Τουρκία. Κρίση γεωπολιτική και εσωτερική

Τι συμβαίνει στη Τουρκία;

Τι ακριβώς γίνεται με τη Τουρκία; Αρχικά ας προσπαθήσουμε να δούμε ορισμένα χαρακτηριστικά της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής της γείτονος κατά τη τελευταία 30 ετία.

Η Τουρκία πάντοτε ήταν ένα προκεχωρημένο  ιμπεριαλιστικό-στήριγμα της Δύσης και του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα συνιστούσε μια περιφερειακή  γεωπολιτική ιδιομορφία. Το ιδεολογικο-πολιτικό  και στρατηγικό πλαίσιο αναφοράς της τουρκικής ελίτ  ενέκλειε την «ενότητα αντιθέτων» μεταξύ δυο προσφερόμενων εναλλακτικών δρόμων: του «δυτικού  δρόμου» ( Ατλαντισμός)  και του «ανατολικού δρόμου». Αυτή  η «ενότητα», παρά την σύγκρουση των δύο  κατευθύνσεων, αφορούσε την κοινή γεωστρατηγική απόφαση πως ουδέποτε η Τουρκία  θα είναι μια ανατολική αποικία του ατλαντισμού αλλά ένας «ισότιμος εταίρος».  Και τούτο άσχετα αν το  επικυρίαρχο πρόταγμα θα  είναι αυτό του Κεμάλ (εκκοσμίκευση / εθνικισμός)  ή του Σουλτάνου (νεο-οσμανισμός). Σε αυτή τη βάση επίσης η εξωτερική απειλή που ορίζει η επιθετική τουρκική στρατηγική για τον Ελληνισμό σε Κύπρο (εισβολή/κατοχή το ΄74, σχέδιο Ανάν κλπ), Αιγαίο και Θράκη είναι  γενική και διαρκής.

Έπειτα από την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την αποδυνάμωση της Ρωσίας, παρακολουθούμε από την δεκαετία του ΄90  την πιο προχωρημένη τουρκική παρεμβατικότητα στην Καυκασία και στην κεντρική Ασία. Οι ΗΠΑ συνέχιζαν με νέους όρους να ενισχύουν το «όραμα» του τουρανισμού – παντουρκισμού. Μεταξύ των άλλων οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες αλλά και το  θρησκευτικό-κοινωνικό  κίνημα  Φετουλάχ Γκιουλέν κλήθηκαν να αυξήσουν την επιρροή της Άγκυρας στους τουρκικούς πληθυσμούς των περιοχών που προηγουμένως ανήκαν στην Σοβιετική Ένωση, ενώ η τουρκική κρατική πολιτική συνέδεε και επένδυε τα συμφέροντα της μέσα στα πλαίσια της υπερ-ατλάντειας αντιρωσικής συμμαχίας. Όμως η σταδιακή ανάκτηση από τη Μόσχα της δυνατότητας της να παραμείνει ισχυρή στον Καύκασο και να ανακάμψει στην κεντρική Ασία, σήμαινε ταυτόχρονα μια πρώτη μεγάλη γεωπολιτική ήττα της Τουρκίας και υπονόμευση των βλέψεων της για την στρατηγική κραταίωση και την ισχυρή ηγεμονία της στην ευρασιατική περιοχή.

Μετά το 2000 οι ΗΠΑ άρχισαν να ξεδιπλώνουν το θανατηφόρο νεοταξικό πρόγραμμα της «Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής», της αυτοκρατορικής ατλαντικής επέκτασης, της ρευστοποίησης της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής γεωγραφίας καθώς και της μεταβολής των συνόρων. Ιδίως μετά την εισβολή στο Αφγανιστάν και το  Ιράκ, σε συνεργασία με το Ισραήλ ευνοούν τρεις μεγάλες γεωπολιτικές διαδικασίες:

1.-Ενισχύουν στο ανταγωνιστικό τερέν της περιοχής τον εν δυνάμει «συμμαχικό» Κουρδικό παράγοντα εξυφαίνοντας έτσι την στρατηγική προοπτική της τριχοτόμησης του Ιράκ και πιθανώς μακροπρόθεσμα της διχοτόμησης ή και τριχοτόμησης της ίδιας της Τουρκίας. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε μια μεγάλη ρωγμή και κρίση στο εσωτερικό του κεμαλικού εθνικιστικού κατεστημένου και του επικυρίαρχου στρατιωτικού μηχανισμού με αποτέλεσμα στον αντίποδα της φιλοδυτικής του πτέρυγας να γεννηθούν ορισμένες φυγόκεντρες τάσεις για την ανάγκη αποχώρησης από το ΝΑΤΟ  και βλέψεις προς την Ρωσία του Πούτιν η οποία σταδιακά επανερχόταν δυναμικά στο παγκόσμιο προσκήνιο.

2.-Στηρίζουν την άνοδο στην εξουσία του «διαλλακτικού» σουνιτικού  καθεστώτος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης-AKP με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που τώρα θα ερχόταν ως ο νέος πολύτιμος σύμμαχος για τον ατλαντισμό και τη Νέα Τάξη, υποκαθιστώντας την προηγούμενη μεγάλη ιδέα του παντουρανισμού με αυτήν του νεο-οθωμανισμού. Το νεο-οσμανικό πρόταγμα έρχεται τώρα να προσφέρει μεταξύ των άλλων παραμέτρων του, το απαραίτητο εκείνο έργο εδραίωσης της τουρκικής συμμαχίας με την Σ. Αραβία και το Κατάρ ενόσω φιλοδοξεί να συνδυάσει το δυτικό ιμπεριαλιστικό σχεδιάγραμμα της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής» με την πολιτική της περιφερειακής σουνιτικής ηγεμονίας της Άγκυρας.  

3.-Υλοποιούν τη θεωρία της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» με την ειδική μορφή του ενδο-μουσουλμανικού θρησκευτικού πολέμου μεταξύ  Σουνιτών-Σιιτών στη Μέση Ανατολή. Στα πλαίσια αυτά προσφέρουν χώρο και ευκαιρία σε μια σουνιτική Τουρκία να ηγηθεί ενός μεγάλου σουνιτικού συνασπισμού ικανού να συμπεριλάβει εκτός από τα σουνιτικά κράτη της περιοχής και τους Ιρακινούς, Σύρους, Λιβανέζους, Κούρδους κλπ σουνίτες. Και τούτο να αποτελέσει τον κατάλληλο «πολιορκητικό κριό» ώστε να εξαρθρωθεί και να  καταλυθεί η αντίπαλη προς τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης, συμπαγής σιιτική γεωπολιτική γραμμή που διασύνδεει Ιράν, νότιο Ιράκ, Συρία και Λίβανο και να επιτευχθεί η καταστροφική ενσωμάτωση των χωρών αυτών στην υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορική Νέα Τάξη.

Ο νεο-οσμανισμός σε αδιέξοδο

Η κυβερνώσα τάξη της Τουρκίας βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ο  νεο-οθωμανισμός των Ερντογάν - Νταβούτογλου  φαίνεται να προσκρούει στις ίδιες του τις αντιφάσεις προκαλώντας ανεπανόρθωτα διαδοχικά ρήγματα που υποσκάπτουν την κοινωνική συνοχή και την ακεραιότητα της Τουρκίας σε πολλαπλά επίπεδα.

1-Επαύξησε τους όρους για την επίτευξη της αυτονομίας και της  δυναμικής απόσχισης των Κούρδων. Η φιλοδοξία των Ερντογάν-Νταβούτογλου να οδηγήσουν (διαπραγματευόμενοι με Μπαρζανί και Οτσαλάν) προς μια κατεύθυνση εξορθολογισμού και ανασύνθεσης την τουρκο-κουρδική σχέση, ώστε αυτή από εχθρική να μετασχηματιστεί σε φίλια  και να επιτρέψει μια αποτελεσματική νεο-οθωμανική συμπαράταξη, στέκεται μετέωρη και μακροπρόθεσμα είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Και τούτο όχι μόνο γιατί «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο» δηλαδή την αντίθεση του στρατιωτικού τομέα του PKK o οποίος δεν είναι ενδοτικός όσο οι ηγεσίες των BDP και DTK,  αλλά γιατί προσκρούει επίσης και στις διαφορετικές ιεραρχήσεις και  επιλογές του Ισραήλ ως προς το ζήτημα του κουρδικού.

 2-Διεύρυνε τον εσωτερικό διχασμό μεταξύ των διαφόρων φορέων, θασιωτών της κληρονομιάς του κεμαλισμού από την μια πλευρά  και του σουνιτικού νεοθωμανικού μετώπου των δυνάμεων του AKP από την άλλη. Η διαδικασία μεταρρύθμισης την οποία ξεκίνησε το καθεστώς του AKP ήταν η βαθμιαία ακύρωση της κεμαλικής παράδοσης που έδινε έμφαση στο στρατιωτικό κρατισμό/εθνικισμό και τον κοσμικό χαραχτήρα της τουρκικής κοινωνίας.  Οι διώξεις και οι φυλακίσεις τούρκων αξιωματικών και πολιτικών (ακόμα και κομμουνιστών εθνικιστών όπως των ηγετών του Eργατικού Kόμματος-I.P. ) με την «υπόθεση  Εργκένεκον», καθ΄ υπόδειξη των ΗΠΑ  ώστε να εξασφαλιστεί από το AKP ο έλεγχος του στρατιωτικού μηχανισμού, παγίωσε αυτό το διχασμό. Οι νέες συνθήκες έχουν επηρεάσει και μεταλλάσουν την γεωπολιτική οπτική ορισμένων σημαντικών μειοψηφιών από όλο το πολιτικό φάσμα. Αντιαμερικανικά τμήματα εντός της κομμουνιστικής αριστεράς,  μέσα στις γραμμές του νεο-κεμαλικού εθνικισμού, στο εσωτερικό του στρατιωτικού μηχανισμού και της διανόησης καθώς και ορισμένοι επιχειρηματικοί κύκλοι,  φλερτάρουν με την ιδέα της εγκατάλειψης του συστήματος του ατλαντισμού υπέρ ενός νέου πλαισίου αυτού της γεωπολιτικής διασύνδεσης και αλληλενέργειας του τουρκικού εθνοκράτους με τη Ρωσία ερχόμενοι σε σύγκρουση με το σουνιτικό καθεστώς του AKP και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

3--Όξυνε την θρησκευτική και κοινωνικοπολιτική αντίθεση των Τούρκων και Κούρδων Αλεβιδών που αποτελούν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Οι Τούρκοι Αλεβίδες πολιτικά εκφράζονται  κυρίως μέσα από το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα-CHP και δευτερευόντως μέσα από οργανώσεις της αριστεράς. Θρησκευτικά αισθάνονται κοντά προς τους Σύρους Αλουίτες. Έχουν υποστεί μεγάλες σφαγές και διώξεις την εποχή των Οθωμανών (Σελίμ Α΄ Γιαβούζ  και Μαχμούτ Β΄) αλλά και δολοφονικές επιθέσεις στη πρόσφατη περίοδο είτε από κεμαλικές είτε από σουνιτικές ομάδες του τουρκικού παρακράτους. Τo 1978 από τους «γκρίζους λύκους»  σκοτώνονται  300 Αλεβίδες στην πόλη Κανχαμανράς. Το 1993 επί  Τσιλέρ  πυρπολείται από φανατικούς σουνίτες το  ξενοδοχείο Μαντιμάκ της Σεβάστειας όπου οι Αλεβίδες  είχαν πολιτιστική εκδήλωση,  με αποτέλεσμα 37 νεκρούς. Η πρόσφατη καθεστωτική και θρησκευτική επιθετικότητα του AKP τους θέτει διαρκώς στο απειλητικό στόχαστρο της περιθωριοποίησης. Το γεγονός αυτό καταδεικνύεται και με την προ ημερών ενέργεια του  Ερντογάν ο οποίος επέλεξε την επέτειο  της Άλωσης της Πόλης στις 29 Μαΐου 2013 για να θεμελιώσει την τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου βαφτίζοντας την με  το όνομα του Σουλτάνου εξολοθρευτή των Αλεβιδών, του Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ.

4-Οδήγησε στην τουρκική εμπλοκή στην Συρία σε ανταγωνισμό με το Ιράν και την Ρωσία. Σε αυτή τη βάση η ανοιχτή συμπαράταξη με τη Δύση (και η καμουφλαρισμένη με το Ισραήλ) και η στρατιωτική συνεργασία με τη Σ. Αραβία και το Κατάρ  στον κλιμακούμενο πόλεμο της Συρίας, φαίνεται πως  αποτέλεσε το μοιραίο στρατηγικό λάθος πάνω στο οποίο ο νεο-οσμανισμός σπάει τώρα τα μούτρα του και η Τουρκία οδηγείται στη δεύτερη μεγάλη γεωπολιτική της ήττα  ενώ το όραμα της «νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας» τείνει να εξαντικειμενισθεί σε μια μεγάλη κωμικοτραγική γεωπολιτική ιστορία.

Η λαϊκή εξέγερση

Η σημερινή αφύπνιση της τουρκικής κοινωνίας και κυρίως  της νεολαίας, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «το μακρύ χέρι της Ουάσιγκτον», ως «άλλη μια πολύχρωμη επανάσταση» η οποία φέρει το χειραγωγικό αποτύπωμα των διαφόρων Σόρος κλπ όπως υποψιάζονται οι διάφοροι λάτρεις της κρυφής γοητείας της συνωμοσιολογίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εξέγερση δεν αποτελεί ένα πεδίο πάνω στο οποίο ασκούνται παρεμβάσεις χειραγώγησης από διαφόρους παράγοντες και μηχανισμούς της δυτικής υπερελίτ. Όμως στην παρούσα συγκυρία η υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορία ουδόλως επιθυμεί την πτώση της φιλο-αμερικανικής κυβέρνησης του AKP και  μια αποσταθεροποιημένη Τουρκία. Ειδικά που τώρα είναι ανοιχτό το μέτωπο στη Συρία και μορφοποιούνται οι σχεδιασμοί της Νέας Τάξης ως προς το Ιράν.  

Έχουμε λοιπόν την απότομη κλιμάκωση μιας κοινωνικοπολιτικής αναταραχής που φαίνεται να είναι η πιο μεγάλη στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Οι γενεσιουργές αιτίες είναι πολλές ώστε να συσσωρεύονται και να συμπυκνώνονται οι αντιθέσεις σε ένα  εύφλεκτο δυναμικό γενικευμένης δυσαρέσκειας απέναντι στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική του Ερντογάν. Το κυβερνητικό πρόγραμμα ανάπλασης στο πάρκο Ταξίμ-Γκεζί (στην περιοχή του Πέραν, που κάποτε ήταν γειτονιά Ελλήνων) έγινε απλώς η αφορμή, «η σπίθα για να βάλει τη φωτιά στον κάμπο» και τούτο διότι λειτουργεί και αποκαλύπτει αναπαραστατικά-συμβολικά όλη την θεμελιώδη πολιτική και νοηματική διάσπαση που διαχωρίζει  την κοινωνία της Τουρκίας.

-Καθ όλη τη θητεία του το AKP είναι σε αδιάρρηκτη διαπλοκή με τα θρησκευτικο-κοινωνικά δίκτυα του  Φετουλάχ Γκιουλέν και επιδιώκει την αναίρεση της εκκοσμίκευσης και την εσωτερική επιβολή της σουνιτικής επικυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης της ζωής της χώρας: κρατικό, κοινωνικό, πολιτισμικό, προσωπικό. Από την σκοπιά ισχυρών ομάδων της αμερικανικής ελίτ, ο Φετουλάχ Γκιουλέν που ζει στις ΗΠΑ είναι το πραγματικό ισχυρό πρόσωπο της Τουρκίας. Θεολογικά διακηρύσσει μια ειδική μορφή σουνιτισμού που είναι ανοιχτός στον «διαθρησκευτικό διάλογο μεταξύ των ανθρώπων της Βίβλου» και πολιτικο-ιδεολογικά είναι υποστηριχτής της οικονομίας αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού. Διευθύνει ένα μεγάλο, πολύπλοκο και ευέλικτο δίκτυο-κίνημα (που ονομάζεται «Υπηρεσία- Hizmet») με εκατομμύρια οπαδούς θέλοντας  να εκπαιδεύσει και να προετοιμάσει μια νέα ελίτ η οποία θα μετασχηματίσει τη Τουρκία σε ένα ολοκληρωτικά εξισλαμισμένο δυτικότροπο κέντρο του θρησκευτικού κόσμου. Πιο οξυδερκής σε σύγκριση με τον Ερντογάν αντιμετώπισε με σκεπτικισμό την τουρκική ανάμειξη στη Συρία.  Οι Γκιουλενιστές στην εξέλιξη της σημερινής διαμάχης μέσα στη Τουρκία ευνοούν την απόσυρση του Ερντογάν και την ισχυροποίηση του Αμπντουλάχ Γκιούλ. Προς τούτο φαίνεται να κερδίζουν την ανοχή ισχυρών παραγόντων στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε. για μια αλλαγή ηγεσίας στο AKP στα πλαίσια μιας ειρηνικής μεταβίβασης, χωρίς όμως κλυδωνισμούς στο επίπεδο της κεντρικής εξουσίας και του κράτους της Τουρκίας. Όμως η υπόθεση αυτή έχει ακόμα μπροστά της δρόμο πολύ να διανύσει. Ο Ερντογάν φαίνεται να «αντιστέκεται» και ήδη προετοιμάζει υποστηρικτικές αντιδιαδηλώσεις.

-Μέσα στη Τουρκία υπάρχει έντονη αμφισβήτηση της εξωτερικής πολιτικής των Ερντογάν-Νταβούτογλου  η οποία έχει εξαλείψει την παράδοση της όποιας «επιτήδειας» σχετικής ημι-αυτονομίας της Τουρκίας στο διεθνές σκηνικό (όπως π.χ. οι προηγούμενες καλές σχέσεις με το Ιράν) και έχει μεταβληθεί σε ένα de facto εκτελεστή της υπερ-ατλάντειας αυτοκρατορικής στρατηγικής. Έτσι για παράδειγμα ο Ερντογάν έσπευσε πρώτος να στηρίξει την ιμπεριαλιστική παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης  όπως το ίδιο αλλά με τρόπο πολύ δραστικότερο κάνει τώρα στη Συρία. Και τούτο αδιαφορώντας παντελώς για το αντιαμερικανικό-αντιπολεμικό κλίμα που επικρατεί μέσα στη τουρκική κοινωνία καθώς αυτή στέκεται εχθρική και δεν συναινεί στην συριακή περιπέτεια της Τουρκίας. Έτσι το 68% του τουρκικού πληθυσμού είναι ενάντια σε κάθε στρατιωτική ενίσχυση των ανταρτών της Συρίας (πηγή: IFOP). Η αντίθεση αυτή εκδηλώθηκε με τις μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις όλο το προηγούμενο καιρό  κατά της τουρκικής επέμβασης στη Συρία οι οποίες αντιμετώπισαν την εκτεταμένη αστυνομική βία. Οι πιο πρόσφατες αυθόρμητες διαμαρτυρίες έλαβαν χώρα αμέσως μετά την προβοκάτσια των εγκληματικών βομβιστικών επιθέσεων με τους 177 νεκρούς (η κυβέρνηση μιλάει για 50) της 11 Μαΐου 2013 στο Ρεϊνχαλί (προβοκάτσια για την οποία ευθύνεται η Κυβέρνηση του AKP) όπου αγανακτισμένοι διαδηλωτές ζητούσαν την παραίτηση του Ερντογάν και όπου κινητοποιήθηκε ακόμα και ο στρατός ώστε να αποφευχθεί μια μεγάλης κλίμακας αντικυβερνητική εξέγερση.

-Η πρωθυπουργική συμπεριφορά του Ερντογάν ξεδιπλώνει καθ όλο το διάστημα άσκησης της κυβερνητικής διαχείρισης του AKP τα γνωρίσματα μιας ανεξέλεγκτης αυταρχικής αρχομανίας η οποία προβάλλει και επιβάλει τις επιδιώξεις της, αγνοώντας επιδεικτικά κάθε επιφύλαξη που μπορεί να διατυπώνεται μέσα στα κυβερνητικά κλιμάκια ή στο γενικότερο  θεσμικό επίπεδο (π.χ. η χρήση της μαντίλας επιβλήθηκε παρά την αρνητική γνωμοδότηση του Συνταγματικού Δικαστηρίου). Και αυτός ο ισλαμικός υπεραυταρχισμός βρίσκει την ολοκληρωτική του εκδίπλωση στη πιο  βίαιη κρατική καταστολή των σημερινών λαϊκών κινητοποιήσεων και στην γενικευμένη λογοκρισία των τουρκικών ΜΜΕ.

-Ο ισλαμικός αυταρχισμός πάει πλάι-πλάι με την εκτεταμένη διαφθορά σε όλα τα κλιμάκια του κράτους και στις συνομαδώσεις της τουρκικής ελίτ και βέβαια με το νεοφιλελεύθερο πρότυπο άσκησης της κυβερνητικής  οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Το οποίο αναπαράγει τις δομές της διευρυνόμενης κοινωνικής εισοδηματικής ανισότητας, της ανεργίας και της μεγάλης φτώχειας για ένα σημαντικό τμήμα (πάνω από το 1/4) του πληθυσμού, ενώ παράλληλα το εξωτερικό χρέος της χώρας αυξάνεται με γρήγορο ρυθμό κάθε χρόνο. Το καθεστώς του AKP  δημιουργεί μια νέα οικονομική ολιγαρχία που ελέγχει την οικονομική ζωή και βαθαίνει τις κοινωνικές αντιθέσεις. Μεταξύ αυτών οι νεόπλουτοι που κυρίως προέρχονται από την Ανατολία με αγροτική  κουλτούρα και συμπεριφορά αυτή της επιδεικτικής παρασιτικής  υπερκαταναλωτικής πολυτέλειας. Τα εκατομμύρια τούρκων πολιτών που σήμερα ζητούν την παραίτηση του Ερντογάν διατυπώνουν ταυτόχρονα την συνολική αντίθεση τους με την κατεύθυνση της πολυδιαφημισμένης ανάπτυξης της Τουρκίας.

Επίλογος

Τώρα από το κάδρο των τωρινών διαδηλώσεων και των οδομαχιών μπορεί να απουσιάζει εκκωφαντικά το πολυπληθές κουρδικό στοιχείο το οποίο κρατιέται καθηλωμένο από την πολιτική της αποστασιοποίησης του PKK (που αρκείται απλώς σε υποστηρικτικά δελτία τύπου) στα πλαίσια της εξέλιξης των τουρκο-κουρδικών διαπραγματεύσεων (και της συμμόρφωσης στις παραινέσεις της Ουάσιγκτον ;)  όμως το μέλλον δεν είναι καθόλου ευοίωνο για την ακεραιότητα της Τουρκίας. Η ανάπτυξη και η κλιμάκωση της εσωτερικής κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης, ανάμεσα στο μπλοκ που εκπροσωπεί το  AKP και τις πάσης φύσεως αντίπαλες δυνάμεις, ενυπάρχει με τον υπαρκτό κίνδυνο της διαπίδυσης και της διάχυσης της θερμής συριακής κρίσης μέσα στη Τουρκία. Και αυτό  εγκυμονεί ως ενδεχόμενο το χάος και τον γενικευμένο εμφύλιο. Ο οποίος στην περιδίνηση του μπορεί να συμπεριλάβει, εκτός την μέχρι τώρα  γνώριμη τουρκο-κουρδική σύγκρουση, την ανάπτυξη των δράσεων τζιχάντ από τα εισαγόμενα τάγματα του Ουαχαμπισμού και τις πυρκαγιές μιας ανεξέλεγκτης σύρραξης ανάμεσα στους νεοκεμαλιστές / εθνικιστές, τους δεξιούς και αριστερούς της εκκοσμίκευσης και τους Αλεβίδες από τη μια και τους φανατικούς της αυταρχικής σουνιτικής επιβολής από την άλλη.

( Γ. Κ.  9-6-2013 )

_

Η Παγκόσμια Διακυβέρνηση και η Βόρεια Κορέα

Ένα πολύ μεγάλο μέρος μέσα στις δυτικές κοινωνίες στέκεται στο τι παρουσιάζουν οι Ελίτ και τα ΜΜΕ σχετικά με την συμπεριφορά της  Βόρειας Κορέας και λιγότερο ή καθόλου στο πως οι ΗΠΑ  παρεμβαίνουν στην Κορέα.

Το «κορεάτικο πρόβλημα» ανάγεται στα αποτελέσματα του εμφυλίου πολέμου (στον οποίο επίσης ενεπλάκησαν ΗΠΑ και Κίνα)  πριν από  60 χρόνια (1950-1953). Από τότε μεταξύ των εμπολέμων δεν έχει υπογραφτεί καμιά συνθήκη ειρήνης παρά μόνο μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών. ΗΠΑ και Βόρεια Κορέα δε έχουν διπλωματικές σχέσεις. Το καθεστώς της Πιονγιάνγκ έχει αποδεχτεί να γίνουν βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση. Όμως  η  Ουάσιγκτον αποδίδοντας στη Βόρεια Κορέα «εχθρική πρόθεση» όχι μόνο αντικρούει σταθερά μια τέτοια προοπτική που να επιτρέπει μια μόνιμη ειρήνευση στη χερσόνησο αλλά με την πρόσδεση της Νότιας Κορέας καταστρώνει  διαρκώς μια προκαθορισμένη και εκτεχνικευμένη διαλεκτική αδιατάρακτης ψυχροπολεμικής σύγκρουσης  με  εντάσεις και υφέσεις στη περιοχή αυτή. Τα  διαρκή αμερικανικά απειλητικά μηνύματα με στόχο την εγκατάλειψη του βορειοκορεατικού πυρηνικού προγράμματος αποτελούν παράλληλα τον βασικό άξονα μιας κρυφής ατζέντας για την αποδιάρθρωση και πτώση του καθεστώτος της Πιονγιάνγκ.

Εκτός από την παραπάνω ειδική στόχευση η νέα στρατιωτικο-πολιτική κρίση στην κορεάτικη χερσόνησο συνιστά ένα κομβικό σημείο της υπερατλάντειας αυτοκρατορικής στρατηγικής στην ευρύτερη περιοχή του Ειρηνικού, με γνώμονα την αντιμετώπιση και εξουδετέρωση της επαπειλούμενης αποσταθεροποίησης του μονοπολικού της κόσμου από τις φιλόδοξες βλέψεις τόσο  της  κινεζικής όσο και της ρωσικής αυτοκρατορικής γεωπολιτικής. 

Όλα τα δεδομένα της παρούσας κατάστασης απλώς αναδείχνουν και πάλι τις διάφορες εφαρμογές ενός μακρόχρονου και επίμονου σχεδιασμού που περιλαμβάνει σταθερά τη περικύκλωση-εκμηδένιση της Βόρειας Κορέας (όπως επίσης του Ιράν, της Κούβας και άλλων «κρατών παριών») ώστε να επιτευχτεί ο γενικός πλανητικός μετασχηματισμός σε ένα ενιαίο σύστημα, στα πλαίσια των κυριαρχικών αρχών της παγκοσμιοποίησης. Ήτοι μια κοινή για όλους παγκόσμια οικονομική και πολιτική δομή κάτω από την ιδεολογία του μεταφιλελευθερισμού και την υπερεξουσία του χρηματοδεσποτικού δικτύου των διασυνδεδεμένων διεθνικών μεγα-τραπεζών και υπερ-εταιριών.

Ειδικότερα στο κέντρο της αμερικανικής απωανατολικής πολιτικής είναι η απομόνωση, η επαύξηση της εξωτερικής στρατιωτικής πίεσης, η παρά πέρα υπονόμευση των συνθηκών διαβίωσης των βορειοκορεατών, η  συγκρότηση  της εσωτερικής αντιπολίτευσης, δηλαδή ο  εξαναγκασμός για την αλλαγή καθεστώτος στη Βόρεια Κορέα. Το προσωπολατρικό οικογενειοκρατικό καθεστώς αυτής της χώρας είναι προϊόν ενός σταλινογενούς κρατικο-στρατιωτικού σοσιαλισμού. Όμως δεν είναι τούτο το υποτιθέμενο «Ιδιώνυμο έγκλημα» που στρατεύει ολάκερη τη τεχνο-φασιστική δειμοκρατική Δύση ενάντια του. Ούτε η Βόρεια Κορέα διαθέτει  αξιοζήλευτους φυσικούς πόρους, ζωτικούς για μια ξένη επιβουλή και κατοχή (όπως πχ αυτό συμβαίνει τώρα σε Ελλάδα-Κύπρο). Αυτό που οπωσδήποτε ενοχλεί με τρόπο απόλυτο την Εσπερία είναι το άλλο το απαράδεκτο γι αυτήν «πραγματικό έγκλημα» του εθνικού απομονωτισμού και της αυτονομίας της Βόρειας Κορέας. Μια τέτοια  ανεξέλεγκτη συμπεριφορά στέκεται εμπόδιο, λειτουργεί μολυσματικά και υποσκάπτει την υπερατλάντεια ιερή τριαδικότητα: παγκοσμιοποίηση-παγκόσμια διακυβέρνηση-παγκόσμια νέα  τάξη. Για το λόγο αυτό η Βόρεια Κορέα τίθεται στο στόχαστρο της ιμπεριαλιστικής καταπολέμησης και της καταστροφής.

Τα δυτικά ΜΜΕ της καθημερινής ολοκληρωτικής προπαγάνδας παρουσιάζουν ένα ψευδεπίγραφο «εικονικό δυναμό» του κινδύνου της  πολεμικής-πυρηνικής κλιμάκωσης, το οποίο εμφανίζεται να εδρεύει στην «άγρια – μειονεκτική - τρελή»  συμπεριφορά της Βόρεια Κορέας. Προσπαθούν να αποκρύψουν όσο πιο καλά γίνεται ότι το «αληθινό δυναμικό» που τροφοδοτεί τούτη την εξέλιξη της σύγκρουσης βρίσκεται και λειτουργεί μέσα στην Εσπερία και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ.

Ο Ομπάμα συνεχίζει τη μιλιταριστική στρατηγική του Μπους σε πλανητικό επίπεδο. Το αμερικανικό πεντάγωνο ήδη έθεσε σε εφαρμογή ένα νέο επίσημο ολοκληρωμένο οδηγό-playbook για μια σειρά τομείς της μιλιταριστικής επέμβασης όπως τις στοχευμένες δολοφονίες, την χρήση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (dromes) στα πλαίσια  «του πολέμου κατά της τρομοκρατίας», τους σχεδιασμούς απέναντι στην Βόρεια Κορέα, την Κίνα κ.ο.κ. Στον αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλιστικό προγραμματισμό για τον εκσυγχρονισμό των τακτικών μίνι-πυρηνικών όπλων (που η χρήση τους αναφέρεται στο συμβατικό θέατρο του πολέμου) κατά το 2012 καταγράφεται ποσό ύψους 10 δις δολάρια [1]. Όσον αφορά δε τα στρατηγικά  πυρηνικά όπλα προβλέπεται μέσα στα επόμενα 10 χρόνια μια εξωφρενική δαπάνη μεταξύ 352 και 392 δις δολαρίων [2].

Η απειλή του πυρηνικού ολοκαυτώματος είναι αμερικανική. ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ισραήλ  λειτουργούν διαρκώς εξαρθρωτικά για τη παγκόσμια ασφάλεια και εάν τελικά υλοποιήσουν ένα προληπτικό πυρηνικό πλήγμα σε Βόρεια Κορέα, Ιράν κ.α. τότε ταυτόχρονα θα υλοποιήσουν την πρώτη φάση του Γ΄ παγκόσμιου πολέμου.

Η Βόρεια Κορέα στριμωγμένη από μια παραπέρα κλιμάκωση δεν πρόκειται να συμβιβαστεί αλλά αντί την υποταγή, την ιμπεριαλιστική κατοχή, την ταπεινωτική παράδοση στη Νότια Κορέα, θα επιλέξει την αντίσταση με όλα τα προσφερόμενα μέσα. Στρατιωτικά εξοπλισμένη σχετικά επαρκώς μπορεί να επιφέρει ζημιογόνα πλήγματα σε βάσεις και συμμάχους των ΗΠΑ. Οι 40.000 αμερικανοί στρατιώτες στο νοτιοκορεατικό έδαφος, ή ίδια η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία είναι πρωταρχικοί στόχοι για όλα τα βορειοκορεατικά πυραυλικά συστήματα.  Οι εκτιμήσεις δε ορισμένων ότι οι αμερικανοί απλώς  για άλλη μια φορά τεστάρουν και «καταγράφουν τα αμυντικά αντανακλαστικά του βορειοκορεατικού καθεστώτος και του Κιμ Γιονγκ Ουν» ή πως «στην Κορέα πόλεμο ουδείς θα ξεκινήσει», είναι το λιγότερο ανεπαρκείς. Διότι η υπερατλάντεια αυτοκρατορία λειτουργεί παγκόσμια ως μια επιθετική,  επεκτατική,  μιλιταριστική δύναμη. Μέχρι  που θα φτάσει αυτό θα εξαρτηθεί από το εκτιμούμενο γενικότερο κόστος-όφελος και οπωσδήποτε από την πολιτικο-στρατιωτική στάση της Κίνας και της Ρωσίας. Εάν οι γεωπολιτικές αναταράξεις οδηγήσουν στην αποδιοργάνωση του συστήματος ισορροπίας των δυνάμεων σε Ειρηνικό-Άπω Ανατολή, τότε είναι πιθανό να οδηγηθούμε σε μια εκτεταμένη πολεμική αναμέτρηση η οποία είναι βέβαιο πως  θα συμπεριλάβει από τη μια μεριά τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Νότια Κορέα-Ιαπωνία  και από την άλλη την Βόρεια Κορέα αλλά και τη Κίνα.

Στη παρούσα κατάσταση οι ΗΠΑ διατυπώνουν με τρόπο σαφή και  ενεργό την συστράτευση τους προς υπεράσπιση της Σεούλ ενώ η Κίνα αν και βρίσκεται σε πολιτικο-οικονομική συμμαχία με την Πιονγιάνγκ κινείται με αυτοσυγκράτηση διότι έχει μεγάλες και επικερδής οικονομικές δοσοληψίες τόσο με τη Νότια Κορέα και βεβαίως με όλη την  Δύση. Για τούτο και πρωταρχικά επιζητεί τις διαπραγματεύσεις ειρήνευσης στην Άπω Ανατολή. Ανάλογα στέκεται και η Ρωσία στο διπλωματικό επίπεδο όπου εδώ βέβαια φαίνεται να απουσιάζει κάθε τοποθέτηση ευνοϊκή προς την Βόρεια Κορέα.

Η Κίνα όμως επιπρόσθετα φαίνεται να νοιώθει τη καυτερή ανάσα του υπερατλάντειου μιλιταρισμού και πολεμικού εξοπλισμού όπου οι πύραυλοι των ΗΠΑ εκτός της Πιονγιάνγκ σημαδεύουν το Πεκίνο. Και ενώ τυπικά ασκεί κριτική στην Πιονγκγιάνγκ για «ριψοκίνδυνη προκλητικότητα»  και «ασέβεια των παγκόσμιων επιθυμιών» ουσιαστικά την ίδια ώρα καταγγέλλει τις ΗΠΑ για επαυξημένη στρατιωτική παρουσία και ανάμειξη στη περιοχή: «Οι ΗΠΑ στέλνουν περισσότερα και προηγμένα βομβαρδιστικά και πολεμικά πλοία εξοπλισμένα με συστήματα πυραυλικής άμυνας στην Ανατολική Ασία και πραγματοποιούν μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις με τους Ασιάτες συμμάχους της σε επίδειξη ισχύος. Αυτό συνιστά κλιμάκωση και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό». Την ίδια στιγμή οι κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις αρχίζουν μεγάλες ασκήσεις στα σινο-κορεάτικα σύνορα στον ποταμό Γιαλού, στέλνοντας ένα σήμα στην κυβέρνηση Ομπάμα πως σε μια θερμή αναμέτρηση θα στηρίξουν τη Βόρεια Κορέα.

Στη περίπτωση μιας τέτοιας πολεμικής σύρραξης δεν είναι διασαφηνισμένη προς το παρόν η στάση που θα κρατούσε η Ρωσία καθώς τώρα ακολουθεί μια επαμφοτερίζουσα πολιτικο-διπλωματική τοποθέτηση με εκκλήσεις και νουθεσίες εκατέρωθεν για αυτοσυγκράτηση. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία είναι μάλλον μπερδεμένη και ανέτοιμη να οργανώσει και να προωθήσει μια αυτεξούσια ενεργητική παρουσία μεγάλης δύναμης σε αυτή την αντιπαράθεση του Ειρηνικού. Και μια τέτοια παρουσία θα μπορούσε να είναι καταρχήν υποστηρικτική για τη Βόρεια Κορέα εστιαζόμενη  πάνω στο θεμελιώδες αξίωμα «της μη ξένης  ανάμειξης και επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυριάρχου κράτους». Μια τέτοια τοποθέτηση:

-Σχετίζεται με τα κριτήρια και τους κανόνες ηθικής στο τομέα των διεθνών διακρατικών σχέσεων.

-Αποτυπώνει σε επίπεδο πραγματισμού το ίδιο το γυμνό συμφέρον της Ρωσίας που αμφισβητεί τον μονοπολισμό.  Αφορά την υποστήριξη της αρχής της εθνικής και της κρατικής κυριαρχίας μέσα στο πεδίο ενός κανονιστικού ορίζοντα που εγγυάται τη δικαιϊκή ασφάλεια προς ένα κόσμο πολυπολικό τον οποίο διεκδικεί η ρωσική γεωστρατηγική.

-Επιβάλει την ρεαλιστική αξιολόγηση του βαθμού σοβαρότητας, δυναμικότητας και κραταιότητας της ρωσικής γεωπολιτικής και την επίτευξη του σεβασμού από τις άλλες πλανητικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα κλπ).

-Και τέλος ας σημειωθεί ότι από τα πράγματα αυτή η σύγκρουση συμπεριλαμβάνει τη συνορεύουσα ρωσική γεωγραφία de facto. Διότι απλούστατα η  Σονμπόνγκ είναι δίπλα  στο Βλαδιβοστόκ.

Μια επίθεση στη Βόρεια Κορέα δεν θα ήταν απλώς μια επέμβαση απέναντι σε ένα καθεστώς. Θα ήταν ιμπεριαλιστικός νεοταξικός πόλεμος απέναντι σε ένα λαό ο οποίος με αξιοπρέπεια αρνείται να υποταχτεί στις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Θα ήταν ιμπεριαλιστικός νεοταξικός πόλεμος απέναντι σε ένα έθνος που αμφισβητεί την υπερατλάντεια «αυτοκρατορία του κακού».

Για τούτο θα ήταν μια επίθεση απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

info

[1]-US Department of Defence, Case Independent CostAssessment for B61 LEP, Washington-July 13, 2012

[2]-STIMSON-Russell Rumbaugh and Nathan Cohn, Resolving Ambiguity: Costing Nuclear Weapons  -June 2012

( Γ.Κ.  13-4-2013 )

_

ΕΥΡΩ-ΑΤΤΙΛΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (Αναδιάταξη)

Το οικονομικο-πολεμικό κατακτητικό πρόγραμμα της Χρηματοδεσποτείας στο πρώτο στάδιο μετέτρεψε την Ελλάδα σε κρανίου τόπο, σε ένα κατεστραμμένο Οιονεί Προτεκτοράτο.

Τώρα στο δεύτερο στάδιο εξαπολύεται η στρατηγική εισβολής-άλωσης στην πολύπαθη Κύπρο. Το Euro Group πήρε αποφάσεις ομόφωνες. Mε την αγαστή συνεργασία και συμφωνία της κυπριακής και της ελληνικής κυβέρνησης και των δυο Υπουργών Οικονομικών. Εδώ λοιπόν έχουμε για άλλη μια φορά πράξεις εσχάτης προδοσίας.

 

Το γερμανοκρατούμενο Euro Group  πρόκρινε μια «λύση» για την Κύπρο (της οποίας το πρόβλημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό της Ελλάδας) που σε μια πρώτη ανάγνωση φαίνεται να  αποκαλύπτει την πιο «ανεύθυνη»  εποπτική απόφαση που έχει παρθεί ιστορικά  από την εποχή του 1930. Και αυτό αφορά την ανατίναξη του βασικού πυλώνα πάνω στον οποίο βασίζεται η λειτουργία του ευρωπαϊκού και γενικότερα του δυτικού τραπεζικού συστήματος: Η  «ασφάλεια των καταθέσεων» σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση  δίνει τη θέση της τώρα στον «εφιάλτη της κατάσχεσης». Όμως τελικά δεν πρόκειται για καμιά συστημική εποπτική ανευθυνότητα. Απλώς το γεγονός αυτό αποτυπώνει ότι μόλις μπήκαμε στην καινούργια περίοδο της δουλοπαροικίας χρέους η οποία είναι θεμελιώδες συστατικό  του χρηματοδεσποτικού συστήματος υπερεκμετάλλευσης. Το χρέος παγκόσμια υπερβαίνει κατά πολύ το σύνολο των τραπεζικών καταθέσεων. Το σύστημα μπλεγμένο στην ίδια του την κυρίαρχη αντίφαση ότι πλέον είναι  ανέφικτη μια παραπέρα  προχωρημένη επέκταση των χρηματοοικονομικών αγορών, είναι αδύνατη η διευρυμένη αναπαραγωγή της συμβολικής οικονομίας δανεισμού - η ανεμπόδιστη διαρκής συσσώρευση νέου πρόσθετου  ιδιωτικού και δημόσιου χρέους  και η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση του - αποφασίζει να προσφύγει στην στρατηγική της δήμευσης.

Η Κύπρος είναι το πρώτο πειραματόζωο  αυτής της πολιτικής της κατάσχεσης, της νέας περιόδου λεηλασίας των κοινωνιών από τους banksters υπό το πρόσχημα της χρηματοδότησης των «σχεδίων οικονομικής  διάσωσης» .  Τώρα πλέον παντού στη Δύση και όχι μόνο,  οι λαϊκές αποταμιεύσεις με τη σειρά τους  θα  υπάγονται σε μια θεσπισμένη διαδικασία καταλήστευσης  από τους νεοφεουδάρχες άρχοντες του χρήματος. Ειδικότερα η καθημερινή τεχνοφασιστική προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ελίτ και των ΜΜΕ για «πορεία επίλυσης της κρίσης της Ευρωζώνης» είναι ένα άπειρο ΤΙΠΟΤΑ. Που στο κέντρο του εγκαταστάθηκε το νέο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ανά πάσα στιγμή στις αποταμιεύσεις στην  Ευρώπη  επικρέμαται η δαμόκλειος σπάθη της γκανγκστερικής δήμευσης τους. Τούτη η  εξέλιξη όμως δεν μπορεί παρά να παράγει με τη σειρά της τις  καινούργιες αντιφάσεις. Δίχως εγγυήσεις πια, αρκετοί θα σπεύσουν να  αποσύρουν τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες. Αυτές λόγω της μεγάλης απώλειας κεφαλαίων θα εξαναγκαστούν να αντιδράσουν προσφεύγοντας στη πώληση περιουσιακών στοιχείων με στόχο τη διάσωση τους. Όμως το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα με επίπεδα μόχλευσης γύρω στα 26 προς 1 (διπλάσια των ΗΠΑ)  δεν διαθέτει επιπλέον κεφάλαια και ήδη στέκεται μετέωρο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βαδίζει προς μια τραπεζική και συνολική συστημική κατάρρευση.

Η επιλογή της Κύπρου ως το νέο πειραματόζωο της Χρηματοδεσποτείας επιπρόσθετα ενέχει:

α) Μια γεωοικονομική διάσταση. Να δεχτεί καίριο πλήγμα ως χρηματοοικονομικό κέντρο και  εν δυνάμει ενεργειακό κέντρο (προοπτική εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων). Να υποχρεωθούν σε απομάκρυνση τα ρωσικά κεφάλαια αναζητώντας αλλού καταφύγιο ώστε να συρρικνωθεί η όποια Ρωσική επιρροή στη Μεγαλόνησο.

β) Μια γεωπολιτική διάσταση. Να μπλοκαριστεί στρατηγικά οποιαδήποτε προοπτική διασύνδεσης του Ελληνισμού (Κύπρος, Ελλάδα) με τον ρωσικό παράγοντα ο οποίος αναβαθμίζει ταχύτατα την γενικότερη παρουσία του στην Ανατολική Μεσόγειο.  

Είναι δε  ηλίου φαεινότερο πως σε Ελλάδα - Κύπρο,  κανένα «λαϊκό» ή «ενιαίο» μέτωπο σύγκρουσης των ψευτο-αντιμνημονιακών κομματικών φορέων δεν πρόκειται να διαμορφωθεί (πέρα από τον ξεδιάντροπα επαναλαμβανόμενο επικοινωνιακό δημαγωγικό πολιτικάντικο κριτικισμό τους) και να αντιπαρατεθεί με πραγματικούς μαχητικούς όρους απέναντι στον υπερατλαντικό ιμπεριαλισμό. Οι ηγεσίες αυτών των ποδηγετημένων φορέων είναι τα ενεργούμενα υποστηρίγματα των banksters, των υπερατλάντειων και των εγχωρίων νεοφεουδαρχικών συμμοριών του χρήματος, τα εκφυλισμένα πιστά σκυλιά του νέου δωσιλογισμού της υποταγής απέναντι στον διεθνή σιωνισμό, τον ευρωατλαντισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη.

Η πορεία προς την Ολοκλήρωση του νεοαποικιοκρατικού σχεδίου της Υπερ- Ατλάντειας Αυτοκρατορίας είναι συνυφασμένη με τον κεντρικό σκοπό της θανατηφόρας εκμηδένισης του ίδιου του Ελληνισμού. Απέναντι σε αυτή την μέγιστη υπαρξιακή απειλή ένα ενοποιημένο εθνικό - λαϊκό κίνημα απελευθέρωσης μπορεί να προκύψει πάνω στη βάση μιας νέας μαζικής συλλογικής αυτοσυνείδησης ενώ προϋποθέτει πρωταρχικά την χειραφέτηση και την αυτοτελή υποκειμενική αναδιοργάνωση των λαϊκών δυνάμεων, σαρώνοντας την κοινοβουλευτική δικτατορία του μνημονιακού μπλοκ εξουσίας αλλά και την παγίδα των προσεταιρισμένων ηγεσιών του «αντιμνημονιακού» δωσιλογισμού. Σε αλληλεπίδραση με την ανυποχώρητη κινητοποίηση για την επίτευξη των αντικειμενικών όρων της ανασυγκρότησης του Ελληνισμού, με πρωταρχικούς την μονομερή έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την άρνηση πληρωμής του τοκογλυφικού χρέους, την ακύρωση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων κλπ καθώς και τον γεωπολιτικό και γεωοικονομικό στρατηγικό αναπροσανατολισμό Ελλάδας και Κύπρου.

Γ. Κ.  16-3-2013

_

Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 3:Μια Νέα Μεγάλη Ιδέα για τον 21ο Αιώνα

Επιφυλακτικότητα

Ποιες είναι οι ζωτικές προϋποθέσεις γα την κατάλυση του καθεστώτος εσωτερικής κατοχής και του συστήματος της χρηματοδεσποτείας στη χώρα; Αυτές δεν μπορεί να ανάγονται, όπως επιδιώκει η κοινοβουλευτική αριστερά, στην προσμονή της κυβερνητικής αλλαγής δια μέσου ενός κοινοβουλευτικού ρεφορμισμού που έχει φτάσει στο σημείο του νέου δωσιλογισμού. Ούτε στην ακολουθία των μεμονωμένων, σποραδικών αντιστάσεων τις οποίες πρόκρινε ως υποκατάστατο και ανήγειρε πάνω στα ερείπια του μαζικού κινήματος των Αγανακτισμένων  η παρακμιακή αριστερά. Με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού να συσσωρεύει ένα γιγάντιο βραδυφλεγές εκρηκτικό απόθεμα απογοήτευσης και οργής και να παρακολουθεί επιφυλακτικά την διαρκή διαλεκτική των αναποτελεσματικών αποσπασματικών αγώνων και της καθεστωτικής ανασύνταξης.

Αυτή η επιφυλακτικότητα του λαού έχει πολλές όψεις που αντικειμενικά πηγάζουν από:

-Την δραστικότητα και τις συνέπειες του ολοκληρωτικού ταξικού ψυχολογικού πολέμου που η ολιγαρχία της αποικιοποιημένης χώρας μας εξαπολύει αδιάλειπτα απέναντι στο λαό, των μέσων και των μεθόδων της τρομοκρατικής τεχνοφασιστικής χειραγώγησης και του αφοπλισμού των πολιτών. Η στόχευση της είναι το τσάκισμα της λαϊκής θέλησης, η καλλιέργεια μιας μαζικής ψυχολογίας ήττας και η βαθειά μετάλλαξη των κοινωνικών προσώπων  σε α-νόητα άτομα που ιδιωτεύουν ως «πειραματόζωα ποντίκια μέσα στο κλουβί». Η ελίτ για να αποφύγει την οργανωμένη, ενωμένη και καθολική μαζική λαϊκή εξέγερση ενάντια της καλλιεργεί όλες τις προϋποθέσεις για την όξυνση των αντιθέσεων μέσα στο λαό, είναι σπορέας των καθημερινών κοινωνικών «μοριακών εμφυλίων» προσβλέποντας ο ένας να  καταπολεμά τον άλλον. Εξυφαίνει τον χαώδη διαιρετικό κοινωνικό κατακερματισμό.

-Την αποπροσανατολιστική επίδραση που ασκούν ακόμα μέσα στη κοινωνία τα προνομιούχα της στρώματα που διασυνδέουν τα συμφέροντα και τα προνόμια τους με την πλήρη πρόσδεση και απορρόφηση της χώρας μας από τις δομές της δυτικής  μεταφιλελεύθερης υπερπαγκοσμιοποίησης την  Ε.Ε./Ε.Ζ.

-Την αυτιστική απάθεια των σχετικά «εξασφαλισμένων» τμημάτων της κοινωνίας ήτοι των εχόντων ακόμα κάποιους όρους για απασχόληση και υλική επιβίωση.

-Την αδράνεια σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό που διαπιστώνεται από τα ανεξασφάλιστα μεγάλα τμήματα της κοινωνίας τα οποία στέκονται τώρα μετέωρα και ανήμπορα μπροστά στην καθολική συντριβή των βιοτικών και εργασιακών τους όρων μέσα στη κοινωνική άβυσσο που έχουν πεταχτεί.

Όμως αυτό που σε μέγιστο βαθμό υπερκαθορίζει και αναπαράγει την επιφυλακτικότητα είναι ο συνδυασμός ορισμένων κρίσιμων συντελεστών που ανάγονται στο υποκειμενικό επίπεδο:

α) Ο πρώτος αφορά την δομική και στρατηγική αναξιοπιστία και μόνιμη ανικανότητα συνολικά της οργανωμένης αριστεράς να αναταχθεί ως φάρος- οδηγός  πολιτικής διεύθυνσης, ιδεολογικής έμπνευσης και κοινωνικής χειραφέτησης.

β) Ο δεύτερος κατά συνέπεια αφορά την απουσία ενός κύματος ισχυρής κοινωνικής βούλησης και πίστης για την δυνατότητα μιας επιτυχημένης μαζικής επαναστατικής ρήξης με το καθεστώς ενόσω ταυτόχρονα υπάρχει εμπεδωμένη η λαϊκή επίγνωση και η αποδοχή της αναγκαιότητας για μια τέτοια ρήξη.

γ) Ο τρίτος αφορά την έλλειψη αυτοθεώρησης ήτοι συνεκτικού «πνεύματος» και «νοήματος» με το οποίο να σημασιοδοτούνται, να ενοποιούνται και να  ερμηνεύονται οι πράξεις και οι αγώνες. Να αυτοαξιοποιούνται μέσα σε μια καθολική στρατηγική προοπτική.

Τι χρειαζόμαστε κατά προτεραιότητα

1.-Χρειαζόμαστε μια διαφορετική προσωπική στάση. Να κατανοήσουμε καλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε,  την πληρότητα, δραστικότητα και παγκοσμιότητα της γλώσσας μας, το ίδιο μας το παρελθόν. Διαφορετικά κινδυνεύουμε όχι μόνο να εκπέσουμε από την ιδιότητα του Πολίτη σε αυτήν του Ιδιώτη (του Ηλιθίου-Idiot) αλλά το χειρότερο να εκμηδενιστούμε ως υπάρξεις από τον ανελέητο οδοστρωτήρα της μνήμης τον οποίο οδηγεί η «συνωστισμένη» πέμπτη φάλαγγα του αποδομητικού οικουμενισμού. Να προασπίζουμε λοιπόν τα θεμελιώδη της ιστορίας μας αλλά επίσης να συμμετέχουμε διαρκώς στις διεργασίες αυτής της ιστορίας  δηλαδή στις προϋποθέσεις της ύπαρξης και της συνύπαρξης, της ζωής μας. Αντί να αποστασιοποιούμαστε και να την εγκαταλείπουμε στο έλεος της «κοινωνικής μηχανικής» των εκμεταλλευτικών καταστροφικών και δολοφονικών επικυρίαρχων δυνάμεων.

Να αποδεχτούμε ως πρωτεύουσα αξία και αρετή μας την συνεισφορά μας στην μεταβολή της πορείας, του ρου της ιστορίας. Μαθαίνοντας όμως να ξεχωρίζουμε την  αυθεντική «ξεκάθαρη αλλαγή»  από την μεταμφιεσμένη  «σκοτεινή αλλαγή» ή την  «γκρίζα αλλαγή». Να υποψιαστούμε ότι πρέπει να κάνουμε ηράκλειο αγώνα για την εκτροπή του ρου της ιστορίας. Για την μεγάλη εκκαθάριση της «κόπρου του Αυγείου». Ενάντια στις «ιερές»  εγωκεντρικές κατακτητικές αρχές της νεωτερικότητας δηλαδή  της «εξέλιξης», της «προόδου», της προκρούστειας τυραννίας του «μέλλοντος». Να απελευθερώσουμε τον κοινωνικό μας χρόνο από την περιοριστική γραμμική επίδραση  παρελθόν=>παρόν=>μέλλον. Να αντιστρέψουμε την εξέλιξη και να αναδιοργανώσουμε τον  κοινωνικό  μας χρόνο με βάση την δυναμική πολύπλοκη αλληλεπίδραση ανάμεσα σε παρελθόν<=> παρόν<=>μέλλον. Που  κέντρο της θα έχει το ίδιο το Παρόν. Η «σωτηρία» δεν βρίσκεται μέσα στο μέλλον αλλά μόνο μέσα στο παρόν και για το λόγο τούτο πρέπει να «εξορυχτεί». Αυτό εκτός των άλλων θα πει να περάσουμε στην αυτοαξιολόγηση για τον δικό μας θετικό ή  αρνητικό παρελθόντα ρόλο που συνέδραμε σε τούτο το παρόν. Άρα να επανασυνδεθούμε με αυτό με βάση όχι την «Δικαιολογητική» αλλά την Πολιτική.

2.-Χρειαζόμαστε μια άλλη θέαση των πλανητικών αγώνων. Σημαντικό προς τούτο είναι να κάνουμε σωστή διάγνωση της φάσης των μακρών κυμάτων του παγκόσμιου πολιτικού κύκλου. Ο κύκλος αυτός έχει ήδη τεθεί σε τροχιά ανόδου με πιθανότητα κορύφωσης του κοντά στο «έτος ορόσημο». Αυτό το έτος- ορόσημο έχει δύο όψεις:

α) Η πρώτη όψη του είναι  η κωμική: Η γερμανο-ευρωπαϊκή ελίτ προσβλέπει στην ανάπτυξη της με το  σχέδιο «Ευρώπη 2020». Σε συγχορδία μαζί της και η  δική μας Τρόικα με την γελοιογραφική μνημονιακή στατιστική της θέτει το 2020 ως εκείνο το έτος που το «στόμα του φιδιού θα αρπάξει την ουρά του» δηλαδή εκεί που το  χρέος υποτίθεται θα  ξαναφτάσει στο ίδιο ποσοστό με εκείνο της εκκίνησης του αποικιοκρατικού προγράμματος.

β) Η δεύτερη όψη του είναι  η σοβαρή: Διότι εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο το σύστημα της Δύσης ένα νέο ανοδικό κύμα κοινωνικής σύγκρουσης που κυοφορεί την γενική εξέγερση είναι ήδη καθ' οδό. Οι κοινωνικές βάσεις τούτης της γέννας είναι πολλές με σημαντικότερες:

i) Την μαζική καταστροφή και την πληβειοποίηση του πολυπληθούς δυναμικού  των μικρομεσαίων στρωμάτων.

ii) Το μεγάλο πλεόνασμα των αποφοίτων νέων δίχως καμιά προοπτική απασχόλησης.

iii) Την αλληλουχία της πελώριας κοινωνικής ανισότητας στις σχέσεις κατανομής και του τέλους της εργασίας. Την εκρηκτική αλληλεπίδραση απόλυτης εξαθλίωσης και γιγάντιας ανεργίας.

Η δεκαετία που διανύουμε είναι λοιπόν μια εποχή κλιμάκωσης. Μεγάλων Πολέμων και Μεγάλων Εξεγέρσεων. Εάν οι «γιορτές έναρξης»  ήταν για παράδειγμα ο αραβικός ξεσηκωμός είναι βέβαιο πως οι «γιορτές λήξης» θα διαδραματίζονται κάτω από τον μεγάλο σαρωτικό ξεσηκωμό μέσα στην ίδια την Δυτική Περιοχή. Μέσα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ με κορύφωση κοντά στο «έτος ορόσημο» το  2020.

3.-Χρειαζόμαστε μια κατάλληλη «μεγα-μηχανή» αγώνα. Με βάση την προηγούμενη θέση και μπροστά στο γήρας και την ακαταλληλότητα των ιστορικών οργανωτικών μορφών νομίζουμε ότι στα αμέσως επόμενα χρόνια η αντικειμενική τάση θα είναι  η επαυξημένη κοινωνικοπολιτική ζήτηση και παραγωγή των όρων για μια «νέου τύπου» μαχόμενη Υποκειμενικότητα. Ειδικότερα στη χώρα μας χρειαζόμαστε μια αποτελεσματική ιδεολογικο-πολιτική οργάνωση του απελευθερωτικού αγώνα. Μέσω της οποίας να πολεμήσουμε αποτελεσματικά την σύγχρονη Τριπλή Κατοχή της Ελλάδας:

α) Κατοχή των δυτικών «μεγάλων δυνάμεων».

β) Κατοχή της τοπικής κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας.

γ) Κατοχή των στιφών της αλλογενούς λαθρομετανάστευσης.

Πέρα από τα ψευδο-δημοκρατικά αντιπροσωπευτικά είδωλα των ανόητων φαντασιώσεων για την διαμόρφωση της υποκειμενικότητας ποια μπορεί να είναι αυτή η «μηχανή» διεξαγωγής της αντισυστημικής σύγκρουσης που θα  επιχειρήσει και θα κατορθώσει να γυρίσει τον τροχό της ιστορίας και να επιφέρει τη δυναμική της κίνηση, ανακόπτοντας την θανατερή κάθοδο της χώρας και να την οδηγήσει σε μια αναστροφή  δημιουργικής ανόδου; Για την εθνικοαπελευθερωτική - κοινωνικοαπελευθερωτική  πολιτική μια τέτοια πολιτική «μηχανή» δεν μπορεί να είναι ένα νέο ΕΑΜ καθώς εκείνο τότε  αντιστεκόταν στην εξωτερική στρατιωτική κατάκτηση και  βασιζόταν στο ηγεμονικό κομμουνιστικό του κέντρο, το ΚΚΕ της περιόδου κατοχής. Ούτε βέβαια ένα συνασπισμένο οργανωτικό «καρτέλ» ένα  συνολικό ομόσπονδο «μέτωπο» των επί μέρους σημερινών αυτοτελών οργανώσεων οι οποίες αξιολογούν την αλληλεξάρτηση του «Όλου» και του «Μερικού» με τρόπο αυτοαναφερόμενο, πάντα υπέρ του δεύτερου (δηλαδή του εαυτού τους, του «χαρακτήρα», των «θέσεων» και της «γραμμής» τους)  κάτω από την γενική θέαση και πρακτική πολιτική της αυτοκεντρικής καθολικής επικράτησης της κάθε μιας ομάδας απέναντι στις άλλες.

Για μια ελπιδοφόρα ιστορική δυναμική για το λαό και τη χώρα μεταξύ των άλλων βασικών παραγόντων συμβολής σήμερα αποτελεί η κατά προτεραιότητα αυταξία, η αξιογόνα ανάπτυξη και η υποκειμενική κεφαλαιοποίηση της «Αλληλεγγύης». Η ιδεολογικο-πολιτική οικοδόμηση των τριών βαθμίδων της κλίμακας της συλλογικής αλληλεγγύης σε πατριωτική-κοινωνική-πολιτισμική απελευθερωτική βάση: α) Αλληλεγγύη Επιβίωσης μέσα στο λαό – β) Αλληλεγγύη Αγώνα των δικτύων του νέου λαϊκού κινήματος- γ) Αλληλεγγύη Αφοσίωσης του «Οδηγητικού Πυρήνα».

 Ως προς το (γ) σημείο, η ιστορία της ανθρωπότητας μας διδάσκει ότι σε πολύ κρίσιμες καμπές για την επιβίωση μιας κοινότητας, η αλματική  κίνηση προς τα μπρος του λαού μπορεί να κατορθωθεί μόνο εάν  μια ομάδα εξυψωθεί ως μαχόμενη «αριστο-κρατία» του νοήματος και της αρετής (όχι της καταγωγής αίματος) και εισέλθει μέσα στην περιοχή της έσχατης στράτευσης. Προσφέροντας μια ηθικο-πνευματική και πολιτική ηγεσία, μια αποφασισμένη ανιδιοτελή πρωτοπορία η οποία επιτυγχάνει μεταξύ των μελών της ένα ακατάλυτο ζωοποιό δυναμικό συνεκτικό δεσμό. Μια ακατανίκητη αλληλοϋποστήριξη (=απόλυτη αμοιβαία αφοσίωση) δηλαδή μια κοινή ταυτότητα με άξονα την στρατευμένη βούληση να πρωταγωνιστήσουν και να καταπολεμήσουν τον εχθρό ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί για την ευρύτερη κοινότητα. Για μας στη σημερινή Ελλάδα η δημιουργία ενός τέτοιου οδηγητικού Κέντρου ακατάλυτης Αλληλεγγύης θα πρέπει να πατάει σε ορισμένες δυνατές προϋποθέσεις. Πρώτον στην «ιερότητα του Σκοπού».  Δεύτερον ο Σκοπός δεν αγιάζει τα Μέσα. Για τούτο θα πρέπει να έχουμε επίγνωση της τραγικότητας της δυαδικής τους φύσης. Τρίτον στην αδιαπραγμάτευτη εσωτερική λειτουργική  Δημοκρατία, όχι ως μια μορφή τυπικής θέσμισης με τους  μεγάλους και μικρούς δημαγωγούς και  τους καταχραστές της, αλλά ως ζώσα  ουσία νοήματος. Εντός της περιοχής του «λόγον διδόναι», της «ισηγορίας», «ισονομίας» και «ισοκρατίας». Και είναι αυτό που θα εμπνεύσει την πλειοψηφία του λαού να ακολουθήσει. Και  ένα  τμήμα αυτού του λαού, υψηλής συνείδησης, οργάνωσης και κινητοποίησης να σηκώσει στους ώμους του το δυσβάστακτο φορτίο των μεγάλων μαχών της απελευθερωτικής προσπάθειας.

4.-Χρειαζόμαστε μια νέα αυτοεπίγνωση. Στη βάση της πρέπει να είναι η συνειδητοποίηση πως έχουμε περάσει την Εποχή της Παρασιτικής  Ηδονοθηρίας και έχουμε εισέλθει στην Εποχή της Επιβίωσης και της Οδύνης. Στο επιστέγασμα της πρέπει να είναι η κατανόηση ενός κομβικού σημείου. Ότι εάν η λαϊκή πλειοψηφία, όλοι μαζί σε μια στιγμή εξέλθουμε από την δηλητηριώδη ψευδο-ασφάλεια του ιδιωτικού ή τις σποραδικές  χειραγωγημένες αντιδράσεις και ξεσπάσουμε ταυτόχρονα την προσωπική οργή μέσα στην «οργισμένη περιοχή» του συλλογικού, καταλαμβάνοντας πόλεις και χωριά, πλατείες και δρόμους της χώρας με αποφασιστικότητα και διάρκεια σε μια μεγάλης κλίμακας αναμέτρηση με το ολιγαρχικό αποικιοκρατικό καθεστώς αυτό είναι απολύτως βέβαιο πως θα συντριβεί.

5.-Χρειαζόμαστε ένα νέο «νόημα για την αλήθεια». Που με αυτό να καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά τον φιλελευθερισμό (τον νεοφιλελευθερισμό και τον σοσιαλφιλελευθερισμό). Με το οποίο να μπορέσουμε να χειραφετηθούμε και να υπερβούμε τις ηττημένες από αυτόν, γερασμένες παραδοσιακές ιδεολογίες του εθνικοσοσιαλισμού και του σοσιαλισμού. Αφού όμως πρώτα παρακρατήσουμε και αξιοποιήσουμε πρωτευόντως το θεμελιώδες «ζωοποιό πνεύμα» του σοσιαλισμού (αρχές της κοινωνικής ισότητας και του πολέμου στον φιλελευθερισμό) καθώς και όσα θετικά στοιχεία εμφιλοχώρησαν δευτερευόντως και με τρόπο στρεβλωτικό μέσα στον εθνικοσοσιαλισμό (η αρχή του έθνους).  Χρειαζόμαστε λοιπόν μια Νέα Μεγάλη Ιδέα ώστε να ανασυνθέσουμε να νοηματοδοτήσουμε και να μεγαλώσουμε την κοινωνική, εθνική και γεωπολιτική θέαση και προοπτική του ελληνισμού.

Σκέψεις σχετικά με τους μεταβατικούς στόχους του αγώνα για  εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

Εδώ δεν έχει σημασία  μια υποκειμενιστική αναλυτική παράθεση ενός μακρού καταλόγου με εξειδικευμένους βραχυχρόνιους και μακροχρόνιους στόχους και μέτρα. Αυτό που κατ΄ αρχήν χρειαζόμαστε  είναι ο γενικός προσανατολισμός του αγώνα και προς τούτο ένας βοηθητικός  μεταβατικός πλοηγός. Διότι σε τελική ανάλυση το κυρίαρχο πεδίο διαμόρφωσης και αξιολόγησης ενός αναλυτικού σχεδιαγράμματος για τον εθνικό και κοινωνικό απελευθερωτικό μετασχηματισμό μπορεί να είναι μόνον οι ίδιες οι συνθετικές παραγωγικές και νομιμοποιητικές διαδικασίες και προσπάθειες μέσα στη λειτουργία του  λαϊκού κινήματος.

-Στην κοινωνική σφαίρα

Στην κοινωνικο-οικονομική σφαίρα η ελληνική κοινωνία πρέπει για την επιβίωση και την απελευθέρωση της να απαλλαγεί από την εξουσία της διεθνούς χρηματοδεσποτείας και της εγχώριας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας. Να θέσει τις βάσεις της απεξάρτησης της από τις εξαρθρωτικές δομές της άνισης ανάπτυξης μέσα στο σύστημα του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Προς τούτο και για να εκπληρωθεί η αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας στην κοινωνικο-οικονομική περιοχή  ο λαός μας πρέπει να αποκτήσει την απόλυτη πρόσβαση, τον έλεγχο και την αυτοδυναμία  σε 5 βασικούς τομείς: ι) την διατροφή ii) την ενέργεια  iii) την υψηλή τεχνολογία (κυρίως μέσω της εγχώριας «φαιάς ουσίας»)  iv) τα στρατηγικά μέσα παραγωγής και διανομής v) το χρήμα / την χρηματοδοτική πίστη .

Στην πρώτη φάση αυτής της τιτάνιας προσπάθειας περιλαμβάνονται:  α) η έξοδος από την Ε.Ε / ΟΝΕ, η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα την Δραχμή – και η άσκηση μιας  αυτοδύναμης οικονομικής πολιτικής (νομισματική, συναλλαγματική, δημοσιονομική, έλεγχοι).  β) η  μη αναγνώριση - και η  άμεση μονομερή παύση πληρωμών του τοκογλυφικού Χρέους - η ακύρωση των μνημονίων, δανειακών συμβάσεων, εφαρμοστικών νόμων. γ) η άμεση καταγραφή στο Δημόσιο Λογιστικό των γερμανικών πολεμικών οφειλών (επανορθώσεων προς το δημόσιο και αποζημιώσεων προς τους πολίτες) ως άμεσων απαιτήσεων της Ελλάδας έναντι της Γερμανίας. Να σημεωθεί ότι το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα εκτιμά το σύνολο των γερμανικών υποχρεώσεων, προς το Δημόσιο, σε 1 τρις και 200 δις ευρώ! (ενημέρωση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων στις 27 Ιουλίου 2011).  δ) η  χρηματοπιστωτική αναδιάρθρωση και η κρατικοποίηση των σημαντικότερων τραπεζών (στην ιδιωτική Τράπεζα της Ελλάδας η συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου είναι 8,93% !) για να επιτευχθεί ο ελληνικός δημόσιος έλεγχος στην εκτύπωση/κυκλοφορία του χρήματος, στη πίστη και στη διαχείριση/διακίνηση των κεφαλαίων. ε) η κοινωνικοποίηση όσων οικονομικών μονάδων είναι στρατηγικής σημασίας για την επιβίωση του λαού και την αυτοδύναμη και ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας. στ) η καθολική αντικλεπτοκρατική και ουσιαστική άμεση προοδευτική φορολόγηση των εισοδημάτων καθώς και της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας σε συνδυασμό με την επιβολή αποτελεσματικού γενικού κοινωνικού ελέγχου  «πόθεν έσχες» τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (τραπεζικοί λογαριασμοί,  ακίνητα κλπ). Ιδιαίτερη μέριμνα για την  επί των εσόδων (και όχι επί των κερδών)  ουσιαστική φορολόγηση των πολυεθνικών εταιριών (ισχυρότερα αυτών του τριτογενή τομέα) και βέβαια των ασύδοτων εφοπλιστών που τυγχάνουν πλήρους φορολογικής ασυλίας. ζ) η προσπάθεια επαύξησης των δημοσίων εσόδων με την ορθολογική και ισορροπημένη εθνική αξιοποίηση του τεράστιου ιστορικού, πολιτισμικού, περιβαλλοντικού και φυσικού πλούτου της χώρας. ( i. Της αστείρευτης «πλουτοπαραγωγικής μας πηγής» που ονομάζεται αρχαία και βυζαντινή ιστορική και πολιτισμική κληρονομία η οποία έχει κεντρική πλανητική σπουδαιότητα - ii. του φυσικού και οικιστικού μας περιβάλλοντος που είναι σπάνιας και μοναδικής ομορφιάς - iii. των παραγωγικών ορυκτών (μεταλλεύματα, χρυσός, όσμιο, ουράνιο κλπ) και ενεργειακών  πόρων (ηλιακή ενέργεια, υδρογονάνθρακες κλπ ). η) η ανάταξη όλου του  συστήματος ασφάλισης, υγείας, παιδείας κλπ που θα υπηρετεί το λαό στη βάση ενός αντικλεπτικού, ορθολογικού δημόσιου χαρακτήρα. θ) τα προηγούμενα θα στηριχθούν από μια νέα παραγωγική δημοκρατική κοινωνική  συμμαχία ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης, ισόρροπης και ολοκληρωμένης οικονομικής ανάπτυξης. Εδώ το βάρος δίνεται στην τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα, στον αντιπαρασιτικό δυναμισμό εμπορίου και  υπηρεσιών και σε τούτο το έδαφος η επιλεκτική πρόκριση όσων χρήσιμων εισροών επενδύσεων θα εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί του άχρηστου πλαστού σχηματισμού κεφαλαίου κυρίως στον τριτογενή τομέα που προωθεί η  ΕΕ/ΟΝΕ. Να σημειώσουμε εδώ ότι στη προσπάθεια της η Ελλάδα να αποκτήσει αγροτική παραγωγική αυτάρκεια πρέπει κατά προτεραιότητα μεταξύ των άλλων να εξασφαλίσει:  i. την οργανωμένη ανάπτυξη  Δημόσιας Τράπεζας-Κυβωτού Σπόρων (δηλαδή γενετικού υλικού της ελληνικής βιοποικιλότητας) που να μπορεί να παρεμβαίνει ενεργά και να καλύπτει την ζήτηση των αγροτικών επαγγελματικών αλλά και των ερασιτεχνικών καλλιεργειών –ii. την απαλλαγή της χώρας γενικότερα από τον έλεγχο των ξένων αγροτοβιομηχανικών πολυεθνικών και  βιοτεχνολογικών μεγαεταιριών.

Στην κοινωνικο-πολιτική σφαίρα: α) την εκδίωξη από τον θώκο της κρατικής εξουσίας των πολιτικών κυβερνητικών εντολοδόχων διαχειριστών της διάλυσης της χώρας καθώς και  την συντριβή όλων των διαπλεγμένων με  την διεθνή χρηματοδεσποτεία και τοπική ολιγαρχία συσπειρώσεων και δικτυώσεων όπου απεργάζονται τις εναλλακτικές μονοκομματικές, συμμαχικές, οικουμενικές κ.ο.κ. μορφές της αποικιοποίησης και της κατοχής. β) την παραδειγματική τιμωρία των αξιόμεμπτων συνωμοτών προδοτών  της κατάκτησης, της καταλήστευσης και της καταστροφής της Ελλάδας από τα δυτικά τοκογλυφικά κέντρα, τις μεγατράπεζες, τις πολυεθνικές και τους ντόπιους ολιγάρχες συνεταίρους τους  γ) την αναδιοργάνωση των δομών και των λειτουργιών όλων των βαθμίδων και τομέων του κράτους κάτω από εθνικό-λαϊκό έλεγχο, κατακαίοντας παράλληλα τις ανήθικες, ανομικές και τελικά αντεθνικές συσπειρώσεις και πρακτικές της διαπλοκής και της διαφθοράς - την κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης όλων των κομμάτων, των ΜΚΟ κλπ καθώς και των πάσης φύσεως  χαριστικών παροχών και μεταβιβάσεων στις οικονομικές, εκδοτικές, πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτιστικές ελίτ. δ) την επιβολή της αυθεντικής εκδοχής του ελληνικού λαού ως Νέας Απελευθερωτικής Μεταπολίτευσης, ο οποίος και θα συγκαλέσει ως καθοριστικό κομβικό σταθμό της πρωταγωνιστικής και αδέσμευτης δράσης του την δική του Συντακτική Εθνοσυνέλευση αρνούμενος τα αναθεωρητικά ή συντακτικά εκτρωματικά  υποκατάστατα των δειμοκρατών ελιτιστών  που απεργάζονται διαρκώς στα παρασκήνια τις νέες θεσμικές υπεραυταρχικές μορφές για την παγίδευση του. Ώστε ο κινητοποιημένος λαός να επιβάλλει στο Νέο Καταστατικό Χάρτη της Ελλάδας μεταξύ των άλλων και πρωταρχικά τις τρεις απαράβατες αρχές-πρόνοιες: i. την πρόνοια του θεμελιώδους δικαιώματος της εργασίας  και της πλήρους απασχόλησης για όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες ως υποχρέωσης του κοινωνικού κράτους – ii. την πρόνοια της συνταγματικής κατοχύρωσης του οικονομικού (εθνικού και  λαϊκού) ρόλου του κράτους και του αποφασιστικού εθνικού και κοινωνικού ελέγχου σε κρίσιμης στρατηγικής σημασίας τραπεζικές,  οικονομικές και εκδοτικές (ΜΜΕ) επιχειρήσεις –iii. την πρόνοια των θεσμών του άμεσου δημοκρατικού ελέγχου στα σημαντικά ζητήματα τόσο στην κεντρική βαθμίδα (μεταξύ των οποίων τα τακτικά δημοψηφίσματα υπό όρους ισηγορίας, την λογοδοσία και την ανακλητότητα των  βουλευτών και των διοικούντων κλπ) όσο και στις περιφερειακές, τοπικές και επιχειρησιακές βαθμίδες.

-Στην εθνική σφαίρα

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε  αλληλένδετα ζωτικά εθνικά  θέματα:

α) Την κατάλυση της εθνικής, πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής μας κυριαρχίας λόγω της υποτελούς ένταξης της Ελλάδας στους δυτικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (ΝΑΤΟ, Ε.Ε./ΟΝΕ) με συνέπεια τη σημερινή ολοκληρωτική κατοχή της χώρας. Ο αγώνας αποτίναξης αυτής της κατοχής, της απελευθέρωσης του λαού και του έθνους  από τα νεοαποικιακά δεσμά του χρηματοδεσποτικού συστήματος και τους υπερ-ατλάντειους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς εξάρτησης, ελέγχου και επιβολής  για να είναι νικηφόρος πρέπει μεταξύ των άλλων να δημιουργήσει στη χώρα μας ισχυρές εθνικές-λαϊκές βάσεις Λαοκρατίας και Οικονομικής Αυτοδύναμίας. Από αυτή την άποψη και πάνω στη προτεραιότητα της λαοκρατίας = λαϊκής εξουσίας = δημοκρατίας έχουμε ταυτότητα και όχι ιεράρχηση μεταξύ εθνικής και κοινωνικο-οικονομικής απελευθέρωσης. Κάτι που μέσα στο πεδίο του λαϊκού κινήματος δεν μπορούν να το αντιληφθούν τόσο οι υποστηρικτές της άποψης ότι η εθνική ανεξαρτησία προηγείται του κοινωνικού μετασχηματισμού όσο και οι υποστηρικτές της άποψης ότι ο δεύτερος προηγείται της πρώτης.

β) Τα αλλεπάλληλα κύματα της λαθρομετανάστευσης ως συνδυασμένο δυτικό ιμπεριαλιστικό σχέδιο εποικισμού και τουρκικό σχέδιο εθνολογικού και κοινωνικού εκφυλισμού της χώρας και του λαού [1].

γ) Την άσκηση και περιφρούρηση του συνόλου των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Πρωταρχικά δε α) με μονομερή νομοθετική πράξη άμεση ανακήρυξη του Αιγαίου ως «Παρακτίου Αρχιπελάγους» («Coastal  Archipelago»), χάραξη των ευθειών ακτογραμμών βάσης και υποβολή στον ΟΗΕ και στον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας-ΙΜΟ (Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας της 10ης Δεκεμβρίου 1982, άρθρο 7) [2]. Αυτό είναι προϋπόθεση ώστε στη συνέχεια η Ελλάδα να περάσει β) στη θέσπιση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης/Υφαλοκρηπίδας. Εάν πάμε πρώτα σε ανακήρυξη και οριοθέτηση ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας μετά δεν επιτρέπεται από το διεθνές δίκαιο η  κατάρτιση του συστήματος των παράκτιων αρχιπελαγικών γραμμών. Ως προς την Ελληνική ΑΟΖ αυτή συμπεριλαμβάνει το κρίσιμης σημασίας Καστελόριζο (Σύμβαση περί Δικαίου της Θάλασσας 1982, άρθρα 55-57 & 121) και η ανακήρυξη της πρέπει  να επιτελεστεί ως κυριαρχική πράξη του κράτους με ψήφιση νόμου, αγνοώντας την Τουρκία, καθώς αποτελεί  προϋπόθεση για την αξιοποίηση του υποθαλάσσιου πλούτου των υδρογονανθράκων. Στη συνέχεια μπορεί η Ελλάδα να έρθει σε συμφωνία πρώτα με Κύπρο και Αίγυπτο για την διαχωριστική γραμμή.  Εδώ ας επισημανθεί ότι όχι μόνο οι τωρινές κυβερνήσεις της Τρόικα, αλλά όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις απέφυγαν κάθε προσπάθεια για την κατοχύρωση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και να αξιοποιήσουν προς τούτο τις διεθνείς συμβάσεις στα θέματα της Αιγιαλίτιδας ζώνης των 12 ν. μιλίων ή της συμφερότερης λύσης που προσφέρεται από το καθεστώς του Παρακτίου Αρχιπελάγους, του εναέριου χώρου, της Υφαλοκριπίδας/ΑΟΖ κλπ κλπ. Αυτό λόγω της δουλικής υποταγής όλων στους υπερ-ατλάντειους αμερικανικούς και γερμανικούς μακροχρόνιους σχεδιασμούς για  την αρπαγή των πόρων της χώρας καθώς και στη στρατηγική του τουρκικού επεκτατισμού. Σήμερα δε συνεπικουρούνται σε τούτη τη στάση και από τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ ο οποίος προβάλει τα  φοβικά του σύνδρομα (= «κίνδυνος πολέμου με Τουρκία… που δεν είναι αυτό μέσο επίλυσης διαφορών») και προκρίνει  την διαπραγμάτευση, τη διαιτησία και τον συμβιβασμό με τη Τουρκία μέσα στα πλαίσια του αμερικανικού σχεδίου της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου.

δ) Το πρόβλημα της εθνικής μας ασφάλειας ήτοι των εντεινόμενων εξωτερικών απειλών (Τουρκικός Νεο-Οσμανισμός, επεκτατικός εθνικισμός ΠΓΔΜ, πρόγραμμα της «Μεγάλης Αλβανίας «από την Πρέβεζα μέχρι το Πρέσεβο από τα Σκόπια μέχρι την Ποντγκόριτσα»). Οι απειλές αυτές έχουν μεν ενδογενή χαρακτήρα όμως εκτρέφονται παραπέρα από την Υπερ-Ατλάντεια Αυτοκρατορία ως βασική μέθοδος κατατριβής για την καθυπόταξη της Ελλάδας [3]. Είναι σαφές πως η Ελλάδα χρειάζεται τη μέγιστη αμυντική ισχύ που να συμπεριλαμβάνει τις πιο προχωρημένες δομές παλλαϊκής άμυνας για την προστασία της εδαφικής της ακεραιότητας και μεταξύ των άλλων του κρίσιμου εθνικού χώρου Ήπειρος/Μακεδονία/Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος σε μια περίοδο που (αμέσως μετά το Ιράν) ανατέλλει η πυρηνική Τουρκία.

ε) Την ανάγκη προστασίας των ιστορικών ελληνικών μειονοτήτων που υφίστανται μεγάλη πίεση στις γειτονικές χώρες (Τουρκία, Αλβανία κ.α.).

-Στη γεωπολιτική σφαίρα

α) Η εθνική-λαϊκή οικοδόμηση και η αυτοδυναμία δεν σημαίνει εθνικός απομονωτισμός.

Το στρατηγικό σύνθημα του μεταδικτατορικού καραμανλισμού «Ανήκoμεν εις την Δύσιν» μορφοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική Μεγάλη Ιδέα της ελληνικής ολιγαρχίας, τον «Ευρωπαϊσμό» με τον οποίο δεν αποτύπωνε απλώς μια δουλική δυτικοφροσύνη αλλά και την προσδοκία της να αναβαθμιστεί μέσα στο κλαμπ των προνομιούχων ελίτ της Εσπερίας. Η σημερινή πραγματικότητα όπου η ελληνική κοινότητα ρίχνεται στην άβυσσο του πλανητικού καταμερισμού της εργασίας από τις γερμανο-ευρωενωσιακές αποικιοκρατικές πολιτικές εκτός τις οδυνηρές επιπτώσεις για το λαό της χώρας είναι παράλληλα και η αποκαλυπτική στιγμή για τις γκρεμισμένες ψευδαισθήσεις της εγχώριας ελίτ. Ψευδαισθήσεις που για δεκαετίες μπορούσαν να συμπαρασέρνουν την πλειοψηφία του λαού στην παρασιτική-υπερκαταναλωτική στρατηγική της αυταπάτης μέσα στο «απαστράπτον ηδονοθηρικό βασίλειο»  της ενωμένης ευρωπαϊκής κοινότητας και  του ευρώ. Η γερμανοευρωπαϊκή νεοαποικιοποίηση αφού εξ αρχής σάρωσε όλους τους κοινωνικούς όρους ύπαρξης των ανεξασφάλιστων κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, αμέσως μετά συμπεριέλαβε στην εξοντωτική της περιδίνηση τους νοικοκυραίους και τα λοιπά σχετικά καλοζωισμένα τμήματα των «μη προνομιούχων» ενώ  τώρα φαίνεται να πλησιάζει απειλητικά την ίδια την ελληνική ληστοκρατική ελίτ εξυφαίνοντας την ίδια την στρατηγική της συμπίεση και συρρίκνωση.  Και αυτό όχι  μόνο εξουδετερώνοντας όλες τις βλέψεις της στις ιδιωτικοποιήσεις των οργανισμών και της περιουσίας του Δημοσίου ή στο σχέδιο λεηλασίας των φυσικών πόρων της Ελλάδας  αλλά εποφθαλμιώντας στο εξής όλες τις ιδιοκτησιακές και ελεγκτικές προσβάσεις της ελληνικής επιχειρηματικής κλεπτοκρατίας σε μια σειρά από τομείς (τράπεζες, μεγάλα δημόσια έργα,  ΜΜΕ κλπ κλπ).

Τώρα και με βάσει τις δραματικές διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις των πραγμάτων ποιος μπορεί να είναι ένας διαφορετικός γεωστρατηγικός  δρόμος για την Ελλάδα σε αντιδιαστολή με την διαζευκτική της πρόσδεση είτε στην γερμανική είτε στην αμερικανική σφαίρα επιρροής;

Στη περασμένη περίοδο του συστήματος της Γιάλτας, των δυο ανταγωνιστικών αυτοκρατοριών (σοβιετική και αμερικανική) παρείσφρεαν κάποιοι όροι που λειτουργούσαν ως εγγυητές της σχετικής εθνικής αυτονομίας για κάποιες άλλες χώρες (εξού και η δημιουργία του Κινήματος των Αδεσμεύτων). Αμέσως μετά τη κατάρρευση της ΕΣΣΔ, του σοσιαλιστικού στρατοπέδου καθώς και ολόκληρης της παγκόσμιας τάξης της Γιάλτας τα περισσότερα κράτη ευθυγραμμίστηκαν με το δυτικό καπιταλιστικό στρατόπεδο και ειδικά με την αδιαμφισβήτητη ισχύ του αμερικανικού μονοπολισμού. Ορισμένα όπως η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν που αγνόησαν αυτό τον πλανητικό μεγα-μετασχηματισμό και στάθηκαν ενάντια στο μονοπολικό πρότυπο γνώρισαν πάνω τους τη πολεμική επέλαση της Νέας Τάξης. 

Στον 21^ο αιώνα κανένα εθνοκράτος δεν θα μπορεί μακροπρόθεσμα να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την όποια κυριαρχία και την αυτοδυναμία του σε συνθήκες απομονωτισμού και ερχόμενο σε ουσιαστική αντίθεση με την υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορία και την ευρύτερη συνάθροιση μεγάλων κεντρικών και περιφερειακών χωρών γύρω από αυτήν. Ίσως μπορεί μεν μέσα από μια «πολυδιάστατη στρατηγική» σχέσεων και ελιγμών να θεωρήσει πως κερδίζει κάποιο χρόνο αλλά εκτός του ότι αυτό είναι αμφίβολο ο ίδιος ο  χρόνος τελικά δεν αποτελεί την σωτήρια λύση. Ειδικά χώρες που καταλαμβάνουν θέση στη πιο κρίσιμη περιοχή της παγκόσμιας Γεωγραφίας όπως η Ελλάδα με αυξημένες εξωτερικές επιβουλές και απειλές μια γεωστρατηγική επιλογή του εθνικού απομονωτισμού, ήτοι της εθνοκρατικής αυθυπαρξίας θα συνιστούσε ένα άκρως επικίνδυνο μύθο.

β) Για μια Νέα Γεωστρατηγική Ένταξη. O Μεγάλος Ιστορικός-Πολιτισμικός  Χώρος της Βυζαντινής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Έλληνες και Ρώσοι φαίνεται να συνδέονται με μια «κοινή μοίρα». Στην αρχαιότητα η σχέση αποτυπώνεται στην γριφώδη μυθολογική παράδοση κατά την οποία ο θεός Απόλλων κάθε φθινόπωρο ταξίδευε στο έθνος των Υπερβορείων και την άνοιξη επέστρεφε στα Ιερά της Δήλου και των Δελφών, στα οποία εκτός των Ελληνίδων υπηρέτησαν κάποιες ιέρειες Υπερβόρειες. Πολύ αργότερα μετά την προσχώρηση του Ρωσικού Λαού με επικεφαλής τον Τσάρο Βλαντιμίρ το 988 Μ.Χ. στην Ορθοδοξία η κεντρική ενοποιητική διάσταση της μεγάλης οντολογικής παράδοσης του Βυζαντίου (της υπό Ελληνικό χαρακτήρα Ρωμανίας) και της Ρωσίας ήταν η βαθύτατη οργανική ελληνορθόδοξη - αυτοκρατορική συμμαχία τους. Η συμμαχία αυτή μεταξύ των άλλων ανέδειξε ως κεντρικό τον ιστορικό πολιτισμικό άξονα στις σχέσεις των δυο λαών ενώ στο διάβα των αιώνων πήρε τη μορφή της συμπόρευσης των Ελλήνων και των Ρώσων στον αγώνα απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στον 20^ο αιώνα η συμπαράταξη εκδηλώθηκε στην αντίσταση απέναντι στον Φασισμό και τον Ναζισμό και στη συνέχεια (παρά τις όποιες διαφορές) βρήκε ορισμένα κοινά ιδεολογικά και κοινωνικοπολιτικά υποστηρίγματα και αναφορές στο επίπεδο των αντιιμπεριαλιστικών αγώνων απέναντι στην αμερικανική αυτοκρατορία.

Όσοι σήμερα συντεταγμένοι πίσω από τον μεταμοντέρνο φιλελευθερισμό και τα πάσης φύσεως φοβικά σύνδρομα, υποστηρίζουν με πάθος την αναγκαιότητα της γεωστρατηγικής παραμονής της χώρας μέσα στο σύστημα της Δύσης και ταυτόχρονα μιλάνε για δυνατότητα «ανεξάρτητης, δυναμικής και ειρηνικής εξωτερικής πολιτικής» το λιγότερο είναι βαθιά νυχτωμένοι και το περισσότερο ψεύδονται συνειδητά.  

Αυτό το οποίο για την Ελλάδα του 21^ου αιώνα στέκει μετέωρο και ζητά νηφάλια, επεξεργασμένη (με συνυπολογισμό όλων των παραγόντων) και αποφασιστική απάντηση είναι η δυνατότητα σωτηρίας της χώρας και του λαού προκρίνοντας μια επιλογή εξόδου μια αποένταξη από την υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορία και το γεωπολιτικό-γεωοικονομικό σύστημα υπερπαγκοσμιοποίησης της Δύσης και μια συνακόλουθη επιλογή αναένταξης της (συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου) σε ένα συγκροτημένο Κεντρικό Μεγάλο Χώρο, σε μια εναλλακτική «περιφερειακή παγκοσμιοποίηση» θεμελιωμένη στην αναδιοργάνωση και ανάταξη της Μεγάλης Ενοποιημένης Πολιτισμικής Περιοχής της Βυζαντινής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Αυτή η γεωπολιτική και γεωοικονομική στρατηγική στροφή ίσως πια να μην αφορά μια επιλογή ανάμεσα σε άλλες αλλά να είναι αναπόφευκτη για τν ίδια τη  διάσωση και την επιβίωση του Ελληνισμου στον 21^ο  αιώνα.

Μιλάμε για την νομιμοποιημένη προοπτική της γεωστρατηγικής διεθνικής ένωσης μεταξύ των λαών και των χωρών που επιχειρούν την αυτοδυναμία τους και αναφέρονται σε μια κοινή κληρονομία, σε ένα κοινό σύστημα αξιών και έχουν εμβαπτιστεί στον ίδιο ιστορικό τύπο πολιτισμού με κινητήριους άξονες από το ένα μέρος την ακατάβλητη ζωοποιό αίγλη της Ελληνικής αρχαίας και βυζαντινής «γλώσσας», «επιστήμης» και «νοήματος» και από το άλλο μέρος το δυναμικό της Ρωσικής πνευματικότητας και ισχύος. Και είναι αυτό το κοινό πολιτισμικό πεδίο αναφοράς και η «κοινή μοίρα» πάνω στο οποία μπορούν να βασιστούν τα αμοιβαία συμφέροντα και οι εγγυήσεις εξυπηρέτησης των διαφόρων αναγκών στους ειδικότερους τομείς της εθνικής άμυνας και ασφάλειας, της ενέργειας, της παραγωγής και του εμπορίου και γενικότερα της κοινωνικής προοπτικής μέσα στο ναρκοπέδιο του πλανητικού γεωοικονομικού και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Μόνο στο έδαφος μιας τέτοιας Μεγάλης Ιδέας και Πολιτικής:

α) Θα μπορούσε να επικαιροποιηθεί και να ξεδιπλωθεί το «βαλκανικό όραμα» του Ρήγα Φεραίου για ενωμένα Βαλκάνια, να επιτευχθεί και να ξεδιπλωθεί η ενεργός συλλογική αυτοδυναμία τους τόσο απέναντι στην αυτοκρατορική Δύση όσο και στην Νέο-Οθωμανική Τουρκία και να διαμορφώσουν σταδιακά τον ισχυρό ΝοτιοΔυτικό Τομέα αυτού του Μεγάλου Χώρου.

β) Θα επιτάχυνε τα φαινόμενα αποσύνθεσης και διάλυσης της Νεο-Οσμανικής Τουρκίας καθώς θα πρόσφερε σοβαρές προϋποθέσεις αυτοδιάθεσης τόσο στις μεταμορφωμένες πρώην χριστιανικές όσο και τις άλλες υποψιασμένες μουσουλμανικές λαότητες της Μικράς Ασίας που δεν είναι Τούρκοι εθνολογικά, στα πλαίσια αυτής της νέας ιστορικής γεωπολιτικής προοπτικής.

Η διαδικασία αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη. Απεναντίας εάν πρόκειται να επιτευχθεί αυτό μπορεί να συμβεί όχι με προπαγανδιστικά συνθήματα και ευχολόγια αλλά δια της οδού των πολυεπίπεδων προσπαθειών, αγώνων και επιτευγμάτων. Και μόνον εφόσον σε τελική ανάλυση αποτελέσει μια ώριμη εθνική-λαϊκή έμπνευση και διεκδίκηση. Εδώ εκτός τις όποιες εσωτερικές αντιδράσεις θα χουμε να αντιμετωπίσουμε κυρίως τις αναμενόμενες λυσσαλέες αποσταθεροποιητικές εξωτερικές δράσεις από πλευράς αυτοκρατορικής Δύσης και Τουρκίας. Όμως παράλληλα θα πρέπει προς τούτο να  επιχειρηθεί η κριτική και η επιδιόρθωση της στραβωμένης Ρωσικής γεωπολιτικής ηγεμονικής  κοσμοεικόνας.

Η Μόσχα εν πολλοίς στην γεωπολιτική της αγωνία να τεθεί επικεφαλής των λαών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης  και όλων των λαών της ορθοδοξίας φαίνεται να φλερτάρει βαθμιαία με την εξύφανση ενός κρατικού ιδεολογικού δόγματος, που χρωματίζεται από την εκλεκτικιστική  εξίσωση, ταύτιση και τελικά συγχώνευση της Αυτοκρατορικής Ευρασιατικής Ρωσίας με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Πρόκειται για την ρωσική μεθερμηνεία του «Νεοβυζαντινισμού». Η υποστηρικτική του  βάση εντοπίζεται στην συμμαχία  ρωσικής κρατικής εξουσίας και ρωσικής εκκλησίας η οποία τώρα παραμερίζει τη παλιότερη πανσλαβιστική θρησκευτική ιδεολογία της «Τρίτης Ρώμης» και στη θέση της επεξεργάζεται και αναδεικνύει την γεωπολιτική ιδεολογία του «Νέου Βυζαντίου» ως βασικού στοιχείου της νέας ταυτότητας του σύγχρονου Ρωσικού Ευρασιατικού Αυτοκρατορισμού.

Από την άλλη όμως πλευρά και παρά τα όποια εμπόδια η χώρα μας δεν προσέρχεται ρακένδυτη σε μια τέτοια προσπάθεια διασύνδεσης και αλληλεξάρτησης. 

-Η Ελλάδα είναι ο ιστορικός και ο συμβολικός κεντρικός φωτοδότης φάρος του πλανητικού πολιτισμού. 

-Ενώ συγχρόνως κατέχει μια μοναδική  γεωγραφική θέση στο κέντρο Βορρά-Νότου / Δύσης-Ανατολής.

-Και ένα απέραντο φυσικό και ορυκτό πλούτο στον οποίο προστίθενται τα γιγάντια ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Όλα αυτά προσδίδουν στην Ελλάδα παγκόσμια γεωπολιτική και γεωοικονομική σπουδαιότητα. Και η Ρωσία στην ανάγκη της να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορία και τον τουρκικό νεο-οθωμανισμό και να επωφεληθεί από την συνολική γεωστρατηγική σπουδαιότητα της Ελλάδας, θα ήταν επιδεκτική σε συμβιβασμούς και σε πολιτισμικές, τόσο ενδο-ορθόδοξες όσο και ευρύτερες ιδεολογικοπολιτικές συνθέσεις και εναρμονίσεις με την Ελλάδα. Και τούτο ώστε να καταστεί δυνατή η κίνηση της χώρας μας, προς μια ευρύτερη ελληνο-ρωσική οικουμενική πολιτισμική Αμφικτιονία και μια γεωπολιτική Συμμαχία που να θέσει τους φραγμούς σε ΗΠΑ, Γερμανία και Τουρκία ταυτόχρονα στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, στην Υπερκαυκασία και αλλού, να αποφύγει μια ανεξέλεγκτη επέλαση της Κίνας και να οργανώσει απέναντι στον ιμπεριαλιστικό κατακερματισμό την συλλογική αυτονομία και την προοπτική της Μεγάλης Κεντρικής Περιοχής.

Σημειώσεις

[1]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, εθνική λαϊκή αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πολυεθνικό εποικισμό

-Μέρος Ι

-Μέρος Ι Ι

[2]-United Nations Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982.

[3]-Η πιο πρόσφατη αποκάλυψη για τους εκβιασμούς της Ατλάντειας Αυτοκρατορίας προς σ αυτή την κατεύθυνση έγινε από ένα εκλεκτό μέλος του κύκλου των «Φιλάνθρωπων» γκλομπαλιστών, του Νουριέλ Ρουμπινί ότι « αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ, θα ακολουθήσει η Κύπρος ενώ  θα υπάρξουν εντάσεις με την Τουρκία» (blogs.wsj.com, Bearish Economist Nouriel Roubini Turns More Positive on Greece-December 6, 2012).

( Γ.Κ.  9-12-2012 )

_