Εσωτερικές δυναμικές και πολιτική κρίση
στο Ιράν
Σε όλο το προηγούμενο χρονικό
διάστημα, δυο μέτωπα συγκρούονται μέσα στο Ιράν, το μέτωπο της αντίστασης και
το μέτωπο του κατευνασμού και της συνθηκολόγησης. Το δεύτερο μέτωπο ελέγχει την
εξορυκτική και μεσιτική ολιγαρχία και την κυβέρνηση της Τεχεράνης της οποίας το
πνεύμα συνδιαλλαγής ήταν ορατό απέναντι
στο αμερικανικό σύστημα εξουσίας. Και
ακριβώς αυτό το πνεύμα ηττοπάθειας - σε συνδυασμό με τη μακροχρόνια αποκήρυξη
της δυνατότητας πυρηνικής άμυνας από το
θεοπολιτικό καθεστώς – τροφοδότησε τα αχαλίνωτα, αρπακτικά, πολεμικά
αμερικανοϊσραηλινά σχέδια εναντίον της χώρας αυτής και ευρύτερα σε όλη τη Μέση Ανατολή.
Καθ' όλη την περίοδο μετά την
ιρανική επανάσταση (1978-1979) μόνο τρεις πρόεδροι του Ιράν οι Μοχαμάντ Αλί
Ρατζαΐ (1981), Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ (2005–2013) και Εμπραχίμ Ραϊσί (2021-
2024) στάθηκαν σε μια αντιιμπεριαλιστική-αντισιωνιστική κατεύθυνση. Όλα τα
χρόνια η ιρανική κοινωνία υφίσταται τις βαθιές συνέπειες ενός νεοφιλελεύθερου
προγράμματος. Το πρόγραμμα αυτό επιβλήθηκε, με ποικίλες μορφές, από τη
νεοφεουδαλική σύμπλεξη της καθεστωτικής εξουσίας: αφενός την ηγεμονική θρησκευτική
ελίτ υπό τον Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ και αφετέρου την αστικορεφορμιστική ελίτ, η
οποία έχει διαχειριστεί το κράτος για το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων
δεκαετιών.
Η συνδυασμένη επίδραση της
εξωτερικής πίεσης - ιδίως των δυτικών κυρώσεων - και της εσωτερικής ολιγαρχικής
δυσλειτουργίας είχε οδηγήσει το Ιράν σε μια επιταχυνόμενη οικονομική και
κοινωνική κρίση, η οποία κλόνισε τα θεμέλια του καθεστωτικού οικοδομήματος. Η κατάσταση
αυτή δεν ήταν ένα φυσικό φαινόμενο αλλά προϊόν συνειδητής πολιτικής μηχανικής.
Η διαχείριση του Μασούντ Πεζεσκιάν, η
οποία ήλεγχε τον εκτελεστικό μηχανισμό
και σημαντικά τμήματα του νομοθετικού και δικαστικού συστήματος, εκπροσωπεί
ακριβώς εκείνη την ολιγαρχία που συνέβαλε καθοριστικά στη γένεση της κρίσης.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980,
το παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη. Το Ιρανικό
σύστημα το υιοθέτησε χωρίς μεγάλες αντιδράσεις, με αρχιτέκτονα τον Χασεμί
Ραφσαντζανί, και στη συνέχεια το προώθησαν οι κυβερνήσεις Χαταμί, Ρουχανί και μετέπειτα
ο Πεζεσκιάν. Συγκεκριμένα:
1. Έπειτα από την εκλογική ήττα του
Ραφσαντζανί από τον Αχμεντινετζάντ σηματοδοτήθηκε η έναρξη μιας συμμαχίας
μεταξύ «δεξιών» και «αριστερών» «μεταρρυθμιστών». Η κυβέρνηση Ρουχανί,
πολιτικού προστατευόμενου του Ραφσαντζανί, αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική
έκφραση ενός νεοφιλελεύθερου συνασπισμού αυτών των δύο ρευμάτων.
2. Οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις
που εγκαινιάστηκαν επί Ραφσαντζανί και ενισχύθηκαν στις επόμενες περιόδους
δημιούργησαν μια πλουτοκρατική ολιγαρχία. Επί Ρουχανί, η τάξη αυτή εδραίωσε την
ισχύ της.
3. Η ολιγαρχία αυτή ήταν
προσανατολισμένη προς ένα στρατηγικό
άνοιγμα προς τη Δύση, συνεργασία με πολυεθνικές εταιρείες και επιστροφή σε
πυρηνική συμφωνία υπό όρους που υπαγορεύουν οι ΗΠΑ. Παράλληλα, επεδίωκε τη σταδιακή αποσύνδεση από τον «άξονα
αντίστασης». Ωστόσο, συνάντησε την αντίσταση παραδοσιακών τμημάτων του
καθεστώτος, ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
4. Μετά την «πλημμύρα του Αλ Άκσα» στις 7 Οκτωβρίου 2023 το θεοπολιτικό καθεστώς
του Ιράν και η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση των Πεζεσκιάν-Αράγκτσι παρέδωσαν την
πρωτοβουλία των βημάτων της στρατιωτικής κλιμάκωσης σε Ισραήλ και ΗΠΑ. Το
συνακόλουθο αποτέλεσμα ήταν ο «άξονας αντίστασης» να υποστεί σοβαρότατα
πλήγματα σε Συρία, Λίβανο και Παλαιστίνη, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση του
δυναμικού και της αξιομαχίας του και έτσι να επέλθει μια αρνητική αναδιάταξη
του μεσανατολικού συσχετισμού δυνάμεων.
5. Μετά τον πόλεμο του Ιουνίου 2025 με
Ισραήλ και ΗΠΑ, τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας απαίτησαν «αλλαγή πολιτικής», ενώ
«μεταρρυθμιστικά» κόμματα και οργανώσεις ζήτησαν, μέσω κοινής δήλωσης, μια
ουσιαστικά υποτελή συμφωνία με τον Τραμπ.
6. Η ιρανική οικονομική ολιγαρχία συγκεντρώνει πλούσιους αστούς, εμπόρους,
βιομηχάνους, τεχνοκράτες και οικογένειες με ισχυρούς δεσμούς με το κράτος. Οι
ιστορικές εμπορικές οικογένειες (bazaari), οι επιχειρηματίες συνδεδεμένοι με κρατικά και μικτά
ιδρύματα και οι κάτοχοι τεράστιων κεφαλαίων στο εξωτερικό συγκροτούν έναν
μηχανισμό που επιδιώκει εκσυγχρονισμό αποκλειστικά προς ίδιον όφελος. Η
ολιγαρχία αυτή χειραγώγησε τις
συναλλαγματικές ισοτιμίες, την τιμή του δολαρίου και διακίνησε τεράστια ποσά
κεφαλαίων εκτός χώρας.
7. Η «μεγαλοαστική» αυτή ολιγαρχία είχε
την κύρια ευθύνη για τη οικονομική
αποδιάρθρωση και την κοινωνική ανάφλεξη στα τέλη Δεκεμβρίου 2025 - Ιανουάριο
2026. Μια κοινωνική έκρηξη που συνδύασε από
τη μία, στοιχεία «έγχρωμης εξέγερσης» με την εμπλοκή των αμερικανο-ισραηλινών και
από την άλλη, τις απολύτως δικαιολογημένες κοινωνικές αντιδράσεις των φτωχών
λαϊκών στρωμάτων. Στους δρόμους υπήρξαν τρεις
διακριτές πτέρυγες εξεγερμένων:
α) Ομάδες χρηματοδοτούμενες και
κατευθυνόμενες από ΗΠΑ και Ισραήλ (οπαδοί του Ρεζά Παχλαβί, MEK, τμήματα κουρδικών, βαλουχικών, αζερικών, σουνιτικών μειονοτήτων).
β) Η κοινωνική βάση της οικονομικής
ολιγαρχίας.
γ) Λαϊκά στρώματα που διεκδικήσαν βελτίωση
των όρων ζωής, κοινωνική δικαιοσύνη και αντιολιγαρχική ανασυγκρότηση του
κράτους.
Εντούτοις οι παραπάνω αρνητικές εξελίξεις της κατευθυνόμενης κοινωνικής αναταραχής εξουδετερώθηκαν.
Έτσι δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν σε κατάρρευση ή σε ελεγχόμενη από τη δύση και το
εβραϊκό κράτος αλλαγή καθεστώτος (με επαναφορά της μοναρχίας ή κάποιο
ψευτοδημοκρατικό προσωπείο) σύμφωνα με τον βασικό στόχο του ιμπεριαλιστικού-σιωνιστικού
σχεδίου. Η προοπτική που πιθανά επρόκειτο να αναδυθεί μετέπειτα ήταν μια «ανασυγκρότηση καθεστώτος» στον άξονα της στρατιωτικοποίησης του.
Δεδομένου ότι το μπλοκ εξουσίας της χώρας αφορούσε τις σχέσεις τριών πυλώνων (συμβατικά:
θεοπολιτική ελίτ – «αστική» ελίτ - ελίτ των ενόπλων δυνάμεων) η εσωτερική
δεσπόζουσα θα έτεινε να μετατοπιστεί υπέρ των εκπροσώπων των ενόπλων δυνάμεων /
IRGC, Artesh. Με δεδομένο ότι τούτοι οι δυο βραχίονες διέθεταν υψηλής
κλίμακας ισχύ και οργάνωση και ήλεγχαν σημαντικούς τομείς της οικονομίας, το
ενδεχόμενο μιας βαθμιαίας μετάβασης σε μια στρατιωτικού τύπου «κοσμική ηγεμονία»
έγινε αρκετά υψηλό, με το θεσμό του
θρησκευτικού ανώτατου ηγέτη (του Χαμενεΐ ή του διαδόχου του) να γίνει μεσοπρόθεσμα
ολοένα και πιο διακοσμητικός και συμβολικός.
Σε μια τέτοια περίπτωση η αντι - ΗΠΑ, Ισραήλ εξωτερική πολιτική και η επιλογή
της «πυρηνικής άμυνας» θα ήταν στην
ημερήσια διάταξη ενώ στο εσωτερικό της χώρας θα διαμορφωνόταν ένα νέο «κοινωνικό
συμβόλαιο» με μέτρα περιορισμού της «αστικής» ολιγαρχίας και κάποιας
ανακούφισης των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων.
Πίεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ
Την ίδια ώρα που Μάικ Χάκαμπι,
πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ (σε συνέντευξη του στον Τάκερ Κάρλσον) τόνιζε ότι θα
ήταν μια χαρά το Εβραϊκό κράτος να τα έπαιρνε όλα στη Μέση Ανατολή, από το
ουάντι της Αιγύπτου έως τον Ευφράτη καθώς είναι ένα δικαίωμα από την Βίβλο, η
προθυμία του συμβιβασμού εκφράστηκε από την Τεχεράνη στις διαπραγματεύσεις της
με την Ουάσιγκτον. Κι αυτό ενόσω η αμερικανική βαθιά εξουσία λειτουργεί υπό την
πατρωνία της εβραϊκής της πτέρυγας ήταν επόμενο ότι η Ουάσινγκτον θα στοιχιζόταν στην ίδια γραμμή με το Ισραήλ
για την εξάλειψη του ιρανικού εμποδίου και την ολοσχερή νεοαποικιακή καθυπόταξη
της Μέσης Ανατολής. Έτσι στις προ ημερών
διαπραγματεύσεις ο Τραμπ (και δι αυτού ο Νετανιάχου) απαίτησε:
1. Για το ιρανικό πυρηνικό
πρόγραμμα: Αποδοχή του μηδενικού
εμπλουτισμού, μεταφορά των 400 κιλών (εμπλουτισμένου
κατά 60%) ουρανίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, πλήρη αποξήλωση των πυρηνικών
εγκαταστάσεων Φορντό, Νατάνζ και Ισφαχάν (με μόνο τον ερευνητικό αντιδραστήρα
της Τεχεράνης να επιτρέπεται να παραμείνει), τέλος όλων των ρητρών λήξης ισχύος
και μονιμότητα των περιορισμών.
2. Να συμφωνηθεί σημαντικός
περιορισμός στο ιρανικό εξοπλιστικό πρόγραμμα και τα αποθέματα των βαλλιστικών και
υπερηχητικών πυραύλων.
3. Να διακοπεί κάθε ουσιαστική
ιρανική υποστήριξη στο παλαιστινιακό κίνημα και στον περιφερειακό «άξονα αντίστασης» (σε Λίβανο, Ιράκ, Υεμένη,
Παλαιστίνη κ. α.).
4. Σε αντιστάθμισμα προσφορά μιας
ελάχιστης ελάφρυνσης των κυρώσεων εκ των προτέρων και μια περαιτέρω ελάφρυνση
μόνο μετά από την πλήρη συμμόρφωση.
Παρόλο που το ιρανικό καθεστώς
επανειλημμένα κινήθηκε στη πολιτική της αδιέξοδης διπλωματίας,
διαπραγματευόμενο με σημαντικές παραχωρήσεις την πυρηνική του επιλογή (μια επιλογή δεσμευμένη
από την απαγορευτική fatwa του Αλί Χαμενεΐ για μη κατασκευή πυρηνικών όπλων) ήταν
σχεδόν βέβαιο ότι θα απέρριπτε αυτούς τους μαξιμαλιστικούς εκβιασμούς των ΗΠΑ, Ισραήλ. Ενώ διαμήνυσε ότι σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση
ετούτη τη φορά για λόγους υπαρξιακής αυτοσυντήρησης θα περάσει στον
περιφερειακό πλήρη πόλεμο. Έτσι καθώς ο κύριος αποφασίζων στην παρούσα
κατάσταση δεν ήταν τελικά ο Τράμπ (με τις παλινωδίες του) αλλά το Έπστιν άρχον
μπλοκ εξουσίας πίσω του, το πραγματικό ερώτημα δεν ήταν αν θα επέλθει αυτός ο
πόλεμος αλλά το πότε.
Μέσα στο Ιρανικό καθεστώς επικρατούσα
άποψη ήταν ότι πρωτευόντως η Κίνα και δευτερευόντως η Ρωσία (σε διάκριση με τη
συμπεριφορά τους σε Συρία και κατόπιν στην Βενεζουέλα και παρά τις όποιες
παλινωδίες) δεν θα έμεναν αδρανείς σε περίπτωση μιας εντατικής
αμερικανο-ισραηλινής πολεμικής επιχείρησης με σκοπό την άλωση της χώρας. Ούτε
θα αποδέχονταν την παραχώρηση ολόκληρης της Εγγύς Ανατολής στην απόλυτη
επικυριαρχία των ΗΠΑ, Ισραήλ καθόσον αυτό θα σήμαινε μια ισχυρή ανάταξη της
παγκόσμιας αμερικανο-σιωνιστικής ηγεμονίας. Εκτός τούτου μέσα ο Ιράν - αν
εξαιρέσουμε την λειτουργία πληρεξουσίων οργανώσεων αποσταθεροποίησης (με αιχμή
τα υποστηρίγματα των Ρεζά Παχλαβί, MEK, Κούρδων αυτονομιστών κ. α. ) - στο «DNA» της κοινωνικής πλειοψηφίας (παρά την εκτεταμένη
δυσαρέσκεια απ' το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της κυβέρνησης Πεζεσκιάν) είναι
εγγεγραμμένο ένα αδάμαστο ψυχοϊστορικό φρόνημα για την υπεράσπιση της πατρίδας
από την ξένη επιβουλή (η οποία προσβλέπει στην τριάδα: υποταγή - κατάτμηση -αποικιοποίηση της χώρας). Καθώς
εκτίμηση ήταν ότι μια νέα στρατιωτική σύγκρουση ενδεχομένως να ανέλθει ολόκληρη
τη σκάλα κλιμάκωσης η προπαρασκευή γινόταν σε δύο άξονες:
1. Προετοιμασία των ιρανικών αμυντικών
δυνάμεων για περιφερειακό πόλεμο πλήρους
κλίμακας.
2. Ενδυνάμωση των μηχανισμών
εσωτερικής ασφάλειας για μια συντριπτική αντιμετώπιση των όποιων δρώντων «σποράς
του χάους» της «5ης φάλαγγας».
Η αντίληψη που κέρδιζε έδαφος ήταν
ότι το Ιράν, αντιμετωπίζοντας τον επιτιθέμενο πολεμικό άξονα του εξοντωτισμού
και της κατάκτησης από Ισραήλ και Δύση, στηριγμένο κυρίως στις δικές του
δυνάμεις υποχρεωνόταν να μεταβεί από την προηγούμενη «στρατηγική της υπομονής» στην νέα «στρατηγική της αυτοσυντήρησης».
Αυτή περιλαμβάνει τον συνδυασμό όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων της
κοινωνικής αντοχής και συνοχής, της επιβίωσης του καθεστώτος, σε αλληλενέργεια
με την δυνατότητα του να προτάξει τις πιο καταστροφικές αντεπιθέσεις ενάντια
στο εχθρικό μέτωπο προκαλώντας του το πιο μεγάλο κόστος. Έτσι η Τεχεράνη
προετοιμάστηκε για τα εναλλακτικά σενάρια, ήτοι:
1ο) Οι ΗΠΑ Ισραήλ να χτυπήσουν άμεσα
το Ιράν αφού αρνείται «να παραδοθεί» όπως πρόσταξε ο αρχισιωνιστής «ειρηνοποιός»
απατεώνας Τραμπ. Τούτο θα άνοιγε τον «Πίθο της Πανδώρας» στην ευρύτερη Μέση
Ανατολή. Οι πρώτες απαντήσεις από την Τεχεράνη θα ήταν:
α) Μεγάλης κλίμακας αντεπιθέσεις
κατά του Ισραήλ όσο και στα περιουσιακά στοιχεία των ΗΠΑ. Στρατιωτικές βάσεις
εντός των αραβικών χωρών, ναυτικές δυνάμεις και υποδομές σε όλη την περιοχή.
β) Κλείσιμο των στενών του Ορμούζ
στον Περσικό Κόλπο εκτοξεύοντας το ενεργειακό κόστος παγκόσμια και κατά
συνέπεια τον πληθωρισμό και τα επιτόκια στις ΗΠΑ, εκτινάσσοντας τα ελλείμματα
τους και μοχλεύοντας την εσωτερική οικονομική σύνθλιψη και την κοινωνική
αναταραχή.
γ) Γενική και μαζική πολεμική κινητοποίηση
των συμμάχων του στον «άξονα αντίστασης».
Αυτά με την αξιολόγηση ότι ο Τραμπ
και η βαθιά εξουσία που τον στηρίζει
ουδόλως επιθυμούν ένα μακρύ πόλεμο με θύματα Αμερικανούς, αλλά ονειρεύονται έναν αποφασιστικό,
ταχύρυθμο, «εγγυημένο» και «εξαιρετικό» αποτέλεσμα που να τους προσφέρει το
Ιράν στο «πιάτο». Ούτως ώστε αν το Ιράν επιδείξει
αντοχή τότε θα ακολουθούσαν δεύτερες σκέψεις και μια μεγαλειώδης «αυτοκρατορική»
αναδίπλωση των ΗΠΑ θα ήταν πιθανότατη.
2ο) Εναλλακτικά, μπροστά στην
αμερικανο-ισραηλινή κραταιότητα το Ιράν (στο βαθμό που δεν θα λάμβανε την
απαιτούμενη ισχυρή συνδρομή από Κίνα και Ρωσία) θα μπορούσε να περάσει σε ένα
παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, με σκοπό να διαβρώσει την στρατιωτική βούληση, την
δυναμικότητα και την ικανότητα του ενιαίου σιωνιστικού μπλοκ, αξιοποιώντας την
εμπειρία του προηγούμενου πολυετούς πολέμου με το Ιράκ στην δεκαετία του 1980.
Αυτό λαμβάνοντας υπόψη ότι εφόσον οι
γενικές συνθήκες μέσα στη χώρα επιδεινωθούν τότε κινδυνεύει επιπρόσθετα να
βρεθεί αντιμέτωπη με ένα άλλο πρόβλημα. Την περίπτωση της εσωτερικής
αποσταθεροποίησης στην πρωτεύουσα και τις μεγάλες πόλεις, όπου οι εχθρικοί
βομβαρδισμοί ζωτικών ενεργειακών, οικονομικών, στρατιωτικών, αστυνομικών, διοικητικών,
επικοινωνιακών, ραδιοτηλεοπτικών υποδομών θα εξελίσσονται σε συνδυασμό με την
ενεργοποίηση τρομοκρατικών δικτύων και δρώντων παραγόντων της «5ης φάλαγγας»
συνδεδεμένων με τις εχθρικές μυστικές υπηρεσίες που εκτός το εκτεταμένο και
πολύμορφο σαμποτάζ, θα επιχειρήσουν να ελέγξουν ζωτικά σημεία, πόρους και
ιδρύματα σε μια κατεύθυνση υπόσκαψης της εθνικής λαϊκής συσπείρωσης, «έγχρωμης
εξέγερσης» και εμφύλιας σύγκρουσης με σκοπό την ανατροπή του καθεστώτος.
Η αμερικανο-ισραηλινή πολεμική επίθεση
Τώρα ενόσω στις 28 Φεβρουαρίου 2026 ξεκίνησε
η καινούργια φάση της ιμπεριαλιστικής-σιωνιστικής στρατιωτικής επιθετικότητας
κατά του Ιράν, διαπιστώνουμε ότι η
Τεχεράνη είναι αποφασισμένη για τις πιο δραστικές ανταπαντήσεις σε επίπεδο
περιφερειακού πολέμου, κλεισίματος στενών Ορμούζ κλπ αρνούμενη να αυτο-ακυρωθεί
σε κατασίγαση και ατολμία και να παραδώσει ξανά την διαχείριση ολόκληρης της
σκάλας του πολέμου εκ νέου στον εχθρό.
Οι βασικές αμερικανο-ισραηλινές πολεμικές
επιδιώξεις είναι:
1. Σφοδρός βομβαρδισμός του Ιράν δυο
εβδομάδων, στοχεύοντας στην καταστροφή της αεράμυνας, του ναυτικού, των βάσεων
πυραύλων, των κέντρων επικοινωνίας και διοίκησης, των διοικητικών και άλλων
υποδομών.
2.
Αν συνεχιστεί η αντίσταση της Τεχεράνης πρόκληση του μέγιστου χάους με
πλήγματα στις ενεργειακές εγκαταστάσεις και τις πιο στρατηγικές ζωτικές
υποδομές.
3. Συντριπτικά χτυπήματα για
απομόνωση περιοχών προκαλώντας ανθρωπιστική κατάρρευση που να επιφέρει
εσωτερική αντικαθεστωτική ανυπακοή και εξέγερση σε συνδυασμό με δράση ένοπλων
πληρεξουσίων αποβλέποντας στην κατάτμηση σε περισσότερα υποτελή προτεκτοράτα
(Ιρανοί, Κούρδοι, Μπαλούχοι, Αζέροι).
Παράλληλα διείσδυση αμερικανο-ισραηλινών ειδικών δυνάμεων με στόχους τη
κατάληψη: πυρηνικών εγκαταστάσεων, πετρελαϊκών κέντρων, του νησιού Kharg
(στρατηγικού τερματικού σταθμού που περνά το 90% των εξαγωγών ιρανικού αργού
πετρελαίου του Ιράν), των στενών του Ορμούζ κ.α.
4. Αμερικανική κλοπή των υδρογονανθράκων κλπ
πόρων. Αποικιοποίηση.
5. Έλεγχος των κρίσιμων θαλάσσιων
οδών στις ενεργειακές και εμπορευματικές μεταφορές. Επικράτηση στα στρατηγικά
σημεία ελέγχου της διαμετακόμισης ενεργειακών κ. α. πόρων ώστε να αποκλειστεί η
πρόσβαση της Κίνας στις αγορές ενέργειας.
6.
Ανέγερση ενός απροσπέλαστου μεσανατολικού οδοφράγματος απέναντι στην
κινεζική γεωοικονομία και γεωπολιτική αλλά και στην Ρωσία, η οποία χρειάζεται
ανοιχτό τον κάθετο «ιρανικό διάδρομο» και ελεύθερες τις θαλάσσιες οδούς
διακίνησης πόρων και αγαθών.
7. Εδραίωση της απόλυτης
περιφερειακής κυριαρχίας του Εβραϊκού κράτους- απαρτχάιντ, στην κατεύθυνση του
«Greater Israel».
Από τις πρώτες μέρες της αναμέτρησης
παρατηρούμε ότι ολόκληρη η συλλογική Δύση στοιχίζεται στον πόλεμο κατά του Ιράν.
Ο globohomo «άξονας των Ρότσιλντ» βρίσκεται στο πλευρό του πιο
σκοτεινού «αμερικανοκεντρισμού» του
Τραμπ, κάτω από τη σημαία του Ισραήλ. Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία
δηλώνουν ετοιμότητα για στρατιωτική παρέμβαση κατά της Τεχεράνης. Ενώ στην
άλλη πλευρά οι πολυπολικά «εκδιδόμενες», εκδίδουσες δελτία τύπου, Κίνα και
Ρωσία για άλλη μια φορά ακόμα έχουν αυτοεξευτελιστεί. Βυθισμένες στο τέλμα του
πιο ντροπιαστικού γεωπολιτικού αμοραλισμού.
Όμως γιατί εκδηλώνεται τώρα αυτή η
ετοιμότητα στρατιωτικής εμπλοκής από Βρετανούς Γάλλους Γερμανούς, όπου πιθανώς
θα ακολουθήσουν άμεσα ή έμμεσα και οι άλλοι πρόθυμοι του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, Αραβικές
χώρες κλπ; Διότι:
1. H πολεμική σύγκρουση ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν ήδη ξεπέρασε το
σκαλοπάτι ελέγχου και περιορισμού της, καθώς ενέχει πλέον ένα χαρακτήρα
υπαρξιακής υπόστασης για όλους τους εμπλεκόμενους, ενώ ταυτόχρονα προσλαμβάνει
μέρα με τη μέρα μια κρίσιμης σημασίας περιφερειακή διάσταση με πολλά
διακυβεύματα.
2. Τα αμερικανο-ισραηλινά
βομβαρδιστικά πλήγματα (και ο μερικός «αποκεφαλισμός» της ιρανικής ηγεσίας, δεν έχουν την δυνατότητα για
α) ανατροπή καθεστώτος
β) εξουδετέρωση του ανθεκτικού και
αποτελεσματικού στρατιωτικού δυναμικού και
γ) καταστροφή του πυρηνικού
προγράμματος του Ιράν.
3. Τα αμερικανικά αποθέματα
πυρομαχικών δεν επαρκούν. Στριμωγμένος ο ανοήμων Τράμπ, καθώς ηγείται της πιο απερίσκεπτης και αυτοεξουθενωτικής
πολεμικής επίθεσης στην νεώτερη ιστορία των ΗΠΑ, μπλοφάρει για την επάρκεια των
αποθεμάτων στα πυρομαχικά ενόσω αυτά δεν επαρκούν για ένα παρατεταμένο πόλεμο
κατά του Ιράν. Ήδη ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός
Τζον Ντάνιελ «Ρέιζιν» Κέιν σε σύσκεψη στον Λευκό Οίκο είχε προειδοποιήσει ότι
οποιαδήποτε μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν θα αντιμετώπιζε
πρόβλημα καθώς αυτά τα αποθέματα έχουν
ελαττωθεί σημαντικά.
4. Το Ιράν συνεχίζει να διαθέτει
αξιοσημείωτη αξιομαχία και ισχύ (αποφασισμένες και αφοσιωμένες ένοπλες
δυνάμεις, βαλλιστικούς και υπερηχητικούς πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροχήματα,
λειτουργικό δίκτυο πολιτοφυλακών στην Εγγύς Ανατολή κλπ).
5. Στην περίπτωση που η ανοδική σύγκρουση
λάβει χαρακτήρα παρατεταμένου περιφερειακού πολέμου το υλικό και ανθρώπινο
κόστος για τους αμερικανο-ισραηλινούς και η πιθανότητα στρατηγικής ήττας τους
αυξάνονται, παράλληλα με την μόχλευση μιας παγκόσμιας ενεργειακής, οικονομικής,
νομισματικής σύνθλιψης.
6. Κάτω απ' αυτά τα δεδομένα ίσως
ενισχυθεί η διάθεση και η πιθανότητα εκδήλωσης διπλωματικών πρωτοβουλιών μετά
το πέρας κάποιων βδομάδων. Αλλιώς ΗΠΑ Ισραήλ θα «είναι στα σχοινιά».
Ο τωρινός ιουδαιο-αμερικανικός
πόλεμος κατά του Ιράν δεν θα είναι σαν τους άλλους:
1. Ο Τραμπ και γενικότερα η Έπστιν
άρχουσα τάξη των ΗΠΑ παρά τα επιφαινόμενα ούτε αποδέχτηκε ούτε θα αποδεχτεί
κάποια ουσιαστική διπλωματική
διαπραγμάτευση με το Ιράν ενόσω πιστεύει μόνο στο δόγμα της
ιμπεριαλιστικής-σιωνιστικής Καταναγκαστικής Κυριαρχίας. Ως εκ τούτου αυτή η
τάξη ομνύοντας στον Βάαλ-Μολώχ επιζητεί μια μεγάλη νέα πολεμική σφαγή στην
Εγγύς Ανατολή.
2. Ένα σημαντικό τμήμα της
αμερικανικής λαϊκής κοινωνικής βάσης και κάποια δημόσια πρόσωπα
αντιμιλιταριστές με κριτική σκέψη στο κίνημα MAGA, μη-ρωσοφοβικοί Ευρωπαίοι νεοεθνικιστές, κάποιοι Ρώσοι
πατριώτες (υπέρ του Πούτιν) και άλλοι, επένδυσαν αφελώς σε ένα υποτιθέμενο «αντι-επεμβατικό» νόημα του «America First» ως προς την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Έτσι
έκπληκτοι σήμερα προβληματίζονται για τους λόγους που ο Τραμπ, με τις αυταπάτες
του για μια σύντομη, κεραυνοβόλα, δραστική (αεροπορική και πυραυλική)
στρατιωτική προσβολή του Ιράν, λειτουργεί τελικά ως ένας παράτολμος πομπώδης
τζογαδόρος του νέου καταστροφικού μεσανατολικού πολέμου. Με κίνδυνο οι ΗΠΑ να
υποστούν μέγα κόστος οικονομικό αλλά και σε ανθρώπινες ζωές και με συνακόλουθη
επίπτωση ο ίδιος ο Τράμπ να ηττηθεί στις επικείμενες ενδιάμεσες εκλογές.
3. Αυτό συμβαίνει διότι όχι μόνο ο Τραμπ
αλλά σύμπασα η βαθιά εξουσία των ΗΠΑ είναι ποικιλοτρόπως ενταγμένη στην
σύμπλεξη της «Pax Americana» με
την στρατηγική του «Greater Israel». Αυτή η δέσμευση είναι δομική:
α) πολιτική (μέγιστη διείσδυση και
επιρροή neocons και
παρεμβατιστών), β) οργανική (εβραϊκή δεσπόζουσα στην σύνθεση της οικονομικής
ολιγαρχίας),
γ) ψυχο-ιδεολογική / νοηματοδοτική. (μια διαρκής σατανιστική
Έπστιν συνθήκη που δεν είναι εξαίρεση αλλά κανονικότητα).
4. Κι αν οι ΗΠΑ βγούνε λαβωμένες από
μια νέα άμεση στρατιωτική εμπλοκή τους στη Μέση Ανατολή; Τότε εσωτερικά
βαθαίνει η πολυκρισιακή συγκεκριμένη κατάσταση αυτής της χώρας που «είναι
παρόμοια με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης... με τον φιλελευθερισμό να έχει
εξαντλήσει τον εαυτό του... τη δημοκρατία να έχει εξαντλήσει τον εαυτό της»
καθώς μας λέει ο δισεκατομμυριούχος τεχνο-ολιγάρχης Πίτερ Θιλ.
5. Τότε σε μια τέτοια περίπτωση η
διάταξη και ανάπτυξη των δυνάμεων του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ -
DHS έρχεται ως προϋπόθεση
ώστε ο Τραμπ (δηλαδή το άρχον συγκρότημα εξουσίας που εκπροσωπεί) να διαβεί τον
Ρουβίκωνα κηρύσσοντας ενδεχομένως την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ακόμα και τον
στρατιωτικό νόμο, εποπτεύοντας δι ίδιον όφελος ή αναβάλλοντας τις εκλογές.
6. Το «αυγό του φιδιού» λοιπόν φαίνεται
να εκκολάπτεται στις ΗΠΑ (και όχι μόνο, καθώς Βρετανία, Ευρωπαϊκή Ένωση
πορεύονται ανάλογα στους ίδιους δρόμους).
7. Αν ο παλιός φασισμός - ναζισμός
ως κόμμα και κράτος έκτακτης ανάγκης γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει μέσα σε ένα
σύστημα πολύπλοκων αντιφάσεων το πέρασμα στον μονοπωλιακό καπιταλισμό, τώρα
στην μετανεωτερική εποχή μας ο σύγχρονος τεχνοκρατικός ολοκληρωτισμός (
βιο-οικο-τεχνοφασισμός), η εμπεδωμένη πλέον διαρκής κατάσταση εξαίρεσης (το
πραξικόπημα Covid-19, οι
πολύμορφες διαδικασίες διαμόρφωσης του ψηφιακού ελέγχου των κοινωνιών, η δυτική
πυροδότηση του εμφυλίου των Σλάβων στην Ουκρανία και η ρωσοφοβική υστερία, η
προγραμματική καταστροφή της οικονομικής παραγωγής και η καθολική ιδιοποίηση
όλων των πόρων της ζωής από τις ελίτ, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη απ' το
Εβραϊκό κράτος-απαρτχάιντ, η PsyOp λειτουργία μέσω των αρχείων Έπστιν, ο πόλεμος κατά του
Ιράν κοκ) εμπεριέχει το κρυφό σχεδίασμα εκείνο που στο κέντρο του έχει την
δρομολόγηση της μετάβασης προς τον νεομεσαιωνικό τεχνοδεσποτισμό. Όπου και η
παράδοση της διακυβέρνησης στον μεταμοντέρνο AI Φύρερ του ψηφιακού στρατόπεδου συγκέντρωσης θα είναι μια
μόνο από τις τυραννικές βασικές δομές της επερχόμενης Μόρντορ, της
τρανσουμανιστικής σκοτεινής «διαστημικής εποχής του σιδήρου».
Η δολοφονία Αλί Χαμενεΐ
Τα δυτικά και ελληνικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν
την αφήγηση των αξιωματούχων του εβραϊκού κράτους με πρώτο τον Νετανιάχου για την
θανάτωση από τους βομβαρδισμούς του ανωτάτου θρησκευτικού ηγέτη Αλί Χαμενεΐ,
θεωρώντας ότι με ετούτη επέρχεται η στρατηγική επιβολή στο πόλεμο για τους
αμερικανο-ισραηλινούς. Αυτό που δεν είδαν οι ιμπεριαλιστές-σιωνιστές και τα
εξωνημένα δημοσιογραφικά τους όργανα είναι ακριβώς ότι η περίπτωση ενός τέτοιου
ηρωικού θανάτου θα τους όρθωνε υψηλότερα εμπόδια και θα πρόσφερε μέγιστα
πλεονέκτημα στο ίδιο το αμυνόμενο Ιράν. Η βαθιά ριζωμένη σιιτική θρησκευτική
κουλτούρα εγγράφει το μαρτύριο στο κέντρο της. Η δραματική Εξαγγελία ότι «ο
σατανάς σιωνιστής εχθρός δολοφόνησε τον διάδοχο του Ιμάμ Χουσεΐν», η ιεροποίηση
και η αθανασία (σε επίπεδο Χομεϊνί ή ανώτερο) του Αλί Χαμενεΐ ως συμβόλου
μαρτυρίου θα προκαλέσει την αυτό-θυσιαστική πανεθνική μαζική συσπείρωση και
κινητοποίηση των Ιρανών, θα ανυψώσει τη θέληση και το φρόνημα της «μάχης του
τέλους» για τον «νυν υπέρ πάντων αγώνα».
Έτσι μέσα στη χώρα αμέσως με τη δολοφονία παγματοποιήθηκαν τεράστια
συλλαλητήρια θλίψης και οργής κατά των ΗΠΑ-Ισραήλ σε όλες τις πόλεις.
Ως προς την ίδια την διαδοχή, η
πρόσφατη δήλωση του Τραμπ στο Axios, σχετικά με τον επόμενο ανώτατο ηγέτη του Ιράν ότι
«πρέπει να συμμετάσχω στον διορισμό, όπως με την Ντέλσι [Ροντρίγκεζ] στη
Βενεζουέλα... ο γιος του Χαμενεΐ είναι απαράδεκτος για μένα», ήταν αρκετή για να διπλασιάσει την πολύ υψηλή
πιθανότητα ώστε τελικά να εκλεγεί ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος συνδέεται στενά
με το σώμα των (ήδη αναβαθμισμένων στο ιρανικό συστημα εξουσίας, λόγω και του
πολέμου) Φρουρών της Επανάστασης.
Σχετικά με την πυρηνική αποτροπή στο Ιράν
Στην περίπτωση που ο τωρινός πόλεμος
κατά του Ιράν έχει πολλά θύματα και εκτεταμένες καταστροφές και στα δυο
αντιμαχόμενα στρατόπεδα τότε δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι αμερικανο-ισραηλινοί
να βάλουν στην ημερήσια διάταξη της αναμέτρησης την επιλογή της χρήσης των
(τακτικών και ίσως όχι μόνο) πυρηνικών όπλων. Σε μια τέτοια περίπτωση αν και θα
είναι πλέον πολύ αργά, θα καταδειχτεί με τον χειρότερο τρόπο σε τι επίπεδο
κινδύνου έθεσε τις τύχες του λαού και της χώρας ένα μοιραίο θεοπολιτικό
καθεστώς (με τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις μιας προσοδούχου εξορυκτικής και
εμπορομεσιτικής άρχουσας τάξης) που εδώ και τόσα χρόνια (και με τις παραινέσεις
Ρωσίας Κίνας) ξόρκιζε και απέφευγε την ενότητα των μετώπων του «άξονα
αντίστασης» για μια γενικευμένη περιφερειακή στρατιωτική αντιπαράθεση. Και τούτο ενόσω το
Ιράν τόσα χρόνια παράλληλα με τις πομπώδεις μεγαλοστομίες, ασκούσε
επανειλημμένα μια πολιτική κατευνασμού και αδιέξοδης διπλωματίας, διαπραγματευόμενο
την αμυντική πυρηνική του επιλογή. Ήτοι μια επιλογή μονομερούς πυρηνικού
αφοπλισμού που παγίωνε την μεσανατολική στρατιωτική ανισορροπία, δεσμευμένη από
την απαγορευτική fatwa του
Αλί Χαμενεΐ για μη κατασκευή ατομικών όπλων.
Η μόνη περίπτωση που το καθεστώς του
Ιράν θα είχε την δικαιολογία για την στάση παραίτησης του ως προς την
στρατιωτική πυρηνική κυριαρχία, θα ήταν να τεθεί υπό την εγγύηση μιας «πυρηνικής
ομπρέλας» από Κίνα, Ρωσία. Αυτό ήδη έχει
καταδειχτεί ότι είναι απίθανο. Ως εκ τούτου το καθοριστικό στρατηγικό πυρηνικό
πλεονέκτημα έως πρόσφατα είχε παραδοθεί, στο ενιαίο μέτωπο ΗΠΑ, Ισραήλ.
Τώρα ένα καινούργιο στοιχείο που
αρχίζει να διατρέχει την «κοινή γνώμη» μέσα σε αυτή τη χώρα είναι εν μέσω πολέμου η
προϊούσα συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας για κατασκευή ενός αποτρεπτικού
πυρηνικού οπλοστασίου. Τούτο ως την μόνη καθοριστική προϋπόθεση για την
εξασφάλιση μιας αποτρεπτικής δυνατότητας ικανής να επιφέρει και να εγγυηθεί μια
σχετική σταθεροποίηση στην μεσανατολική περιοχή (κάτι ανάλογο με Ινδία -
Πακιστάν). Αυτή η αναγκαιότητα (όσο κι αν καταπολεμηθεί από το εσωτερικό μέτωπο
του δυτικόστροφου κατευνασμού) είναι βέβαιο ότι θα πιέσει σημαντικά για την
πραγμάτωση της τον νέο ανώτατο ηγέτη, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.
Μεταφυσική του πολέμου και έκπτωση του δυτικού ανθρωπότυπου
Στην παρούσα ιστορική στιγμή του
εξελισσόμενου μεσανατολικού μεγάλου πολέμου, η γεωστρατηγική αντιπαράθεση
υπερβαίνει τα στενά όρια της πολύπλευρης ισχύος και της κρατικής κυριαρχίας,
προσλαμβάνοντας γνωρίσματα μιας γενικευμένης οντολογικής ρήξης.
- Στην τωρινή σύγκρουση ΗΠΑ Ισραήλ
και των συμμάχων τους κατά του Ιράν και του «άξονα αντίστασης», δεν υφίσταται
μόνο μια στρατιωτική διάσταση αλλά και η μεγάλη πνευματική ψυχοϊστορική μάχη
για τα μυαλά. Έχουμε μια σύγκρουση κοσμοειδώλων, όπου το θρησκευτικό
φαντασιακό, μεταστοιχειώνεται σε πολιτικο-θεολογική πράξη.
-Πρόκειται για μια Εσχατολογική Νοηματοδότηση:
Η κινητήριος δύναμη των δρώντων υποκειμένων δεν εδράζεται απλώς σε «ορθολογικά»
προγράμματα μάχης, αλλά και σε αρχέτυπα που αναδύονται από το βάθος της
θρησκευτικής παράδοσης. Η κινητοποίηση του επιτιθέμενου Έπστιν πολεμικού συνασπισμού
νοηματοδοτείται από την βιβλική αφήγηση ενώ της αμυνόμενης πλευράς από τον ιερό
πόλεμο / τζιχάντ. Αυτή η ιεροποίηση της αναμέτρησης προσδίδει στη σύρραξη ένα
χαρακτήρα αδιαπραγμάτευτου σκοπού. Η σύγκρουση είναι απόλυτη ενόσω τείνει να
πάρει την μεταφυσική μορφή της παγκόσμιας «Μάχης του Τέλους», μετατρέποντας το
γεωπολιτικό μεσανατολικό πεδίο σε μια δραματική εσχατολογική σκηνή.
- Παραδίπλα, παρατηρείται μια κυνική
αποστασιοποίηση από εκείνες τις μεγάλες δυνάμεις που, ενώ υποτίθεται ότι
διεκδικούν κεντρικό ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα, στερούνται ενός
ηθικο-ιδεολογικού ερείσματος και μιας μαχόμενης οικουμενικής ανθρωπολογικής
πρότασης για τη ζωή. Έτσι οι γεωπολιτικά ανεκδιήγητοι «πολυπολικοί» πωλητές
ενεργειακών πόρων / Ρωσία και εμπορευμάτων / Κίνα «στρίβουν δια του αρραβώνος», εγκλωβισμένοι σε
μια ψευδο-πραγματιστική εργαλειακή αντίληψη της ιστορίας που αδυνατεί να
εμπνεύσει.
-Στην άλλη πλευρά ένα τραγικό
στοιχείο της ευρύτερης συγκυρίας μπορεί να εντοπιστεί στο εσωτερικό του
ψευδεπίγραφου «δυτικού πολιτισμού» ενόσω η παρακμή της κοινωνικής συνείδησης
είναι ολοφάνερη. Ο παρασιτικός καταναλωτικός μηδενισμός και η εκμηδένιση κάθε
αυθεντικού προωθητικού συστήματος αξιοπρέπειας και αρετών, έχουν οδηγήσει σε
μια κατάσταση συλλογικής απαξίας και γενικευμένης αλλοτρίωσης. Η απουσία
πνευματικού αντισώματος καθιστά την Εσπερία τον συλλογικό δαίμονα που
βαμπιρίζει πάνω στον πλανήτη και της οποίας όμως ο ιστορικός χρόνος ίσως
πλησιάζει στο τέλος του. Αυτό ενόσω το "μεταφυσικό" επαναστατικό
βάρος της παγκόσμιας σύγκρουσης και απελευθέρωσης θα συνεχίσουν να το φέρουν
μόνο της «γης οι κολασμένοι». Σε αυτούς δεν φαίνεται να έχουν θέση οι
χειραγωγημένες χαζοχαρούμενες μάζες, μέσα στη συλλογική Δύση, όπου ο πυρήνας
της νοηματικής κοσμοεικόνας τους εμπνέεται κυρίως από το ευτελές. Αυτές «χορεύουν»
πάνω στα ερείπια της αληθινής αξιοπρεπούς ζωής και πάνω στο πολιτισμικό πτώμα
της δικής τους ύπαρξης και συνύπαρξης.
Η Ρωσία και η Κίνα
Ένας άξονας ανάμεσα σε Κίνα, Ρωσία,
Ιράν θα μπορούσε να διακόψει την γεωπολιτική Ύβρη, ήτοι την προσπάθεια
αποκατάστασης της στρατηγικής ιμπεριαλιστικής-σιωνιστικής κυριαρχίας των ΗΠΑ /
Τράμπ - Ισραήλ/ Νετανιάχου. Αλλά αυτό είναι ένα «όνειρο θερινής νυκτός»:
-Η Ρωσία υπό την ηγεσία του μοιραίου
Πούτιν, ούτε θέλει ούτε και μπορεί στριμωγμένη και καθηλωμένη στρατιωτικά στον
ουκρανικό βάλτο. Και βέβαια είναι
βραχυκυκλωμένη από μια ηγεσία ακατάλληλη που με το πρόσχημα της εξισορροπητικής
πολιτικής, αλληθωρίζει διαρκώς προς την πλευρά Τραμπ και Νετανιάχου. Παράλληλα
αξιολογεί ότι με τα πλήγματα στις εγκαταστάσεις υδρογονανθράκων στο περσικό
κόλπο δημιουργούνται ευκαιρίες για τη καλύτερη διάθεση στην διεθνή αγορά του
δικού της ενεργειακού πλούτου.
-Η Κίνα από την μια έχει υψηλού
επιπέδου εμπορικές δοσοληψίες με το εβραϊκό κράτος-απαρτχάιντ και από την άλλη
δέχεται στωικά τα χτυπήματα των ΗΠΑ: Αντι-κινεζικός εμπορικός πόλεμος, ναυτικός
αποκλεισμός των ενεργειακών διαδρομών, κατάσχεση δεξαμενοπλοίων, υπονόμευση και
καταστροφή κινεζικών γραμμών εφοδιασμού, δόγμα Μονρόε- Ρούσβελτ στη
Λατινική Αμερική / Βενεζουέλα, Κούβα,
πόλεμο για πτώση του Ιράν. Κι αυτή ακόμα η εξήγηση ότι η Κίνα θέτει πάνω απ'
όλα μόνο τα εμπορικά της συμφέροντα και την «Πρωτοβουλία μιας Ζώνης και ενός Δρόμου»
(Belt and Road Initiative), δεν είναι καθόλου επαρκής για να ερμηνευτεί η στάση
της. Μια στάση που εδώ και τέσσερα χρόνια μας προετοίμασε γι αυτήν με τον
πασιφιστικό ουδέτερο κεντριστικό ρόλο της στον πόλεμο της Ουκρανίας. Συνεχίζει
να παραμένει πιστή σε αυτή τη γραμμή. Έτσι τώρα ενόσω έχουμε την
αμερικανο-ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν, η Κίνα μέσω του ΥπΕξ Γουάνγκ Γι εν
πλήρη γεωπολιτική αφασία υποστηρίζει:
1. Την κατάπαυση του πυρός και την
συνέχιση των διαπραγματεύσεων (δηλαδή αυτών που παρά τις ιρανικές υποχωρήσεις
τίναξαν στον αέρα οι Τραμπ – Νετανιάχου !!!)…
2.Το Ιράν, στη διαφύλαξη της
κυριαρχίας, της ασφάλειας, της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής του
αξιοπρέπειας... στην προστασία των νόμιμων δικαιωμάτων και συμφερόντων του...
Όπου πρέπει να δώσει προσοχή στις εύλογες ανησυχίες των γειτόνων του και να
διασφαλίσει την ασφάλεια των Κινέζων πολιτών...
3. Τις χώρες του Κόλπου, στην προστασία της κυριαρχίας και της εθνικής
τους ασφάλειας... Η εξάπλωση του πολέμου δεν εξυπηρετεί τα θεμελιώδη και
μακροπρόθεσμα συμφέροντα των χωρών της περιοχής του Κόλπου...
Η τρέχουσα γεωστρατηγική συμπεριφορά
της Κίνας είναι μια «χάρτινη τίγρης». Λαμβάνοντας υπόψη πολλούς παράγοντες,
έχει επιλέξει σε τακτικό επίπεδο ότι πρέπει να δείξει «αυτοσυγκράτηση» έστω κι
αν ένας βασικός της σύμμαχός καταστραφεί, καθώς δεν αισθάνεται έτοιμη να τον
υπερασπίσει με όλα τα μέσα. Εν τούτοις είναι πιθανό ότι εάν το Ιράν αντέξει και
η σύγκρουση μεταβεί στη περίοδο του παρατημένου πόλεμου φθοράς τότε ενδεχομένως
Κίνα και Ρωσία να περάσουν σε πιο δυναμική υποστήριξη.
Η προοπτική της στρατηγικής ήττας αναμένει ΗΠΑ Ισραήλ
Πέρα από την ιμπεριαλιστική -
σιωνιστική προπαγάνδα, τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, τις «ψευδείς σημαίες» και γενικότερα τις ποικίλες εκδηλώσεις του
παράλληλου υβριδικού πολέμου, εφόσον η πραγματική τωρινή στρατιωτική σύγκρουση
τείνει προς την κατεύθυνση ενός μακρόχρονου ολοκληρωτικού πολέμου το πλεονέκτημα της
στρατηγικής νίκης όλο και περισσότερο περνάει στα χέρια του Ιράν. Διότι
διαθέτει ισχυρά σημεία που εγκυμονούν αυτή τη νίκη:
1. Το δίκαιο, την «ηθική τάξη» και
την πίστη του ιερού αγώνα, απέναντι σε ένα επιτιθέμενο, αδίστακτο σατανικό
εχθρό. Αυτό του εξασφαλίζει το απαραίτητο λαϊκό φρόνημα, τη θέληση για μάχη και
την απαραίτητη εσωτερική συνοχή σε διάκριση με την απουσία κάθε νομιμοποίησης
των αμερικανο-ισραηλινών, την χαμηλή αποδοχή του πολέμου και την αυξανόμενη
αντίθεση μέσα στην ίδια την αμερικανική κοινωνία.
2. Την εξισορρόπηση ισχύος στον «Ουρανό».
Η τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ Ισραήλ που εκδηλώνεται με την διαθεσιμότητα και
χρήση stealth
αεροσκαφών F-35I και βομβών B-2 «penetrator» και πολλών άλλων μέσων σχετικά ισοφαρίζεται με την
αφθονία των ιρανικών drones, των βαλλιστικών και υπερηχητικών πυραύλων. Ενώ
μεσοπρόθεσμα καθώς τα αποθέματα του επιτιθέμενου μπλοκ στα πυρομαχικά θα
λιγοστεύουν, το πρόβλημα αυξάνεται για τους αμερικανο-ισραηλινούς.
3. Τον έλεγχο στη «Γη». Με το
δύσβατο ανάγλυφο του ιρανικού εδάφους (σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα της
ιρανικής κοινωνίας για ανυποχώρητη αντίσταση) αποτρέπεται η αποστολή χερσαίων
αμερικανο-ισραηλινών στρατευμάτων. Η όποια τυχόν διείσδυση ενόπλων πληρεξουσίων
Κούρδων, Μπαλούχων, MEK κ. α.
θα χτυπηθεί αμείλικτα και θα εκμηδενιστεί. Οι βασικές ιρανικές στρατιωτικές,
πυραυλικές, πυρηνικές εγκαταστάσεις προστατεύονται βαθιά μέσα στη γη.
Επιπρόσθετα το Ιράν μπόρεσε να
απλώσει τα χωρικά όρια της «Γης» ήτοι κατόρθωσε την Επέκταση του Πεδίου της
Μάχης, χτυπώντας καταστροφικά μαζί με την ίδια την Ισραηλινή επικρατεία,
αμερικανικές βάσεις, ραντάρ κ. α στρατιωτικά, ενεργειακά, διοικητικά κέντρα και
υποδομές των εχθρικών δυνάμεων σε όλο τον μεγάλο δακτύλιο των γειτονικών χωρών.
Συνάμα οι δυνάμεις του «άξονα αντίστασης» μπαίνουν διαδοχικά στον πόλεμο. Η Χεζμπολάχ
ήδη άνοιξε το μέτωπο Λιβάνου. Οι πυραυλικές και drones επιθέσεις στο Ισραήλ, οι μάχες σώμα με σώμα με τις IDF (που προχώρησαν σε εισβολή) είναι στην ημερήσια διάταξη.
4. Μια στρατιωτική ηγεσία έμπειρη
και αποφασισμένη ως το θάνατο. Παρά τους διαδοχικούς «αποκεφαλισμούς» και τα
χτυπήματα η Διοίκηση των Φρουρών της Επανάστασης και συνολικά των ενόπλων
δυνάμεων του Ιράν (που τώρα λειτουργούν μέσα σε μια αποτελεσματική αποκεντρωμένη
δομή σχεδιασμού και διεξαγωγής των στρατιωτικών επιχειρήσεων) δεν πρόκειται να
υποταχθεί αλλά θα δώσει τη μάχη μέχρις εσχάτων. Αντίθετα στο αντίπαλο
στρατόπεδο η κούραση και η επιφυλακτικότητα για μια μακροχρόνια εμπλοκή είναι εμφανής.
5. Την δυνατότητα πρόκλησης μιας
παγκόσμιας διαταραχής που τείνει στην σύνθλιψη, έτους τομείς της ενέργειας, των
μεταφορών, των αλυσίδων εφοδιασμού, σε όλη την οικονομία. Και τα πλήγματα θα
είναι εξουθενωτικά στις χώρες της μεσανατολικής περιοχής, στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ,
αλλά και γενικότερα. Σε περίπτωση που το Ιράν αντέξει σε αυτό τον πόλεμο
εναντίον του Ισραήλ οι επιπτώσεις θα είναι εντυπωσιακές. Το επιλεκτικό (τα
κινεζικά πλοία μπορούν να περνάνε) κλείσιμο του Ορμούζ για μήνες, θα προκαλέσει
χάος στις ευρωπαϊκές και διεθνείς αγορές υδρογονανθράκων, ενώ θα εκτινάξει το
χρέος των χωρών του κόσμου. Οι χώρες του «Κόλπου» παύουν να είναι ασφαλές
επενδυτικό καταφύγιο. Το σύστημα του δολαρίου θα υποσκαφτεί περισσότερο. Ο
«διάδρομος Τραμπ» στον Νότιο Καύκασο πιθανότατα θα καταρρεύσει με πρώτο
αποτέλεσμα η Ινδία να πιεστεί ώστε να παραμείνει στις εισαγωγές ρωσικού
πετρελαίου ενώ μπορεί να επηρεαστούν αρνητικά οι σχέσεις της με το Ισραήλ. Οι
δρόμοι της μεταβαλλόμενης γεωοικονομικής αρχιτεκτονικής και η γεωπολιτική
αναδιάρθρωση κινούνται πλάι-πλάι.
6. Έως τώρα καθώς φαίνεται:
α) Ούτε στο τακτικό επίπεδο των
στρατιωτικών επιχειρήσεων έχουν ουσιαστικό προβάδισμα οι αμερικανο-ισραηλινοί.
β) Οι οποίοι καταφανώς δεν αντέχουνε
να πάνε σε παρατεταμένο πόλεμο. Γιατί εκεί τους αναμένει όχι η φθορά απλώς,
αλλά η καταστροφή. Και τότε στην περίπτωση
αυτή η πιθανότητα χρήσης τακτικών πυρηνικών είναι σε κάποιο βαθμό υπαρκτή.
Ειδικά το εβραϊκό κράτος δεν θα διστάσει εάν τεθεί σε μέγιστο υπαρξιακό
κίνδυνο.
γ) Έτσι κάποια στιγμή το πιθανότερο
είναι να υψώσουνε - κηρύσσοντας την (ανύπαρκτη, ψεύτικη) «νίκη» τους - τη λευκή
σημαία των διαπραγματεύσεων.
Η φερόμενη επίθεση με drones κατά των Βρετανικών βάσεων στη Κύπρο
Αυτή ήταν καθώς φαίνεται μια «ψευδής σημαία» ώστε να εμπλακεί ολόκληρο
το ΝΑΤΟ στη σύρραξη. Η πρώτη που προσέτρεξε να στείλει ναυτικές και αεροπορικές
δυνάμεις στη Μεγαλόνησο ήταν η ελληνική κυβέρνηση. Με τον υπουργό άμυνας να
αναφέρεται σε «επιθέσεις στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας» ενόσω αυτές αφορούσαν τις Βρετανικές Βάσεις
που από το 1960 όπως ορίζεται από την αποικιακή συνθήκη εγκαθίδρυσης αποτελούν
«Sovereign Base Areas» - SBAs («Κυρίαρχες Περιοχές») υπό Διοίκηση Βρετανική. Και οι
οποίες κατέχουν το 3% της Κύπρου. Ο ίδιος να αναφέρεται επίσης σε «απειλές» που
αντιμετωπίζει η Κύπρος (μαζί και η Ελλάδα) που ο υπουργός άμυνας απέφυγε να τις κατονομάσει. Παρόλο που δεν είναι
αόριστες αλλά αφορούν αποκλειστικά την Τουρκία. Η οποία το 1974 προέβη σε
στρατιωτική εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου και που παραπέρα εποφθαλμιά
ολόκληρη την επικράτεια στη Νήσο. Και ενόσω αυτή η συγκεκριμένη απειλή από τη
γείτονα Τουρκία είναι δεδομένη και καταφανής τόσα χρόνια η παρούσα κυβέρνηση
(όπως και οι προηγούμενες) «ποιούνται την νήσσαν» αποφεύγοντας να αποστείλουν
ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις ενίσχυσης της κυπριακής Άμυνας. Αυτές
αποστέλλονται τώρα μόνο και μόνο για να σταθούνε στο πλευρό των βρετανών
αποικιοκρατών και των «συμμάχων» αμερικανο-ισραηλινών. Και ήδη αναφέρονται κάποιες πληροφορίες ότι οι ελληνικές φρεγάτες νότια
της Κύπρου συνδράμουν με δεδομένα έγκαιρης προειδοποίησης, το Ισραήλ.
Όσοι δε «καλοθελητές»
αντιλαμβάνονται οτι ο πατριωτισμός και ο αγώνας για Εθνική Ανεξαρτησία μπορεί
να μεταλλάσσεται και να εκφυλίζεται σε στοίχιση ενός οιονεί προτεκτοράτου πίσω
από τους αμερικανο-ισραηλινούς ας γνωρίζουν ότι:
1.
Εδώ και 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο (στην
οποία εκτός τις ΗΠΑ συνέπραξαν αντικειμενικά και οι Βρετανοί ενόσω ήταν μια από
τις εγγυήτριες δυνάμεις) οι ελληνικές κυβερνήσεις απέφυγαν να εμπλακούν
αποτελεσματικά και με αποστολή αξιόμαχης στρατιωτικής βοήθειας στην κυπριακή
άμυνα.
2. Το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδας
Κύπρου το αποσυναρμολόγησαν προς ικανοποίηση της Τουρκίας και των «συμμάχων»
μας.
3. Προτίμησαν να εναποθέσουν την άμυνα ως προς
την τουρκική απειλή όχι στο εθνικό μας φρόνημα, την αξιομαχία, την αυτοδύναμη
υψηλή στρατιωτική, εξοπλιστική και λαϊκή προετοιμασία (παλλαϊκή άμυνα) αλλά
στις δομές του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των Αγγλοσαξόνων και των Ισραηλινών.
4. Τώρα το Ιράν (βάσει όλων των
διεθνών κανόνων, ακόμα και αυτών εντός των ΗΠΑ) αντιμετωπίζει μια παράνομη
αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική επιθετικότητα. Δεν είδαμε τις κυβερνήσεις
Ελλάδας Κύπρου στα πλαίσια μιας αν όχι πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής
τουλάχιστον τέτοιας που να εκπέμπει κάποια στοιχειώδη σωφροσύνη. να βγάλουν
έστω τυπικά μια ανακοίνωση (όπως κάνανε για παράδειγμα οι Ισπανοί) ότι ζητούν
την μη χρησιμοποίηση των βάσεων σε ένα επιθετικό πόλεμο που κινδυνεύει να κάψει
όλη την περιοχή. Απλώς στοιχίζονται χωρίς αιδώ πίσω από τα αγγλοσαξονικά και
ισραηλινά σχέδια.
Και παρεμπιπτόντως εδώ μία
επισήμανση: Αφήνοντας στην άκρη την globohomo (φιλελεύθερη και μη) «αριστερά» του εθνικού μηδενισμού και της
ψευτοανθρωπιστικής αποδομητικής υποδοχής ενός καθολικού μεταναστευτικού
εποικισμού της χώρας, ας σταθούμε λίγο στην ανέξοδη ιδεοπολιτική λειτουργία της
ατλαντιστικής «αντι-ισλαμικής» (άκρο) δεξιάς. Με τον ίδιο τρόπο που στήριξε ή
ανέχτηκε την προηγούμενη ιμπεριαλιστική σιωνιστική καταστροφή σε Ιράκ
Αφγανιστάν Λιβύη Συρία κλπ με αποτέλεσμα την εκρηκτική άνοδο των
μεταναστευτικών ροών, στη συνέχεια την γενοκτονία των Παλαιστινίων, είναι και
πάλι υποστηρικτής σε ένα νέο αμερικανο-ισραηλινό πόλεμο κατάρρευσης του Ιράν.
Αδιαφορώντας ξεδιάντροπα αν ετούτη τη φορά τα εκατομμύρια των Ιρανών προσφύγων
συρρεύσουν στην Τουρκία. Όπου από εκεί είναι βέβαιο ότι «εργαλειοποιούμενα» από
το καθεστώς του Ερντογάν θα σπρωχτούν προς την μεγάλη «μεταναστευτική αποθήκη»
της ΕΕ ήτοι το προτεκτοράτο Ελλάδα. Και πάλι σε τούτη την περίπτωση η
(ακρο)δεξιά μας θα βγει στη γύρα πουλώντας «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» ήτοι μια κίβδηλη αντι-ισλαμική (αντι-σιιτική)
πατριδοκάπηλη ταυτότητα.
Μέσα στην ίδια την Ελλάδα η «μάχη για τα μυαλά» εξελίσσεται
-Στη μια πλευρά έχουμε τους
ευρωατλαντιστές γεωπολιτικούς κσθηγητάδες της ψευδο-αποτροπής ως προς την
Τουρκία (στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ) να βρίσκουν αντικειμενικό έδαφος
συμπαράταξης με τους ΕΛΙΑΜΕΠ ενδοτικούς, στοιχισμένοι όλοι μαζί στην υποστήριξη
από το προτεκτοράτο Ελλάδα, των ΗΠΑ Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Με το κίβδηλο πρόσχημα
των δήθεν «εθνικών συμφερόντων» της
χώρας.
-Στο άλλο άκρο έχουμε τον παράλληλα
εξελισσόμενο υβριδικό πόλεμο, την ασύδοτη υπέρ ΗΠΑ Ισραήλ προπαγάνδα των
εξωνημένων ΜΜΕ, τις PsyOp
λειτουργίες.
-Επιπρόσθετα κατά την επόμενη
περίοδο ας προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο της εκδίπλωσης αρκετών «ψευδών
σημαιών». Όσο ο παράνομος από άποψη διεθνούς δικαίου και εγκληματικός ιμπεριαλιστικός-σιωνιστικός
πόλεμος κατά του Ιράν εξελίσσεται ανεπιτυχώς για τους αμερικανο-ισραηλινούς και
αμφισβητείται από τους λαούς στη Δύση, τόσο περισσότερο ετούτες οι «σημαίες» θα
γίνονται πιθανότερες. «Οι νοούντες νοήτωσαν».
( Γιώργος Καπαρός
8-3-2026 )
Δείτε:
Στη Μέση Ανατολή ο μεγάλος πόλεμος πλησιάζει
( https://tileplagktoiplanai.blogspot.com/2024/08/blog-post.html
.
