κόμματος κάτω από εθνοκρατικές και κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες. Ταυτόχρονα επικυρώνει τα αξιολογικά «δίκια» ενός πολιτικά υποψιασμένου εκλογικού σώματος που μεταξύ των άλλων απονομιμοποιεί και απαξιώνει εκλογικά και δημοσκοπικά όχι μόνο τον κατοχικό «Διαχειριστή» το ΠΑΣΟΚ αλλά και τον (δια της εξαρθρωμένης δικομματικής εναλλαγής) επίδοξο κατοχικό διάδοχο «Διεκδικητή», την ΝΔ.

Περιφερειακές εκλογές στην Ελλάδα-Προτεκτοράτο. Απαρχή του Τέλους του ΠΑΣΟΚ.

2010-11-13T20:52:00.004+02:00

Η εκλογική συγκυρία

Οι περιφερειακές εκλογές της 7 Νοεμβρίου 2010 στην Ελλάδα-Προτεκτοράτο διεξήχθησαν υπό ιδιαίτερες συνθήκες κατά τις οποίες έχει ήδη αποκαλυφθεί, ως ήταν εξ΄ αρχής αναμενόμενο, η ολοκληρωτική χρεοκοπία της στρατηγικής του «Μνημονίου» που εφαρμόζεται από την εκτελεστική (και υπό κοινοβουλευτικό μανδύα) δικτατορία της «Τρόικας», εκτελώντας την ίδια την υπόσταση της χώρας. Γεγονός που οδηγεί στην κατά τύποις νέα επαναδιαπραγμάτευση των «όρων διάσωσης» από ΔΝΤ – ΚΕΤ - ΕΖ και στην κατ' ουσίαν μακροχρόνια επιβολή του αποικιακού καθεστώτος κατοχής. Επίσης η εκλογική συγκυρία διασυνδέεται με το νεοταξικό θεσμικό πλαίσιο του «Καλλικράτη» με το οποίο προωθείται η αποδιοργανωτική κατάλυση της εθνικοπολιτικής και οικονομικοκοινωνικής συνοχής με εφαλτήριο την περιφερειακή καντονοποίηση του ελλαδικού χώρου.

Και αυτά ενόσω βρισκόμαστε εν μέσω μιας σεισμικής γεωοικονομικής-γεωπολιτικής ακολουθίας στο παγκόσμιο σύστημα της χρηματοδεσποτικής υπερεκμετάλλευσης [1], απροσδιόριστης διάρκειας. Η μετάβαση μέσω πολύμορφων αποδιαρθρώσεων-αναδιαρθρώσεων από το κεφαλαιοκρατικό στο χρηματοδεσποτικό σύστημα μεταξύ των άλλων στο διεθνές επίπεδο διοργανώθηκε πάνω στην προεξάρχουσα βάση της οικουμενικευμένης ιστορικής συμμαχίας του φιλελεύθερου δυτικού καπιταλισμού των ολιγοπωλίων και του μονοκομματικού κρατικού καπιταλισμού του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο τοπικό επίπεδο εξυπηρετήθηκε μέσω της αντικειμενικής σύγκλισης της παγκοσμιοποιητικής «πολυπολιτισμικής» στρατηγικής της ολιγαρχίας με την εθνοαποδομητική πολιτική των διανοουμένων και ακτιβιστών της ψευτο-διεθνιστικής αριστεράς.

Παρακολουθώντας τα συμπτώματα της επιταχυνόμενης πλανητικής γεωοικονομικής αποδιάρθρωσης παρατηρούμε στη τωρινή της φάση την αλληλενέργεια σειράς εξελίξεων όπως:

· Η κρίση του δημόσιου χρέους που αποτυπώνεται δραματικά στην εσωτερική περιφέρεια της Ευρωπαϊκής ένωσης είναι μοναχά η «κορυφή του παγόβουνου». Στην πραγματικότητα ο τυφώνας της υπερχρέωσης έχει ανάγειες διαστάσεις. Περιλαμβάνει το Βορρά και το Νότο ενώ γίνεται ακόμα πιο σαρωτικός αν συμπεριληφθούν οι εντέχνως στατιστικά κεκρυμμένες υποχρεώσεις όλων (ακόμα και της Κίνας συμπεριλαμβανομένης) που φτάνουν σε δυσθεώρητα μεγέθη.

· Η πεμπτουσία της σημερινής αντεπανάστασης των ελίτ αφορά την διαδικασία μετατόπισης και μετασχηματισμού της γενικής δομικής κρίσης σε καθολική κρίση των εργασιακών δυνάμεων και γενικότερα των λαών. Κινητήριοι άξονες αυτής της αντεπανάστασης είναι η τριτοκοσμικού τύπου ευρωπαϊκή και αμερικανική θεσμοθετημένη λιτότητα, ανεργία, υγειονομική και συνταξιοδοτική ανασφάλεια, προλεταριοποίηση μικρομεσαίων στρωμάτων, υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας κ.α.

· Η προγραμματισμένη και καθοδηγημένη, από την χρηματοδεσποτική ολιγαρχία και τις παρεμβάσεις της γερμανοκρατούμενης Ευρωζώνης, κοινωνικο-οικονομική και πολιτική εξάρθρωση της εσωτερικής ευρωπαϊκής περιφέρειας (με την Ελλάδα ως το πρώτο πειραματόζωο) έχει ως επακόλουθο - εκτός τα πάσης φύσεως αποδοτικά γιουρούσια των διεθνών μεγατραπεζών και των λοιπών κερδοσκόπων τοκογλύφων - τον μετανεωτερικό αποικιοκρατικό επανέλεγχο αυτής της περιφέρειας. Όψη αυτού του επανελέγχου είναι το γερμανικό Πραξικόμημα μέσα στο Υπερκράτος Ευρωζώνη / Ευρωπαϊκή Ένωση (με γαλλική υποστήριξη) για την επιβολή του νέου «Μόνιμου Μηχανισμού Διαχείρισης Κρίσεων». Μηχανισμού σαφώς πιο αδυσώπητου από εκείνον που ιστορικά εξάσκησε σε χώρες δικαιοδοσίας του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

· Τόσο αυτός ο ευρωενωσιακός «μηχανισμός διάσωσης» όσο και οι όποιες απόπειρες των ΗΠΑ να κρατηθούν ηγετικά μέσα στο «παιχνίδι» με την απόφαση της Fed να αγοράσει αμερικανικά κρατικά ομόλογα αξίας 850 δις. δολ. ως τον Ιούνιο του 2011, είναι βέβαιο πως όλα αυτά θα αποτύχουν. H ετοιμοθάνατη αμερικανική ηγεμονία και ο ευρωενωσιακός βάλτος, οι διαδοχικές χρεοκοπίες στην Ευρωζώνη, η διαδικασία αποσύνδεσης των χωρών BRIC από τις δυτικές νομισματικές-χρηματοπιστωτικές αγορές της Wall Street και του Λονδίνου, ο παγκόσμιος νομισματικός και εμπορικός πόλεμος, το γεωοικονομικό-γεωπολιτικό και κοινωνικό χάος κλπ όλα τούτα πλέον είναι μέσα στην ημερήσια διάταξη της παγκόσμιας σκηνής.

Η βάση των εκλογικών εκτιμήσεων

Ως βάση των όποιων αξιολογήσεων δεν μπορεί παρά να είναι οι τάσεις που καταγράφονται στη συμπεριφορά του ίδιου του εκλογικού σώματος ήτοι των 9.819.026 εκατ. εγγεγραμμένων πολιτών. Τούτο εν επιγνώσει του ακαθάριστου των εκλογικών καταλόγων και της περιορισμένης προσέλευσης των Ελλήνων του εξωτερικού, γεγονός που σαφώς ορίζει πως στην πραγματικότητα οι εκλογείς είναι λιγότεροι από τους εμφανιζόμενους στους εκλογικούς καταλόγους. Όμως μια τέτοια (κατά συνθήκη) βάση είναι σαφώς εγκυρότερη από την επίσημη εκτίμηση της ανίερης τριάδας Κομματικό Σύστημα - ΜΜΕ - Εταιρίες Δημοσκόπησης, που σε πρώτο επίπεδο λαμβάνει υπ΄ όψη τους ψηφίσαντες (εξοβελίζοντας λαθροχειρικά την πολιτική επίδραση της αποχής) και σε δεύτερο επίπεδο λαμβάνει υπόψη τα έγκυρα (εξοβελίζοντας λαθροχειρικά την πολιτική επίδραση των ακύρων / λευκών ).

Οι περιφερειακές εκλογές ήταν έντονα πολιτικοποιημένες ενδιάμεσες εκλογές και αποτυπώνουν αρκετά καθαρά τις παρούσες δυναμικές τάσεις του γενικού πολιτικού κλίματος που μέλει, εκτός απρόοπτου, να ορίσουν τις κρίσιμες εγγραφές στα δεδομένα των επόμενων βουλευτικών εκλογών. Τα αποτελέσματα τους συνιστούν μια διαυγή αποκάλυψη για τον βαθμό αυτοτελούς δράσης του λαϊκού παράγοντα, την αληθινή συσχέτιση των πολιτικών δυνάμεων καθώς και την έκταση-ένταση αποσταθεροποίησης του πολιτικο-κομματικού συστήματος.

Βασικά συμπεράσματα

-Πρώτο βασικό συμπέρασμα και γεγονός αυτών των εκλογών είναι η στρατηγική ήττα του ΠΑΣΟΚ και η συντριβή των «μνημονιακών δυνάμεων», με αποτέλεσμα την καθολική (εκτός τη θεσμική και τη λαϊκή) παρανομοποίηση του κατοχικού καθεστώτος.

Με την επενέργεια όλων των παραγόντων καθώς και την διλημματική «απειλή» του Πρωθυπουργού για τυχόν νέα προσφυγή στις κάλπες οι περιφερειακές εκλογές απόκτησαν από τα πράματα έναν έμμεσο «δημοψηφισματικό» χαρακτήρα σχετικά με τη κυβερνητική πολιτική και το «Μνημόνιο» με το «ΟΧΙ» να αγγίζει γύρω στο 65 % του εκλογικού σώματος και το 62,95 % των ψηφισάντων. Το ποσοστό αυτό επιβεβαίωσε τις δημοσκοπικές εκτιμήσεις που εδώ και ένα μήνα επεσήμαιναν πως «επτά στους δέκα ερωτηθέντες εκτιμούν ότι, υπήρχε τρόπος να αποφευχθεί η προσφυγή στην Τρόικα».

Ως προς το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχουμε καταλυτική εκλογική καταβύθιση. Σε σύγκριση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009 το εκλογικό ποσοστό του από 30,33 % στο εκλογικό σώμα κατέρρευσε θορυβωδώς στο 19,13 % ήτοι κατά 11,2 μονάδες, καθώς εγκαταλείφθηκε από 1.133.616 ψηφοφόρους του ! Το κόμμα αυτό έχει μεταβληθεί πια σε μια απολύτως μειοψηφική δύναμη μέσα στον ελληνικό λαό πραγματικότητα που δεν γίνεται να συγκαλυφθεί από τις «οργουελιανές» αντιστροφές του πρωθυπουργικού λόγου περί εκλογικής επιδοκιμασίας της κυβερνητικής πολιτικής. Κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ έμειναν δίχως λαϊκή ανοχή άρα χωρίς άλλο «πολιτικό χρόνο». Πορεύονται σταθερά προς το ερεβώδες «Τέλος» τους. Και είναι αυτό το στοιχείο που τελικά καθόρισε την αναδίπλωση του Πρωθυπουργού σχετικά με το ενδεχόμενο προσφυγής σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές και όχι κάποια υποτιθέμενη «μπλόφα» που οπωσδήποτε θα υπόκειντο σε ανάκληση. Επιπλέον τούτο το «Τέλος» είναι αμετάκλητο, άσχετα με το πόσες Περιφέρειες και πόσους Δήμους θα κερδίσει το ΠΑΣΟΚ στις αυριανές επαναληπτικές εκλογές επιχειρώντας με τη συνδρομή των ΜΜΕ την ανασκευή των εντυπώσεων.

-Δεύτερο συμπέρασμα: H αποδιοργάνωση του Δικομματισμού.

Τα αποτελέσματα κατέδειξαν τον συσχετισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και τον βαθμό της πραγματικής εκλογικο-πολιτικής τους επιρροής σήμερα. Ο Δικομματισμός σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009 από 53,44 % στο εκλογικό σώμα συρρικνώθηκε στο 37,15 % ήτοι κατά 16,29 μονάδες, με την απομάκρυνση 1.660.289 πολιτών από αυτόν. Πρόκειται για μια ανεπίστρεπτη αποσυνθετική διαδικασία η οποία αποτελεί σταθμό στους επιθανάτιους σπασμούς της Μεταπολίτευσης.

Εκτός της πανωλεθρία του ΠΑΣΟΚ τα αποτελέσματα αποτέλεσαν ήττα και για τη Ν.Δ. Η θεωρία της «ολικής επαναφοράς» του Αντώνη Σαμαρά συνιστά ένα «ντοπάρισμα» φτιαγμένο με νοθευμένα υλικά. Διότι είναι αδύνατο να αγνοηθεί πως σε σύγκριση με τις εκλογές του 2009 το εκλογικό ποσοστό της Ν.Δ. από 23,11 % στο εκλογικό σώμα μειώθηκε στο 18,02 % ήτοι κατά 5,09 μονάδες που αφορά διαφυγή 526.673 ψηφοφόρων της. Από την άλλη η εκλογική βύθιση του ΠΑΣΟΚ σε συνδυασμό με την ένταξη του Σαμαρά στο «αντιμνημονιακό στρατόπεδο» (ως αστική εκδοχή του), επέφερε τη σχετική εκλογική τους ισοβαθμία με την Ν.Δ. να υστερεί μοναχά κατά 1,11 % στο εκλογικό σώμα. Η εξέλιξη αυτή σταθεροποίησε την ηγεμονική θέση του Σαμαρά γενικότερα στη Δεξιά και ειδικά στην Ν.Δ. - αναδομώντας τα ίδια τα πλαίσια της πολιτικής ψυχολογίας του κόμματος αυτού - κάτω από την αίσθηση πως η ανάκτηση της διακυβέρνησης είναι πλέον πολιτικά εφικτή. Μια αίσθηση όμως που αποφεύγει να αναμετρηθεί με το ανυπέρβλητο φράγμα της συρρίκνωσης του ίδιου του Δικομματισμού.

-Τρίτο συμπέρασμα: H απονομιμοποίηση ολόκληρου του πολιτικού-κομματικού συστήματος.

Σε ένα πρώτο επίπεδο το εκλογικό σώμα δια της Αποχής ανέδειξε την ισχυρότατη τάση αποστασιοποίησης από την εκλογική αναμέτρηση. Από 25,85 % στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και 29,08 % στις β. εκλογές του 2009 η Αποχή εκτινάσσεται στο 39,01 % του εκλογικού σώματος. Σχετικά με τη φύση της Αποχής ας σημειωθούν τα εξής:

α) Η μεγάλη αύξηση της δεν είναι προϊόν μιας καταδικαστέας αδιαφορίας για τα «της πόλεως» θέματα - εκείνο το «τον μηδέν τωνδε [των πολιτικών] μετέχοντα, ουκ απράγμονα, αλλ’ αχρείον νομίζομεν» (Θουκυδίδη -Περικλέους Επιτάφιος). Υπάρχει και αυτό ως περιορισμένο μέγεθος που όμως δεν ξεπερνά το 10 % του εκλογικού σώματος.

β) Για το συντριπτικά μέγιστο τμήμα της, δεν αφορά κάποια «αποϊδεολογικοποιημένη» απογοήτευση και παραίτηση αλλά σαφώς μια θετική αυθόρμητη έως συνειδητή απόφαση εξόδου από το υπαρκτό σύστημα της πολιτικής-κομματικής αντιπροσώπευσης, μια δυνητική εγρήγορση ως ψήφος απόρριψης και απονομιμοποίησης της κομματοκρατικής πολιτικαντικής και ψηφοθηρικής πατρωνίας του εκλογικού σώματος.

Σε δεύτερο επίπεδο το Λευκό και το Άκυρο από 1,98 % το 2007 και 1,87 % το 2009 υψώνεται στο 5,5 % του εκλογικού σώματος και στο 9,10 % των ψηφισάντων. 545.232 εκλογείς, ένας αριθμός ελάχιστα πίσω από αυτόν του ΚΚΕ, μέσω του Λευκού / Ακύρου απέστειλε το πιο αυθεντικό ενεργητικό μήνυμα προσανατολισμένης πολιτικής καταδίκης του συστήματος.

Αποχή – Άκυρα – Λευκά από 27,82 % το 2007 φθάνουν στο καταλυτικό 44,56 % των περιφερειακών εκλογών του 2010 ! Και τούτο κάτω υπό το κράτος της πιο απαξιωτικής μαύρης προπαγάνδας και της θεωρίας περί «αδιέξοδης και αναποτελεσματικής στάσης» που με διοργανωτές τα ΜΜΕ έπαιρναν μέρος σε αρμονική συγχορδία οι μπλε, πράσινοι, ροζ και κόκκινοι διανοούμενοι της κομματοκρατίας. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια ριζική τροποποίηση των δεδομένων της πολιτικής σκηνής που αποκαλύπτουν μια μαζική λαϊκή αμφισβήτηση ολόκληρου του παρακμιακού και ανυπόληπτου πολιτικού-κομματικού συστήματος, των ιστορικών σχέσεων κομματικής εκπροσώπησης καθώς και τη σταθερή διατύπωση αυτής της κοινωνικής αμφισβήτησης με βασικά οχήματα - μορφές την συνειδητή Αποχή – Άκυρο – Λευκό. Πρόκειται ουσιαστικά για μια κοινωνικοπολιτική δυαδικότητα, καταγραμμένη στην ανάδυση της στις ευρωεκλογές του 2009 [2], που τώρα ανεπτυγμένη παγιώνεται και όπου στον ένα πόλο της διαπλέκονται οι πάσης φύσεως νεοταξικοί παράγοντες και φορείς της αντεθνικής αντιλαϊκής κομματοκρατικής «δειμοκρατίας» ενώ στον άλλο πόλο έλκεται ένα τεράστιο απορριπτικό δυναμικό λαϊκής οργής και αφύπνισης.

-Τέταρτο συμπέρασμα: Μικρή ανάκαμψη της ευρείας εκλογικής αριστεράς.

Εν πρώτοις η ευρεία εκλογική αριστερά φαίνεται να ανέρχεται στο 12,26 % του εκλογικού σώματος από το 10,60 % των εκλογών του 2009, περιλαμβάνοντας 1.203.410 ψηφοφόρους.

Τα εκλογικά αποτελέσματα συνιστούν αποτυχία και για τα τρία σχήματα που έχουν ως αφετηρία τον ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ. H Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη εκλογικά καθηλωμένη φαίνεται χωρίς αυτοδύναμο κοινοβουλευτικό μέλλον. Η μεγάλη ήττα του Αλέκου Αλαβάνου είναι τελικά σοβαρό πλήγμα για το ίδιο το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής» που τον πλαισίωνε υποστηρικτικά αποκαλύπτοντας πως το απελευθερωτικό μέλλον δεν ποτίζεται με τα απόνερα του ανεθνικού ψευτοριζοσπαστισμού. Το εκλογικό φιάσκο της σύγκλισης του ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, με το «αντιμνημονιακό» τμήμα της βάσης του ΠΑΣΟΚ δια του Αλέξη Μητρόπουλου έβαλε τελεία και παύλα στις όποιες ψευδαισθήσεις ή μεγαλομανίες και των δύο εταίρων.

Ως προς ΚΚΕ μπορεί τα κύμβαλα των πανηγυρισμών να ηχούν ακόμα εκκωφαντικά αλλά δεν μπορεί να αποκρυφτεί το γεγονός πως στην ουσία έχουμε σε τελική ανάλυση μια αποκατάσταση της εκλογικής επιρροής του 2007 –και όχι μια αξιόλογη ανάκαμψη παρόλο που ο άνεμος της συγκυρίας θα ήταν σχετικά ούριος προς μια τέτοια στόχευση. Έτσι το σημερινό ποσοστό του ΚΚΕ 6 % στο εκλογικό σώμα που ισοδυναμεί με 588.898 ψήφους ελάχιστα απέχει από εκείνο το 5,89 % των βουλευτικών εκλογών του 2007 και που αφορούσε 583.750 ψήφους. Βασικά πρόκειται λοιπόν κυρίως για μια επαναστέγαση παραδοσιακών του ψηφοφόρων που είχαν αποστασιοποιηθεί στις εκλογές του 2009. Αντικειμενικά λοιπόν πρόκειται για ήττα μάλλον παρά νίκη.

Αντίθετα αξιοσημείωτη είναι η επιτυχημένη κάθοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με πανελλαδικό ποσοστό 1 % του εκλογικού σώματος (1,64 % των ψηφισάντων) και 97.000 ψήφους, δηλαδή 72.263 περισσότερες από όσες είχε στις βουλευτικές του 2009.

-Πέμπτο συμπέρασμα: Ανακατανομές στο χώρο της "Άκρας Δεξιάς".

Η αποκάλυψη του κάλπικου «παρεμβατικού πατριωτισμού» του ΛΑΟΣ συντέλεσε καθοριστικά στην εκλογικό-πολιτική του παρακμοποίηση με το τωρινό ποσοστό του στο εκλογικό σώμα 2,23 % να καθηλώνεται κάτω και αυτού του 2,74 % του 2007. Ταυτόχρονα (συντελούσης της «αλαβάνιας» μεταεθνικής ιδεολογικής αφασίας συμπάσης της οικουμενιστικής αριστεράς) έχουμε αξιοσημείωτη ενίσχυση της «Χρυσής Αυγής» όπου στο δήμο Αθήνας αύξησε σημαντικά το ποσοστό της (5,3 % των «εγκύρων) σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2009. Σε μεγάλο μέρος του 1ου και του 6ου δημοτικού διαμερίσματος πήρε πάνω από 15% ενώ σε περιοχές των Αθηνών - με οξυμένο το κοινωνικό πρόβλημα του μεταναστευτικού (Άγιος Παντελεήμονας, Πλατεία Αττικής, Άγιος Παύλος) - έφτασε το 20%.

Νέος Πολιτικός Κύκλος

Το πολιτικό σκηνικό οδηγείται σε ραγδαία ρευστοποίηση ενώ όλες οι μεταπολιτευτικές πολιτικές δομές υφίστανται εκ βάθρων συγκλονισμό και εξάρθρωση. Στο επίπεδο των εξουσιαστικών δυνάμεων θα αναζητηθούν εν μέσω εντεινόμενης «κρίσης κορυφών» και πολιτικο-κομματικού κατακερματισμού οι νέες («συμμαχικές», «οικουμενικές») μορφές διακυβέρνησης για την αναπαραγωγή της χειραγώγησης. Στο επίπεδο των λαϊκών δυνάμεων η συγκέντρωση κρίσιμης ποσότητας απόγνωσης-οργής σε διαλεκτική αλληλουχία με τις ανάγκες αυτό-επιβίωσης θα κατευθυνθεί είτε προς εκδηλώσεις ενός χαοτικού μιμητικού πριμιτιβισμού [3] είτε προς προχωρημένες αποτελεσματικές μορφές εθνικής και λαϊκής αντισυστημικής συγκρότησης και κινητοποίησης. Προς τούτο έχει να αναμετρηθεί εκτός των άλλων με τα επικυρίαρχα ψευτοδιεθνιστικά εθνοαποδομητικά δίκτυα που καταληστεύουν και αποδομούν το μέλλον της ίδιας της αριστεράς.

[1]-Η χρηματοδεσποτεία των Banksters.Μέρος Ι & Μέρος ΙΙ

[2]-Ο Ευρωπαϊκός βάλτος και οι ευρωεκλογές

[3]-Η κρίση και ο μιμητικός πριμιτιβισμός

Των φορτηγατζήδων το «Οδόφραγμα» (αναδιάταξη)

2010-07-30T22:29:00.005+03:00

Το μεγαλειώδες απεργιακό «Οδόφραγμα» των φορτηγατζήδων είναι η αφετηρία της βαθμιαίας αφύπνισης της μέσης ελληνικής αστικής τάξης μέσα στον πρωτόγνωρο κοινωνικό πόλεμο εκμηδένισης των διεθνών και εγχώριων ελίτ απέναντι στο λαό και το έθνος.

Και το ελληνικό Προλεταριάτο-Πρεκαριάτο-Νεολαία; Θεατές ακόμα στις «πίσω θέσεις» της πολιτικής σκηνής.

Υπό την εργώδη επιμέλεια των ενσωματωμένων συστημικών -αντισυστημικών «αριστερών εκπροσωπήσεων».

Η θέση αυτών των εκπροσωπήσεων-junks είναι στις χωματερές της ιστορίας. Τελεστές με τον τρόπο τους στην κατάκτηση και ερήμωση τούτης της έρημης χώρας.

……………………………………………..

Διαβάζω, σχεδόν όλη νύχτα, και πηγαίνω το χειμώνα στο νότο.
Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοι δυναμώνουν
Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιε του ανθρώπου,
Να πεις ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατί γνωρίζεις μόνο
Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο ήλιος,
Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο, κι ο γρύλος ανακούφιση,
Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού. Μόνο
Έχει σκιά στον κόκκινο τούτο βράχο,
(Έλα κάτω απ’ τον ίσκιο του κόκκινου βράχου),
Και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό
Κι από τον ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάει ξοπίσω σου
Κι από τον ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται να σ’ ανταμώσει
Μέσα σε μια φούχτα σκόνη θα σου δείξω το φόβο….

(Έλιοτ, Έρημη Χώρα)»

30-7-2010

Η τουρκο-ισραηλινή αντιμαχία αλλάζει το μεσανατολικό σκηνικό

2010-06-01T23:46:00.010+03:00

Μέχρι την ανάληψη της τουρκικής διακυβέρνησης από το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην ευρύτερη μεσοανατολική σκακιέρα συγκρουόταν δύο κυρίαρχα συγκροτημένα στρατηγικά σχέδια: Το ισραηλινοαμερικανικό και το ιρανικό σχέδιο. Αυτά καθόριζαν και μορφοποιούσαν την αρνητική ή θετική πολικότητα στο δυναμικό των επί μέρους δράσεων στη περιοχή. Eξαιρουμένης της διακριτής παρεμβατικότητας της σουνιτικής φονταμενταλιστικής αντίστασης στο αραβικό τερραίν και πρωταρχικά στο πεδίο του ιρακινού πολέμου.

Αυτά τα δεδομένα από καιρό έχουν αρχίσει να αλλάζουν κάτω από την εμφάνιση και την επενέργεια του «Τρίτου Κατεργάρη» ήτοι μιας καινούργιας δυναμικής εκπορευομένης από το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου. Στο κέντρο του «ισλαμοδημοκρατικού» προγράμματος τους είναι όχι απλώς ο στόχος για έναν αναβαθμισμένο και με δυτική υποστήριξη διαμεσολαβητικό νεοθωμανισμό αλλά ένα ευρύτερο γεωστρατηγικό όραμα. Και είτε πρόκειται για την μωροφιλόδοξη αιθεροβασία είτε για την μεγαλεπήβολη πρόσβλεψη μιας τουρκικής μεγάλης δύναμης με ρόλο αυτεξούσιο και ηγετικό σε διεθνές επίπεδο, είναι αυτό που τελικά εμπνέει και καθοδηγεί τις επιμέρους δράσεις της Άγκυρας στην ανατολικομεσογειακή και μεσοανατολική περιοχή για την περιφερειακή ηγεμονία. Δράσεις που ξεδιπλώνονται σε ορισμένους βασικούς άξονες:

1-Καταρχήν η Τουρκία οργανώνει με τρόπο μεθοδικό - σε πολιτικό, στρατιωτικό, πολιτισμικό και οικονομικό επίπεδο - τη λαβίδα προσπέλασης και ελέγχου του ανατολικομεσογειακού και βαλκανικού χώρου προσβλέποντας στην εξουδετέρωση και δορυφοροποίηση της Ελλάδας καθώς και των άλλων χωρών κάτω από το βάρος μιας εξελισσόμενης «υποδεκτικής» τουρκικής ισχύος.

2-Παράλληλα ανεγείρει το γεωπολιτικό προφίλ της «μεγάλης προστατευτικής μητέρας» του παλαιστινιακού και γενικότερα του μουσουλμανικού κόσμου. Προς τούτο εγκαλεί σταθερά το Ισραήλ να διανοίξει την εδαφική φυλακή-Γάζα. Ο Ερντογάν ζει στιγμές ηρωποίησης στο εξωτερικό στις πόλεις των Αράβων και στο εσωτερικό μέσα στην ίδια τη Τουρκία.

3-Προχωρεί σε στρατηγικές σχέσεις με τη Ρωσία στον πολιτικό, οικονομικό και ενεργειακό τομέα.Σε αυτά τα πλαίσια και η μεγάλη συμφωνία της 12 Μαΐου 2010 που υπογράφεται από τον αντιπρόεδρο της ρωσικής κυβέρνησης Ιγκόρ Σέτσιν και τον Τούρκο υπουργό Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ (κατά την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ στην Άγκυρα) για την κατασκευή από τη ρωσική εταιρεία Atomstroiexport του πρώτου τουρκικού πυρηνικού σταθμού με τέσσερις πυρηνικούς αντιδραστήρες στις τουρκικές ακτές της Μεσογείου.

4-Υπό την επίδραση των αρνητικών εξελίξεων για τις ΗΠΑ σε Ιράκ-Αφγανιστάν την προϊούσα αποσταθεροποίηση του Πακιστάν και την καθήλωση της Σαουδικής Αραβίας, η Τουρκία αντιλαμβάνεται πως της παρουσιάζεται η ιστορική ευκαιρία να καλύψει το κενό ηγεσίας του σουνιτικού Ισλάμ. Και ως επίδοξος κηδεμόνας του να υποβοηθηθεί και να επωφεληθεί από τη διαχείριση μιας περιφερειακής διπολικής συνεννόησης με τον ηγεμονικό αντιπρόσωπο του σιιτικού μουσουλμανισμού, το Ιράν. Σε αυτή την κατεύθυνση κινεί τις μαραθώνιες διαβουλεύσεις με Βραζιλία και Ιράν που έχουν ως αποτέλεσμα τη συμφωνία ανταλλαγής πυρηνικών καυσίμων της 17 Μαΐου που προβλέπει τη μεταφορά 1.200 κιλών ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού (3,5%) στη Ρωσία και στη Γαλλία, όπου θα παράγεται καύσιμο για ένα ερευνητικό πυρηνικό αντιδραστήρα της Τεχεράνης. Η δε ανταλλαγή θα γίνει στη Τουρκία. Μετά τη συμφωνία ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στέλνει ένα προκλητικό «ping» τονίζοντας ότι δεν είναι πλέον απαραίτητες οι κυρώσεις κατά του Ιράν συναντώντας την δυσφορία των ΗΠΑ-Ε.Ε και βέβαια του Ισραήλ που αναπτύσσει το σχεδιασμό και τη προετοιμασία ενός τακτικού πυρηνικού πολέμου ενάντια στο Ιράν.

5-Η αμερικανοατλαντική εισβολή και κατοχή του Ιράκ μεταξύ των άλλων γέννησε ένα βλαπτικό εθνοτικό χάος για την μεγαλοκρατική ακεραιότητα και τα συμφέροντα του τουρκικού κοινωνικού σχηματισμού. Η δημιουργία του αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν με τη μόνιμη στρατιωτική παρουσία ισραηλινών συμβούλων και εκπαιδευτών δημιουργεί ένα διαρκή πονοκέφαλο στο τουρκικό καθεστώς σχετικά με τις αποσταθεροποιητικές συνέπειες εντός της τουρκοκρατούμενης εδαφικής περιοχής των Κούρδων στην Ανατολία. Η αμφισβήτηση της πολιτικο-στατιωτικής δραστηριότητας του Ισραήλ ξεκινά λοιπόν ως ένας εσωτερικός όρος για την ίδια την επιβίωση και τη συνοχή της Τουρκίας.

Εδώ και καιρό στην ανατολικομεσογειακή θάλασσα έχει διαφανεί η καινούργια πραγματικότητα της τουρκο-ισραηλινής αντιμαχίας. Για την ασφάλεια και την επεκτατική πολιτική ελέγχου της Τουρκίας η εκφοβιστική στρατιωτική παρουσία του Ισραήλ σε αυτή τη θάλασσα συνιστά σημαντικό εμπόδιο και ως τέτοιο θα έπρεπε να παραμεριστεί. Το γεωστρατηγικό παιχνίδι αντιπαράθεσης ήταν ως ένα βαθμό προβλέψιμο και από τις δύο πλευρές καθώς κατανοούσαν πως δύσκολα θα απέφευγαν μια μορφή «θερμού επεισοδίου». Στις ειδικές συνθήκες που διαμόρφωναν τα δεδομένα της διεθνούς αποστολής των 700 ακτιβιστών του «Στολίσκου της Ελευθερίας» προς την Γάζα-Φυλακή, η αντιμαχία αυτή με την εκδίπλωση της σιωνιστικής ανθρωποσφαγής πάνω στο τουρκικό πλοίο «Mavi Marmara» πέρασε πλέον στην πλήρη ανταγωνιστική της ανάπτυξη.

Στη πρώτη φάση αυτής της σύγκρουσης η Τουρκία φαίνεται πως είναι η κερδισμένη και αυτό όχι μόνο στο «επικοινωνιακό-προπαγανδιστικό» και στο «ηθικο-πολιτικοδιπλωματικό» επίπεδο.Αντίθετα για το Ισραήλ θα υπάρξουν σημαντικές γεωπολιτικές επιπτώσεις πέρα από το συμβολισμό της καταδικαστικής γι αυτό απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το ενδεχόμενο μιας νέας «Ιντιφάντα» στα παλαιστινιακά εδάφη είναι στην ημερήσια διάταξη παρά την ενσωμάτωση της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική όχθη. Επίσης το Ισραήλ δεν έχει να αντιμετωπίσει μοναχά ένα νέο ισχυρό περιφερειακό αντίπαλο το τουρκικό κράτος (πλάι σε Ιράν, Συρία, Λίβανο κλπ), αλλά ταυτόχρονα έχει τεθεί στο στόχαστρο των ίδιων των οργισμένων λαϊκών μαζών της τουρκικής κοινωνίας. Υπό αυτή την εξέλιξη θα ήταν μέγα λάθος να ερμηνεύσει κανείς τις δηλώσεις του δίδυμου Ερντογάν-Νταβούτογλου ως ανέξοδους λεονταρισμούς.«Ακόμα και όλοι να σωπάσουν, εμείς δεν θα γυρίσουμε την πλάτη στην Παλαιστίνη και την Γάζα…Εάν το Ισραήλ κάνει το λάθος να νομίσει πως η Τουρκία είναι σαν κάποιους άλλους, το κόστος θα είναι βαρύ» δηλώνει ο πρώτος. «το Ισραήλ χάνει το δικαίωμα να είναι αναγνωρισμένο μέλος της παγκόσμιας κοινότητας» προσθέτει ο δεύτερος μιλώντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η νέα τουρκο-ισαηλινή αντιπαράθεση διαμορφώνει ένα πρόσθετο αδιέξοδο στη μεσοανατολική πολιτική των ΗΠΑ και θέτει σε κρίσιμη δοκιμασία τις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις. Είναι δεδομένο πως η δολοφονική επίθεση του σιωνιστικού κράτους απέναντι στο «Στολίσκο της Ελευθερίας» και στο «Mavi Marmara» προϋπόθετε την ενημέρωση της αμερικανικής κυβέρνησης. Η συγκατάθεση της μπορεί να πιθανολογηθεί καθώς θα μπορούσε να την αποτρέψει. Εξ άλλου στη συνέχεια μετά τα γεγονότα με τη στάση τους οι ΗΠΑ πρόσφεραν διπλωματική κάλυψη στο Ισραήλ.

-Η πρόκριση του μακελειού πάνω στο πλοίο Mavi Marmara ώστε να νουθετηθεί δια του «μηνύματος του αίματος» η Άγκυρα με σκοπό να πάψει το παιχνίδι υπόσκαψης του αμερικανο-ισραηλινού σχεδίου στην ευρύτερη Μέση Ανατολή είναι ένα σοβαρό ενδεχόμενο.Τουρκικά μέσα ενημέρωσης μιλάνε για έγγραφο που αποδεικνύει πως μια λίστα θανάτου είχε προετοιμαστεί εκ των προτέρων από τους Ισραηλινούς, με ονόματα και φωτογραφίες ατόμων προς εκτέλεση και όταν οι ισραηλινοί κομάντο επιτέθηκαν πειρατικά στο «Στολίσκο της Ελευθερίας» και στο Mavi Marmara είχαν αντίγραφα του καταλόγου θανάτου.

-Ταυτόχρονα η επίθεση αποτελεί μια τρομοκρατική-πολεμική κίνηση της ατλαντικο-σιωνιστικής συμμαχίας στα πλαίσια του γενικότερου στρατιωτικού προγραμματισμού που δρομολογεί μια τακτική πυρηνική επίθεση εναντίον του Ιράν. Η εγκληματική επιδρομή συνέπεσε με την προετοιμασία απόπλου τριών ισραηλινών υποβρύχιων γερμανικής κατασκευής εξοπλισμένων με πυρηνικούς πυραύλους Κρουζ προς τον Κόλπο πλησίον των ιρανικών ακτών (πηγή: Sunday Times). Καθώς επίσης με την ισραηλινο-ελληνική πολεμική άσκηση «Μίνωας 2010» πάνω από το Αιγαίο.

_

Σιωνιστικό Ρατσιστικό Κράτος Δολοφόνων

2010-05-31T15:15:00.005+03:00

Αυτές τις μέρες στην, κατακτημένη από την διεθνική χρηματοδεσποτεία, Ελλάδα η κυβερνητική τοποτηρητεία διεξήγαγε για πρώτη φορά με το σιωνιστικό Ισραήλ την κοινή στρατιωτική άσκηση «Μίνωας 2010» πάνω από το Αιγαίο.

Την ίδια ώρα στα διεθνή ύδατα, 80 μίλια ανοικτά των ακτών της πολύπαθης παλαιστινιακής Γάζας, οι ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις των Σιωνιστών κάτω από τις εντολές των Binyamin Netanyahu, Ehud Barak, Gabi Ashkenazi κλπ πραγματοποιούσαν την εφιαλτική πολεμική επιχείρηση ανθρωποσφαγής επιτιθέμενες από θάλασσα και αέρα στην διεθνή αποστολή των 700 ακτιβιστών του «Στολίσκου της Ελευθερίας» που προέρχονταν από Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ελλάδα, Τουρκία, Αλγερία, Κουβέιτ και πολλές άλλες χώρες. Ο «Στόλος της Ελευθερίας» μετέφερε 10.000 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα. Από τα δολοφονικά ισραηλινά πυρά πάνω από 19 ακτιβιστές είναι νεκροί και δεκάδες οι τραυματίες.

Πρόκειται για το σημερινό αιματηρό αποτύπωμα του αποτρόπαιου προσώπου του πιο αντιπροσωπευτικού κακουργηματικού Κράτους-Μολώχ που δρα υπό την απεριόριστη εύνοια του παγκόσμιου χρηματοδεσποτισμού, τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των δυτικόδουλων κυβερνήσεων (μεταξύ των οποίων και της ελληνικής).

Μπροστά σε τούτη την εγκληματική-πειρατική επίθεση του ισραηλινού στρατού κατά του «Στόλου της Ελευθερίας», που αποτελεί μια νέα τρομοκρατική πρόκληση απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα, διοργανώνονται σήμερα 31 Μαΐου 2010 μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις τις χώρας:
-ΑΘΗΝΑ, στις 7 το απόγευμα, έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, Μαραθωνοδρόμων 1, Παλαιό Ψυχικό.
-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, στις 6 το απόγευμα, στην Καμάρα.
-ΠΑΤΡΑ, στις 6 το απόγευμα στο Παράρτημα.
-ΑΓΡΙΝΙΟ, στις 7 στην Πλ. Δημοκρατίας.
-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, στις 6 στο Δημαρχείο.
-ΒΟΛΟΣ, στις 7 στην Πλ. Ελευθερίας.
-ΓΙΑΝΝΕΝΑ, στις 7 στο Εργατικό Κέντρο.
-ΗΡΑΚΛΕΙΟ, στις 7 στην Πλ. Ελευθερίας.
-ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ, στις 8 στο Δημαρχείο.
-ΚΑΡΔΙΤΣΑ, στις 8.30 στην κεντρική πλατεία.
-ΚΕΡΚΥΡΑ, στις 6 στην Πλ. Γεωργάκη.
-ΛΑΡΙΣΑ, στις 7,30 στην Πλ. Ταχυδρομείου.
-ΜΥΤΙΛΗΝΗ, στις 7:00 στην Πλ. Σαπφούς.
-ΞΑΝΘΗ, στις 7 στην Κεντρική Πλατεία.
-ΡΕΘΥΜΝΟ, στις 7 στο Δημαρχείο.
-ΣΗΤΕΙΑ, στις 7:30 στην Κεντρική Πλατεία.
-ΧΑΝΙΑ, στις 7.30 στην Πλ. Αγοράς.
-XΙΟΣ , στις 7 στην Πλατεία.

31-5-10

Διαβάστε:
Δελτίο τύπου της Πρωτοβούλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα

Η Προβοκάτσια ως Πρόγραμμα της Χρηματοδεσποτείας (αναδιάταξη)

2010-05-05T21:48:00.001+03:00

Η άμεση χρηματοδεσποτική κατοχή της Ελλάδας από τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ δεν έχει ανάγκη μόνο ένα καθεστώς «Κουίσλινγκ» των ΔΝΤ-ΕΖ και μια κοινοβουλευτικά συγκαλυμμένη ολιγαρχική δικτατορία. Ταυτόχρονα επιστρατεύει συμπληρωματικά τη χρήσιμη Νέα Δράση των αποκαλυπτικά μασκαρεμένων Παρακρατικών Συμμοριών της Νέας Τάξης.

Οι τρεις νεκροί της 5 του Μάη είναι το πρώτο τραγικό αιματηρό επεισόδιο αυτής της Νέας Δράσης. Και ένα ακόμα τραγικό επεισόδιο της αχρήστευσης, με την ευθύνη της αφασικής Αριστεράς, των μαζικοκινηματικών δομών περιφρούρησης των λαϊκών αγώνων.

Η οργανωμένη, περιφρουρημένη, προσανατολισμένη πανεθνική - παλαϊκή κλιμάκωση αυτών των αγώνων σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντισυστημική κατεύθυνση είναι σήμερα η μοναδική στρατηγική απάντηση που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε Έξοδο από την απειλητική κλιμάκωση μιας καθολικής οικονομικής, κοινωνικής και εθνικής καταστροφής της.

5-5-2010

=>Ανακοίνωση της «Συσπείρωσης Αναρχικών», 6 Μαϊου 2010:
«Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ 120.000 ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ, Η ΕΦΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑ-ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ».
«Και στα λασπόνερα καθρεφτίζεσαι ουρανέ».

_

Requiem σε Dies Irae (αναδιάταξη)

2010-04-16T21:28:00.000+03:00

1-Η χώρα υπό την εξοντωτική κατοχή της σαϋλοκικής διεθνικής χρηματοδεσποτείας και των τοπικών τοποτηρητών της σπρώχνεται στο βάραθρο της ολοκληρωτικής καταστροφής.

2-Οι εγκάθετες συνδικαλιστικές ηγεσίες δια της οδού των απομακρυσμένων συμβολικών εκτονωτικών μονοήμερων απεργιών τελικά συναινούν και αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα της χρηματοδεσποτικής ολιγαρχικής εξαθλίωσης του ελληνικού λαού.

3-Η αφασική αριστερά εξορκίζει βεβαίως τους «δαίμονες των αγορών» αλλά στο τέλος περί άλλα τυρβάζει και συμμετέχει στο ευρύτερο νομιμοποιητικό παιχνίδι της κομματικής-αντιπροσωπευτικής ψευτοδημοκρατίας αντί να περάσει την πύλη της Ανατρεπτικής Πανεθνικής-Παλλαϊκής Αντίστασης.

4-«Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί, φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί» και βρίσκουν τους πολιορκημένους αμέτοχους στον μακάριο ύπνο τους.

16-4-2010

Odious Debt (αναδιάταξη)

2010-04-11T21:23:00.002+03:00

Η Οικονομία της Τοκογλυφικής Υπερχρέωσης που δημιούργησε και διευθύνει την τελευταία τριαντακονταετία η ντόπια κλεπτοκρατική ολιγαρχία υπό πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις έγινε αποκλειστικά σε όφελος αυτής και της πλανητικής χρηματοδεσποτείας και όχι για τις ανάγκες των εγχώριων εκμεταλλευομένων τάξεων, της ισόρροπης παραγωγικής ανάπτυξης της κοινωνίας ή κάποιου υποτιθέμενου ελληνικού κοινωνικού κράτους. Γι΄ αυτό και η πληρωμή του τεράστιου και εκρηκτικά αυξανόμενου εξωτερικού χρέους σε τελική ανάλυση αποτελεί ίσως μια διεθνή υποχρέωση των προσώπων της ελληνικής κλεπτοκρατικής ελίτ αλλά ουδόλως δεσμεύει τη χώρα που τώρα καλείται να ξεπουληθεί και να διαμοιραστεί και τον ελληνικό λαό που προσκαλείται να αυτοκαταστραφεί πληρώνοντας τον απεχθή αλλότριο λογαριασμό στο διηνεκές. Από αυτή τη σκοπιά-και καθώς η πασοκική κυβέρνηση αρνείται να προχωρήσει σε μια ουσιαστική αναδιαπραγμάτευση του χρέους που να μη φορτώνει τα βάρη στα λαϊκά στρώματα αλλά επιλέγει την οδό της χρηματοδεσποτικής τοκογλυφικής λαφυραγώγησης και της άμεσης κατάκτησης της χώρας μέσω του ΔΝΤ / ΕΕ / ΕΚΤ- δεν υπάρχει καμιά άλλη διέξοδος πέρα από την Ριζοσπαστική Πανεθνική-Παλλαϊκή Κινητοποίηση με πρώτους στόχους:

1-Την απομάκρυνση της παρούσας κυβέρνησης ως παράνομης που ανεγείρει ένα καθεστώς εξοντωτικής εσωτερικής κατοχής από την υπερεθνική χρηματοδεσποτεία και την αντικατάσταση της από μια αντιιμπεριαλιστική εθνική-λαϊκή διακυβέρνηση σωτηρίας.

2-Την άμεση έξοδο από την ΕΕ/ΟΝΕ.

3-Την άμεση εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών.

4-Την μονόπλευρη άρνηση πληρωμής του χρέους προς τους ξένους τοκογλύφους «Σάυλωκ».

Ο ελληνικός λαός έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να απαρνηθεί την πληρωμή του χρέους ως «Odious Debt» (ειδεχθές χρέος). Στο διεθνές δίκαιο το «Odious Debt» είναι ένα νομικό δόγμα το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1927 από το Ρώσο νομικό Alexander Nahum Sack και ενσωμάτωνε στην εξέλιξη της διαμόρφωσης του την νομολογική επίδραση των σοσιαλιστικών και εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων του 20ου Αιώνα αμφισβητώντας τις επικρατούσες ερμηνείες που απορρέουν από τις απαιτήσεις και τους κανόνες των διεθνοποιημένων εμπορικών και χρηματοπιστωτικών ροών στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Σύμφωνα με το δόγμα του «Odious Debt» όταν το εθνικό χρέος είναι αποτέλεσμα ενός φαύλου δεσποτικού συστήματος που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα του λαού και του έθνους τότε ουσιαστικά δεν υφίσταται υποχρέωση πληρωμής του από τούτο το ελεύθερο έθνος όπως αντιστοίχως ανάλογα δεν δεσμεύεται από άκυρες συμβάσεις που υπογράφτηκαν από τις διεφθαρμένες εξουσίες σε συνθήκες καταναγκασμού. Δηλαδή αυτές οι υποχρεώσεις αφορούν «προσωπικές οφειλές» των κυριαρχούντων φορέων του προηγούμενου διεφθαρμένου καθεστώτος.

11-4-2010

Η χρηματοδεσποτεία των Banksters. Το ελληνικό αδιέξοδο και η εναλλακτική λύση ( Ι Ι )

2010-03-21T11:48:00.026+02:00

Μέρος 2ο

Το ελληνικό αδιέξοδο

Η προηγούμενη ευδοκίμηση και το σημερινό αδιέξοδο του κλεπτοκρατικού, παρασιτικού και υπερχρεωμένου οικονομικού προτύπου της Ελλάδας είναι απόρροια των επιλογών της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας και του τρόπου ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ / ΕΕ / ΟΝΕ που οδήγησε στην ολέθρια υπαγωγή της στο οικουμενικό χρηματοδεσπτοτικό σύστημα και την διεθνοποιημένη οικονομία αγοράς. Ενσωμάτωση που το τελειωτικό της αποτέλεσμα ήταν η γενική παραγωγική παρακμοποίηση του τόπου, η μεγάλη ανισορροπία του εξωτερικού ισοζυγίου, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και η ανοικτή δημοσιονομική κρίση. Κατάσταση που θα είχε αποφευχθεί εάν η ελληνική κοινωνία επέλεγε αποφασιστικά την εναλλακτική λύση να ακολουθήσει τον δύσβατο αλλά συγκριτικά καλύτερο δρόμο της μη ένταξης ήτοι του αυτοδύναμου προσανατολισμού.

Η παραγωγική αποδιάρθρωση της Ελλάδας, την τελευταία τριακονταετία, πρώτα-πρώτα αποκαλύπτεται από την ίδια την διάρθρωση του ΑΕΠ και την διαχρονική ποσοστιαία συμμετοχή των τριών βασικών τομέων σε αυτό, έτσι: Το 1980 η Γεωργία συμμετέχει κατά 15,46%, η Βιομηχανία-Βιοτεχνία 30,4% , οι Υπηρεσίες 56,77%. Το 1988 η Γεωργία πέφτει στο 7,3%, η Βιομηχανία-Βιοτεχνία στο 23,28 %, οι Υπηρεσίες ανέρχονται στο 67,03%. Το 2008, με τη Γεωργία 3,7%, τη Βιομηχανία-Βιοτεχνία 20,6%, τις Υπηρεσίες 75,7% η καταστροφή είναι πλέον ορατή. Ο αγροτικός τομέας διαλύθηκε από την ευρωπαϊκή πολιτική των ποσοστώσεων και των επιδοτήσεων με αποτέλεσμα την μονοκαλλιεργητική παραμόρφωση και συρρίκνωση του και τελικά την πλήρη διατροφική εξάρτηση της Ελλάδας από το εξωτερικό. Σχεδόν το 60% του αγροτικού ενεργού πληθυσμού εγκατέλειψε τη γη στρεφόμενο κυρίως στο τομέα των υπηρεσιών. Παρόμοια εξαφανίστηκε ο εξαρτημένος και δασμοβίωτος μεταποιητικός τομέας (πλην της οικοδομής). Η αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας ήταν το επακόλουθο των επιλογών των εγχώριων πολιτικών ελίτ να εφαρμόσουν τις οδηγίες της ΕΟΚ / ΕΕ που δεν μας περιλάμβαναν ως χώρα παραγωγικών / βιομηχανικών επενδύσεων αλλά ως μια καταναλωτική και τουριστική επαρχία της. Με αυτή τη προοπτική υλοποιήθηκε τόσο η εξαγορά εγχωρίων επιχειρήσεων από τις πολυεθνικές όσο και κυρίως οι αποκρατικοποιήσεις ισχυρών δημοσίων παραγωγικών μονάδων, ακόμα και των κερδοφόρων (από την ΑΓΕΤ Ηρακλής ως τον ΟΤΕ). Όλα αυτά συντελούνται εντονότερα τη περίοδο που η ολιγαρχία θέτει σε εφαρμογή το λαθρομεταναστευτικό εθνοαποδομητικό – κοινωνικοαποδομητικό της πρόγραμμα. Με τούτο εξυπηρετούσε απόλυτα το στρεβλό, παρασιτικό και δανειοφάγο οικονομικό της υπόδειγμα και παράλληλα διέσωζε το πατερναλιστικό,πελατειακό, πολιτικο-κομματικό της σύστημα. Ένα σημαντικότατο χαρακτηριστικό της αθρόας εισροής, υποδοχής και ένταξης των λαθρομεταναστών στην ελληνική αγορά εργασίας είναι η πλήρης ελαστικοποίηση της, με την εξασφάλιση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης κάτω από ένα πανάθλιο καθεστώς αμοιβών, ωραρίων, ανασφάλιστης και επισφαλούς «μαύρης εργασίας». Το γεγονός αυτό καθήλωσε την εγχώρια οικονομία σε έντασης εργασίας, ασθενούς τεχνολογικής συγκρότησης, χαμηλής παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Η προσωρινή νόθα ψευδοευημερία, βασισμένη όχι σε κατακτήσεις ισόρροπης-βιώσιμης-αυτοδύναμης ανάπτυξης και δίκαιης κοινωνικής εισοδηματικής κατανομής αλλά στην ανεμπόδιστη αλλογενή μετοικεσία στο έδαφος και στη ζωή της Ελλάδας καθώς και στον ανεξέλεγκτο καθολικό δανεισμό, επιτάχυνε τη γενική εθνική, οικονομικο-κοινωνική και πνευματική υπανάπτυξη και αποανάπτυξη της χώρας [1].

Η χρόνια ανισορροπία του ελληνικού εξωτερικού ισοζυγίου είναι συναρτημένη με την παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας υπό συνθήκες πλήρους πρόσδεσης της στον υπερεθνικό μηχανισμό και την εσωτερική αγορά της ΕΕ / ΟΝΕ που εξυπηρετούν τις απαιτήσεις των οικονομιών και των μεγαεταιριών του Βορρά π.χ. της Γερμανίας σε βάρος των οικονομιών του Ευρωπαϊκού Νότου. Η απώλεια ανταγωνιστικότητας συμβαίνει ενόσω οι μισθοί στην Ελλάδα είναι χαμηλότατοι. Οι κατώτατες αμοιβές κυμαίνονται στο 1/2 του μέσου όρου και οι μέσες αμοιβές στα 3/4 του μέσου όρου της Ευρωζώνης. Και σαφώς είναι ακόμα πιο κάτω εάν συνυπολογισθεί το γεγονός πως μία μέση ελληνική οικογένεια έχει επιπλέον ετήσια επιβάρυνση 5.000 – 6.000 ευρώ για υπηρεσίες παιδείας, υγείας, άθλησης κ.ο.κ. γεγονός που μεταφράζεται τουλάχιστον σε 13 δις. πρόσθετη συνολική δαπάνη για τον ελληνικό λαό (που αποτελεί μορφή κρυφής φορολόγησης), ενώ στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αυτά αποτελούν «κοινωνικό μισθό» δηλαδή παροχές του κράτους. Η βασική αιτία λοιπόν εντοπίζεται στο γεγονός ότι η ΕΕ λειτουργεί ως μια θεσμοθετημένη ελεύθερη αγορά που εντάσσει και δικτυώνει άνισες τεχνο-οικονομικά περιοχές με συνέπεια να επωφελούνται οι πλούσιες χώρες-έδρες των ισχυρών ολιγοπωλίων, με υψηλή τεχνολογία άρα και παραγωγικότητα. Η ελληνική παραγωγικότητα στον μεταποιητικό τομέα στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, ήταν 42% της γερμανικής ενώ στο τέλος της δεκαετίας ΄90 πριν την ένταξη στην ΟΝΕ είχε πέσει στο 38% της αντίστοιχης γερμανικής. Το 2009, στην Ευρωζώνη, η ωριαία παραγωγικότητα της εργασίας (σε US $) είναι: Λουξεμβούργο 76.9, Βέλγιο 58.5, Ολλανδία 58.2, Γαλλία 56.0, Γερμανία 53.4, Ιρλανδία 53.2, Αυστρία 50.8, Φινλανδία 46.8, Ισπανία 45.3, Ιταλία 40.7, Ελλάδα 35.1, Κύπρος 33.3, Σλοβακία 32.2, Σλοβενία 31.9, Μάλτα 30.0, Πορτογαλία 25.2 [2]. Το εξωτερικό εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδας που σήμερα είναι 41.04 δις. ευρώ (17,15% του ΑΕΠ) ουσιαστικά αποτελεί την θεμελιώδη αιτία της διόγκωσης του εξωτερικού της χρέους και δείχνει την μεγάλη απώλεια θέσεων στο διεθνή ανταγωνισμό. Εάν η χώρα είχε το εθνικό της νόμισμα, τη δραχμή, θα είχε ασκήσει το δικαίωμα της υποτίμησής ώστε οι εξαγωγές της να φτηνύνουν και οι εισαγωγές της να ακριβύνουν, κάτι που απαγορεύεται εντός της Ευρωζώνης όπου είμαστε εντελώς παγιδευμένοι.

Στην ελληνική κλεπτοκρατική ιδιαιτερότητα κυριαρχεί τόσο η παραοικονομία, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή. Οι προνομιούχοι έχοντες δεν καταβάλουν σχεδόν καθόλου φόρους. Η φοροκλοπή μόνο του ΦΠΑ είναι πάνω από 30% στην Ελλάδα ενώ στην υπόλοιπη Ε.Ε. είναι γύρω στο 12%. Οι τεράστιες απώλειες φορολογικών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανέρχονται ετησίως σε 30 δις. ευρώ (πηγή: έκθεση ΣΕΒ) που εάν έπαυαν το δημοσιονομικό μας πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί. Με βάση δημοσιευμένα στοιχεία το 2008, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι οι … «πλουσιότεροι» Έλληνες αφού αυτοί σηκώνουν τον κύριο όγκο των φορολογικών βαρών πληρώνοντας συνολικά 6,45 δισ. ευρώ (47,94% του συνολικού φόρου εισοδήματος) ενώ οι υπόλοιπες κατηγορίες φυσικών προσώπων μόνο 2,29 δισ. ευρώ. Το μέσο ατομικό εισόδημα που δήλωσαν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι ήταν 16.123 ευρώ, οι ελεύθεροι επαγγελματίες 10.493 ευρώ (7/10 εξ αυτών εμφάνισε μηνιαίο εισόδημα 875 ευρώ). 31.454 φορολογούμενοι (το 0,56% του συνόλου) δήλωσε εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ ενώ 74 μόνο Έλληνες εμφανίζονται ως οι πλουσιότεροι αφού δήλωσαν ο καθένας εισοδήματα άνω των 900.000 ευρώ. Σχετικά με τις επιχειρήσεις αυτές δήλωσαν φορολογητέα κέρδη μόλις 19,42 δισ. ευρώ (με καταβληθέντες φόρους 4,71 δις. ευρώ) [3]. Η φορολόγηση κερδών έχει πέσει στο 16% περίπου όταν στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι πάνω από 30%. Ανάλογες είναι οι απώλειες ασφαλιστικών εσόδων μια κατάσταση που χειροτέρεψε στην εικοσαετία της λαθρομεταναστευτικής απασχόλησης. Ως προς την εισφοροδιαφυγή αυτή ανέρχεται πολύ πάνω από τα 4 δισ. ευρώ ετησίως που αναφέρουν τα επίσημα στοιχεία. Οι δε βεβαιωμένες οφειλές μόνο προς το ΙΚΑ (δίχως τα πρόστιμα) ήταν 4.7 δις. ευρώ το 2009. Οι αλλεπάλληλες ρυθμίσεις, των διαδοχικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κατασκεύασαν τη «μελανή οπή» των ασφαλιστικών ταμείων όπου μόνο για το ΙΚΑ το 70% των επιχειρήσεων είναι οφειλέτες.

Η τερατογένεση της «δανειακής οικονομίας» συντελέστηκε κατά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, την επικυριαρχία των αγορών και με διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ / Ανδρέα Παπανδρέου η οποία ανήγειρε το παρασιτικό, εισαγωγικό , καταναλωτικό υπόδειγμα της χώρας και το «άρπα κόλα» κοινωνικό κράτος όχι με την αναπτυξιακή κινητοποίηση των παραγωγικών μας δυνάμεων και την πραγματική κοινωνική ανακατανομή του εισοδήματος από τους «προνομιούχους» στους «μη-προνομιούχους» (προσφιλής έκφραση του τότε καθεστώτος) αλλά με τα δανεικά. Έτσι εντός μιας δεκαετίας παπανδρεϊκής «αλλαγής» το μεν δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ θα φτάσει από το 8% το 1979 στο 33% το 1989 ενώ αντίστοιχα το συνολικό εξωτερικό χρέος από 13% στα 38%. Οι δε δημοσιονομικές δαπάνες από 28,6 % του ΑΕΠ (κατά μέσο όρο) στη δεκαετία του 1970 θα ανέλθουν στο 44,3% στη δεκαετία του 1980, με το 1 /3 αυτής της εκτίναξης να προέρχεται από την άνοδο των πληρωμών εξυπηρέτησης των τοκοχρεολυσίων. [4]. Κατά την επταετία του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» το δημόσιο χρέος αυξήθηκε γύρω στο 76% για να φθάσει στο 109% του ΑΕΠ στις 31-12-2003 ενώ κατά την πενταετία της καραμανλικων «μεταρρυθμίσεων» έχουμε 62% ανοδική μεταβολή του χρέους για να ανέλθει στις 31-12-2009 στο ύψος των 298.524,20 ευρώ. Από το 1981 μέχρι σήμερα, οι πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις για μια τριακονταετία σπαταλούσαν, για την κοινωνική αναπαραγωγή της ολιγαρχικής εξουσίας, τις απολήψεις από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης και τα διάφορα περιφερειακά προγράμματα καθώς και τα όλο και μεγαλύτερα δάνεια με τα οποία χρέωναν τη χώρα. Και η κατάληξη, μπροστά σε μια συγκυρία που η Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα μειώνει διαρκώς τη ρευστότητα (που πριν την παρείχε πλουσιοπάροχα εν μέσω χρηματοπιστωτικού συγκλονισμού), είναι ο τόπος να οδηγηθεί σε ένα δημόσιο έλλειμμα 12,7% του ΑΕΠ και σε δημόσιο χρέος 125% του ΑΕΠ, ενώπιον δηλαδή μιας συνδυασμένης και σοβαρότατης δημοσιονομικής και χρεωστικής κρίσης. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κίνδυνο χρεοκοπίας. Όχι γιατί είναι κάτι το απίθανο στο μέλλον, τη στιγμή μάλιστα που η συσσώρευση ορισμένων παραγόντων (πελώρια εκτίναξη της επιτοκιακής επιβάρυνσης του νέου δανεισμού, επιδείνωση οικονομικής ύφεσης κ.α.) κινείται απειλητικά, αλλά επειδή τουλάχιστον αυτή τη στιγμή ο δείκτης μέτρησης της απειλής χρεοκοπίας, που είναι η αναλογία της πληρωμής τόκων προς τα ετήσια φορολογικά έσοδα, κινείται κάτω του «ορίου συναγερμού» που είναι το 1/3. Η προβλεπόμενη στον κρατικό προϋπολογισμό πληρωμή τόκων το 2010 είναι 12,85 δις ευρώ και τα προβλεπόμενα φορολογικά έσοδα είναι 49,51 δις ευρώ, ήτοι μια αναλογία κοντά στο 1/4. Όσο δε αφορά το δείκτη του συνολικού εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) η Ελλάδα με 1.50 είναι σχετικά σε καλύτερη θέση από πολλές άλλες χώρες της Ε.Ε. όπως: Μ. Βρετανία 3.66, Βέλγιο 3.49, Δανία 2.42, Αυστρία 2.34, Γαλλία 2.27, Πορτογαλία 1.89, Γερμανία 1.85, Σουηδία 1.77, Ισπανία 1.50 (πηγές: ΔΝΤ, EE, wikipedia).

Διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Η χώρα αιχμάλωτη της χρηματοδεσποτείας

Πέρασε ήδη ένα πεντάμηνο διακυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ που ήταν ταυτόχρονα το πεντάμηνο της μεγάλης αυταπάτης: Ότι τάχα «ο πρωθυπουργός τουλάχιστον προσπαθεί ανιδιοτελώς και ενδεχομένως να τα καταφέρει να βάλει κάποια τάξη». Πρόκειται για ένα μαζικό αγχολυτικό αυτοπαραμύθιασμα που πλέον φαίνεται να φτάνει στο τέλος του ενόσω γίνεται σιγά-σιγά αντιληπτό πως αυτό που τελικά έκανε ο Παπανδρέου είναι ότι ακολούθησε εκείνες τις προτεραιότητες που είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για την ερεβώδη βύθιση της ελληνικής κρίσης:
α..-Την κατά προτίμηση πολιτογράφηση και ελληνοποίηση των αναρίθμητων λαθρομεταναστών της χώρας.
β.-Την παραγωγή επικίνδυνων διαλυτικών τάσεων στο δημόσιο τομέα με πρώτο εργαλείο το βάλτωμα στη τοποθέτηση των γενικών γραμματέων και των διοικήσεων καθώς και την καλλιέργεια κλίματος καθολικού οργανωτικού και λειτουργικού λικβινταρισμού.
γ.- «Η ελληνική οικονομία μοιάζει με «Τιτανικό» δήλωνε στις Βρυξέλλες ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Η κυβέρνηση επέλεξε την παγκόσμια επικοινωνιακή αναμετάδοση του συνδρόμου του «Τιτανικού». Η «χώρα βυθίζεται», το «ανάθεμα» στον πρώην (νεοδημοκράτη) καπετάνιο, η πλούσια κλεπτοκρατία με τις καταθέσεις σε λέμβους σωτηρίας και η πλέμπα κλειδωμένη στα αμπάρια, «κρέας» για τους «καρχαρίες».
δ।- Την πλήρη παράλυση τόσο των ελεγκτικών μηχανισμών όσο και κάθε μέτρου προνοητικότητας ώστε να φτάσουμε να έχουμε μια αδιάκοπη εκροή κεφαλαίων των ελίτ προς το εξωτερικό που τους πρόσφατους μήνες υπερβαίνει τα 10 δις. ευρώ για να μπορέσει με αυτό τον τρόπο ν΄ αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο η θέση της ελληνικής ολιγαρχίας στη κίνηση των καταθέσεων της Ελβετίας. Θέση που ήδη φιγουράρει μέσα στην πρώτη τετράδα.
ε.-Η εξ αρχής «αξιοθαύμαστη» κατατόπιση της οικουμενικής χρηματοδεσποτείας και των ευρωενωσιακών «φυλάκων» της μέσω της «δημοσιονομικής καταγραφής» σε συνδυασμό με την αποφυγή της έγκαιρης αυτοχρηματοδότησης της χώρας (με λαϊκό ή εθνικό ομόλογο) ενόσω ήταν εξ αρχής γνωστές οι ανάγκες χρηματοδότησης του κράτους για ελλείμματα και τοκοχρεολύσια 54 δισ. ευρώ για το 2010. Κατά συνέπεια το «σπρώξιμο» της Ελλάδας στην επιλεγμένη θέση του «αδύναμου κρίκου» της Ευρωζώνης γύρω από τον οποίο θα διαδραματιστούν τα δρώμενα του κανιβαλικού χορού των χρηματαγορών με μείωση της αξιοπιστίας της χώρας ταχύτατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας, εκτίναξη του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους, δημοσιονομική επιτήρηση και οικονομική κατοχή.

Η Ελλάδα μετατράπηκε λοιπόν στο βολικό πιόνι μιας ευρύτερης γεωπολιτικής και γεωοικονομικής σκακιέρας γεγονός που αποκαλύπτεται και από την ίδια την υπερκινητικότητα με τα αλλεπάλληλα ταξίδια του πρωθυπουργού στο εξωτερικό για να γίνει αποδέκτης των ηνωμένων οικονομικών και πολιτικών εκβιασμών της ηνωμένης οικονομικής και πολιτικής οικουμενικής υπερελίτ. Διότι εκτός το παίγνιο του χρηματοπιστωτικού λιντσαρίσματος της Ελλάδας παίζεται και το πολιτικό παίγνιο αυτό του εθνικού της λιντσαρίσματος αφού ο «παρακλητικός» της θείας πρόνοιας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των χωροδεσποτών της Ευρωζώνης πως άραγε να δυνηθεί να διανοηθεί ν΄ αντισταθεί στις εξυφαινόμενες λύσεις σε βάρος των εθνικών μας θεμάτων; Υπ΄ αυτές τις συνθήκες οι συναντήσεις του πρωθυπουργού με τη Μέρκελ 5/3, το Σαρκοζί 7/3 και τον Ομπάμα 9/3 ήταν για να λάβει την άχρηστη «ηθικο-πολιτική στήριξη», αλλά ουδόλως την χρήσιμη οικονομική, από τους δύο πρώτους καθώς και προπαγανδιστικές φλύαρες κενολογίες περί «ισχυρού - κοινού ευρώ», «αλληλεγγύης της Ευρωζώνης» και «συντονισμού Ελλάδας - Γαλλίας - Γερμανίας για καταπολέμηση της κερδοσκοπίας». Κάτω δε από τις σημερινές συνθήκες οικονομικής υποτέλειας και κατοχής της χώρας, υποβάθμισης κύρους και ισχύος καθώς και απουσίας βούλησης για αντίσταση, οι πιέσεις και από τους τρεις μαζί συναντούν το πιο κατάλληλο έδαφος ενδοτισμού στα μεγάλα εθνικά θέματα (ονομασία ΠΓΔΜ, Κυπριακό, Αιγαίο και γενικά στα ελληνοτουρκικά) και συμμετοχής στις πολεμικές σταυροφορίες της Νέας Τάξης (Ιράκ, Αφγανιστάν και πιθανώς Ιράν).

Με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ αυτό προχώρησε στη διορθωτική παρουσίαση προς την Κομισιόν του «πραγματικού» δημοσιονομικού ελλείμματος στις 21 Οκτωβρίου 2009 για να ξεκινήσει πάραυτα η άλλη «αποκάλυψη» αυτή των Greek statistics». Σύμφωνα με αυτή, το έλλειμμα του 2008 ήταν 7,7% αντί για 5,5% και το έλλειμμα του 2009 ήταν 12,7% αντί για 6,7% του Α.Ε.Π. Από το σημείο αυτό τίθενται οι βάσεις της άμεσης ευρωενωσιακής οικονομικής επιτήρησης, της κατοχής και της προετοιμασίας της τοκογλυφικής επίθεσης των χρηματαγορών. Το Συμβούλιο Εκοφίν στις 10ης Νοεμβρίου 2009 με πόρισμα, αναθέτει στην Κομισιόν να ετοιμάσει (δια της Γιούροστατ) αναφορά για τα «επανακύπτοντα προβλήματα των ελληνικών δημοσιονομικών στατιστικών». Το Εκοφίν ζήτησε επίσης από την Κομισιόν «να προτείνει τα κατάλληλα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν για αυτήν την κατάσταση». Η συνακόλουθη έκθεση της Κομισιόν πρόβαλε δραματικές αιτιάσεις:
α.-«Αναθεωρήσεις αυτού του μεγέθους όσον αφορά στις εκτιμήσεις των ποσοστών του δημοσίου ελλείμματος των περασμένων ετών είναι εξαιρετικά σπάνιες για τα υπόλοιπα Κράτη-Μέλη της ΕΕ, αλλά έλαβαν χώρα για την Ελλάδα σε αρκετές περιπτώσεις».
β.-« Αυτές οι πλέον πρόσφατες αναθεωρήσεις απεικονίζουν την έλλειψη ποιότητας των Ελληνικών δημοσιονομικών στατιστικών (και γενικότερα μακροοικονομικών στατιστικών).
γ.-«Όπως καταδεικνύεται στην έκθεση, η αναθεώρηση των στατιστικών του ελληνικού δημοσίου ελλείμματος οφείλονται σε δύο διαφορετικές αλλά σε κάποιες περιπτώσεις συσχετιζόμενες ομάδες προβλημάτων: σε προβλήματα σχετιζόμενα με στατιστικές αδυναμίες και σε προβλήματα σχετιζόμενα με ελλείψεις–υπό μία ευρεία έννοια– των σχετικών Ελληνικών θεσμικών οργάνων».
δ..- «η τρέχουσα διάρθρωση δεν εγγυάται την ανεξαρτησία, την ακεραιότητα και την υπευθυνότητα των εθνικών στατιστικών αρχών. Ειδικότερα η επαγγελματική ανεξαρτησία της ΕΣΥΕ από το Υπουργείο Οικονομικών δεν έχει εξασφαλιστεί, γεγονός που επέτρεψε να μπορούν να επηρεαστούν τα στοιχεία της αναφοράς ΔΥΕ από άλλους παράγοντες εκτός των ρυθμιστικών και δεσμευτικών προς το νόμο αρχών για τη δημιουργία υψηλής ποιότητας Ευρωπαϊκών στατιστικών».
ε.-«Όσον αφορά στη γνωστοποίηση ΔΥΕ (Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος) της 21ης Οκτωβρίου 2009, τα στοιχεία δεν επικυρώθηκαν από τη Eurostat και ένας σημαντικός αριθμός αναπάντητων ερωτημάτων και εκκρεμών ζητημάτων παραμένει ακόμη σε κάποιους τομείς-κλειδιά, όπως στα κονδύλια για την κοινωνική ασφάλιση, στις εκπρόθεσμες οφειλές νοσοκομείων, και στις συναλλαγές μεταξύ του δημοσίου και των δημοσίων επιχειρήσεων».
στ.-«Η Κομισιόν προχωρά στη σύσταση λήψης απόφασης από το Συμβούλιο στα πλαίσια του Άρθρου 126(9) TFEU και για ένα σχεδίου δράσης ώστε να αναχαιτισθούν τα προβλήματα των Ελληνικών στατιστικών στοιχείων, περιλαμβανομένης της διακυβέρνησης» [5] .

Η πασοκική κυβέρνηση, προτού ακόμα προετοιμαστεί καλά και ξεδιπλωθεί η επιθετικότητα των «χρηματαγορών» και του ευρωενωσιακού διευθυντηρίου απέναντι στην Ελλάδα, μπορούσε να κινηθεί ταχύτατα για τη δανειοδότηση της χώρας ως προς το οικονομικό έτος 2010, αλλά … το «ξέχασε» εντελώς ώσπου να περάσουν οι 100 πρώτες μέρες της θητείας της. Σε όλη αυτή τη περίοδο η κυβέρνηση περιέργως απέφυγε να συνδυάσει την δυνατότητα υψηλής αυτοχρηματοδότησης των δανειακών της αναγκών με την έκδοση «λαϊκών» ή «εθνικών» ομολόγων και την προσφυγή (δευτερευόντως) στην μυστική διαδικασία επαφών με μη δυτικά κράτη ή τράπεζες για αναζήτηση χαμηλότοκων δανείων (private placement). Αντίθετα διάλεξε τη διασύνδεση της με το διεθνές και εγχώριο ιδιωτικό τραπεζικό τομέα αποποιούμενη την ανάγκη να αξιοποιήσει εκείνες τις ελληνικές τράπεζες στις οποίες υπάρχει ισχυρή συμμετοχή του δημοσίου. Προτίμησε τα σούρτα φέρτα και τις μυστικές επαφές του πρωθυπουργού με το κεντρικό στελέχος της Goldman Sachs Γκάρι Κον και των εκπροσώπων του Paulson Hedge Fund (επιθετικότατο fund απέναντι στα ελληνικά ομόλογα) με υψηλόβαθμα κρατικά στελέχη (πηγή: «Πρώτο Θέμα», 31-1-10). Αποφάσισε την πιο βλαπτική επιλογή αυτή της δημοπρασίας (auction) με μάνατζερ την Goldman Sachs και τις συνεργαζόμενες μ΄ αυτήν τράπεζες. Έτσι οι ανάδοχοι της πρόσφατης έκδοσης του ελληνικού πενταετούς κοινοπρακτικού ομολόγου (5 δις. ευρώ) ορίστηκαν στα πλαίσια μιας κοινοπραξίας με επικεφαλής τις τράπεζες Goldman Sachs Group Inc (με κεντρική λειτουργία στη διεθνή κερδοσκοπία) και Deutsche Bank AG (που σε δυο εκθέσεις της προεξοφλούσε τη χρεοκοπία της Ελλάδας και την έξοδό της από την Ευρωζώνη). Με πιστοληπτική ικανότητα: A2 (Moody΄s), BBB+ (Standard & Poor΄s), BBB+ (Fitch). Αποτέλεσμα το τοκογλυφικό μεσοσταθμικό επιτόκιο να διαμορφωθεί περίπου στο 6,25% ( mid-swaps 350 με 365 μ.β.). Παράλληλα όρισε τον Πέτρο Χριστοδούλου (πρώην στέλεχος της JPMorgan Chase και της Goldman Sachs) [6], ως επικεφαλής του οργανισμού διαχείρισης δημόσιου χρέους (ΟΔΔΗΧ). Σύμφωνα δε με άρθρο της γαλλικής Le Monde στις 1 Μαρτίου 2010, ο Πέτρος Χριστοδούλου είναι στο επίκεντρο έρευνας από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) καθώς στις αρχές του 2009 είχε την εποπτεία της ίδρυσης της λονδρέζικης εταιρείας Titlos, συγγενικής της Goldman Sachs για μεταφορές χρέους της Ελλάδας μέσω Εθνικής Τραπέζης, μια υπόθεση που φέρνει στο φως την ισχύ ενός ευρωπαϊκού δικτύου επιρροής της Goldman Sachs. Δικτύου που ξεκίνησε από το 1985 και με τους διαμεσολαβητές του εξασφαλίζει ορθάνοικτες τις πόρτες των κυβερνήσεων [7]. Αυτό που είναι τελικά αξιοσημείωτο είναι η σχέση Goldman Sachs / Wall Street και κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με αποκαλύψεις στο διεθνή τύπο το 2001-2002 η σχέση αυτή πήρε τη μορφή απόκρυψης του ελληνικού χρέους (μέσω ειδικής μορφής swap φανταστικών συναλλαγματικών ισοτιμιών). Το δημόσιο χρέος το 2001 ήταν 99,7% του ΑΕΠ. Αν συνυπολογισθεί και η απόκρυψη είναι ίδιο …με το σημερινό. Όμως τότε μπήκαμε στην ΟΝΕ. Τώρα με το ίδιο χρέος μπήκαμε υπό δημοσιονομική ευρω-κατοχή. Τώρα πάλι εν έτι 2010 και ξανά επί πασοκικής κυβέρνησης στην αγορά των ελληνικών ομολόγων εγκαταστάθηκε η επικυριαρχία της Goldman Sachs (και άλλων διεθνικών τραπεζών και hedge funds) με επακόλουθο να σκηνοθετηθεί το κατάλληλο ανοικτό πεδίο μιας διεθνούς κερδοσκοπικής ανακύκλησης στοιχημάτων πάνω στη βάση των ασφαλίστρων αντιστάθμισης ελληνικού πιστωτικού κινδύνου (CDS) και της απόκλισης μεταξύ των επιτοκίων ελληνικού και γερμανικού δανεισμού (Spread). Κερδοσκοπική ανακύκληση που εγγράφει στην ίδια τη δυναμική της κλιμάκωση την πιθανολογική επίτευξη της ελληνικής χρεοκοπίας, ως μια κερδοφόρα επενδυτική διαδικασία για το υπερεθνικό πλασματικό- τοκογλυφικό κεφάλαιο. Αμέσως με τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα η κυβέρνηση στις 4 Μαρτίου, συνεχίζοντας την ίδια τακτική των δημοπρασιών προχώρησε σε νέο δεκαετές κοινοπρακτικό ομόλογο (5 δις. ευρώ) μέσω των αναδόχων Barclays Capital, HSBC Holdings, Εθνική Τράπεζα, Nomura και Τράπεζα Πειραιώς, με τελική απόδοση στο 6,3%, (mid-swaps +300 μ.β.) και με προσφορές αποτελούμενες βασικά από τράπεζες και θεσμικούς επενδυτές του εξωτερικού. Σε ξένους (κυρίως ευρωπαϊκούς) επενδυτές πέρασε το 77%,Το μεγαλύτερο δε μέρος της ζήτησης προήλθε από τη Βρετανία (20%) και τη Γερμανία (14%).

H ολοκληρωτική υπαγωγή του Ελληνικού Δημοσίου στις διεθνείς χρηματαγορές έχει αλυσοδέσει τα δημόσια οικονομικά στην αρπακτικότητα των διεθνών τραπεζιτών και των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας που τελικά καθορίζουν τα δυσβάστακτα τοκογλυφικά επιτόκια υψώνοντας το κόστος δανεισμού ως το βαθμό συναγερμού επικείμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας. Ταυτόχρονα όλο αυτό το διάστημα ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση καλλιεργούν το έδαφος για ενδεχόμενη προσφυγή στην εξαθλιωτική πατρωνία του υπουργείου οικονομικών της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Προς αυτό δε συνηγορούν και πολλοί οικουμενιστές μέντορες του πρωθυπουργού όπως ο Τζόζεφ Στίγκλιτζ για τον οποίο δεν υπάρχει τίποτα το κακό σε μια ενδεχόμενη καταφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ [8]. Ήδη ο υπουργός Οικονομικών έχει συναντηθεί με τον οικονομικό σύμβουλο και υπεύθυνο μελετών του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ (αρχιτέκτονα των «επειγόντων μέτρων» της κυβέρνησης), όταν ο πρωθυπουργός βρισκόταν στις ΗΠΑ, και συμφώνησαν δανειακή χορήγηση 40 δις. ευρώ με επιτόκιο 4,4% σε δύο δόσεις με επαχθέστατες προϋποθέσεις μεταξύ των οποίων: απελευθέρωση ορίου απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, κατάργηση οργανικών θέσεων στο δημόσιο και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, μείωση αποζημιώσεων απολυθέντων, κατάργηση κλαδικών συμβάσεων, χρονικό περιορισμό επιδομάτων ανεργίας, αύξηση ορίου συνταξιοδότησης κ.ο.κ. Το σενάριο της προσφυγής στο ΔΝΤ
εξυπηρετεί δυο στόχους της κυβέρνησης. Ο ένας είναι υποτίθεται είναι η χρησιμοποίηση του ως εκβιαστικό «άσσο στο μανίκι» απέναντι στην γερμανική- ευρωενωσιακή ακαμψία και αρνητικότητα. Ο άλλος είναι ότι η πασοκική κυβέρνηση θέλει ένα ισχυρότερο άλλοθι για λήψη ακόμα πιο αγριότερων μέτρων όπου καθώς υποστηρίζει πρωτοκλασάτος υπουργός (εκ των υπευθύνων του σχεδίου προσφυγής στο ΔΝΤ) «εάν δεν πάμε στο Ταμείο, σε λίγο θα μας πάρουν με τις πέτρες ή και με τις ντομάτες στον δρόμο με τα μέτρα που πρέπει να εφαρμοσθούν» [9].

Η γερμανική-ευρωενωσιακή αποσταθεροποίηση της Ελλάδας

Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που οπωσδήποτε θα αποτελούσε ένα καταλυτικό γεγονός αυτοακύρωσης της Ευρωζώνης και περίτρανη κατάδειξη πως είναι παρωδία νομισματικής ενότητας, πως απαντάει η πολιτική του Βερολίνου; Είναι βέβαιο πως απλά η Γερμανική πολιτική στη σημερινή συγκυρία βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση και αμηχανία. Κινείται αμυντικά προσπαθώντας να περισώσει κεκτημένα (τα εις βάρος των λοιπών χωρών-μελών εμπορικά της πλεονάσματα) και είναι παντελώς ανίκανη να χαράξει συνολικό σχέδιο για την Ευρωζώνη. Πρόκειται για πολιτική που παραπαίει καθώς σε μεγάλο βαθμό υπερκαθορίζεται από τη σύγκρουση γραμμών στα μυστικά δώματα της γερμανικής καγκελαρίας όπου μέχρι τώρα επικρατούνε οι απόψεις τεχνοκρατών μεταξύ των οποίων του, ανήκοντος στο ευρωπαϊκό πλέγμα επιρροής της Goldman Sachs, Βον Οτμάρ Ίσσινγκ [10]. Ο ίδιος είναι αρχιτέκτονας της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πρώτη επικεφαλής οικονομολόγος του Economist, επικεφαλής του Κέντρου Μελετών για τις χρηματοπιστωτικές αγορές και ιδεολογικός υποστηρικτής της γερμανικής και ευρωενωσιακής μονεταριστικής σταθερότητας και σύμβουλος της Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ. Το ισχυρό του επιχείρημα είναι πως μια επιλογή «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» και χρηματοδότησης της Ελλάδας θα ήταν δυναμίτης στα θεμέλια της Ευρωζώνης γιατί παραβιάζει τις δεσμευτική «No-bail-out» ρήτρα των συνθηκών της. Σύμφωνα με τον Βον Οτμάρ Ίσσινγκ μια βοήθεια από το εξωτερικό θα είχε νόημα μόνον στα πλαίσια των αυστηρών και εφαρμόσιμων κανονισμών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου [11]. Σχετικά με την «λύση» της προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ δεν φλερτάρει κάθε τόσο μόνο η παραπαίουσα Γερμανία αλλά και πολλές άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ όπως Βρετανία, Σουηδία, Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία, Ιταλία κλπ με αντίθετους κυρίως Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία.

Ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα η Γερμανία καθοδήγησε τον πιο επιθετικό προπαγανδιστικό και οικονομικό πόλεμο όχι μόνο απέναντι στη χώρα μας αλλά και στις άλλες νότιες χώρες, τις αποκαλούμενες απαξιωτικά «PIGS» (αρκτικόλεξο προερχόμενο από την Goldman Sachs). Ως προς την Ελλάδα αυτή αξιολογήθηκε από το γερμανικό κατεστημένο ως το προσφερόμενο «πειραματόζωο» ενός γενικότερου παραδειγματισμού και σωφρονισμού στην Ευρωζώνη. Ήδη από πολύ ενωρίς το Spiegel με άρθρο του στις 6 Απρίλη 2009 προμήνυε το «κλίμα»: «Η Αθήνα ευρίσκεται πριν από τη χρεοκοπία, παρά το ότι η οικονομική κρίση δεν έχει ακόμη ξεσπάσει στη χώρα, με ολόκληρη τη μανία της. Τώρα εκδικείται η αδυναμία αλλαγής». Κάποιοι ερμηνεύουν την γερμανική στάση ως μια τακτική της Γερμανίας, να εξαναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση να συνεργαστεί σχετικά με το ρόλο της Goldman Sachs στη χώρα μας, ώστε να πάρει τη ρεβάνς από τις ΗΠΑ: Όπως εκεί πρωτοξηλώθηκε η Siemens τώρα υποτίθεται ήρθε η σειρά της Goldman Sachs για το ανάλογο στο χώρο της Ε.Ε. Αν και αυτή η ερμηνεία ενέχει ψήγματα αλήθειας ωστόσο είναι ανεπαρκής να προσφέρει μια αξιόπιστη εξήγηση. Οι σημαντικότεροι παράγοντες που αιτιολογούν τη γερμανική επιθετικότητα (συνεπικουρούμενη από Αυστριακούς, Ολλανδούς και άλλους) είναι πλείστοι:

α.-Πρώτα-πρώτα η οικονομικοπολιτική σκοπιμότητα. Αυτή έχει δυο πλευρές. Μια φανερή και μια κεκρυμμένη. Η φανερή αφορά την ανάγκη να περιφρουρηθεί σε συμβολικό και πραγματικό επίπεδο, πάση θυσία και με κάθε κόστος, το διάτρητο «Συμφώνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης» με επιβολή των προβλεπόμενων ρητρών, ελέγχων, κυρώσεων και εντολών από την γερμανική-ευρωενωσιακή ολιγαρχία. Η κεκρυμμένη σχετίζεται με δύο δεδομένα. Το πρώτο είναι η πιθανολόγηση των στοιχημάτων σε ταμπλό (hedging bets) για συνεχή μείωση της ισοτιμίας του ευρώ ως προς το δολάριο. Το δεύτερο είναι πως τούτη η συγκαλυμμένη τελικά υποτίμηση ευνοεί τις γερμανικές εξαγωγές στις ΗΠΑ αλλά και αλλού. Με λίγα λόγια το τσουνάμι των χρηματαγορών στον ελληνικό «αδύναμο κρίκο» που εξασθενίζει το ευρώ συμβάλει στο … γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα, άρα και ως προς το γεγονός αυτό Γερμανοί και «κερδοσκόποι» έχουνε κοινά συμφέροντα και τα προωθούνε με πειράματα πάνω «στου κασίδι το κεφάλι», την Ελλάδα. Έτσι τώρα μπορεί να γίνει αντιληπτό το πραγματικό νόημα της δήλωσης Μέρκελ (στη γερμανική Βουλή,17-3-2010) πως δεν είναι η κερδοσκοπία των αγορών που έφερε την Αθήνα σε δεινή θέση, αλλά η παραβίαση του Συμφώνου Σταθερότητας.

β.-Μέσα στους μηχανισμούς της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης κυρίαρχο ζήτημα είναι αυτό της αναπαραγωγής της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας με υποστήριγμα έναν ενωμένο αστερισμό ισχυρών χωρών που επωφελούνται από την νομισματική και την πολιτικοοικονομική σταθερότητα, καθηλώνοντας την ελεγχόμενη ασθενική ευρωενωσιακή περιφέρεια (Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες) σε ολοκληρωτική υποταγή.

γ.-Κατά το γερμανικό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, θα πρέπει να αποφευχθεί κάθε δανειακή βοήθεια ώστε να μην αποδυναμωθεί, με «επιβλαβείς οικονομικά και ηθικά λύσεις», η αναγκαία σταθεροποιητική προσαρμογή των προβληματικών χωρών. Το ίδιο αυτό κατεστημένο διαρρέει την άποψη ότι μοναδική περίπτωση που ίσως να λύγιζε την ακαμψία θα ήταν η ενδιαφερόμενη για υποστήριξη χώρα να κηρύξει χρεοκοπία ούτως ώστε να παρακαμφθούν τα θεσμικά προσκόμματα που θέτουν είτε η ευρωσυνθήκη είτε το σύνταγμα και η βουλή της Γερμανίας.

δ.-Η δουλικότητα των εγχώριων ελίτ επιτρέπει ώστε η Ελλάδα να απαξιώνεται προγραμματισμένα και να λοιδορείτε καθημερινά από το γερμανοκρατούμενο «διευθυντήριο» καθώς έχει επιλεχθεί ως το «αποπομπαίο θύμα» ολόκληρης της Ευρωζώνης που θα πρέπει πάνω του να υλοποιηθεί η δέουσα επιχείρηση «τιμωρίας, σωφρονισμού και παραδειγματισμού».

Εάν αυτό το «διευθυντήριο» δεν ήταν απλώς ο ευρω-θεματοφύλακας της χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας και των ειδικών γερμανικών συμφερόντων θα μπορούσε να κάμψει την επίθεση των χρηματοπιστωτικών αγορών οδηγώντας τις σε σοβαρές απώλειες και τα ελληνικά Spread και CDS σε σημαντική υποχώρηση. Θεωρητικά οι τρόποι είναι πολλοί: Κηρύσσοντας κατάσταση εκτάκτης ανάγκης στην ζώνη του ευρώ και «παγώνοντας» τις απαγορευτικές ρήτρες αφού σε «καιρούς μεγάλης κρίσης το σύνταγμα είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί» (Καρλ Σμιτ). Από κει και πέρα αναλαμβάνοντας συλλογικές υποστηρικτικές πρωτοβουλίες (έκδοση ευρωομολόγου, μαζική αγορά ελληνικών ομολόγων από Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ελληνικές τράπεζες κ.α.). Αντί τούτων η Ευρωζώνη υπό γερμανική καθοδήγηση πέταξε την Ελλάδα στις ύαινες των χρηματαγορών και υπέσκαψε σε βάθος την οικονομική της εξέλιξη εξαναγκάζοντας την να δανειστεί με τοκογλυφικά επιτόκια και επιβάλλοντας της παράλληλα ειδικό καθεστώς εξοντωτικής οικονομικής και δημοσιονομικής κατοχής.

Η συνδυασμένη χρηματιστική επέλαση

Μια είναι η ωμή αλήθεια: Η ευρωπαϊκή «Σκύλλα» (Γερμανία και ευρωενωσιακά θεσμικά όργανα) συμμάχησε μυστικά με την «Χάρυβδη» των χρηματοπιστωτικών αγορών για να «σωφρονίσουν» σταθεροποιητικά και τοκογλυφικά τη χώρα μας. Στις 6 Οκτωβρίου 2009 οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμ Γερμανίας έγραφαν: «οι χρηματοπιστωτικές αγορές σώζουν το Σύμφωνο Σταθερότητας». Η μεγάλη επίθεση της οικουμενικής χρηματιστικής ολιγαρχίας σε Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και πρωταρχικά Ελλάδα μπορεί να αυτοσυστήθηκε μέσα από τους ψευδολόγους τεχνοκράτες αναλυτές και τα τρομοκρατικά ΜΜΕ ως μια αντικειμενική «τακτοποιητική» και «εκκαθαριστική» παρέμβαση των δυνάμεων της διεθνοποιημένης αγοράς, που αντικατόπτριζε υποτίθεται τις συνέπειες του δημοσιονομικού προβλήματος, αλλά η ουσία είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια προγραμματισμένη και καλοστημένη επιχείρηση πελώριας κερδοφορίας για τους χρηματοδεσπότες Banksters απέναντι στα κρατικά ομόλογα των χωρών του ευρω-Νότου και του ίδιου του ευρώ. Η επίθεση αυτή εξυπηρετούσε παράλληλα και την αμερικανική οικονομία καθώς πρόσφερε μια ζωογόνα ανάσα στο προβληματικό δολάριο (ως «ασφαλούς νομισματικού καταφυγίου») ενώ διασκεδάζει τις ανησυχίες δανειοδοτριών χωρών (Κίνα κ.α.) σχετικά με την αξία των αμερικανικών ομολόγων και δολαρίων που κατέχουν.

Το σάρωμα της Ελλάδας αφορά ένα πολύπλοκο και αδιαφανές παιχνίδι που στηρίχθηκε σε 3 κεντρικούς αλληλοτροφοδοτούμενους άξονες :

1.-Tρεις αμερικανικοί οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης πρωτάνοιξαν τις πύλες της χρηματοπιστωτικής τοκογλυφικής λεηλασίας της χώρας με την υποβάθμιση της δανειοληπτικής μας αξιοπιστίας. Την αρχή έκανε ο οίκος Fitch που αξιολόγησε τη θέση μας σε εκείνη του «κινδύνου πτώχευσης», ΒΒΒ+ (πρώτη φορά για χώρα Ευρωζώνης). Μέσω των πληροφοριακών δικτύων Bloomberg το μήνυμα διαδόθηκε αστραπιαία σε όλες τις παγκόσμιες αγορές. Οι επενδυτές ξεπουλάνε ελληνικά ομόλογα, Hedge funds ξεκινάνε τα στοιχήματα, τα Spread και τα CDS εκτινάσσονται, καταθέσεις και κεφάλαια διαφεύγουν από την Ελλάδα στο εξωτερικό. Η επιχείρηση πιστοληπτικής αποδόμησης της χώρας πλαισιώνεται από μια σειρά αρνητικών εκθέσεων της Deutsche Bank και της Goldman Sachs που η πασοκική κυβέρνηση τις είχε αναδόχους στο πρώτο κοινοπρακτικό της δάνειο το Γενάρη του 2010.

2.-Το εξωτερικό δημόσιο χρέος είναι κατανεμημένο σε τράπεζες: γαλλικές 25%, Ελβετικές 20%, γερμανικές 15%, αμερικανικές 5%, βρετανικές 3%, ολλανδικές 3% κ.α. ενώ συνολικά το 80% του ελληνικού χρέους βρίσκεται σε ευρωπαϊκές τράπεζες [12]. Οι ίδιες δε οι διεθνείς κεντρικές τράπεζες, που τα προηγούμενα χρόνια συμμετείχαν στη συσσώρευση της ελληνικής χρέωσης, εδώ κι ένα τετράμηνο μέσω των συμβολαίων αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου (Credit Default Swaps) και των στοιχημάτων σε ταμπλό, συμμετέχουν στο μεγάλο σχέδιο της ελληνικής οικονομικής κατάρρευσης. Πρωτεργάτες σε αυτή τη διαδικασία Goldman Sachs και JΡ Μorgan Chase που με την υποστήριξη άλλων δέκα τραπεζών, είχαν ήδη στήσει (από το Σεπτέμβριο 2009) την εταιρεία the Markit Group of London και τον iTraxx SovX δείκτη Δυτικής Ευρώπης Ο δείκτης αυτός περιλαμβάνει 15 Credit Default Swaps βαρύνουσας διαπραγμάτευσης που αφορούν εκτός της Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία κ.α. χώρες. Με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε το παιχνίδι της καθημερινής ανακύκλησης των δευτερογενών πιστωτικών παραγώγων, των CDS και των στοιχημάτων για τη πιθανότητα κατάρρευσης της Ελλάδας και του Ευρω-Νότου ανεβάζοντας όχι απλώς τα ασφαλιστικά και δανειακά κόστη της Ελλάδας σε δυσθεώρητα επίπεδα αλλά αυτό το ίδιο το επίπεδο κινδύνου κατάρρευσης της χώρας. Έτσι π.χ. μόνο το ασφαλιστικό κόστος για 10 εκατ. δολ. Ελληνικών ομολόγων αυξήθηκε πάνω από 400 χιλιάδες δολ. το Φεβρουάριο του 2009. Σε αυτό το ομαδικό κυνήγι του «θηράματος Ελλάς» πήραν μέρος όχι μόνο oi αμερικανικές Goldman Sachs, JP Morgan αλλά και ευρωπαϊκές μεγα-τράπεζες οι ίδιες που αγόραζαν όλο το προηγούμενο διάστημα τα ομόλογα της μεταξύ των οποίων οι: ελβετικές Credit Suisse και UBS, γαλλικές Societe Generale και BNP Paribas, γερμανικές Deutsche Bank κ.α. [13].

3.-Τα πανίσχυρα hedge funds αποφάσιζαν τις μεγάλες κινήσεις στοιχημάτων μέσω μυστικών συσκέψεων. Μια τέτοια συνεύρεση έγινε αρχές Φεβρουαρίου 2010 με μορφή «δείπνου ιδεών» που οργανώθηκε από την επενδυτική τράπεζα Monness, Crespi, Hardt & Co . Πήρε μέρος μια μικρή ομάδα διαχειριστών εκπροσώπων των ισχυρότερων hedge funds: Soros Fund Management LLC , SAC Capital Advisors LP, Greenlight Capital Inc., Brigade Capital. Η κατεύθυνση ήταν πως η Ελλάδα στα πλαίσια του ενιαίου νομίσματος ευρώ είναι ο ανυπεράσπιστος «αδύναμος κρίκος» από οργανωμένες επιθέσεις στα ομόλογα της αφού δεν διαθέτει τη δραχμή και το όπλο της νομισματικής υποτίμησης. Οι επιθέσεις αυτές εκτινάσσοντας την ελληνική κρίση χρέους θα αντικατοπτριστούν στην μεγάλη υποχώρηση της ισοτιμίας του ευρώ. Η Ελλάδα είναι χώρα ντόμινο όχι μονάχα για την Ευρώπη, αλλά καταλύτης για μια διεθνή κρισιακή ακολουθία που θα μπορούσε να απλωθεί και να συμπεριλάβει όλες τις χρεωμένες χώρες. Στο μεγάλο παιχνίδι στοιχημάτων απέναντι στην Ελλάδα από τη μια μεριά και την νομισματική ισοτιμία του ευρώ από την άλλη προσέτρεξαν επίσης: τα ηγετικά hedge funds, GlobeOp Financial Services SA και Paulson & Co και οι μεγα-τράπεζες Goldman Sachs, J.P. Morgan Chase & Co, Bank of America-Merrill Lynch (από ΗΠΑ) και Barclays Bank (από Μ. Βρετανία) [14]. Η εστίαση των στοιχημάτων σε ταμπλό για το ευρώ άρχισε το Δεκέμβριο του 2009. Στοιχήματα που έφτασαν να αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο ποσοστό της 3 τρις. δολ. ημερήσιας παγκόσμιας αγοράς συναλλάγματος. Η διαπραγμάτευση του ευρώ ήταν 1,51 δολάρια το Δεκέμβρη και έφτασε 1,37 δολάρια σήμερα, με την αγορά στοιχημάτων να ορίζει αποδώσεις 14 προς 1 και να πιθανολογεί πως η ισοτιμία 1 εευρώ = 1 δολλάριο , θα επιτευχθεί εντός ενός έτους.

Πρόγραμμα Σταθερότητας-Επείγοντα Μέτρα

Η οικονομική και κοινωνική ζωή του ελληνικού λαού τέθηκε υπό το καθεστώς της άμεσης ιμπεριαλιστικής κατοχής (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Η κατοχή αυτή υποστηρίζεται από τις εγχώριες οικονομικές και πολιτικές ελίτ, το ενιαίο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, τα κτηνώδη ΜΜΕ ενώ αξιοποιεί θαυμάσια προς όφελος της την ανοχή έως ευμενή αποδοχή της από τη φιλελεύθερη αριστερά και τις ΜΚΟ της «κοινωνίας πολιτών». Η κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας, η οικονομική κατοχή της συντελείται κάτω από την επίκληση των όρων περί «υπερβολικού ελλείμματος», των ευρωπαϊκών συνθηκών, του Mάαστριχτ και της Λισαβόνας και συνεπάγεται απολύτως την καθ΄ υπαγόρευση και προστακτική άσκηση της εσωτερικής οικονομικής πολιτικής. Με την υπαγωγής της Ελλάδας στο Άρθρο 126 (παράγραφος 9) της Συνθήκης της Λισαβόνας, η εκτέλεση του προϋπολογισμού ελέγχεται ανά μήνα από τους μηχανισμούς των Βρυξελών, οι οποίοι και θα κατευθύνουν τον τρόπο διαχείρισης των ποσών που πληρώνει ο ελληνικός λαός, των εσόδων και εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Επιπρόσθετα με την υπαγωγή της χώρας στο Άρθρο 121 (παράγραφος 4) το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εν προκειμένω το Εκοφίν) αποφασίζει χωρίς καν τη ψήφο του Έλληνα υπουργού και αναλαμβάνει την πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής, την προώθηση των μεταρρυθμίσεων, την ανεξαρτητοποίηση και ιδιωτικοποίηση τομέων του δημοσίου και γενικότερα τον πλήρη οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο ώστε να εξασφαλιστεί η πληρωμή των τοκοχρεολυσίων προς τις διεθνείς τραπεζικές–χρηματιστικές μαφίες, τους τοκογλύφους ξένους δανειστές της χώρας. Τα μέσα εκβιασμού που διαθέτει τούτο το κατοχικό καθεστώς βάση των ίδιων συνθηκών είναι αρκετά ιδίως τα προβλεπόμενα στο άρθρο 126 (παράγραφος 11) με βάση το οποίο αν οι ιμπεριαλιστές «εταίροι» κρίνουν πως η χώρα αδυνατεί να συμμορφωθεί στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, τότε προβλέπεται όχι απλώς ευρωενωσιακός έλεγχος αλλά και το πλήρης πάγωμα του δανεισμού καθώς και η περικοπή των πόρων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και το Ταμείο Συνοχής.

Το κατοχικό «καθεστώς καθυστέρησης - έκτακτης ανάγκης» που επιβλήθηκε στη χώρα μας, μεταξύ των άλλων την υποχρεώνει εντός τριετίας να κατεβάσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα από 12,7% σε 3% που αποτελεί όριο στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Πρόκειται για μοναδική περίπτωση χώρας στο σύνολο των 13 ελλειμματικών μελών της Ευρωζώνης που τίθενται τέτοια αυστηρά προστακτικά μέτρα ελάχιστης χρονικής προσαρμογής. Σ΄ αυτό το πλαίσιο και κατόπιν της επίσκεψης του αρμόδιου Φιλανδού επιτρόπου της Κομισιόν Όλι Ρεν στην Αθήνα (1 Μαρτίου 2010) Το «Πρόγραμμα Σταθερότητας» της πασοκικής κυβέρνησης εξειδικεύτηκε στα «Επείγοντα Μέτρα» τις 3 Μαρτίου 2010 με τα οποία στοχεύεται για το 2010 η ελάττωση του ελλείμματος από 12,7% σε 8,7 % του ΑΕΠ δηλαδή κατά τέσσερις μονάδες. Η εξοικονόμηση ύψους 4,8 δισ. ευρώ προβλέπεται από την αύξηση των εσόδων κατά 2,4 δις. (κυρίως έμμεσοι φόροι) από περικοπές των δαπανών (μισθοί δημοσίων υπαλλήλων) κατά το 1,7 δις και περικοπή δημοσίων επενδύσεων κατά 700 εκ. ευρώ. Ο ίδιος δε ο Ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν, συντονιστής της οικονομικής κατοχής της χώρας, διέλυσε τις όποιες αυταπάτες για τη συνέχεια των «επειγόντων» μέτρων σταθερότητας ανακοινώνοντας στην ιταλική «Κοριέρε ντέλα Σέρα» ότι η εξαθλιωτική αυτή πολιτική θα συνεχιστεί το 2011 και το 2012. Και έπεται η συνέχεια.

Τα πρόσθετα μέτρα σταθεροποίησης, ακραίας δημοσιονομικής πειθάρχησης και άγριας λιτότητας (τόσο τα νομοθετημένα όσο και αυτά της «κρυφής ατζέντας») με προσχηματική δικαιολογία την συρρίκνωση των δημοσίων δαπανών, του δημοσιονομικού ελλείμματος και της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας αποτελούν μια σοσιαληστρική επέλαση κατά του ελληνικού λαού, όχι μόνο κατά των εργαζομένων στο δημόσιο αλλά ευρύτερα στην ελληνική κοινωνία. Περιλαμβάνουν κατ΄ αρχήν 30% περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, πάγωμα συντάξεων, ισχυρή περικοπή επιδομάτων, φορολογική επιδρομή με την εκτίναξη των εμμέσων φόρων καθώς κοκ. Μέτρα που ουδόλως πρόκειται να αντιμετωπίσουν τη θηλιά του χρέους που οι πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις φόρεσαν στο λαιμό του ελληνικού λαού, με τη συγκατάθεση του. Ως προς τη χρονική διάρκεια του ελληνικού δημοσίου χρέους της 31-12-2009, το 10,2% είναι βραχυπρόθεσμο (μέχρι 1 έτος), το 39,6% είναι μεσοπρόθεσμο (1 έως 5 έτη), το 50,2% είναι μακροπρόθεσμο (άνω των 5 ετών) ενώ η μέση υπολειπόμενη φυσική διάρκεια του είναι 7,94 έτη [15]. Η δε δυνατότητα ορθολογικής μείωσης των δαπανών μας, με χρεολύσια 29,14 δις. ευρώ και τόκους 12,34 δις. ευρώ (εκτιμήσεις 2009), θα επιφέρει τελικά μόνο μια μικρή «ταμειακή» επίδραση. Ακόμα και αν τα έξοδα μειώνονταν στα 60 δις €, με τοκοχρεολύσια ύψους 41 δις. ευρώ (68% των εξόδων και 82% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού) είναι αδύνατον να δραπετεύσουμε από την «παγίδα του χρέους» ακόμα και με τις πιο «αιματηρές οικονομίες». Όπου: δημόσιο χρέος 2009 (με δημοσιονομικό έλλειμμα 12,7% ΑΕΠ)= 298,5 δις. ευρώ (125% του ΑΕΠ), Χρέος 2010 (με δημ. έλλειμμα 8,7% ΑΕΠ)= 322 δισ. ευρώ (133% του ΑΕΠ), Χρέος 2011 (με δημ. έλλειμμα 5,7% ΑΕΠ)= 340 δις. ευρώ (138% του ΑΕΠ), Χρέος 2012 (με δημ. έλλειμμα 3,0% ΑΕΠ)=μεγαλύτερο των 350 δις. ευρώ (142% του ΑΕΠ) κλπ κλπ [16]. Από την άλλη, η κλεπτοκρατική υποτίμηση πάνω από 30 % της αξίας την εργασιακής δύναμης στο δημόσιο αλλά και στο ιδιωτικό τομέα δυναμιτίζει τους συνολικούς βιοτικούς όρους ζωής του ελληνικού λαού. Οι συνέπειες θα είναι αρνητικότατες. Αφού θα έχουμε μια τεράστια μείωση της καταναλωτικής ροπής, της ζήτησης και των συνολικών επενδύσεων τα συνακόλουθα αποτελέσματα θα είναι, με πρώτο την κατάρρευση της λιανικής αγοράς και την πλημμυρίδα των πτωχεύσεων, η χώρα να βουλιάξει γενικότερα στον βάλτο της μόνιμης ύφεσης οδηγώντας την ανεργία σε τρομακτικά νούμερα και την προοπτική αναπτυξιακής ανάκαμψης σε «όνειρο θερινής νύκτας». Έτσι η οικονομική συρρίκνωση για το 2010 προβλέπεται διπλάσια από αυτή του 2009 με αποτέλεσμα η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ να φτάσει τέλος του χρόνου στα –4%. (πηγή: έκθεση Deutsche Bank, 9 –3-2010). Στα προηγούμενα συμβάλουν σημαντικά η περιορισμένη ρευστότητα και το υψηλό κόστος δανεισμού με τις εγχώριες τράπεζες να περιστέλλουν τις δανειακές χορηγήσεις και να αυξάνουν τα επιτόκια, προκαλώντας κραχ στην αγορά. Οι τράπεζες εφαρμόζουν αυστηρότατες προϋποθέσεις δανεισμού προς τις επιχειρήσεις ενώ τα τραπεζικά επιτόκια κινούνται μεταξύ 6%-9% (όταν το βασικό επιτόκιο στην Ευρωζώνη είναι 1%) προβάλλοντας ως δικαιολογίες τα αυξημένα κόστη του χρήματος και την μακροοικονομική διακινδύνευση. Έτσι ο ετήσιος ρυθμός μεταβολής του συνολικού δανεισμού προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από 15,9% τον Δεκέμβριο του 2008 έφτασε στο 4,2% τον Δεκέμβριο του 2009 και στο 3,8% Ιανουάριο 2010 (πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος). Όλα τα παραπάνω ουδόλως απασχολούν κυβέρνηση και πρωθυπουργό που κινούνται στην ίδια λογική με αυτή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ που, μπροστά στην προοπτική το πρόγραμμα σταθερότητας και τα επείγοντα μέτρα να βυθίσουν την Ελλάδα μόνιμα στον ερεβώδη υφεσιακό βάλτο, η προβαλλόμενη θέση είναι πως οι «επιπτώσεις στην ανάπτυξη θα ήταν χειρότερες αν η Ελλάδα παρέμενε στον ίδιο δρόμο, καθώς θα τιμωρούταν από τις αγορές». Μόνο που «ξεχνούν» να συμπληρώσουν: τις αγορές για τις οποίες οι ίδιοι προετοίμασαν το ευδόκιμο έδαφος ώστε αυτές να εφορμήσουν ως ύαινες πάνω στο πτώμα μιας κλεπτοκρατικής- παρασιτικής-υπερχρεωμένης οικονομίας που συνδιαμόρφωσαν μέσα σε 30 χρόνια όλοι μαζί σε αγαστή σύμπνοια. Η ΕΕ / ΟΝΕ και οι πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις, η ευρολιγαρχία και οι εγχώριοι τοπάρχες της.

Αυτή η ληστρική λεηλασία και κατοχή της Ελλάδας από το ευρωενωσιακό διεθυντήριο, την διεθνή τριμερή Κομισιόν-Κ.Ε.Τ.-Δ.Ν.Τ. βασιζόμενη στην εσωτερική τριμερή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ διαθέτει και το «αριστερό» της αποκούμπι την μεταλλαγμένη «αριστερή» «αδελφή ψυχή» του υπερεθνικού κεφαλαίου. .Ο πιο δυναμικός πυρήνας της περιλαμβάνει αρκετούς με καριέρες σε καθεστωτικά κόμματα, σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ιδιωτικά και κρατικά ΜΜΕ, που έχουν επωφεληθεί από κοινοτικά προγράμματα και γενικότερα από τις απολαβές του ελληνικού παρασιτικού μοντέλου. Αν ο οικουμενιστικός «αριστερός» ανεθνισμός που μονίμως επιτίθεται στο έθνος έχει σταθερά μια θορυβώδη αποδομητική παρουσία στο πολιτικό σκηνικό της χώρας το αδελφικό του πολύμορφο ρεύμα αυτό του αριστερού μετανεωτερικού φιλελευθερισμού, με ποικίλη ιστορική προέλευση (από το παλαιό ΠΑΣΟΚ το ΚΚΕ-ΚΚΕες –εξωκοινοβουλευτική αριστερά) χαρακτηριζόμενο από μια γλωσσική αμφισημία, ιδεολογικοπολιτική ακροβασία και μια συγκαλυπτική απολογητική για τις προϋποθέσεις και την υφή της κρίσης, προσφέρει σήμερα μια «κριτική υποστήριξη» στο Παπανδρέου και επιτίθεται στην ίδια τη κοινωνία ως μια συνετή «αριστερή φωνή» της ολιγαρχικής χρηματοδεσποτικής επιβολής και αυτό στο όνομα της αναγκαίας «σταθερότητας». Όμως η «σταθερότητα» στη γλώσσα των αγορών τα αγγλικά μεταφράζεται stability και ο «σταθερός» ως stable που σημαίνει επίσης και «σταύλος ζώων».

Υπάρχει εναλλακτική λύση;

Η καινούργια περίοδος εκτάκτου ανάγκης και οικονομικής κατοχής που διέρχεται ο λαός της χώρας ορίζει την αναγκαιότητα και την δυνατότητα οικοδόμησης ενός ευρύτατου Λαϊκού Απελευθερωτικού Κινήματος αντίστασης και ελευθέρωσης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντισυστημική κατεύθυνση το οποίο οφείλουν να συνδιοργανώσουν και να συγκλίνουν όλα τα αγωνιζόμενα λαϊκο-πατριωτικά, ριζοσπαστικά και αντισυστημικά ρεύματα, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία τους και ορίζοντας τις ειδικότερες υπαρκτές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές τους ως σοβαρές αλλά δευτερεύουσες μπροστά στην κρισιμότητα των καιρών καθώς και ίσως ως ένα βαθμό επιλύσιμες στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας.

Τα κυρίαρχα μέτωπα αγώνα ορίζονται από ένα κυρίαρχο προαπαιτούμενο και τρεις κύριες επιλογές ανάταξης της χώρας:

Το κυρίαρχο προαπαιτούμενο είναι η μαζική ριζοσπαστική αντικατοχική-αντικυβερνητική λαϊκή κινητοποίηση ικανή να οδηγήσει στην απομάκρυνση της επικίνδυνης για την ελληνική κοινωνία πασοκικής κυβέρνησης, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για μια αντιιμπεριαλιστική εθνικολαϊκή διακυβέρνηση σωτηρίας. Η σημερινή κυβέρνηση εκτός του ότι έχει χάσει τη κοινωνική συναίνεση δεν έχει καμιά απολύτως νομιμότητα καθώς υπέκλεψε την εκλογική ψήφο με ψευδείς υποσχέσεις («υπάρχουν τα λεφτά») και πρόγραμμα διαφορετικής πολιτικής από τη σημερινή.

Οι τρεις κύριες επιλογές αφορούν:

1.-Αποχώρηση από την ΕΕ / ΟΝΕ. Ο διεκδικητικός μεταρρυθμιστικός αγώνας εντός της ΕΕ / ΟΝΕ (ενάντια στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης», έκτακτη φορολόγηση όλων των χρηματοικονομικών συναλλαγών, απαγόρευση των Credit Default Swaps, φορολόγηση στο τζίρο των πολυεθνικών μεγαεταιριών, ουσιαστική συμμετοχή της Ε.Ε στις εξοπλιστικές δαπάνες της χώρας και στο κόστος προστασίας των συνόρων της Ελλάδας κλπ) είναι οριακότατος έως αδιέξοδος. Η εξοντωτική συγκυρία επιζητεί την υπέρβαση του περιορισμένου ενδοευρωενωσιακού διεκδικητικού αγώνα διότι η Ελλάδα κινδυνεύει να συνθλιφτεί και να καταστραφεί ολοκληρωτικά από την χρηματοδεσποτική προσταγή και το τωρινό καθεστώς υποτέλειας και κατοχής. Η οποιαδήποτε μορφής «χρηματοδοτική στήριξη» είτε στα πλαίσια της ΕΕ / ΟΝΕ είτε του Δ.Ν.Τ. θα αφορούσε αποκλειστικά την εξασφάλιση των τοκοχρεολυτικών αξιώσεων των τοκογλύφων πιστωτών μας και ουδόλως την υποβοήθηση της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας καθώς και την υπέρβαση του κλεπτοκρατικού, παρασιτικού, υπερχρεωστικού μοντέλου. Στο τέλος μπορεί ενδεχομένως είτε να εξαναγκαστεί σε έξοδο από ΟΝΕ από το ίδιο το γερμανοκρατούμενο διευθυντήριο των Βρυξελλών είτε να διαλυθεί μέσα από τις αντιφάσεις της αυτή η ίδια η ΟΝΕ. Για την αναγκαία λοιπόν ανάταξη της ελληνικής οικονομίας σε αυτοδύναμη κατεύθυνση βασική προϋπόθεση είναι η αποχώρηση από την ΕΕ / ΟΝΕ και επαναφορά της Δραχμής ως εθνικού νομίσματος και τούτο είναι πολύ προτιμότερο να επιβληθεί από την μαζική ριζοσπαστικοποίηση και την καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Στη συνέχεια απαιτείται λήψη άμεσων μέτρων όπως:
α.-Αναγκαία υποτίμηση της δραχμής με θετικές συνέπειες στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, στις εξαγωγές, και το τουρισμό.
β.-Αυστηροί έλεγχοι στη κίνηση των κεφαλαίων (αποφυγή διαφυγής) συναλλαγματικοί και εξωτερικοί εμπορικοί έλεγχοι..
γ.-Υψηλή φορολόγηση στις εισαγωγές ειδών πολυτελείας
δ.-Αποτελεσματικοί έλεγχοι τιμών ειδικά στα είδη ευρείας λαϊκής κατανάλωσης

2.-Αναδιαπραγμάτευση του χρέους και εσωτερική αυτοχρηματοδότηση. Προτού η χώρα καταληστευτεί ολοκληρωτικά από τη χρηματοδεσποτική ολιγαρχία θα πρέπει να αναλάβει τη στρατηγική πρωτοβουλία και να διεκδικήσει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους της κάτω από την απειλή της διακοπής πληρωμών των τοκοχρεωλυσίων. Σκοπός ένα εκτεταμένο haircut του τοκογλυφικού δημόσιου χρέους, η μετατροπή του εναπομείναντος σε μακροπρόθεσμο και η διασύνδεση της πληρωμής των τοκοχρεολυσίων του με ένα ελάχιστο σταθερό ποσοστό του ΑΕΠ. Επιπλέον άμεσα μέτρα οικονομικής πολιτικής:
α.-Επίτευξη επαρκούς ρευστότητας μέσω της αυτοχρηματοδοτικής αυτοβοήθειας σε συνδυασμό με μυστική διαδικασία αναζήτησης χαμηλότοκης εξωτερικής χρηματοδότησης (private placement). Ένας καλός μηχανισμός που εξασφαλίζει αναγκαίους πόρους και υποσκάπτει την ισχύ της υπερεθνικής χρηματοδεσποτείας και της εγχώριας τραπεζιτικής εκβιαστικής επιρροής, είναι οι εκδόσεις ελληνικών («εθνικών» ή «λαϊκών») ομολόγων. Έτσι η χώρα θα στηριζόταν στις δικές της (σημαντικές) δυνάμεις ώστε να αναχρηματοδοτήσει σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο χρέος της και οι έλληνες πολίτες θα ήταν αυτοί που θα επωφελούταν από την κάρπωση των τόκων αντί οι ξένοι τοκογλύφοι. Ως προς τις απώλειες κερδών που θα υποστούν οι τράπεζες λόγω της διαφυγής καταθέσεων για τα ομόλογα είναι δευτερεύον σε σύγκριση με το πρωταρχικό ζήτημα το να ξεφύγει η χώρα από το να αποτελεί (με γερμανική-ευρωενωσιακή συνδρομή) την εύκολη «λεία» των διεθνών χρηματαγορών.
β.-Προσφυγή για τις γερμανικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια που εντόκως φθάνουν σήμερα τα 70 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό, που δεν περιλαμβάνει τις διεκδικούμενες αποζημιώσεις προς τα χιλιάδες θύματα της γερμανικής θηριωδίας, αφορά: γ1. τις πολεμικές επανορθώσεις, για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, ύψους 7,4 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1938), όπως καθόρισε η Διεθνή Διάσκεψη του Παρισιού το 1946 και γ2. την εξόφληση του κατοχικού δανείου, ύψους καθορισμένου (από τους ίδιους τους Γερμανούς) 3,5 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1944).

3-Συγκρότηση μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντιπαρασιτική κατεύθυνση. Θεμελιώδεις προϋποθέσεις προς αυτή τη προσπάθεια θα είναι:
α.-Η αντικλεπτοκρατική δημοσιονομική πολιτική: α1.στα έσοδα (ισχυρή φορολόγηση επί των εσόδων των ιδιωτικών ολιγοπωλιακών μεγαεταιριών και οφσόρ εταιρειών.-Ισχυρή προοδευτική φορολόγηση όλης της μεγάλη ακίνητης και κινητής περιουσίας-δραστική αντιμετώπιση παραοικονομίας / παραεμπορίου / λαθρεμπορίου / φοροδιαφυγής/εισφοροδιαφυγής-κατάργηση τραπεζικού απόρρητου-γενικό πόθεν έσχες) και α2. στα έξοδα (κατάργηση κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων και των ΜΚΟ-μείωση αριθμού βουλευτών στους 200-κατάργηση των χαριστικών παροχών στις ελίτ και του κλεπτοκρατικού συστήματος επιδοτήσεων/ δημοσίων προμηθειών-αναδιοργάνωση δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών).
β.-Η ριζική αντιμετώπιση του λαθρομεταναστευτικού ζητήματος με γνώμονα την εξασφάλιση πλήρους απασχόλησης των Ελλήνων εργαζομένων και τη υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης του ελληνισμού.
γ.-Η άμεση εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών.
δ.-Η κοινωνικοποίηση μεσοπρόθεσμα των ολιγοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων με στρατηγική σημασία στην αυτοδύναμη, ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας.
ε.-Η τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα και ο αντιπαρασιτικός δυναμισμός εμπορίου και υπηρεσιών.
στ-Η προτεραιότητα στις εισροές επενδύσεων που εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί των παρασιτικών στο τομέα εμπορίου-υπηρεσιών που προωθούν ΕΕ/ΟΝΕ.
ζ.-Η προγραμματισμένη διεύρυνση των εξωτερικών αγορών πέρα από τη μονομερή προσκόλληση στην ευρωενωσιακή. Βαλκάνια, Ρωσία, Υπερκαυκασία, Ιράν, Αραβικός κόσμος κλπ είναι ζωτικές περιοχές όπου η Ελλάδα διαθέτει δεσμούς και σημαντικές πολιτισμικές και γεωστρατηγικές ευκαιρίες και δυνατότητες.

Σημειώσεις

[1].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «εθνική λαϊκή αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πολυεθνικό εποικισμό», Ιανουάριος 2010. Μέρος 1ο & Μέρος 2ο.

[2].-The Conference Board Total Economy Database, January 2010.

[3].-Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, «Στατιστικό Δελτίο Φορολογικών Δεδομένων 2008».

[4].- Τάκης Φωτόπουλος, «Πώς φθάσαμε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας», inclusivedemocracy.org, 5-12-2009.

[5].-European Commission. «Report on Greek Government Deficit and Debt Statistics», Brussels, 8.1.2010,COM(2010) 1 final.

[6].-capital.gr, 19-2-2010.

[7].- Marc Roche, «En Europe, Goldman Sachs recrute des hommes de pouvoir pour asseoir le sien», Le monde.fr, 01.03.10.

[8].- kathimerini.gr, 7-2-2010

[9].-Ειρήνη Καρανασοπούλου, «Προς ‘’αιματηρό’’ ντιλ με το ΔΝΤ», TA NEA, 20-3-2010.

[10].- Marc Roche, «En Europe, Goldman Sachs recrute des hommes de pouvoir pour asseoir le sien», Le monde.fr, 01.03.10.

[11].-Von Otmar Issing, «Die Europäische Währungsunion am Scheideweg», faz.net, 29.1.2010.

[12].- Gregory White, «There's No Deal Yet: Here Are The Banks, Insurers, And Sovereigns Who Will Get Crushed In A Greece Collapse», businessinsider.com, Feb. 11, 2010.

[13].- Nelson D. Schwartz -Eric Dash, «Banks Bet Greece Defaults on Debt They Helped Hide», nytimes.com, February 24, 2010.

[14].-Susan Pulliam,Kate Kelly and Carrick Mollenkamp, «Hedge funds are ganging up on weaker euro», The Wall Street Journal, February 26, 2010

[15].- Γ.Λ.Κ. «Δελτίο Δημοσίου Χρέους, Δεκεμβρίου 2009».

[16].-Γιάννης Σιάτρας, «Οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας», eurocapital.gr, 3-3-2010.

_

Η χρηματοδεσποτεία των Banksters. H υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών επιστατών και τα «αριστερά» υποστηρίγματα ( Ι )

2010-03-14T11:39:00.013+02:00

Μέρος 1ο

Ο καλπάζων συγκλονισμός της ευρωενωσιακής εσωτερικής περιφέρειας (με πρόσφατη εκδήλωση του στην Ελλάδα) ευνοείται από το αμμώδες οικονομικό της έδαφος, το οποίο οφείλεται:
1.Στο τρόπο ένταξης και ενσωμάτωσης της στον άνισο διεθνή καταμερισμό εργασίας και στη διεθνοποιημένη αγορά μέσω της Ε.Ε., της ΟΝΕ κλπ.
2.Στη συνακόλουθη παρασιτική διαμόρφωση του αναπτυξιακού προτύπου που υιοθετήθηκε.
3.Στη δομική κρίση του παγκόσμιου συστήματος που τείνει να μορφοποιηθεί ειδικότερα σε κρίση γενικής υπερχρέωσης.
4.Στη σαρωτική επέλαση των χρηματαγορών και του «πάρτα-όλα» παιχνιδιού της οικουμενικής χρηματιστικής ολιγαρχίας.
5.Στην απόλυτη εξάρτηση και υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών και κυβερνητικών ελίτ.

Το πλανητικό χρηματοδεσποτικό σύστημα

Ζούμε στην εποχή που ο νεκροζώντανος καπιταλισμός γέννησε και διέπεται ολοκληρωτικά από την χρηματοδεσποτική του τελείωση που είναι ταυτόχρονα και η υπέρβασή του. Έχοντας προηγουμένως γίνει η πλανητική σιδερένια γέφυρα για να μετακομίσει η «ουράνια κόλαση» πάνω στο σώμα της Γαίας. Η «κόλαση» εγκαταστάθηκε λοιπόν εδώ και καμιά εξ αποκαλύψεως θρησκευτική μεταφυσική δεν διαθέτει τέτοια «χαρισματική» ισχύ ώστε τούτο να το συγκαλύψει. Στα μέσα της δεκαετίας του 2010 το 14% της ανθρωπότητας σε Β.Αμερική, Δ.Ευρώπη, Ιαπωνία, Αυστραλία και Ν.Ζηλανδία κατέχει το 73% του παγκόσμιου εισοδήματος ενώ για το 86% της ανθρωπότητας απομένει το 27% αυτού του εισοδήματος. Το 1960 το μέσο εισόδημα του πλουσιότερου 20% του παγκόσμιου πληθυσμού ήταν 30 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο εισόδημα του φτωχότερου 20% της ανθρωπότητας, το 1990 ήταν 60 φορές και το 2000 πάνω από 75 φορές μεγαλύτερο. Το 2% των ολιγαρχών της γης κατέχει πάνω από το 50% του παγκόσμιου πλούτου (της αξίας υλικής και άυλης περιουσίας μείον χρέη) ενώ το 50% της ανθρωπότητας μοιράζεται το 1% του παγκόσμιου πλούτου (Πηγή: Παγκόσμιο Ίδρυμα για την Ανάπτυξη και την Οικονομική Έρευνα (WIDER), του ΟΗΕ). Για την ανθρώπινη επιβίωση, η κρίσιμη βιο-δυνατότητα του πλανήτη ορίζεται περίπου σε 2,1 παγκόσμια εκτάρια (gha) ανά κάτοικο. Για τα 6,3 δις. της ανθρωπότητας είναι συνολικά 13,23 δις. gha. Αλλά στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 ήδη η μέση παγκόσμια κατανάλωση των βιοτικών πόρων είναι 2,7 gha. Και το βασικότερο, ο μέσος όρος για ΗΠΑ, Δ.Ευρώπη, Ιαπωνία έφθασε να είναι τετραπλάσιος του μέσου όρου για ολόκληρη την ανθρωπότητα [1]. Ο ιμπεριαλισμός λοιπόν καταστρέφει τον πλανήτη. Ό Βορράς ληστεύει την βιο-δυνατότητα των λαών του Νότου. Αυτό είναι μια μορφή διεθνούς γενοκτονίας.

Η ανθρωπότητα βιώνει της σπασμούς της θυελλώδους μετάβασης προς ένα νέο τρόπο εκμεταλλευτικής οργάνωσης της συλλογικής και προσωπικής ζωής. Είμαστε στις απαρχές της πρώτης φάσης αυτής της ανάδυσης όμως ήδη γίνονται ορατά ορισμένα από τα αποτρόπαια γνωρίσματα της. Χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν, όχι απλώς κάποια μορφή είτε μετανεωτερικού «υπεριμπεριαλισμού», είτε «ολιγοπωλιακού καπιταλισμού», είτε «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» κλπ, αλλά τον ριζικό μετασχηματισμό και αντικατάσταση του ίδιου του Καπιταλιστικού Τρόπου Παραγωγής και του ιστορικού του φορέα, της Αστικής Τάξης. Πρόκειται για το καινοφανές Πλανητικό Χρηματοδεσποτικό Σύστημα που συγκροτείται πάνω στις βάσεις του άνισου διεθνούς καταμερισμού εργασίας και των ανοικτών αγορών όπου οι χρηματικές (χρηματοπιστωτικές, νομισματικές, χρηματιστηριακές) εξειδικευμένες αγορές έχουν την πρωτοκαθεδρία. Αυτό έγινε ιστορικά εφικτό λόγω μιας υπερπολύπλοκης αλληλουχίας τελεστών όπου ανάμεσα τους σημαντική επίδραση ενείχαν η «τρίτη τεχνολογική επανάσταση» (ειδικά η πληροφορικοποίηση) και η κυριάρχηση της συμβολικής οικονομίας. Οι προϋποθέσεις της εξέλιξης προς την αυτονομημένη παραγωγή χρήματος από το χρήμα ήτοι του χρηματοπιστωτικού εμπορεύματος και των παραγώγων χρηματοοικονομικών προϊόντων του συσσωρεύτηκαν με τρόπο ταχύρυθμο το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα στο πλαίσιο της αλληλενεργού δυναμικής τριάδας: 1) νεοφιλελευθεροποίηση 2) οικουμενικοποίηση 3) χρηματιστικοποίηση.

-Η νεοφιλελευθεροποίηση: Η μετάβαση μετά το 1975 από την προηγούμενη διαδικασία λειτουργικής ρύθμισης του συστήματος - που ονομάστηκε «φορντισμός», «κεϋνσιανισμός», «κρατισμός» - στην επόμενη ειδική λειτουργική προσαρμογή, το νεοφιλελευθερισμό, ήταν υποχρεωτική καθώς το μεταπολεμικό πρότυπο καπιταλιστικής συσσώρευσης έφθασε στο τέλος του και το καινούργιο πρότυπο που ξεπρόβαλε σιγά-σιγά προϋπόθετε την οικουμενικευμένη, απελευθερωμένη αγορά και την εξάλειψη οιασδήποτε μορφής κοινωνικού ή δημοσίου ελέγχου πάνω σ΄ αυτήν. Εν μέσω δομικής κρίσης, ο ολιγοπωλιακός καπιταλισμός υπό συνθήκες αναδιάρθρωσης, αποκέντρωσης και υπερεθνοποίησης του αλλά και απαλλαγμένος πλέον με την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ξαπόστειλε οριστικά στο «σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας» την κρατικιστική σοσιαλδημοκρατική συναίνεση η οποία στηριζόταν στις δομές της πλήρους απασχόλησης, της «μικτής οικονομίας» (συνύπαρξη κρατικών και ιδιωτικών εταιριών), της δημόσιας κοινωνικής πρόνοιας καθώς επίσης και στη τριμερή συνεργασία κράτους, κεφαλαίου, συνδικάτων. Η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, στην οποία εκτός της δεξιάς προσχώρησαν ταχύτατα οι διανοούμενοι και τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, αναδιάταξε την ίδια την μορφή του κράτους όπου πλέον όφειλε να γίνεται ο αποτελεσματικός οδοστρωτήρας για τις αγορές και ο πιστός τοποτηρητής λακές της οικουμενικής χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας. Υπό αυτά τα δεδομένα η νεοφιλευθεροποίηση έγινε ταυτόσημη με:
α. Το παγκόσμιο laissez faire και την υπονόμευση κάθε δυνατότητας ουσιαστικού κυβερνητικού-κρατικού οικονομικού προγραμματισμού σε μακροοικονομικό επίπεδο.
β. Την κατάργηση κάθε προστατευτισμού και την ελευθέρωση της παγκόσμιας αγοράς υλικών και άυλων εμπορευμάτων.
γ. Την κατάργηση όλων των ρυθμιστικών ελεγκτικών μηχανισμών στις παγκόσμιες αγορές του χρήματος και των κεφαλαίων (της τραπεζικής πίστης, των νομισμάτων και των χρηματιστηριακών μετοχών).
δ. Την κατάργηση της πλήρους απασχόλησης. Την πλήρη ελευθέρωση και την ελαστικοποίηση της παγκόσμιας αγοράς εργασίας.
ε. Την ιδιωτικοποίηση των πάντων σε όφελος της ιδιωτικής συσσώρευσης και των ιδιωτικών ολιγοπωλίων. Αρχής γενομένης με την αποκρατικοποίηση των κατασυκοφαντημένων «κρατικών μονοπωλίων», την άρση του δημόσιου ελέγχου σε στρατηγικούς τομείς της τοπικής οικονομίας με το πρόσχημα της οικονομικής «σταθερότητας» και της απόδοσης στην «κοινωνία πολιτών» επιχειρηματικών λειτουργιών που υποτίθεται «κακώς» ασκούσε το «διεφθαρμένο κράτος».
στ. Την αναδιαμόρφωση των κρατικών προϋπολογισμών τόσο στην πλευρά των φορολογικών εσόδων όσο και στην πλευρά των δημοσιονομικών δαπανών με μοναδικό γνώμονα την εντεινόμενη ανισοκατανομή του εισοδήματος υπέρ των ομάδων της οικουμενικής και εγχώριας ολιγαρχίας.
ζ. Την επιβράχυνση έως την κατάργηση της δημόσιας πρόνοιας και την επέκταση της ιδιωτικής συσσώρευσης σε τομείς που προηγουμένως ανήκαν στην δημόσια σφαίρα (εκπαίδευση, υγεία, συνταξιοδότηση κ.ο.κ.).

-Η οικουμενικοποίηση: Ο καπιταλισμός και στα τρία του στάδια εξέλιξης (εμποροκρατικό, βιομηχανικό, μονοπωλιακό) δεν ήταν μόνο «εθνικός» αλλά ήταν επίσης ως ένα βαθμό πάντοτε και «διεθνοποιημένος». με την πόλωση μεταξύ κυρίαρχων κέντρων και κυριαρχούμενων κοινωνικών σχηματισμών της περιφέρειας να συνιστά ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του. Η νέα εποχή της οικουμενικοποίησης διαφέρει σημαντικά καθώς:
α. Έχουμε μετάβαση από το προηγούμενο σύστημα των δικτυωμένων «εθνικών» (βασικά μητροπολιτικών) καπιταλισμών και μια πολύπλοκη υπαγωγή τους σε ένα εντελώς νέο οικουμενικό, αυτορυθμιζόμενο και κυριαρχικό σύστημα αγοράς. Αυτό έχοντας εξαρθρώσει τα προηγούμενα δίκτυα των «εθνικών αγορών» τα έχει ανασυνδέσει και εντάξει πλήρως στο εξελισσόμενο πλανητικό μετακαπιταλιστικό πλέγμα παραγωγής και διακίνησης των υλικών, συμβολικών και χρηματοπιστωτικών εμπορευμάτων υπό τη θεσμική υποστήριξη μιας σειράς υπερεθνικών οργανισμών.
β. Κατά συνέπεια ο έλεγχος του πλανήτη έπαψε να αποτελεί (όπως στο παρελθόν) το επίδικο των οξύτατων ενδοαστικών «εθνικιστικών» συγκρούσεων (συχνά εμπολέμων) στο επίπεδο των κεντρικών κοινωνικών σχηματισμών. Στη θέση των ιστορικών «εθνικών» αστικών τάξεων έχουμε την βαθμιαία μορφοποίηση της πλανητικής χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας η οποία έχει τον απόλυτο έλεγχο των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών, κεφαλαιουχικών, βιοτικών και φυσικών πόρων.
γ. Έτσι οι λεγόμενες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις είναι υπαρκτές αλλά εντελώς δευτερεύουσες, παρά τα αντίθετα υποστηριζόμενα ακόμα και από πρόσωπα και ομάδες της αντιιμπεριαλιστικής, ριζοσπαστικής αριστεράς, ενώ η ενδοϊμπεριαλιστική ενότητα είναι το πρωτεύον στοιχείο του νέου συστήματος.
δ. Η υψηλή στρατηγική της χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας περιέλαβε την σημαντική ελάττωση του παραγωγικού κεφαλαίου. Η προσφορά χρήματος, η τραπεζική πίστη σταμάτησε πλέον να χρηματοδοτεί κυρίως την «παραγωγική οικονομία» και παροχετεύτηκε προς την «χρηματιστική αυτοπαραγωγή», τη χρηματιστικοποιημένη «συμβολική οικονομία».
ε. Η σύγχρονη διεθνοποίηση κυριολεκτικά καταβροχθίζει το παγκόσμιο εργασιακό πλεόνασμα, τόσο στο Βορρά όσο και κυρίως στο Νότο. Η διεθνής αποταμίευση πλεονάσματος είναι σήμερα γύρω στο 1 /4 του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ενώ όμως ο Βορράς κατέχει πάνω από το 73%, του παγκόσμιου εισοδήματος, στην αποταμίευση συμμετέχει μόνο κατά 42%. Αντίθετα ο Νότος διαθέτοντας κάτω του 27% αυτού του εισοδήματος συνεισφέρει κατά 58% στην παγκόσμια αποταμίευση (πηγή: ΔΝΤ). Το αποταμιευτικό έλλειμμα είναι ιδιαίτερα εμφανέστατο στις ΗΠΑ που εξαρτώνται σημαντικά από τα αποταμιευτικά πλεονάσματα της Κίνας κ.α. ασιατικών χωρών.
στ. Η οικουμενικοποίηση είναι σύμφυτη με την στρατικοποίηση της, τους διαδοχικούς πολέμους της Νέας Τάξης και τον κεντρικό «προγραμματισμό του χάους» για την αρπαγή του πλεονάσματος και τον έλεγχο των πόρων όλων των ηπείρων, από την χρηματοδεσποτική ολιγαρχία.

-Η χρηματιστικοποίηση: Το Σύστημα του Πλανητικού Χρηματοδεσποτισμού στη δυναμική του κίνηση επικάθεται, υπάγει και συναρθρώνει σε μια πολύπλοκη δυναμική ενότητα τον ιστορικό καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής – και τις όψιμες μορφές του, τον ολιγοπωλιακό καπιταλισμό του Βορρά και τον απολυταρχικό, μονοκομματικό κρατικό καπιταλισμό της Κίνας και ως ένα βαθμό τον πολυκομματικό κρατικό καπιταλισμό της Ρωσίας – καθώς και τις ανατασσόμενες νεο-δουλοκτητικές και νεο-δουλοπαροικιακές μορφές. Στα πλαίσια αυτής της πραγματικότητας, με τη στρατηγική συνδρομή υπερεθνικών θεσμικών οργάνων (Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) των ΗΠΑ, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΠΟΕ, NAFTA, Ε.Ε. κ..α.), εξουσιάζεται η πλανητική οικονομία και διαμορφώνεται ο νέος άνισος διεθνής καταμερισμός της εργασίας με κύριες αλληλεξαρτώμενες όψεις: α) σε επίπεδο κυριαρχίας, τη χρηματιστική ιεραρχία και την ιεραρχία των κρατών, β) σε επίπεδο λειτουργίας, τη χρηματιστικοποίηση και το κύκλωμα του χρέους.

Έπειτα από μισή χιλιετηρίδα αστικής εξέλιξης του κόσμου που προηγήθηκε, η σύγχρονη χρηματοδεσποτική ολιγαρχία είναι το απαύγασμα ιστορικών οικονομικοκοινωνικών αλλαγών που επέφεραν μια καινούργια περίοδο πρωτόγνωρης συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του πλούτου. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση μιας νέου τύπου διεθνικής κλεπτοκρατικής πλουτοκρατίας που καθορίζει με τις αποφάσεις της τη ζωή της ανθρωπότητας, εντελώς διαφορετικής από την αστική τάξη εκείνη που υπήρχε μέχρι και την μεταπολεμική επεκτατική φάση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Σε μια πρώτη βαθμίδα η πλανητική χρηματοοικονομική ολιγαρχία συνομαδώνεται στο ολιγομελές χωροδεσποτικό κέντρο των πιο πανίσχυρων διεθνικών τραπεζικών ομίλων. Παρακάτω στη δεύτερη βαθμίδα συγκεντρώνεται το δίκτυο των σημαντικών τραπεζών, ασφαλιστικών εταιριών, θεσμικών επενδυτών, διαχειριστών αντισταθμιστικών κεφαλαίων κ.α. Η τρίτη υφιστάμενη βαθμίδα συσπείρωσης αφορά τα εύρωστα οικονομικά, αγροτικά, βιομηχανικά, ενεργειακά, βιοτεχνολογικά, μεταφορικά και εμπορικά ολιγοπώλια. Ο εσωτερικός συντονισμός και η αποφυγή του ανοικτού εξωτερικού ανταγωνισμού, αντίθετα με όσα προπαγανδίζει η χυδαία συμβατική οικονομολογία, είναι ο θεμελιώδης κανόνας αυτής της ιεραρχικής χρηματοδεσποτικής πυραμιδικής δομής. Οι αντιμαχίες είναι υπαρκτές και συνήθως δευτερεύουσες ενώ εγγράφονται συχνά ως «εθνοκεντρικές» διαμάχες εντός και μεταξύ των Κεντρικών ή των Νέων Επεκτατικών Κρατών με τα οποία συνδέονται και διαπλέκονται ειδικότερα οι ομάδες της χρηματοδεσποτείας. Σε μια τέτοια πραγματικότητα η πληθώρα των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που λειτουργούν σε κάθε χώρα υπάγεται στην απόλυτη εξάρτηση, υποταγή και αποσύνθεση από τις στρατηγικές πολιτικο-οικονομικές επιλογές της υπερεθνικής ολιγαρχίας [2].

Η οικουμενική χρηματοδεσποτεία καθορίζει την οργανωμένη άσκηση της δύναμης από την πυραμίδα των κρατών που οι μηχανισμοί τους υπηρετούν την πλανητική γεωοικονομική και γεωπολιτική στρατηγική σχεδίαση και βέβαια την κατασταλτική πολιτική. Σ αυτά τα πλαίσια η διάρθρωση, η κατανομή και η υλοποίηση της ισχύος του διεθνούς συστήματος γίνεται αντιληπτή ως δυναμική ιεραρχική κατάταξη κρατικών σχηματισμών ανάλογα την οικονομική, πολιτική, στρατιωτική, διπλωματική, τεχνοκρατική και πολιτισμική συγκρότηση και συμβολή τους στην εξυπηρέτηση της παγκόσμιας ολιγαρχικής εξουσίας. Η ανώτατη «τάξη πρωτοκαθεδρίας των θρόνων» καταλαμβάνεται από τα Κυρίαρχα Επεκτατικά Κράτη του Βορρά (ΗΠΑ, ισχυρές χώρες Ε.Ε., Ιαπωνία) που συντονίζονται από τις ΗΠΑ με όρους πολεμικής στρατηγικής συμμαχίας ενώ η δύναμη τους προεκτείνεται σε παγκόσμια κλίμακα και ασκούν επιθετική επεμβατικότητα σε όλους τους τομείς των υπόλοιπων χωρών. Στην αποκάτω ακριβώς βαθμίδα περιφέρονται τα Νέα Επεκτατικά Κράτη (Κίνα, Ρωσία, Ινδία, ο Καναδάς, η Αυστραλία, Ισραήλ κ.α.). Αυτά διασυνδέονται σε προχωρημένο βαθμό με το παγκόσμιο χρηματοδεσποτικό σύστημα, επωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση προσπαθώντας να την επηρεάσουν για ακόμα μεγαλύτερα οφέλη και ως ένα βαθμό θέτουν κάποια όρια (Ρωσία, Κίνα) στην υπονομευτική διείσδυση των Κυρίαρχων Επεκτατικών Κρατών στον εσωτερικό τους χώρο. Ορισμένα λειτουργούν ως «αποθήκες» πάμφθηνης και άφθονης εργασιακής δύναμης και ως τα παραγωγικά «εργοστάσια» της διεθνοποιημένης οικονομίας (όπως Κίνα, Ινδία). Αξιοποιούν τις διαφοροποιήσεις των Κυρίαρχων Επεκτατικών Κρατών, ενώ διαμορφώνουν μαζί τους σχέσεις συνεργασίας αλλά και αποκλίνοντος ανταγωνισμού (ενέργεια, φυσικοί πόροι, οικονομία, πολιτικοστρατιωτικός τομέας, διεθνής επιρροή κ.α.). Τα ισχυρά εγχώρια ολιγοπωλιακά συγκροτήματα που λειτουργούν σε κράτη όπως Κίνα, Ρωσία δεν έχουν ακόμα υπό την πλήρη κατοχή τους την πολιτική-κρατική εξουσία. Στην μεν απολυταρχική Κίνα έχουμε μια «νεομανδαρινική» μονοκομματική-κρατική τάξη ενώ στη Ρωσία μια «εθνοκεντρική» συμμαχία κρατικής - ιδιωτικής ολιγαρχίας, που συνιστούν το κέντρο αυτής της εξουσίας. Υπό αυτούς τους όρους ο διεθνικός σχεδιασμός του κινεζικού κομματο-κρατικού καπιταλισμού προσβλέπει στο μέλλον όχι προς ένα νέο «κίτρινο μονοπολισμό» αλλά προς μια βαθμιαία μεταρρύθμιση - απελευθέρωση της διεθνούς χρηματαγοράς από το δολάριο και γενικότερα προς μια αναδομημένη οικουμενικοποίηση. Διαδικασία που να βασίζεται στη διαχείριση της από έναν ισότιμο σινοαμερικανικό στρατηγικό «συνεταιρισμό». Στις παρακάτω βαθμίδες της πυραμίδας των χωρών, περιστρέφονται τα Περιφερειακά Ηγεμονικά Κράτη. Είναι κράτη εξαγωγής ενεργειακών, ορυκτών και αγροτικών υλών (Βραζιλία, Αργεντινή κ.α.), κράτη εξαγωγής βιομηχανικών ειδών (Ταϊβάν, Ν. Κορέα κ.α.), κράτη εξαγωγής ορυκτών καυσίμων (Σ. Αραβία) και άλλα όπως η Νότια Αφρική και η Τουρκία. Αυτά διαθέτουν μια εσωτερική (δημόσια ή ιδιωτική) οικονομική βάση στήριξης και έχουν έντονη εξαγωγική εξωστρέφεια ενώ διαμοιράζονται τα πλεονάσματα τους με τα υπερεθνικά ολιγοπώλια. Βασίζονται στην πολιτική και στρατιωτική πατρωνία των Κυρίαρχων Επεκτατικών Κρατών, στις οποίες προσφέρουν βάσεις πολεμικές και άλλες διευκολύνσεις. Στο τελευταίο επίπεδο του πλανητικού συστήματος βρίσκονται όλα τα υπόλοιπα Τοπικά Υποτελή Κράτη. Τέτοια κράτη μπορούν να εντοπιστούν ακόμα και μέσα στην ίδια την ευρωενωσιακή εσωτερική περιφέρεια (κυρίως στην Ν.Α. της περιοχή). Η χρηματοδεσποτική ολιγαρχία και οι διευθυνόμενες από αυτήν ολιγοπωλιακές συσπειρώσεις ελέγχουν την ανθρώπινη επιβίωση με την νομιμότητα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την προπαγάνδα των ΜΜΕ, την μαζική δράση των ενσωματωμένων ΜΚΟ και την ενεργητική υποστήριξη των δεξιών και «αριστερών» καθεστωτικών φορέων, τεχνοκρατών και διανοουμένων. Αυτή η καταθλιπτική συστημική κανονικότητα διακόπτεται και υφίσταται ρωγμές κυρίως από την παρουσία των Ημιανεξάρτητων Κρατών (Κούβα, Βενεζουέλα, Βολιβία, Ιράν, Β.Κορέα κ.α.), τις περιορισμένες (προς το παρόν) ριζοσπαστικές και αντισυστημικές αμφισβητήσεις στο Βορρά και βέβαια από τις «μελανές οπές» των ζωνών αποσταθεροποιητικής αντίστασης (Παλαιστίνη, Λίβανος, Ιράκ, Σομαλία, Σουδάν, Αφγανιστάν-τμήμα του Πακιστάν, Νεπάλ, Τσιάπας Μεξικού κ.α. νοτιοαμερικανικές περιοχές κλπ.) όπου πολύμορφα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα έχοντας τη λαϊκή υποστήριξη βρίσκονται σε αντιπαράθεση (συχνά ένοπλη) με την επιθετική στρατηγική της Νέας Τάξης [3].

H καθολική χρηματιστικοποίηση του συστήματος, η μετακόμιση της πλανητικής ολιγαρχίας στην αυτοοργανωμένη επικυρίαρχη χρηματοπιστωτική σφαίρα, έγινε με σκοπό την ολοκληρωτική ανατροπή της συσχέτισης των δυνάμεων σε όφελος της. Ήρθε ως απάντηση στη πάλη των τάξεων σε διεθνή κλίμακα και σε συνθήκες όπου η παραγωγικές επενδύσεις στη περιοχή της «πραγματικής οικονομίας» είναι λιγότερο επικερδείς σε σύγκριση με τις χρηματοοικονομικές επενδύσεις σε χρηματικά προϊόντα όπως δάνεια και στοιχήματα σε ταμπλό (hedging bets). Η πρόοδος των σύνθετων χρηματοοικονομικών μέσων, όπως των «παραγώγων» εκείνων που βασικά λειτουργούν ως βραχυπρόθεσμα ασφαλιστήρια συμβόλαια χρηματοοικονομικών κινδύνων συνοδεύεται από τις σκοτεινές αλέες των «στοιχημάτων» που λιπαίνονται από τις πιθανολογήσεις και αποτιμήσεις (ανοδικές ή καθοδικές) εμπορευμάτων ή περιουσιακών στοιχείων ή ολόκληρων χωρών. Είναι σαφές πως εδώ δεν πρόκειται για μια κατ΄ εξαίρεση κερδοσκοπική παρέκκλιση - όπως διακηρύσσουν οι δεξιοί και «αριστεροί» οργανικοί διανοούμενοι της χρηματοδεσποτικής καθεστηκυίας τάξης - αλλά για το κεντρικό και υπερκαθοριστικό χαρακτηριστικό στοιχείο της ίδιας της κανονικότητας του νέου συστήματος. Η ίδια δε η κίνηση του «χρηματικού εμπορεύματος» και η διαπραγμάτευση των «χρηματοοικονομικών παραγώγων» βρίσκεται εκτός όχι μόνο οιουδήποτε λαϊκού και κοινωνικού ελέγχου αλλά και εκτός οιουδήποτε αξιόπιστου συστημικού «ρυθμιστικού» κανόνα και ελέγχου. Αυτό είναι απόρροια της αδιαμφισβήτητης ισχύος της διεθνικής χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας στην οικονομική, πολιτική και ιδεολογική σφαίρα. Ισχύς η οποία ασκείται δικτατορικά είτε έμμεσα με το επικάλυμμα της πολυκομματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στις περισσότερες περιοχές είτε άμεσα όπως στην περίπτωση του μονοκομματικού-κρατικού κινεζικού καπιταλισμού.

Πεμπτουσία του πλανητικού χρηματοδεσποτικού συστήματος είναι ο πανίσχυρος θεσμικός αστερισμός ιδρυμάτων όπως: Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Διεθνής Τράπεζα, Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) των ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.α.) και η δορυφορική ακολουθία ενός τεράστιου τραπεζικού δικτύου. Αυτό εξασφαλίζει την απόλυτη οικονομική πολιτική και κοινωνική κυριαρχία της τραπεζιτικής-χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας η οποία:
α) ορίζει απόλυτα την προσφορά του χρήματος εξουσιάζοντας την χρηματοδότηση δηλαδή τον έντοκο δανεισμό. Άρα εξουσιάζει δια των χρεών τα κράτη, τις επιχειρήσεις και τα πρόσωπα.
β) ορίζει απόλυτα το ύψος των επιτοκίων. Με την άνοδο ή πτώση των επιτοκίων καθορίζει απόλυτα την χρηματική κυκλοφορία (υψηλή ή χαμηλή ρευστότητα) δηλαδή εξουσιάζει τις χρηματικές ροές.

Ο κόσμος μας λοιπόν υπόκειται στην προσταγή του διεθνούς κεντρικού τραπεζικού συστήματος. Στα πλαίσια του το κύκλωμα του κεφαλαίου έχει άλλες διαδρομές. Οι κεντρικές τράπεζες κατευθύνουν την χρηματοοικονομική διαδικασία όχι πια με βάση το ψευδο-κριτήριο της «παραγωγικής επένδυσης» του κεφαλαίου αλλά με βάση το μοναδικό κριτήριο της αέναης «χρηματοπιστωτικής προσόδου» που εξυπηρετείται μόνο με την επέκταση του χρέους. Το σύστημα της πλανητικής χρηματοδεσποτείας είναι ταυτόχρονα το σύστημα της πλανητικής υπερχρέωσης όπου: η τραπεζική προσφορά χρήματος μεταφράζεται σε δάνεια προς κράτη, επιχειρήσεις, πρόσωπα. Τα δάνεια αποφέρουν τόκους. Οι τόκοι για τις τράπεζες γεννοβολάνε νέο χρήμα. Οι οφειλέτες (κράτη, επιχειρήσεις, πρόσωπα) δανείζονται το νέο χρήμα για να πληρώνουν τοκοχρεολύσια. Σε μια αλυσιδωτή χρεωστική αντίδραση οι χρεώστες τελικά βουλιάζουνε μέσα στη χρεωστική δουλοπαροικία και εκπίπτουν σε πλήρη υποχείρια της χρηματοπιστωτικής «νεο-φεουδαρχίας». Στο παγκόσμιο χρηματοδεσποτικό σύστημα ο πιστωτής κυρίαρχος είναι οι κεντρικές τράπεζες και οφειλέτης κυριαρχούμενος είναι τα κράτη. Η επιθετική χρηματοπιστωτική λειτουργία όχι μόνο απορροφά απλώς το παγκόσμιο πλεόνασμα αλλά έχει πλέον λάβει γνωρίσματα «σαϋλοκικά» επιζητώντας όχι απλώς «αίμα» αλλά αμέτρητες λίβρες από «κρέας». Και αυτό επίσης είναι το ευρωενωσιακό καθεστώς του Μάστριχ, της ΟΝΕ, του «ισχυρού ευρώ» και του «Σύμφωνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».

Ο παγκόσμιος χρηματοδεσποτισμός λοιπόν προέκυψε ως το καινούργιο άλμα των ταξικών κοινωνιών στην ιστορική διαδοχή των τρόπων εκμετάλλευσης της κοινωνικής εργασίας και της φύσης. Αυτός ο νέος τρόπος πλανητικής εκμετάλλευσης και εξουσιασμού γεννήθηκε μέσα στα «μαιευτήρια» των απορυθμισμένων επικυρίαρχων χρηματοπιστωτικών, νομισματικών και χρηματιστηριακών αγορών και τρέφεται εκεί με την «βαμπιριστική» εκμύζηση της παγκόσμιας υπεραξίας επιτρέποντας στην διεθνική κλεπτοκρατική ολιγαρχία να ιδιοποιείται και να συσσωρεύει αδιάκοπα τα πελώρια ποσοστά της χρηματοοικονομικής προσόδου. Η απορύθμιση της χρηματοοικονομίας και του συνόλου των διεθνοποιημένων αγορών είναι θεμελιώδης όρος ύπαρξης και ισχύος της χρηματοδεσποτείας. Όσον αφορά τα ευχολόγια και τις διαβεβαιώσεις των πολιτικών και κυβερνητικών ελίτ που κάθε τόσο εξαπατούν τις κοινωνίες τους με επικοινωνιακά τρικ τύπου συνόδων κορυφής των G20 ότι θα βάλουν φρένο στην ασυδοσία των χρηματαγορών είναι για το θεαθήναι. Διακηρύξεις που συγχρονίζονται με παρόμοιες της ρεφορμιστικής αριστεράς, περί ανάγκης «ρυθμίσεων» και κανονιστικών «ορίων» («over-regulation») στη λειτουργία και τα «παίγνια» των διεθνικών χρηματοπιστωτικών γιγάντων και των χρηματαγορών, οι οποίες δεν είναι μόνο μάταιες αλλά κυριολεκτικά ψευδείς και δόλιες. Ήδη από το Β τρίμηνο 2009 η παγκόσμια χρηματαγορά των παραγώγων διακινούσε 426 τρις. δολάρια. Ο συνολικός κύκλος εργασιών των παραγώγων αυξήθηκε 16% με την απότομη αύξηση των συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης και δικαιωμάτων προαίρεσης, εξέλιξη που αυξάνει την συστημική αστάθεια και την επιρρέπεια σε κρίσεις [4].

Προς μια γενική κρίση υπερχρέωσης

Από τον Αύγουστο του 2007 ο κόσμος βρέθηκε στη δίνη μιας παροξυμένης συστημικής χρηματοπιστωτικής αποσταθεροποίησης. η οποία πρωτοξεκίνησε όχι από την περιφέρεια του Νότου ή τις δευτερεύουσες ζώνες του Βορρά αλλά από το ίδιο το ηγεμονικό οικονομικό του κέντρο τις ΗΠΑ και εκδηλώθηκε εντός της τραπεζικής κερδοσκοπικής «πυραμίδας» λόγω έκρηξης των αντιφάσεων και του συγκλονισμού της αγοράς των τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης. Η μαζική συσσώρευση της δηλητηριώδους χρέωσης για κατοικία των αμερικανικών νοικοκυριών έγινε ο «παράξενος ελκυστής» μιας χαοτικής αποδιοργάνωσης που διαδόθηκε ως τεράστιο κύμα δευτερογενούς καταστροφής σε όλες τις χρηματοπιστωτικές αγορές οδηγώντας εταιρικά τραπεζικά και ασφαλιστικά μεγαθήρια του χώρου στο βάραθρο της κατάρρευσης [5].

Η χρηματοπιστωτική κατάπτωση είναι ένα παροξυμένο επεισόδιο στη μακροχρόνια δομική κρίση του εκμεταλλευτικού συστήματος που είναι ταυτόχρονα καλπάζουσα κρίση του ιμπεριαλισμού, της αμερικανικής ηγεμονίας και του συνεταίρου της του ευρωενωσιακού «βάλτου» καθώς και των ολιγαρχικών πολιτικών εξουσιών σε διεθνή κλίμακα. Με την κατάπτωση αυτή στην «αγορά των ιδεών» πλήθυναν στους κόλπους της αριστεράς οι ποικιλώνυμες ρεφορμιστικές «εκστατικές ενοράσεις» περί οριστικού τέλους του λειτουργικού νεοφιλελευθερισμού και αποδιοργάνωσης της ίδιας της παγκοσμιοποίησης. Η ωμή πραγματικότητα όμως συνεχίζει να κοιτά προς το χρηματοδεσποτικό παρόν αυτής της ακλόνητης παγκοσμιοποίησης. Ακλόνητης έστω και αν ακόμη στο μέλλον δούμε την διαμόρφωση στα πλαίσια της στρατηγικής των BRICs (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) συμπληρωματικές κινήσεις «περιφερειακής δικτύωσης». Η δικτύωση αυτή δεν πρόκειται όμως να λάβει κανένα χαρακτήρα αποδιεθνοποιημένης αναδίπλωσης και αυτονομημένης αποσύνδεσης από το πλανητικό χρηματοδεσποτικό σύστημα.

Οι επιπτώσεις της κρίσης σαφώς είναι με τον άλφα ή βήτα τρόπο άκρως οδυνηρές για τη συντριπτική πλειοψηφία, για τους μη έχοντες. Παράλληλα επίσης θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως ακόμα πιο οδυνηρή μπορεί να αποβεί ολόκληρη η μακρά πορεία μετάβασης προς νέες διάδοχες καταστάσεις ενδεχομένως ακόμα χειρότερες από τις προηγούμενες. Και αυτό διότι η αντίφαση ανάμεσα στο επίπεδο των «αντικειμενικών δυνάμεων» του συστήματος και σε αυτό των «υποκειμενικών δυνάμεων» είναι στους πάντες ορατή. Η πλημμυρίδα της παγκόσμιας οικονομικής αποσταθεροποίησης βρίσκει το επίπεδο των λαϊκών κινημάτων μέσα στα κυρίαρχα αλλά και τα νέα επεκτατικά κράτη σε υπανάπτυκτη και αποπροσανατολισμένη κατάσταση και τούτο με την ιστορική συμβολή της ρεφορμιστικής αριστεράς ενώ οι υποκειμενικές αντισυστημικές συνομαδώσεις κινούνται στο στάδιο των σποραδικών αντιστάσεων που ενίοτε λαμβάνουν την όψη εκρηκτικών ξεσπασμάτων που όμως εύκολα καταπνίγονται ή χειραγωγούνται από την ολιγαρχία και τις καθεστωτικές δυνάμεις της [6].

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 είναι η πρώτη μορφή μιας βαθύτερης συστημικής αποσταθεροποίησης όπου και θα επακολουθήσουν οι επόμενες καταστροφικές μορφές της. Κατά την κρίσιμη διετία 2008-2009 οι πολιτικές και κυβερνητικές ελίτ έθεσαν ως αποκλειστικό διαχειριστικό τους στόχο τη διάσωση των επικυρίαρχων τραπεζών δηλαδή των ίδιων των αρχιτεκτόνων αυτής της κρίσης από τις αποδιαρθρωτικές της παρενέργειες. Ο τρόπος που εξασφαλίστηκε αυτό ήταν με την κραυγαλέα οικονομική απάτη των τεράστιων κρατικών χρηματοδοτικών πακέτων διάσωσης των τραπεζών. Βυθίζοντας έτσι τη δημόσια σφαίρα των χωρών στο τέλμα των πρωτοφανών ελλειμμάτων και του αχαλίνωτου χρέους. Στην ουσία πρόκειται για μια καλοσχεδιασμένη από την χρηματοδεσποτική ολιγαρχία παγκόσμια επιχείρηση λεηλασίας πρόσθετης κοινωνικής υπεραξίας. Μια επιχείρηση που συνοδεύτηκε από την προπαγανδιστική ψευδαίσθηση περί επικείμενης οικονομικής ανάκαμψης. Και αφού πρώτα σπρώξανε τα κράτη και τις κοινωνίες στο έρεβος της υπερχρέωσης τώρα αποστέλλουν στους λαούς τους «σαϋλοκικούς» λογαριασμούς. Έχοντας φροντίσει ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο να εξασφαλίσουν στο όνομα της «σταθερότητας» το απαραίτητο κανονιστικό θεσμικό πλαίσιο του υπερεθνικού και εσωτερικού ιδεολογικού ή κατασταλτικού ελέγχου για τον περιορισμό των αντιδράσεων. Όμως:

α.- Αν η πρώτη εκδήλωση της σημερινής κρίσης ήταν η χρηματοπιστωτική της μορφή η δεύτερη εκδήλωση που ζούμε ήδη είναι η βαθιά οικονομική ύφεση. Ο κίνδυνος μιας επόμενης φάσης παγκόσμιας χρεωστικής κατάρρευσης της δημόσιας σφαίρας των κρατών είναι αρκετά πιθανός για τριετία 2010-2012. Η χρηματοοικονομική και δημοσιονομική κρίση και τα αφαιμακτικά σωσίβια πακέτα προς τις τράπεζες, εκτίναξαν το δημόσιο χρέος των χωρών που ενδεικτικά σαν ποσοστό του ΑΕΠ σε ορισμένες από αυτές σήμερα είναι: Ιαπωνία 227.0, Ελλάδα 124.9, Σιγκαπούρη 117.6, Ιταλία 116.7, Η.Π.Α.93.6, Ισραήλ 83.9, Ιρλανδία 82.9, Γαλλία 82.5, Αγγλία 80.3, Γερμανία 76.7, Πορτογαλία 75.2, Ουγγαρία72.4, Καναδάς 72.3, Αυστρία 68.2, Ισπανία 66.3, Νορβηγία 60.2, Ινδία 60.1. (πηγή: ΔΝΤ / EE). Η τραπεζική πιστωτική συστολή και η άνοδος το επιτοκίων μειώνει τη ρευστότητα. Μπροστά στις τεράστιες ανάγκες αναχρηματοδότησης των δημοσίων ελλειμμάτων και του χρέους η χρηματοδεσποτική ολιγαρχία εκτινάσσει το κόστος του νέου δανεισμού για το 2010 σε δυσπρόσιτα τοκογλυφικά επίπεδα. Αν το πρόβλημα αυτό είναι τώρα εκρηκτικό στην ευρωενωσιακή εσωτερική περιφέρεια το χρεωστικό τσουνάμι αρχίζει καθώς φαίνεται από τα προηγούμενα στοιχεία να κινείται απειλητικά και προς τα ίδια τα κυρίαρχα επεκτατικά κράτη του Βορρά. Και μπορεί μεν η κινεζική οικονομία (όντας εξαρτημένη από την εξωτερική καταναλωτική ζήτηση) να καθυστερεί την «μεγάλη πτώση» διασώζοντας προσωρινά την σπάταλη, παρασιτική και προβληματική αμερικανική οικονομία (κατέχοντας και αναχρηματοδοτώντας το χρέος της) αλλά το αύριο είναι πολύ αβέβαιο για τη δεύτερη καθώς απουσιάζουν παντελώς οι οποιεσδήποτε προϋποθέσεις ουσιαστικής ανάταξης.

β.- Η επικυρίαρχη οικουμενική χρηματοδεσποτική κλεπτοκρατία υλοποιεί τα πραξικοπηματικά της σχέδια μιας έκτακτης και συγκαλυμμένης με κοινοβουλευτικό μανδύα, πολιτικο-οικονομικής δικτατορίας για την λεηλασία των χωρών και των λαών από τις διεθνικές τράπεζες, τα Hedge Funds και τα ιδιωτικά ολιγοπώλια. Τα συστημικά κόμματα και οι κυβερνήσεις των υποτακτικών επιστατών της χρηματοδεσποτείας, με την άμεση ή έμμεση ιδεολογικοπολιτική υποστήριξη της «κοινωνίας πολιτών» των Μ.Κ.Ο. της και της φιλελεύθερης «αριστεράς», σήμαναν το συναγερμό της «έκτακτης ανάγκης» και στην ημερήσια διάταξη έθεσαν τα επείγοντα «προγράμματα σταθερότητας» και της «φειδωλής διαχείρισης». Το διαρκώς παιζόμενο τόσο από αυτούς μότο όσο και από τα τρομοκρατικά ΜΜΕ που συνέδραμαν την μεγάλη επιχείρηση εξαπάτησης, ήταν η ανάγκη υποχρεωτικής προσφυγής στη δανειακή χρηματοδοτική «βοήθεια» των διεθνών οργανισμών (Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια Τράπεζα, Ε.Ε. κ.α.) γεγονός που προϋπόθετε αναγκαστικά α)τα φανερά αντισταθμιστικά κυβερνητικά πακέτα μέτρων κοινωνικής «τριτοκοσμοποίησης», άγριας λιτότητας, πρόσθετης φορολόγησης των λαϊκών τάξεων, συρρίκνωσης των δημοσίων δαπανών (εξαιρουμένων αυτών που τρέφουν την οικονομική, πολιτική και πνευματική ολιγαρχία), πρόσθετες αποκρατικοποιήσεις, διάλυση του δημόσιου τομέα και απόλυτη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας κ.ο.κ. καθώς και β) τις κρυφές συνέπειες τους, μια από τις οποίες είναι η γενική εκκαθάριση και μαζική προλεταριοποίηση των μικροαστικών και μεσαίων τάξεων των χωρών του Βορρά.

γ.- Στη τριετία 2008-2010 οι δουλικές κυβερνήσεις παρά τις βαρύγδουπες επικοινωνιακές πομφόλυγες φιλεύουν πλουσιοπάροχα τους τραπεζίτες και τους μεγαλοκερδοσκόπους της οικουμενικής ολιγαρχίας, διατηρώντας παράλληλα («ουδεμία έκπληξις») ορθάνοικτο το τεράστιο κενό ελέγχου στις τράπεζες και τις χρηματαγορές. Και αυτή η διαχείριση της κρίσης είναι μια καταλυτική κοινωνικοπολιτική «μαγειρική» που προπαρασκευάζει την επόμενη χειρότερη φάση αυτή της υπερχρεωστικής συγκλονιστικής σεισμικής ακολουθίας μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Αυτού του τύπου η διαχείριση υποστηρίζεται από πανάθλιες διακομματικές συμμαχίες, συστημικούς διανοουμένους, ΜΜΕ και γενικότερα από ολάκερη τη συστρατευμένη στο πλευρό της ολιγαρχίας «κοινωνία πολιτών» και το δυναμικό της τμήμα την καιροσκοπική φιλελεύθερη αριστερά, κάτω από τα νόθα επιχειρήματα πως σε τελική ανάλυση δεν υφίσταται καμιά εναλλακτική λύση: α) οικονομικά διακριτή, απέναντι στον υπαρκτό καπιταλισμό και την διεθνοποιημένη αγορά και β) πολιτικά διακριτή, απέναντι στην υπαρκτή αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τον πολυκομματισμό.

δ.- Την ίδια στιγμή ο δυναμισμός των λαϊκών κινημάτων απουσιάζει από τη πολιτική σκηνή και η ανάκαμψη αργεί ώστε να αντεπιτεθούν στον λειτουργικό συστημικό νεοφιλελευθερισμό και σοσιαλφιλελευθερισμό επιβάλλοντας ως πρώτη πάνω απ΄ όλα προϋπόθεση την εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών και ως δεύτερη προϋπόθεση την εθνική – λαϊκή αυτοπροστασία με αναδιαπραγμάτευση του χρέους και τον έλεγχο - μετασχηματισμό του κράτους στη κατεύθυνση της μερικής αποσύνδεσης από τις ανοιχτές αγορές, την ΟΝΕ και την Ε.Ε. Αυτό σε σύγκρουση και με το τμήμα εκείνο της φιλελεύθερης αριστεράς που εξαλλαγμένη εντελώς έχει ενστερνιστεί την φιλελεύθερη κοσμοεικόνα και νοοτροπία της ολιγαρχίας μαϊμουδίζοντας τις αντικυκλικές - σταθεροποιητικές πολιτικές της ενώ στέκεται μεγάλο εμπόδιο για τη νοηματική, πολιτικοργανωτική και μαζική ανασύνταξη των προϋποθέσεων διεξαγωγής της αντίστασης μέσα στην σημερινή πραγματικότητα του αποδιοργανωτικού - κατοχικού πολέμου που εξαπολύει η οικουμενική χρηματοδεσποτεία και οι τοπικές κυβερνήσεις απέναντι σε λαούς και χώρες.

Ο ευρωενωσιακός βάλτος και η ΟΝΕ

Θεμελιώδες, δομικό χαρακτηριστικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο ευρωατλαντισμός ήτοι η προτεραιότητα της στρατηγικής ενότητας με τις ΗΠΑ άσχετα και πέρα από την υποτονικότητα ή την ένταση των αντιθέσεων αυτής της σχέσης σε κάθε χρονική συγκυρία. Για τούτο η ευρωατλαντική επιλογή δεν αποτελεί κάποια παρέκκλιση που ενδεχόμενα θα μπορούσε να διορθωθεί οδηγώντας σε μεγαλύτερη ευρωαυτονομία. Η «ενωμένη Ευρώπη» εξ΄ άλλου οικοδομήθηκε κατόπιν των άοκνων προσπαθειών, κατά τις δεκαετίες του ΄50 και του΄60, της αμερικανικής κοινότητας. Εκτός του Jean Monnet, ένας από τους ιδρυτές του Ομίλου Bilderberg, ο Joseph Retinger, ήταν επίσης ιδρυτής του «Ευρωπαϊκού Κινήματος», βασικός αρχιτέκτονας της ΕΟΚ και πρωτεργάτης της ιδέας για την «Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση». Από το 1946 τόσο το Βρετανικό Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων όσο και το Αμερικάνικο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR- Rockefellers) εργάστηκαν άοκνα ώστε η Ευρώπη να αναδημιουργηθεί ως μια ομοσπονδιακή ένωση και οι ευρωπαϊκές χώρες να της εκχωρήσουν μεγάλο μέρος της εθνικής κυριαρχίας τους. Στη συνέχεια ο όμιλος Bilderberg διασύνδεσε τις κυβερνήσεις και τις οικονομίες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική εν μέσω της ψυχροπολεμικής εποχής. Οι μεγάλες εκστρατείες της Bilderberg που ήταν η ενοποίηση της Ευρώπης με τη σημερινή μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αργότερα η πρόκριση της «Διεύρυνσης» στην Ε.Ε. των 27 αντί της «Εμβάθυνσης» και ταυτόχρονα η αποφυγή μιας στρατηγικής ένωσης Ε.Ε. – Ρωσίας (που θα ήταν η μοναδική καθοριστική προϋπόθεση μιας ευρωπαϊκής ισχύος στο μέλλον), στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία και αυτό με τη βοήθεια των κυβερνήσεων του νεοφιλελευθερισμού και του σοσιαλφιλελευθερισμού και των φιλελεύθερων ή ρεφορμιστικών τμημάτων της εξαλλαγμένης αριστεράς.

Η σημερινή δομή της Ε.Ε. [7] καθώς αυτή βρίσκεται ενώπιον της παγκόσμιας κρίσης και πλήττεται από τις συνέπειες της δεν της επιτρέπει να αμυνθεί με τρόπο ουσιαστικό καθότι υπηρετεί στο οικονομικό, πολιτικό και πνευματικό επίπεδο την ανεξέλεγκτη εξουσία της οικουμενικής χρηματοδεσποτείας και των υπερεθνικών μεγαεταιριών. Κάτω από αυτή τη δομή οι εγχώριες κυβερνητικές ελίτ στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. είναι εξαρτημένες και υποτελείς. Χωρίς την απαραίτητη αυτονομία και τη δυνατότητα χάραξης και άσκησης μιας ουσιαστικής κρατικής πολιτικής. Γι αυτό και μοναδικό επίδικο στις ενδοευρωενωσιακές σχέσεις, μεταξύ των κυβερνήσεων και απέναντι στο «διευθυντήριο» της ΕΕ, την Κομισιόν, την Κεντρική Ευραπαϊκή Τράπεζα κλπ είναι μονάχα τα παζαρέματα «συναλλαγής».

Όσον αφορά την Ευρωζώνη αυτή αυτοσυστήνεται ως μια «διακρατική νομισματική ένωση ελεύθερων κρατών» εντός της Ε.Ε. Η κατασκευή της βασίστηκε στο δόγμα του «ισχυρού ευρώ» και στα νεοφιλελεύθερα «προκρούστεια» περιοριστικά κριτήρια του «Σύμφωνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Και ως προς το Σ.Σ.Α. ας σημειωθεί η εύστοχη αποκαλυπτική αξιολόγηση του από τον ίδιο τον πρώην πρόεδρο της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής, Pομάνο Πρόντι τον Οκτώβριο του 2002 σε συνέντευξη του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde: ««Γνωρίζω πολύ καλά ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι ηλίθιο, όπως και όλες οι ανελαστικές αποφάσεις». Η κακοφτιαγμένη οικοδομή της Ευρωζώνης ανεγέρθηκε πάνω σε αμμώδες έδαφος προϋποθέσεων γι αυτό δεν είναι μόνο εσφαλμένη αλλά και ετοιμόρροπη. Ο δε προβληματικός της χαρακτήρας εντοπίζεται τόσο στο επίπεδο των μέσων παρέμβασης όσο και στο επίπεδο των ουσιαστικών οικονομικών όρων:

1.-Σε επίπεδο μέσων παρέμβασης: Το κοινό νόμισμα ευρώ προϋπόθετε τόσο μια «Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα» όσο και ένα «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο». Την υποχρεωτικότητα του δεύτερου το ευρωενωσιακό «διευθυντήριο» πολύ νωρίς την ανακάλυψε δηλαδή …μετά από μια δεκαετία το Μάρτιο του 2010, αφού νωρίτερα είχε προηγηθεί άρθρο κριτικής του μεγαλοκερδοσκόπου Τζορτζ Σόρος στους Financial Times 21-2-2010 που αναφερόταν σε αυτό το καθοριστικό κενό [8]. Έτσι Γαλλία και Γερμανία άρχισαν να φλερτάρουν πια με την ιδέα ενός Ε.Ν.Τ. (το ίδιο και ο αρμόδιος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις Όλι Ρεν και πολλοί άλλοι επίσης) αν και η Ανγκελα Μέρκελ ξεκαθάρισε πως «δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς να αλλάξει η συνθήκη της Ε.Ε.». Μπροστά λοιπόν στο πλήρες αδιέξοδο της ευρωενωσιακής εσωτερικής περιφέρειας διαφαίνεται ένας όψιμος και εξ αντιδράσεως σχεδιασμός της Κομισιόν και του «διευθυντηρίου» για κάποια «λύση» τύπου Ε.Ν.Τ. που η τελική της μορφή ίσως διαφανεί στη πρόταση της Κομισιόν τον Ιούνιο του 2010. Όπως και να ‘ναι εάν κι εφόσον καμφθούν οι αντιρρήσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για να προχωρήσει το Ε.Ν.Τ. θα απαιτήσει χρόνο αρκετό αφού πρώτα πρέπει να γίνουν αλλαγές στο επίπεδο της αναθεωρημένης συνθήκης της Ε.Ε. Στο Ε.Ν.Τ. θα συνεισφέρουν όλες οι χώρες της Ε.Ε. για να είναι διαθέσιμο σε εποχές μεγάλης κρίσης. Σε μια τέτοια φάση η μεν Ε.Κ.Τ. θα διαμορφώνει τη «ρευστότητα» το δε Ε.Ν.Τ την «φερεγγυότητα» ενώ οιαδήποτε παροχή χρηματοδοτικής βοήθειας θα υπόκειται σε «αυστηρότατες προϋποθέσεις» (που θα περιλαμβάνουν και την δυνατότητα εκδίωξης της «απείθαρχης χώρας» από την Ευρωζώνη) στα πλαίσια μιας κατά πολύ πιο άκαμπτης εφαρμογής του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».

2.- Σε επίπεδο ουσιαστικών οικονομικών όρων: οι τεράστιες οικονομικές διαφορές των χωρών μελών της Ευρωζώνης επιδεινώθηκαν μέσα σε μια δεκαετία. Οι διευρυνόμενες αναπτυξιακές αποκλίσεις φέρνουν στο φως το συνολικό μακροοικονομικό πρόβλημα με πολλές διαστάσεις:
α. H οικονομική ανάπτυξη στην Ευρωζώνη κατά την προηγούμενη περίοδο πριν το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης ήταν μέτρια. Σε μεγάλο βαθμό ευνοούταν από την ανάπτυξη των ΗΠΑ και την εξωτερική ζήτηση.
β. Ο τρόπος οικονομικής μεγέθυνσης των εύρωστων χωρών όπως της Γερμανίας, της Γαλλίας κ.α. τροφοδοτείται από την εξωτερική ζήτηση παρά από την εσωτερική. Δεδομένης της παραγωγικής και εξαγωγικής αδυναμίας των περισσότερων χωρών της Ε.Ε. και της εξάρτησης τους από τις εισαγωγές επιβλήθηκε τελικά ένα εσωτερικό πρότυπο σε Ε.Ε. και ΟΝΕ όπου οι ασθενείς χώρες χάνουν, οι ισχυρές κερδίζουν σε ένα παίγνιο τελικού μηδενικού αθροίσματος για την «κοινότητα» αλλά άκρως επωφελούς για τους λίγους όπως π.χ. για την Γερμανία όπου, δια της ανελαστικής νομισματικής στρατηγικής του «ισχυρού ευρώ», οι εξαγωγές της έφθαναν το 45% του ΑΕΠ ήτοι 1.361 τρις. δολ το 2007, τοποθετώντας την στο βάθρο της πρώτης εξαγωγικής δύναμης της παγκοσμιοποίησης ενώ τους εμπορικά ελλειμματικούς στο βάραθρο της.
γ. Οι τεράστιες και αυξανόμενες διαφορές στις τεχνικο-οικονομικές επιδόσεις των χωρών-μελών επέφεραν μεγάλες ανισορροπίες στα εξωτερικά ισοζύγια εντός της Ε.Ε. και της ΟΝΕ. Λόγω της ισχυρής οικονομικής βάσης του Βορρά ειδικά της Γερμανίας σε επιχειρηματικό και τεχνολογικό επίπεδο, η πρόοδος της παραγωγικότητας της εργασίας εξασφαλιζόταν από την αναγκαία και ακόμα μεγαλύτερη πρόοδο στη τεχνική σύνθεση του κεφαλαίου. Αυτό σε αντίθεση με μια ασθενή οικονομική βάση, έντασης εργασίας, στην ευρωενωσιακή εσωτερική περιφέρεια. Αποτέλεσμα η μεγάλη απόκλιση στη παραγωγικότητα και τελικά στην ανταγωνιστική δυναμικότητα των χωρών αντικατοπτρισμένη στα πελώρια εμπορικά ελλείμματα του ευρωενωσιακού Νότου και τα αντίστοιχα εμπορικά πλεονάσματα του Βορρά και της Γερμανίας.
δ. Η Γερμανία εξάγει προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες κοντά στο 70% των εξαγωγών της. Από την ίδρυση της Ευρωζώνης, όντας έδρα ισχυρών μεγαεταιριών και συνδυάζοντας υψηλή τεχνική σύνθεση του κεφαλαίου και συγκρατημένο μισθολογικό κόστος παραγωγής (με ντάμπινγκ μισθών που ισοδυναμεί με πλάγια εσωτερική νομισματική υποτίμηση), κατόρθωνε υψηλή παραγωγικότητα, μεγάλα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και αξιοσημείωτη αύξηση εξαγωγών, σε σύγκριση με τις λοιπές χώρες-μέλη, με αποτέλεσμα τα πλεονάσματα του εμπορικού της ισοζυγίου να διογκώνονται.
ε.- Το «ισχυρό ευρώ» λοιπόν πάει μαζί με το «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης» διότι και τα δύο μαζί εξυπηρετούν, στα πλαίσια της διεθνοποιημένης ελεύθερης αγοράς και του οικουμενικού οικονομικού ανταγωνισμού, την χρηματιστική ευρωλιγαρχία, την Ε.Ε των ολιγοπωλίων, τον αναπτυγμένο Βορρά και πρωταρχικά τη Γερμανία ενώ αντίθετα συνιστούν ένα εξοντωτικό βαλτώδες ναρκοπέδιο για χώρες όπως η Ελλάδα και γενικότερα γι όλο τον ευρωπαϊκό Νότο.

Σήμερα από τα 16 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, τα 13 υπόκεινται πλέον στη προβλεπόμενη διαδικασία περί «υπερβολικού ελλείμματος» (όπως ορίζει το «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης») αφού αυτό υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ τους. Το δημοσιονομικό έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ για όλη την Ευρωζώνη από 6,2% για το 2009 προβλέπεται σε 6,6% για το 2010. Και το «πυρρίχιο χορό» δεν τον σέρνουν μόνο οι δαχτυλοδειχτούμενες χώρες όπως Ιρλανδία 14,7%, Ελλάδα 12,7%, Ισπανία 10,1%, Ιταλία 10,0%, Πορτογαλία 8,0% κλπ κλπ αλλά και η ξεδιάντροπα κατηγορούσα Αρχή, ο «θεματοφύλακας» της ευρωσταθερότητας η Γερμανία, της οποίας το έλλειμμα αναμένεται στο 6% για το 2010 διπλάσιο από το οριζόμενο στο Σ.Σ.Α. Κατά την διετία 2008-2009 δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος διασπαθίστηκαν για να δοθούν στις δωροφάγες, αδηφάγες τράπεζες. Και αν οι ΗΠΑ πρόσφεραν χρηματικά πακέτα «σωτηρίας» 22,3% του ΑΕΠ τους, η Μ. Βρετανία δώρισε 54%, η Ολλανδία 44,6%, η Γερμανία 28,1%, η Γαλλία 19% κ.ο.κ. Αλλά «Ω, του Θαύματος, κατόπιν σχετικής παρέμβασης του Νικολά Σαρκοζί οι δημοσιονομικές δαπάνες για τη στήριξη των τραπεζών δεν συμπεριλαμβάνονται στον κεντρικό κρατικό προϋπολογισμό των κρατών-μελών της Ε.Ε. αλλά σημειώνονται υποκρυπτόμενες μέσα σε ξεχωριστές διαφορετικής τάξης εγγραφές.

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Νομισματικής Ένωση δεν συμπεριλαμβάνει ουδεμία «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» για οποιοδήποτε μέλος της παρά την καταιγιστική προπαγάνδα εδώθε κι εκείθε, διότι τούτο βρίσκεται σε απόλυτη δυσαρμονία με την ίδια την ιδιοσυστασία της. Κάθε χώρα με την προσχώρηση της στην ΟΝΕ πρώτα- πρώτα υφίσταται την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική καθώς πια διέπεται ολοκληρωτικά από τους περιοριστικούς κανόνες του «ισχυρού ευρώ», της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Ειδικά με το συμβατικό άρθρο της «No bail-out» ρήτρας των ευρωσυνθηκών απαγορεύεται ρητά η ανάληψη κοινής ευθύνης για τις υποχρεώσεις των επιμέρους μελών της Ε.Ε. κάτω από το σκεπτικό πως: η βελτίωση της θέσης των χωρών-μελών στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές δεν πρέπει να στηριχθεί σε θεσμοθετημένη κοινή ευθύνη και ανάληψη χρεών από την κοινότητα. Η δανειοληπτική αξιοπιστία των χωρών-μελών πρέπει να εξασφαλιστεί μόνο μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η δε πτώση της πιστοληπτικής τους ικανότητας θα πρέπει να είναι κίνητρο αποφυγής μιας ανορθολογικής πολιτικής δημοσίων δαπανών. Κάθε κράτος-μέλος είναι υπεύθυνο αυτό το ίδιο αποκλειστικά για τα δημόσια οικονομικά και τα χρέη του και τα άλλα κράτη-μέλη δεν έχουν ουδεμία συνευθύνη υποστήριξης.

Έτσι οι ευρωσυνθήκες έχουν εσωτερικεύσει ακόμα και σε μορφή συγκεκριμένων ρητρών την οικουμενική ισχύ της χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας και των χρηματοπιστωτικών αγορών για να μπορούν απρόσκοπτα να εξαπολύουν τον χρηματοοικονομικό «πόλεμο εκμηδένισης» απέναντι σε ξεχωριστές χώρες-μέλη. Όμως δεν ήταν μόνο η παντελής απουσία πολιτικής συνοχής, εταιρικής αλληλεγγύης και ο δομικός αποκλεισμός ενός μηχανισμού χρηματοδοτικής αλληλοϋποστήριξης που πάτησαν το κουμπί του κανιβαλικού συναγερμού και της μεγάλης καλοσχεδιασμένης εξουθενωτικής επίθεσης των χρηματαγορών απέναντι στις περιφερειακές οικονομίες της Ευρωζώνης και ιδίως της Ελλάδας. Ήταν επίσης και μια αρνητική αξιολόγηση από τη μεριά τους για τη δυνατότητα μελλοντικής αυτοσυντήρησης ολόκληρης της «Ζώνης του ευρώ» μη αποκλειόμενης ακόμα και αυτής της πλήρους κατάρρευσης της. Διότι η παρατεταμένη διαρθρωτική ύφεση του Ευρωπαϊκού Νότου σε συνδυασμό με την συνεπαγόμενη ανοικτή δημοσιονομική κρίση και την κρίση υπερχρέωσης είναι δυνατόν να εξαπλωθεί χαοτικά (ως μεταδοτικό φαινόμενο του ντόμινο) και να αποδιαρθρώσει την οικονομική και χρηματοπιστωτική επίπλαστη ευστάθεια του συνόλου της Ευρωζώνης. Αγγίζοντας αποσταθεροποιητικά ακόμα και το ίδιο το «διευθυντήριο» της (Γερμανία, Γαλλία). Να γιατί παρά τις απαγορευτικές ρήτρες και τις μέχρι τώρα γερμανικές αντιρρήσεις, τις τελευταίες μέρες (σχετικά δημοσιεύματα σε Le Monde και Bloomberg) διακινούνται νέα σενάρια χρηματοοικονομικής βοήθειας κατ΄ αρχήν προς την Ελλάδα (ύψους 20 - 25 δις. ευρώ) είτε με μορφή διακρατικών δανείων (με συντονιστή την Κομισιόν) είτε με εκπόνηση ενός χρηματοδοτικού μηχανισμού στηριγμένου στις εγγυήσεις των χωρών-μελών.

Προς το παρόν ο «πόλεμος εκμηδένισης» που έχει εξαπολύσει η οικουμενική χρηματοδεσποτεία βρίσκεται στη πρώτη του φάση. Οι κυριαρχούμενες κοινωνικές τάξεις του ευρωενωσιακού Νότου, οι λαοί της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας κ.ο.κ. προσκαλούνται να βιώσουν τη κόλαση της «ελεύθερης οικονομίας». Έως ότου εγερθούν για μια «νέα έφοδο στον ουρανό», επαναλαμβάνοντας το ειπωμένο: «κάτω οι βασιλιάδες της κόλασης λευτεριά στους κολασμένους».

Σημειώσεις

[1].-Mathis Wackernagel and William Rees, Notre empreinte ecologique, Montreal: Ecosociete, 1999.

[2].- tileplagktoiplanai.blogspot.com, «πλουτοκρατική oλιγαρχία και χρηματοπιστωτική κρίση», 10-10-08.

[3].- tileplagktoiplanai.blogspot.com, «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη.Ευρωσύνταγμα με νέο όνομα II», 24-10-07.

[4].-Ambrose Evans-Pritchard, «Derivatives still pose huge risk, says BIS», The Telegraph, September 13, 2009.

[5].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «πλουτοκρατική oλιγαρχία και χρηματοπιστωτική κρίση», 10-10-08.

[6].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «Η κρίση και ο μιμητικός πριμιτιβισμός», 9-3-09.

[7].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη.Ευρωσύνταγμα με νέο όνομα», Οκτώβριος 2007. Μέρος 1ο & Μέρος 2ο.

[8].-George Soros, «The euro will face bigger tests than Greece», Financial Times February 21 2010.

_