Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 1
Δυτική «Αυτοκρατορία του Κακού». [3 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 2
Κατεχόμενη Ελλάδα και Ανύπαρκτη Αντιπολίτευση. [5 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 3
Μια Νέα Μεγάλη Ιδέα για τον 21ο Αιώνα. [9 Δεκεμβρίου 2012...]
Ευρω-Αττίλας στη Κύπρο
[16 Μαρτίου 2013...]
Odious Debt
[11 Απριλίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (Ι)
H υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών επιστατών και τα «αριστερά» υποστηρίγματα. [14 Μαρτίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (ΙΙ)
Το ελληνικό αδιέξοδο και η εναλλακτική λύση. [21 Μαρτίου 2010...]
Ο Πόλεμος στον Καύκασο
[10 Αυγούστου 2008...]
Υπερκαυκασία. Ήττα του ΝΑΤΟ
[14 Αυγούστου 2008...]
Η Βαλκανική Αποσταθεροποίηση
και τα Προτεκτοράτα: Κόσσοβο και ΠΓΔΜ. [2 Μαρτίου 2008...]
Αίγυπτος:Εξέγερση και Τάξη
[13 Φεβρουαρίου 2011...]
Πακιστάν. Το Μέγα Ηφαίστειο
[29 Δεκεμβρίου 2007...]
Το ΠΑΣΟΚ σε «COMA»
[21 Σεπτεμβρίου 2007...]
Εξόριστοι Ποιητές. Erich Fried
[13 Οκτωβρίου 2007...]
Comandante Che Guevara
[8 Οκτωβρίου 2007...]
Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 Next

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2021

Αφγανιστάν. Η μεγάλη ήττα της Δύσης και της Τουρκίας

 


 Ο 20χρονος «μακρύς πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» - διέσπειρε το προγραμματισμένο χάος στη «Μεγάλη Μέση Ανατολή», διέλυσε χώρες και περιοχές με αμέτρητα θύματα και πελώρια κύματα προσφύγων – καταλήγοντας σε ντροπιαστικές ήττες για ΗΠΑ ΝΑΤΟ σε Ιράκ, Συρία, Αφγανιστάν. Η απόσυρση των δυτικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν επέφερε μια ανατροπή στη γεωπολιτική ισορροπία δυνάμεων της Κεντρικής Ασίας. Ενώ το 1989 η αποχώρηση της ΕΣΣΔ από το Αφγανιστάν αποτύπωνε το τέλος του γεωπολιτικού  διπολισμού η τωρινή ήττα και φυγή των ΗΠΑ ΝΑΤΟ  εκφράζει το επίσημο πέρας του μονοπολισμού.

Το κίνημα των Ταλιμπάν αντιστάθηκε νικηφόρα όχι λόγω ευνοϊκών αριθμητικών στατιστικών στο επίπεδο των πολεμιστών και του εξοπλισμού ή της εξωτερικής υποστήριξης αλλά επειδή στηρίχθηκε στις εσωτερικές δυνάμεις και στην απόλυτη αποφασιστικότητα των Παστούν να αντισταθούν μέχρις εσχάτων στην ιμπεριαλιστική κατοχή και υποδούλωση.

Ένα βασικό στρατιωτικό δυναμικό 75 χιλιάδων Ταλιμπάν αντιπαρατάχθηκε απέναντι σε 540 χιλιάδες στρατεύματα (300 χιλ.του αφγανικού καθεστώτος,  140 χιλ.των ΗΠΑ, 100 χιλ.Νατοϊκά) που διέθεταν την πιο προχωρημένη επίγεια και εναέρια πολεμική τεχνολογία. Σε μια αναμέτρηση που για τον αμερικανικό λαό κόστισε από το 2001 ως τον Απρίλιο του 2021 περίπου 2,26 τρις δολάρια.

Η ταχύτατη πρόοδος επί του πεδίου των δυνάμεων του Ισλαμικού Εμιράτου, εκτός τη μαζική αποδοχή τους και την πλήρη ανυποληψία του διεφθαρμένου φιλοδυτικού καθεστώτος,  οφείλεται επίσης στην ευφυή επικοινωνιακή τακτική  να προσφέρουν εγγυήσεις σεβασμού ζωής, τιμής, εργασίας και περιουσίας στους πολίτες, αποδοχής κάποιων δικαιωμάτων στις γυναίκες (πρόσβαση σε εργασία και εκπαίδευση εφόσον φορούν χιτζάμπ) και προσφοράς γενικής αμνηστίας και επανένταξης στο προσωπικό που εγκαταλείπει την καθεστωτική στρατιωτική και πολιτική διοίκηση. Φαίνεται ότι η πλειοψηφία των σημερινών Ταλιμπάν εμφανίζει μεγαλύτερη ευελιξία και λιγότερο δογματισμό από τους προηγούμενους που πολέμησαν την ΕΣΣΔ διότι διαμόρφωσε πολιτική και  θρησκευτική-ιδεολογική συνείδηση στον πόλεμο ενάντια στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Η συντριβή των ΗΠΑ ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν είναι οριστική. Επίσης οι σχεδιασμοί τους για παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο σε μια νέα Συρία II και για γενικευμένο χάος στη Κεντρική Ασία φαίνεται να αποτυγχάνουν. Ο στρατηγός Abdul Rashid Dostum στον οποίο βασιζόταν Ουάσιγκτον Λονδίνο για να ηγηθεί ενός νέου εσωτερικού εμφύλιου πολέμου κατά του νέου κράτους των Ταλιμπάν, διέφυγε μετά την πτώση της Μαζάρ-ι-Σαρίφ στο Βορρά και ο Joe Biden απέστειλε 5.000 στρατιώτες για την απομάκρυνση προσωπικού και διπλωματών από την Καμπούλ ενώ ήδη οι Ταλιμπάν εισέρχονται στην πρωτεύουσα όπου η εκκένωση συνοδεύεται από μια γενική φυγή, με τον πρόεδρο Ashraf Ghani να δραπετεύει στο εξωτερικό.Μετά την πλήρη επικράτηση του Ισλαμικού Χαλιφάτου η Δύση, με πρώτες τις ΗΠΑ Βρετανία, θα ακολουθήσει πλέον μια στρατηγική φατριαστικών διαμαχών και διάβρωσης του νέου πολιτικού συστήματος ώστε να το σπρώξει ενάντια σε Κίνα Ρωσία Ιράν και να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται και να οικειοποιείται τους πάσης φύσεως πλούσιους πόρους του.  Η προοπτική να πετύχει αυτή η στρατηγική είναι ελάχιστη και το Αφγανιστάν υπό τους Ταλιμπάν το πιθανότερο είναι να εξελιχθεί σε ένα «2ο (σουνιτικό) αντιδυτικό Ιράν». 

Για τους Ταλιμπάν το στρατιωτικό μέρος της σαρωτικής κατάληψης του Αφγανιστάν φτάνει στο πέρας του. Το καθεστώς μαριονετών δεν είχε καμία λαϊκή υποστήριξη. Βασιζόταν μόνο στην αμερικανο-νατοϊκή κατοχή. Όμως τώρα για το Ισλαμικό Εμιράτο αρχίζουν τα πιο δύσκολα. Κατ αρχή στο εσωτερικό, στην οικονομία και στη διοίκηση της χώρας. Ωστόσο φαίνεται πως έχει προετοιμαστεί προκρίνοντας  τρεις βασικές δομές:

i- Άμεση οργάνωση ειδικών εποπτικών συμβουλίων παντού υπό τοπικούς πρεσβύτερους & αξιοσέβαστα πρόσωπα που διασυνδέονται διοικητικά σε επίπεδο πληροφόρησης & οδηγιών με τις ανώτερα σώματα διακυβέρνησης μέσω

ii- τοπικού στρατιωτικού επιτρόπου (επικεφαλής μιας μικρής ένοπλης ομάδας) ο οποίος ταυτόχρονα θα λειτουργεί διαιτητικά.

iii-Συγκρότηση, παράλληλα & ανεξάρτητα με το διοικητικό, του δικτύου των δικαστηρίων της Σαρία & της αστυνόμευσης με προσλήψεις τοπικού προσωπικού. 

Ο άλλος τομέας που οι Ταλιμπάν θα δυσκολευτούν πολύ είναι ότι θα εμπλακούν στη δίνη της διεθνούς πολιτικής. Έχοντας ως προτεραιότητα το δύσκολο έργο του ελέγχου, της διακυβέρνησης και της ανασυγκρότησης του Αφγανιστάν είναι σαφές ότι όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για παρέμβαση και επιρροή σε ξένα γειτονικά εδάφη και πληθυσμούς αλλά επιθυμούν να έχουν μηδενικά προβλήματα με τους μεγάλους παίκτες της περιοχής και να εξασφαλίσουν την πολιτικο-διπλωματική αναγνώριση και την οικονομικο-τεχνική υποστήριξη. Φαίνεται δε πως ήδη έδωσαν διαβεβαιώσεις σταθερότητας στα σύνορα και ειρηνικής συνεργασίας προς όλους τους γείτονες τους. Στο επίπεδο λοιπόν των εξωτερικών σχέσεων η επιβίωση του 2ου Ισλαμικού Εμιράτου στην Καμπούλ θα στηριχθεί στο Πακιστάν και στην αποκατάσταση αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας με Κίνα, Ιράν, Ρωσία. Η Κίνα θα βγει κερδισμένη με την ένταξη του Αφγανιστάν στη στρατηγική «Πρωτοβουλία Ζώνη & Δρόμος» – BRI.  Το Ιράν θα είναι επίσης  ένας από τους μεγάλους νικητές καθώς η απομάκρυνση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν α) θα αφήσει τα ανατολικά του σύνορα ελεύθερα από διέλευση κατασκόπων και αμερικανικών αεροσκαφών β) θα εξασφαλίσει ανοιχτή χερσαία σύνδεση με την Κίνα και  τη Βόρεια Κορέα. Το προηγούμενο διάστημα η Ρωσία αντιλαμβανόμενη το μεγάλο παιχνίδι πέρασε διπλωματικά μπροστά και άρχισε διαπραγματεύσεις με την ανεξάρτητη οντότητα των Ταλιμπάν (προσφάτως αντιπροσωπεία τους στη Μόσχα) με αντικείμενο την αναγνώριση τους έναντι εγγυήσεων για α) απαραβίαστο των βόρειων αφγανικών συνόρων β) ένταση της προσπάθειας για εξάλειψη της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος Χορασάν (IS-K) που αποτελεί παρακλάδι του ISIL  γ) συρρίκνωση της παραγωγής οπίου όπως έγινε ως το 2001   όταν το Αφγανιστάν ελέγχονταν από το Ισλαμικό Εμιράτο. Το έτος αυτό η παραγωγή συρρικνώθηκε κατά 94% (ήτοι σε 8 χιλιάδες εκτάρια ενώ το 2016 έφθασε τα 201 χιλιάδες εκτάρια - πηγή UNODC /MCN).

Εκτός τη συνολική Δύση μεγάλος χαμένος στο Αφγανιστάν είναι και η Τουρκία. Η Άγκυρα τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε παρουσία εντός της χώρας αυτής όχι μόνο στρατιωτική αλλά οικονομική και εποικιστική θρησκευτικο-ιδεολογική μέσω κατασκευής  ιδρυμάτων, σχολείων, ΜΜΕ κλπ. Προς τούτο αξιοποίησε ορισμένους βασικούς παράγοντες όπως α) σουνιτική θρησκεία β) σχέσεις με Πακιστάν, Κατάρ γ) φυλετικούς δεσμούς με εγχώριες  εθνοτικές ομάδες Ουζμπέκων, Τουρκμενίων, Ουιγούρων,  Qizilbash κ.α. δ)  επιρροές στην αφγανική κυβέρνηση ε) τοπική παρουσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Παρά τις ουσιαστικές διαφορές υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στα κατοχικά αυτονομιστικά σχέδια τα οποία προώθησε η επεκτατική Τουρκία στη Κύπρο και στο Αφγανιστάν.Ιστορικά στη Κύπρο αρχικά εξασφάλισε ρόλο στη μειονότητα σε αντάλλαγμα των τουρκικών υπηρεσιών α) προς την κατοχική Βρετανία ενάντια στην ηρωική αντίσταση των Ελληνοκυπρίων για Ένωση με την Ελλάδα και β) στη συνέχεια προς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ  όθεν και η εισβολή το 1974. Στο Αφγανιστάν στοιχισμένη από το 2001 πίσω από το λάβαρο της αμερικανο-νατοϊκής σταυροφορίας προώθησε το έργο της λεηλασίας των πολύτιμων πόρων και της αυτονομιστικής απόσχισης του βόρειου τμήματος του - δια του ελέγχου των Ουζμπέκων -  κυρίως με λεφτά, εξοπλισμούς, σχέδια υποδομών (ήδη ένα τέτοιο σχέδιο εξελίσσεται στο Τατζικικό Badakhshan σε αλληλενέργεια Τουρκίας Ισραήλ ) - έχοντας εξασφαλίσει την μελλοντική αμερικανο- ισραηλινή αναγνώριση. Τώρα με την επιβολή των Ταλιμπάν ο αφγανικός βορράς απελευθερώθηκε από τους πράκτορες της Αγκύρας και τα προγράμματα της κατέρρευσαν. Ότι και να λένε λοιπόν οι γελοίες αναφορές των ΜΜΕ και οι διάφοροι επιφανειακοί ειδήμονες η ήττα των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν ήταν ταυτόχρονα μια μεγαλειώδης ήττα και για την Τουρκία.

 Η Άγκυρα καθ΄όλο το προηγούμενο διάστημα είχε αναπτύξει θερμές σχέσεις με την παράταξη Jamiat-e-Islami του Salahuddin Rabbani (εθνοτικοί Τατζίκοι του βόρειου και δυτικού Αφγανιστάν), την Hezb-e Islami και τον ηγέτη της Gulbuddin Hekmatyar (ιδεολογική συγγένεια με Μουσουλμανική Αδελφότητα), την Junbish-i-Milli Islami  (ουζμπεκικών και τουρκμενικών συμφερόντων) και τον στρατηγό Abdul Rashid Dostum. Ενώ για χρόνια λειτούργησε ως δύναμη κατοχής μέσω ΝΑΤΟ,  προσφάτως αναζητεί (με μεσολάβηση Κατάρ, Πακιστάν) επικοινωνιακούς διαύλους με τους Ταλιμπάν επιδιώκοντας ματαίως κάποιας μορφής παρουσία και διαμεσολάβηση. Όπως πχ η επιμονή της Άγκυρας για στρατιωτική παραμονή στο αεροδρόμιο της Καμπούλ η οποία βρίσκει τους Ταλιμπάν αντιτιθέμενους ρητά σε μια τέτοια προοπτική. Η Τουρκία έχει ως σοβαρούς αντιπάλους στο Αφγανιστάν τόσο την Κίνα όσο και το Ιράν και η ανάπτυξη σχέσεων των δυο χωρών με το Ισλαμικό Εμιράτο θα εντείνει το τουρκικό αδιέξοδο.

Τώρα η το καθεστώς  Ερντογάν προετοιμάζεται να διαχειριστεί το νέο τεράστιο προσφυγικό κύμα εκατομμυρίων Αφγανών προσφύγων προς την Ευρώπη που θα κινηθεί στη διαδρομή Αφγανιστάν-Πακιστάν-Ιράν-Τουρκία και να το αξιοποιήσει στα πλαίσια του υβριδικού πολέμου ενάντια στην Ελλάδα.

Η δεν Ευρωκρατία παραβλέπει εκκωφαντικά την επερχόμενη εφιαλτική εξέλιξη θεωρώντας ότι η κυβέρνηση και όλο το κομματικο-πολιτικό σύστημα των δυτικόδουλων ευρωατλαντιστών στο ελληνικό προτεκτοράτο, με τη συνδρομή των πρακτορικών ΜΚΟ, θα αναλάβουν τη βρώμικη δουλειά της αποθήκευσης ψυχών που θα καταφθάνουν από Έβρο και νησιά του ανατολικού Αιγαίου και της καινούργιας φάσης του λαθρομεταναστευτικού εποικισμού της χώρας μας.

Η σωτηρία του ελληνισμού απένατι στις πολύμορφες εξωτερικές απειλές και τη λούμπεν εγχώρια νεοφεουδαρχία  μπορεί να προέλθει μόνο δια της λαϊκής αφύπνισης και συνακόλουθα της καθεστωτικής μεταβολής. Η πατριωτική συνέγερση, ενότητα και αυταπάρνηση των λαϊκών δυνάμεων, μια νέα εθνεγερσία, είναι η μόνη που θα μπορούσε να επιβάλει μια εναλλακτική πολιτική συλλογικής επιβίωσης και ανασυγκρότησης διασώζοντας την χώρα από την πολυδιάστατη απειλή της εθνικής και της κοινωνικής εκμηδένισης της.

 

( Γιώργος Καπαρός  15-8-2021 ) 

 

 

_._

 

 

 

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2021

Τεχνοδεσποτεία. Μεγάλος Μετασχηματισμός & Πολιτικές Απαρτχάιντ

 

                                                Roberto Matta - Cruxificion (1938)

 

Κατά την έναρξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου έχουμε πέντε γεωοικονομικούς πόλους / μακροπεριφέρειες με τα κέντρα τους: Βρετανία, ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία, ΕΣΣΔ.  Στη συνέχεια λόγω της πολεμικής συντριβής της Γερμανίας και της Ιαπωνίας οι ανταγωνιστικοί πόλοι αναδιατάχθηκαν σε δύο: Αμερικανοκρατούμενη Δύση και Σοβιετική Ανατολή.

Με την αποδιάρθρωση του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» το 1990 επεβλήθησαν: αμερικανική μονοκρατορία, υπερεθνικά μονοπώλια,  παγκοσμιοποιημένη αγορά,  νεοφιλελεύθερη ρύθμιση, χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο κοκ.

Η τωρινή περίοδος του Γ' Παγκόσμιου Πολέμου Covid-19 είναι ταυτόχρονα εποχή  προχωρημένης, πολύπλευρης αντιμαχίας ΗΠΑ - Κίνας για την παγκόσμια ηγεμονία, πλανητικής οικονομικής κατάρρευσης (χειρότερης από τη «μεγάλη ύφεση» του '30) και βαθμιαίας αποδόμησης της παγκόσμιας αγοράς προς νέες μακροπεριφέρειες που θα εδραιωθούν πάνω σε ιδιαίτερες βάσεις γεωπολιτικής και κοινωνικής μηχανικής (τεχνολογίας, οικονομίας και κοινωνικών ψηφιακών πλατφορμών).

Αυτή η εξέλιξη όσον τουλάχιστον αφορά τη συνολική Δύση (ΗΠΑ, Βρετανία, Ευρωπαϊκή Ένωση) και τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο ορίζει μια νέα  «εποχή της οδύνης». Σύνθλιψη των δυνάμεων της εργασίας, των αγροτικών και μικρομεσαίων αστικών στρωμάτων, γιγάντωση της ανεργίας, μεγάλη κάθοδος βιοτικού επιπέδου, απολυταρχική επιτήρηση και ενδεχομένως μια πρωτόγνωρη φάση κοινωνικών συγκρούσεων ενάντια στην νέα ηγεμονική πτέρυγα της υπερελίτ, την τεχνοδεσποτεία, η οποία διαδέχεται τη χρηματιστική ολιγαρχία ως εξουσία του, συνδεδεμένου με το ολοκληρωτικό κράτος, κεφαλαίου των κοινωνικών ψηφιακών πλατφορμών.

Η βασική αντινομία στην «κοινωνία της πληροφορίας» είναι αυτή ανάμεσα στη δημόσια, κοινωνική φύση της πληροφορίας και την ιδιωτική κυριότητα και εκμετάλλευση της. Ενόσω οι παγκόσμιες αγορές αρχίζουν να διασπώνται σε μακροπεριφέρειες μακροπρόθεσμα ο εκτεχνικευμένος Μεσαίωνας πρόκειται να αντιμετωπίσει τα όρια του λόγω του γεγονότος ότι η μαζικοδημοκρατική παιδεία διαρκώς υπονομεύεται και υποβαθμίζεται ενώ ταυτόχρονα συστέλλονται οι πνευματικοί ορίζοντες  των ελίτ των οποίων ο διανοητικός εκφυλισμός θα επιφέρει μέγιστες αρνητικές επιπτώσεις στην επιστημονικο-τεχνική  εξέλιξη, την παραγωγική ικανότητα, τους βιοτικούς και πολιτισμικούς όρους της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης. Βραχυπρόθεσμα όμως, στην επιδίωξη της να κερδίσει τον πλανητικό ταξικό πόλεμο,  η τεχνοδεσποτεία  (δυτική και ανατολική), με τα «Uruk-hai» πολιτικά και ιδεολογικά ανδρείκελα της, υλοποιεί την πιο επικίνδυνη ατζέντα μέσα στη γνωστή ανθρώπινη ιστορία με τα πιο προχωρημένα εργαλεία: Παγκόσμιος Πόλεμος ΙΙΙ Covid - 19 / «Πράσινη Μετάβαση» / Μεγάλη Επανεκκίνηση / Παγκοσμιοποίηση 2.0 . Ειδικότερα εδώ προωθείται μια ερεβώδης τριάδα ήτοι:

α – Η μετατροπή της ανθρωπότητας σε φυλακισμένους δουλοπάροικους ενός τυραννικού συστήματος μεταβιομηχανικής κοινωνίας, δεσμώτες στο ψηφιακό Πανοπτικόν, πεταμένους στην απόλυτη ένδεια.

β – Η «Νέα Γένεση», γονιδιακός έλεγχος και προγραμματισμός / βιοτεχνολογική παραγωγή των άβουλων πληβείων και υπηρετών του 21ου αιώνα, των μετανθρώπινων ΓΤΟ. Μεταφερόμενοι σε μυθολογικό-θρησκευτικό πλαίσιο η «Γένεσις», εμφανίζεται ως έργο του «βιβλικού θεού» το 3.761 π.Χ. (εβραϊκή χρονολόγηση).  Έκτοτε αφού πέρασαν 5.781 έτη  «από κτίσεως κόσμου» (anno mundi), έρχεται τώρα ο άρχων «σατανάς» της τεχνοφασιστικής Μόρντορ  / «Εποχής του Χαμού» ήτοι η κακοποιός νεοφεουδαρχία να αναλάβει την πρωτοβουλία για μια «Νέα Γένεση» με τη μεγάλη πλειοψηφία των πιστών αυτού του βιβλικού θεού να παρακολουθεί άβουλη ή να χειροκροτεί υπνωτισμένη.  

γ – Η διασύνδεση γενετικής και τσιπ / διεπαφή εγκεφάλου και μηχανής / μεταβολή της βιοφυσικής ανθρώπινης υπόστασης σε εμβιομηχανοτρονική  / κόσμος των «αυτορυθμιζομένων» cyborg, robot, biorobot.

Είναι η απόλυτη ανθρωπολογική ύβρις / άτις  των «μαθητευόμενων μάγων» όπου «τα παιδία παίζει» ρόλους μικρών θεών. Όθεν ακολουθούν νέμεσις / τίσις. «ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν» (Ηράκλειτος).

Βάσει των προηγουμένων η βασική αντίθεση που επικαθορίζει το παγκόσμιο σύστημα των αντιθέσεων είναι αυτή ανάμεσα στους φορείς και υποστηρικτές (άμεσους ή έμμεσους) της τεχνοφεουδαρχικής εποχής ενός μετανεωτερικού μεσαίωνα και τους αμφισβητίες εχθρούς της. Και ως προς τούτη την αντιπαράθεση όλα τα παραδοσιακά πολιτικά στρατόπεδα - «δεξιά» «αριστερά»,  «θεοπολιτική» και οι αντίστοιχες κοσμοεικόνες  «φιλελευθερισμός», «εθνικοσοσιαλισμός», «σοσιαλισμός»,  «ισλαμισμός» κλπ θρησκευτικές ιδεολογίες - είναι μόνον ιστορικά πτώματα από την σήψη των οποίων τρέφονται και ισχυροποιούνται οι επικυρίαρχοι χωροδεσπότες των νέων σκοτεινών χρόνων.

Ας σημειωθεί εδώ πως όταν οι «δεξιοί», «αριστεροί», «ελευθεριακοί» και πολλοί άλλοι μισθοφόροι της τεχνοφασιστικής «υγειονομικής» δικτατορίας αποκαλούν «ψεκασμένους» όσους αμφισβητούν την Covid-19 Great Reset εξουσιαστική αφήγηση, εξαπολύουν έναν οργουελικό κοινωνιολογικό χαρακτηρισμό / στιγματισμό. Προετοιμάζουν εσωτερικούς εμφυλίους μέσα στο λαό και εξυπηρετούν τον μαζικό κοινωνικό έλεγχο της νεοφεουδαρχίας. Ταυτόχρονα εξωτερικεύουν την χειραγωγημένη ιδιοπροσωπία τους, ντοπαρισμένη και κατακερματισμένη απ' το άλογο στοιχείο που μαζικά μοχλεύει η καθολική μιμητική κρίση. Ετούτη είναι προϊόν του αδιάλειπτου γενικευμένου ψυχοτρόμου  - που επιβάλλεται από την κομματοκρατία και τα καθεστωτικά ΜΜΕ και δια του οποίου κυριαρχούν οι εγχώριες λούμπεν ελίτ – όπου για την εκτονωτική της «κάθαρση»  προϋποτίθεται η μεγάλη σκηνοθεσία της θυσιαστικής εξόντωσης του «αποδιοπομπαίου τράγου», εν προκειμένω των «ανεμβολίαστων», των νέων παριών, των καταδικασμένων σε δυσφήμιση και διαρκή απομόνωση.

Ειδικότερα ως προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Covid - 19  σε όλες τις χώρες τις συλλογικής Δύσης με πρώτη την Ελλάδα οι πολιτικοί αυλόδουλοι της Great Reset  νεο-μεσαιωνικής «ιεράς εξέτασης» αποκρύβουν το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι:

α -  Είμαστε πλέον στο «σημείο μη επιστροφής» όπου η μονιμότητα της απολυταρχικής κατάστασης εξαίρεσης αντικατέστησε την προεπιδημική κανονικότητα.

β - Οι υποκείμενοι στον «καθαγιασμένο» mRNA / DNA πειραματικό ορό μολύνονται απ΄τον κορωνοϊό, μολύνουν και ενίοτε πεθαίνουν. Κι αν τυχόν είχαν όλοι «εμβολιαστεί» η γενική εικόνα θα ήταν ίδια.

γ - Όθεν, παρά τις διαβεβαιώσεις των εξουσιαστών, οι «εμβολιασμένοι» είναι εκτός «θείας χάριτος» όπου βάσει της επίκλησης της δικαιούνται το «πράσινο πιστοποιητικό» προνόμιο που αποκλειστικά ως κλειδί ιδεολογικό (και  όχι «αυτοπροστατευτικό» «υγειονομικό»)  ξεκλειδώνει την πρόσβαση σε βασικά δικαιώματα απ' τα οποία θα αποκλείονται οι άλλοι οι «ανεμβολίαστοι» «αρνητές» διότι υποτίθεται μεταδίδουν τον κορωνοϊό, ο οποίος όμως διαδίδεται εξίσου από τους «εμβολιασμένους» !

δ - Μέσω του «πράσινου πιστοποιητικού, του γραμμωτού κώδικα κλπ  δυναμώνει η λειτουργική βιο-επιτήρηση καθώς εισάγονται τρόποι πλήρους παρακολούθησης και ελέγχου όλων των κινήσεων αρχικά στους δημόσιους χώρους. Και αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα των καινούργιων τεχνικών της εξουσίας για την διαχείριση των βιο-πολιτικά επιτηρουμένων ατόμων μέσα στην απέραντη ψηφιακή και κοινωνική φυλακή.

Οι φορείς της τεχνοφασιστικής κυριαρχίας / προσταγής προϋποθέτουν το καθεστώς απαρτχάιντ και την δυαδική κοινωνία. Ενώ μετέβαλαν τις καθαρά ιατρικές πράξεις (όπως είναι και οι εμβολιασμοί) σε υποχρεωτικές αστυνομικο-διοικητικές διαδικασίες, έχουν εκ των προτέρων επίσης προϋπολογίσει τον μη καθολικό «εμβολιασμό» (όπου με αυτόν λόγω εκκωφαντικής αναποτελεσματικότητας   θα αυτοκαταστρεφόταν το ψευδεπίγραφο αφήγημα της λούμπεν νεοφεουδαρχίας) θέλοντας να οργανώσουν τα εμφύλια μέτωπα του νέου ταξικού πολέμου. Πλαισιώνονται τώρα απ΄ όλο το συρφετό του «δεξιού», «αριστερού», «ελευθεριακού», «θεοπολιτικού» καιροσκοπισμού, ο οποίος συναγελάζεται και συμπαρατάσσεται δειμοκρατικά με την βιοπολιτική της κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας, μπροστά στο «νέο εχθρό» τα «αντιεμβολιαστικά κινήματα» των «ψεκασμένων» τα οποία το μόνο που κάνουν είναι να υποστηρίζουν την συνταγματική, δημοκρατική νομιμότητα και την ηθική δεοντολογία που ορίζει ο Κώδικας της Νυρεμβέργης. Προχωρούν λοιπόν στο μεγάλο διαχωρισμό των πολιτών σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας με τεχνικο-υγειονομικές προφάσεις που υποκρύπτουν την ιδεολογικοπολιτική ουσία: «εμβολιασμένοι» πιστοί και «ανεμβολίαστοι» άπιστοι του «ιατρο-σωτηριολογικού ιερατείου» με τους πρώτους να ανταμείβονται με κάποια από τα μέχρι πρότινος αυτονόητα, εγγυημένα συνταγματικά δικαιώματα και τους δεύτερους απολυταρχικά να αποκλείονται από αυτά θεωρούμενοι ως τα νέα «ανατρεπτικά στοιχεία» τα οποία πρέπει πάραυτα να μπουν στο «γύψο» φορώντας το εικονικό «κίτρινο αστέρι».

Εύλογες δε οι απορίες σχετικά με την αδράνεια των Ελλήνων συμπολιτών μας οι οποίοι στη μεγάλη πλειοψηφία τους αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την απολυταρχική εξοντωτική διαχείριση της «υγειονομικής κρίσης» από το ολιγαρχικό μπλοκ, ως ολοκληρωτική στέρηση των πολιτικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων τους, ως καταστροφή των βιοτικών και πολιτισμικών όρων αυτοσυντήρησης ή ακόμα και απώλειας της ίδιας της ζωής τους. Η εξήγηση μπορεί να αναζητηθεί σε τρεις βασικούς επιδραστικούς παράγοντες:

- Ο πρώτος είναι οι μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου. Προχωρημένοι μέθοδοι εξουσιασμού από την ερεβώδη τεχνοδεσποτεία ,  χειρισμοί του διαρκούς φόβου και λογοκρισία απ' τα ΜΜΕ / ΜΚΔ που α) προσφέρουν νομιμοποίηση στην κυβερνητική υποδουλωτική επιστασία β) εμπεδώνουν σε μαζικό επίπεδο την αυταπάτη περί ύπαρξης ενός σχεδίου ασφάλειας γ) αποτρέπουν τους ανθρώπους να σκέφτονται δ) γεννούν σε κάποιους το «σύνδρομο της Στοκχόλμης».

- Ο δεύτερος είναι η «πυροσβεστική» λειτουργία της αντικειμενικής συμμαχίας των «ορθολογικών»:  ήτοι όσων «φιλελεύθερων». «εθνικοφρόνων», «αριστερών», «αντιεξουσιαστών» κοκ ενστερνίζονται την Covid -19 ανελεύθερη ανθελληνική αντικοινωνική ατζέντα της νεοφεουδαρχίας.

- Ο τρίτος είναι η απουσία της κατάλληλης και αξιόπιστης «μεγα-μηχανής» αγώνα η οποία να διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για ένα ρωμαλέο αντιολιγαρχικό κίνημα, μια αποτελεσματική πατριωτική λαϊκή κινητοποίηση και να προσφέρει την προοπτική μιας ηθικο -πνευματικής ανάταξης για την εθνική και κοινοτική χειραφέτηση, τη μαχητική ενότητα  και αυτοδυναμία του ελληνισμού.

 

( Γιώργος Καπαρός   24-7-2021 )

 

Δείτε επίσης:

 

Σημείωμα για την ανθρωπολογική κρίση, τον τεχνο-δεσποτισμό και την αυτο-επιβίωση

 

Παρόν και Μέλλον. Σημεία και Τέρατα

 

 

_

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2020

Τουρκική Υπερεπέκταση και Αποσταθεροποίηση της Καυκασίας

 


Στις 27 Σεπτέμβρη αναζωπυρώθηκε ένας νέος αιματηρός γύρος της στρατιωτικής αναμέτρησης  Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ με την άμεση εμπλοκή τούτη τη φορά της ερντογανικής Τουρκίας, ο οποίος κινδυνεύει να κλιμακωθεί σε έναν μεγάλο περιφερειακό πόλεμο.

 

Το παρελθόν

Τα «δόντια δράκοντα» της έντασης Αρμενίων και τουρκογενών Αζέρων έχουν σπαρθεί από παλιά:

-Aρχές του 19ου αιώνα η Τσαρική Ρωσία έλεγξε τη περιοχή κατόπιν πολέμου με το Ιράν τιθασεύοντας την εθνική αφύπνιση και αντιπαράθεση Αρμενίων και Αζέρων. 

-Αρχές του 20ου αιώνα στην, υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, δυτική Αρμενία  συντελείται η Γενοκτονία των Αρμενίων. Το 2015 ξεκινούν μαζικές μετακινήσεις  ενώ θανατώνονται 1,5 εκατ. άνθρωποι αφήνοντας μια αθεράπευτη πληγή στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική ψυχή αυτού του λαού.

- Μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση η ανατολική Αρμενία ενσωματώθηκε στην Σοβιετική Ένωση. Στη φάση της προσέγγισης του Βλαντίμιρ Ουλιάνοφ -Λένιν με τον Κεμάλ Ατατούρκ η περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (με εθνοτική σύνθεση κυρίως Αρμενίους και λιγότερο Αζέρους) δόθηκε διοικητικά στο τουρκογενές Αζερμπαϊτζάν. Η στρατηγική του Ιωσήφ Τζουγκασβίλι – Στάλιν ευνοούσε την εθνική ετερογένεια εντός της ΕΣΣΔ ώστε να αποφευχθούν φυγόκεντρες αποσχιστικές τάσεις, όθεν το Ναγκόρνο-Καραμπάχ απετέλεσε αυτόνομη περιοχή εντός του σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν. Γενικότερα όλες σχεδόν οι δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης  (πλην Αρμενίας) ήταν σε κάποιο βαθμό δομές πολυεθνικές,  με τα σύνορα να έχουν τυπική αξία με βάση την κοσμοεικόνα της σοσιαλιστικής μετάβασης προς μια μετα-εθνική κοινότητα των σοβιετικών λαών.

- Η αποσύνθεση της ΕΣΣΔ άνοιξε τους «ασκούς του Αιόλου». Η παράλυση του ηγεμονικού  κομμουνιστικού κομματικο-πολιτικού κέντρου και η εξασθένιση του σοβιετικού οικοδομήματος,  επέτρεψε στις περιφέρειες την άνοδο των εθνοτικών διαδικασιών και κινημάτων ως μια καθυστερημένη εκδίπλωση της ίδιας της φυσικο-ιστορικής τάσης προς τη συγκρότηση αυτοτελών εθνοκρατικών μορφών και την εμφάνιση νέων χωρών. Κάτι που είχε ήδη συντελεστεί από καιρό στην ανεπτυγμένη καπιταλιστική δύση έστω κι αν εκεί το εθνικό ζήτημα δεν έχει επιλυθεί με τρόπο οριστικό αλλά υφίστανται πλείστοι θύλακες εθνοτικής καταπίεσης, διαμάχης και εμπλοκής. Στην περίοδο της «περεστρόικα»  η αποδυνάμωση της κομμουνιστικής ιδεολογίας επέφερε από τη μια την ακύρωση του «διεθνιστικού έργου» και από την άλλη την αναγέννηση των εθνικών ταυτοτήτων μέσα στα ρευστά πλέον ιστορικά και εδαφικά πλαίσια -  είτε με αμιγή είτε με μεικτή σύνθεση πληθυσμού – πυροδοτώντας εντατικά τις διαμάχες.

- Ήδη από το 1988, οι αρμενικές αρχές του Ναγκόρνο-Καραμπάχ  ζήτησαν από τη Μόσχα την ένταξη στην Αρμενία, αίτημα που απορρίφτηκε. Το συσσωρευμένο εύφλεκτο δυναμικό οδήγησε στον πλήρη πόλεμο του 1991 ανάμεσα στο ανεξάρτητο πλέον Αζερμπαϊτζάν και την ανακηρυχθείσα Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ υποστηριζόμενη από την Αρμενία, ο οποίος διήρκεσε μέχρι τον Μάιο του 1994 με 25 χιλ. νεκρούς και γύρω στο 1 εκατ. πρόσφυγες. Με ρωσική μεσολάβηση επήλθε εκεχειρία, με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ να έχει υπό την κυριαρχία του μια μεγαλύτερη περιοχή και εδαφική σύνδεση με Αρμενία και Ιράν.

-Έκτοτε η μεν Ρωσία υποστήριζε το status quo του αρμενικού ελέγχου της περιοχής και την de jure διοικητική παραμονή της (με επιστροφή πέντε εδαφικών σημείων) στο Αζερμπαϊτζάν. Το δε Αζερμπαϊτζάν -  διαμορφωμένο ως «κράτος-πελάτης» της Τουρκίας και του Ισραήλ - προβάλει ισχυρές προσδοκίες επανεγκατάστασης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ ενόσω ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία του αναγνωρίζουν νομικά δικαιώματα γεγονός που εκφράστηκε και σε τέσσερα ψηφίσματα (822/1993 , 853/1993 , 874/1993 , 884/1993) του Συμβούλιου Ασφαλείας ΟΗΕ. Ακόμα και η ίδια η Αρμενία μέχρι σήμερα δεν έχει αναγνωρίσει επισήμως τη Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ αν και με βάση την τωρινή κρίση ο Πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν είπε πως ενδεχομένως να το πράξει.

-Αν και έχουν γίνει αρκετές ειρηνευτικές συνομιλίες μέσω της Ομάδας του Μινσκ και του ΟΑΣΕ ουδεμία συνθήκη υπογράφτηκε με τη διαμάχη να μην επιλύεται αλλά να παγιώνεται. Μέσα στην τριακονταετία οι ένοπλες συγκρούσεις συνεχίστηκαν με σοβαρότερες το 2014, το 2016 και τον Ιούλιο του 2020.

 

Το παρόν

Το καινούργιο δεδομένο στη παρούσα πολεμική σύρραξη είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας η οποία - σε αντιδιαστολή με άλλους διεθνείς δρώντες που καλούν τις δυο πλευρές να διακόψουν τις εχθροπραξίες - η Άγκυρα εμπλέκεται ανοιχτά και καθοδηγεί το Μπακού να καταλάβει τα εδάφη της Δημοκρατίας του Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ) μέσω της στρατιωτικής ισχύος, την οποία η ίδια μαζί με το Ισραήλ  την έχουν ενισχύσει σημαντικά.  Έτσι ουσιαστικά πρόκειται για την ίδια την Τουρκία που δια του ελεγχομένου Αζερμπαϊτζάν επιτίθεται στην Αρμενία, με τον Ερντογάν - έχοντας την πλήρη υποστήριξη των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Τουρκικής  Εθνοσυνέλευσης  (AKP, CHP, MHP, IYI ) και εξωκοινοβουλευτικών  όπως του πρώην μαοϊκού,νυν «ευρασιανιστή» (και αρνητή της Γενοκτονίας των Αρμενίων) Ντογού Περιντσέκ - να διακηρύσσει προς τον Αζέρο πρόεδρο Ιλάμ Αλίεφ: «Ένα έθνος, δύο κράτη».

Την ίδια στιγμή εκτός από τις πληροφορίες για συμμετοχή στρατιωτών του Πακιστάν στις μάχες υπέρ του Αζερμπαϊτζάν, το Αρμενικό Κέντρο Πληροφοριών αναφέρει πως η Άγκυρα μετέφερε (κατά το Λιβυκό πρότυπο) 4.000 τζιχαντιστές από την Συρία να  συνδράμουν το Μπακού. Τούτο επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Ziyad Haji Ubeyd, διοικητή του φιλοτουρκικού Συριακού Εθνικού Στρατού-SNA, που παραδέχεται συμμετοχή στο πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και  πως 70.000 τζιχαντιστές του SNA είναι έτοιμοι να λάβουν μέρος σε διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας όπου καλεστούν [ πηγή : rudaw.net ]. Ενώ σε ένα προπαγανδιστικό αντιπερισπασμό η Yeni Safak του Ερντογάν «οδύρεται» για πολεμική συμμαχία ανάμεσα σε στην Αρμενία και τους Κούρδους (PKK, Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν) [ πηγή: yenisafak.com ]

Και ενώ ο ασύδοτος σπεκουλαδόρος Ερντογάν δημαγωγώντας περί διεθνούς δικαίου απαιτεί την επιστροφή της περιοχής στο Αζερμπαϊτζάν - «Ήρθε η ώρα να τελειώσει αυτή η κρίση που ξεκίνησε με την κατοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Μόλις η Αρμενία εγκαταλείψει το έδαφος που έχει καταλάβει, η περιοχή θα ξαναβρεί την ειρήνη και την αρμονία» (Anadolu Agency , Ερντογάν 28-9-2020) – ουδείς εκπρόσωπος των ελίτ των χωρών του ΟΗΕ (μαζί και της αρμενικής, ελλαδικής, κυπριακής, συριακής κυβέρνησης)  δεν βρέθηκε να του διαμηνύσει πως στο ίδιο «πνεύμα δικαιοσύνης» οφείλει να επιστρέψει τις κατεχόμενες δυτική Αρμενία, δυτική Μικρά Ασία, Πόντο, Βόρειο Κύπρο, σαντζάκι της Αλεξανδρέττας,  Βόρεια Συρία κ.ο.κ 

 

Η στάση της Ρωσίας και του Ιράν

Αν και η τωρινή αρμενική ηγεσία έχει φιλοδυτικό προσανατολισμό το Γερεβάν είναι στρατιωτικός σύμμαχος της Μόσχας. Η τουρκική επιθετικότητα αυξάνει το αδιέξοδο στο Αρτσάχ, αποσταθεροποιεί την Καυκασία, ανοίγει χώρο για μια δυτική ανάμειξη και εμμέσως στρέφεται ενάντια στη Ρωσία η οποία καταδεικνύει την ανημποριά της να ειρηνεύσει τη νότια γειτονιά της. Εάν η Μόσχα δεν ήταν μπλοκαρισμένη, από την ολιγαρχική φιλελεύθερη πέμπτη φάλαγγα αλλά και την ανεκτική προς την Τουρκία στρατηγική επιλογή ορισμένων ευρασιανιστών, τότε:

1- θα έστελνε τελεσίγραφο στην ηγεσία του Αζερμπαϊτζάν πως αν δεν πάψει την επίθεση και δεν αποσυρθεί στις αρχικές θέσεις,

α) Οι διερχόμενοι από το έδαφος του αγωγοί υδρογονανθράκων θα καταστραφούν.

β) Τα περιουσιακά στοιχεία του στη Ρωσία θα δεσμευτούν.

γ) Στον εναέριο χώρο του θα υποστεί ζώνη απαγόρευσης πτήσεων.

2- Θα προειδοποιούσε την Τουρκία ότι θα υποστεί δραστικές κυρώσεις, εάν δεν διακόψει την άμεση ανάμειξη της και τη μόχλευση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

3-Στη συνέχεια και στο ίδιο πνεύμα θα καλούσε την Αρμενία σε αυτοσυγκράτηση.

Αντί τούτων η Μόσχα επέλεξε να ξεδιπλώσει την πολιτική της ουδετερότητας και της εξισορροπητικής διαμεσολάβησης υποτίθεται επ' ωφελεία της ίδιας, με τους Βλαντίμιρ Πούτιν, Σεργκέι Λαβρόφ να καλούν το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία να διακόψουν τις εχθροπραξίες και να σταθούν στο τραπέζι των συνομιλιών. Ήδη προηγουμένως στις 23 Σεπτέμβρη ο Λαβρόφ σε συνάντηση με την Σαχιμπά Γκαφάροβα, πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν, έκανε τη σημαδιακή δήλωση ότι οι θέσεις του πρωθυπουργού της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν επέτρεψαν τη διευθέτηση και «Ρωσία τάσσεται υπέρ της επιστροφής στο Αζερμπαϊτζάν των πέντε κατεχόμενων περιοχών» με «ανάπτυξη ειρηνευτικών δυνάμεων» κλπ.

Υπάρχουν μια σειρά λόγοι που η Μόσχα αποφεύγει να σταθεί ενεργητικά δίπλα στο Γερεβάν:

1) Η τωρινή πολιτική ηγεσία της Αρμενίας που προέκυψε από την έγχρωμη  εξέγερση του Απρίλη 2018, επέδειξε αντιρωσική συμπεριφορά καθώς είναι συνδεδεμένη με ΗΠΑ, ΕΕ και το σύστημα Τζορτζ Σόρος.

2)  Θεωρεί πως το Αζερμπαϊτζάν έχει νόμιμα δικαιώματα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

3) Ερμηνεύει την αρμενική εξωτερική πολιτική ότι προσβλέπει στη παραπέρα διεθνοποίηση του ζητήματος Ναγκόρνο-Καραμπάχ σε οργανική διασύνδεση με τη Δύση και στη διάσπαση της ρωσο-αζερικής και ρωσο-τουρκικής σχέσης.

4)  Υπάρχει μια προσέγγιση μεταξύ του Πούτιν και του Αλίεφ καθώς ο δεύτερος εξασφάλισε ένα καθεστώς σταθερότητας και αποτελεσματικότητας χωρίς προσφυγή στη Δύση. Έτσι άρχισε να διαμορφώνεται μια συνεργασία Μόσχας – Μπακού χωρίς η πρώτη να αντιληφθεί ότι η προετοιμασία του δεύτερου για πολεμική λύση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα υπονόμευε τα ρωσικά γεωπολιτικά συμφέροντα.

5) Εξελίσσεται ένα «Deal» ανάμεσα σε Ρωσία και Τουρκία που περιλαμβάνει διαπραγματεύσεις για την Καυκασία σε συνάφεια με τ άλλα δύο μέτωπα Συρία, Λιβύη και μια de facto αποδοχή από τον Ερντογάν της ρωσικής προσάρτησης της Κριμαίας. 

6)  Δεν υποχρεώνεται να ενεργοποιήσει τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας- CSTO (ιδρυθέντος στις 15.5.1992 με τωρινά μέλη: Ρωσική Ομοσπονδία, Λευκορωσία, Αρμενία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν) εκτός κι εάν η Αρμενία δεχτεί στρατιωτική επίθεση. Και σε περίπτωση που δεν προκύψει εκεχειρία τότε η Μόσχα θα πρέπει με βάση την επιρροή της να διασφαλίσει ότι οι συγκρούσεις θα περιοριστούν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και η διεθνώς αναγνωρισμένη αρμενική επικράτεια δεν θα δεχθεί πλήγματα από Αζερμπαϊτζάν / Τουρκία.  

Η εξισορροπητική  πολιτική που ασκεί η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία πάσχει από την αναποτελεσματικότητα της:

1) Της προσφέρει μεν οφέλη στο οικονομικό αλλά αυξανόμενες μακροπρόθεσμες ζημιές στο γεωπολιτικό επίπεδο.

2) Διότι η σχέση της με τον διαρκώς αυτονομούμενο, ελισσόμενο, υπερεπεκτεινόμενο  (και πάντα εντός  Δύσης / ΝΑΤΟ ) «τουρκικό άξονα» καθηλώνεται με τρόπο ετεροβαρή και φθοροποιό για την ίδια στα μεγάλα μέτωπα Συρίας, Λιβύης και τώρα Καυκασίας.

3) Τούτο λόγω του τουρκικού υπο-ιμπεριαλισμού, όπου η Άγκυρα ως «μεσαία δύναμη» ακολουθεί μια αυτοτελή νεο-οσμανική παντουρανική ισλαμοφασιστική γεωστρατηγική ατζέντα:

α) Μιλιταριστικού υπερεπεκτατισμού. Κι εδώ ας επισημανθεί ότι οι θεωρητικοί της «αυτοπαγίδευσης» της ερντογανικής Τουρκίας ένεκα  της στρατιωτικής και γεωπολιτικής υπερεπέκτασης, πρέπει να το ξανασκεφτούν. Η υπερεπέκταση είναι ο τρόπος ύπαρξης του νεο-οθωμανικού ισλαμο-εθνικισμού και δεν έχει όρια.  Μπορεί δε να ανασχεθεί μόνο με την πολεμική συντριβή της.

β) Επιδίωξης ηγεμονίας στον μουσουλμανικό και στον Τουρανικό κόσμο.

γ) Περιφερειακής κραταιότητας και εξουσίας.

δ) Αντιστάθμισης / Υπεξαίρεσης απέναντι στις πλανητικές δυνάμεις ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα.  Όπου εν προκειμένω  η ενεργός ανάμειξη της Τουρκίας στην διαμάχη Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας καταδεικνύει ότι προσπαθεί να φέρει τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον σε μια κατάσταση από την οποία να προσποριστεί, μέσω μυστικών διπλωματικών διαπραγματεύσεων,  οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη. Μια συνταγή αρκετά δοκιμασμένη με επιτυχία σε Συρία και Λιβύη.

Το Ιράν αν και προσφέρει βοήθεια προς τους μαχητές Αρμένιους που αμύνονται στο Αρτσάχ είτε με στρατιωτικό εξοπλισμό είτε με μεταφορά τραυματιών σε ιρανικά νοσοκομεία, στέκεται υπέρ της ειρήνευσης και των διαπραγματεύσεων. Διότι η νέα κρίση στην Καυκασία αγγίζει και το Ιράν άμεσα καθώς μεταξύ των άλλων έχει να διαχειριστεί την κινητοποίηση των Αζέρων που ζουν εντός της επικράτειας του (19 εκατομμύρια περίπου) και όπου  μεγάλο τμήμα τους συμπαρατάσσεται με Αζερμπαϊτζάν /Τουρκία.

    

Σενάρια

Η εξέλιξη των πολεμικών συγκρούσεων είναι δύσκολο να προβλεφτεί. Το πρώτο σενάριο είναι η επίθεση Αζερμπαϊτζάν / Τουρκίας αντιμετωπίζοντας την κραταιά αρμενική άμυνα στα ορεινά εδάφη του Ναγκόρνο-Καραμπάχ να αποδειχτεί ανεπιτυχής και να υποστούν τεράστιο κόστος σε ζωές, υλικά και υποδομές οπότε θα υποχρεώνονταν σε εκεχειρία με την Αρμενία. Το δεύτερο σενάριο είναι να έχουμε ένα σκληρό καταστροφικό μακρύ πόλεμο οδηγώντας σε μια μεγάλη και ανεξέλεγκτη περιφερειακή κρίση με ρωσική, ιρανική και αμερικανο-νατοϊκή συμμετοχή. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ανέτρεπε τις τοπικές και διεθνείς ισορροπίες δύναμης και θα έπληττε σημαντικά τη Ρωσία.

 

Γιώργος Καπαρός 1.10.2020

 

(Μεγάλο μέρος του παραπάνω κειμένου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, φύλλο 513 – 03.10.2020)

 

 

_._