Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2025

Τα «σαπρόφυτα» ευδοκιμούν στον «βάλτο» που βαθαίνει

 


τίς γὰρ αὐτῶν νόος ἢ φρήν; δήμων ἀοιδοῖσι πείθονται καὶ διδασκάλῳ χρείωνται ὁμίλῳ οὐκ εἰδότες ὅτι “οἱ πολλοὶ κακοί, ὀλίγοι δὲ ἀγαθοί” [Γιατί ποιος είναι ο νους τους ή η φρόνηση τους; Πείθονται από τους δημαγωγούς που κολακεύουν το λαό και έχουν ως διδάσκαλο τον όχλο, χωρίς να ξέρουν ότι "οι πολλοί είναι κακοί και οι λίγοι οι καλοί"]  (Ηράκλειτος).

 

Είναι εντυπωσιακό το πόσο αφελώς αυτοπαραμυθιάζονται και στέκονται  «πολιτικά» οι περισσότεροι. Αμνήμονες, ασυλλόγιστοι και άβουλοι, χειραγωγημένοι από τις άρχουσες ελίτ, διαχωρίζονται πολλαπλώς σε επιμέρους αντιθετικές  αταξικές συσπειρώσεις. Επαναπαυόμενοι  σε «αποκαλύψεις», «καταγγελίες» και «κριτικές αναλύσεις» κυρίως για τα δευτερεύοντα,  χωρίς κανένα αποτέλεσμα, στέκονται υπέρ της α, β, γ  κ.ο.κ. ιδιοτελούς κομματικής (κοινοβουλευτικής ή εξωκοινοβουλευτικής)  παράταξης, είτε αυτή ανήκει στη συμπολίτευση είτε στην αντιπολίτευση, μιας κακοποιού ανθελληνικής κομματοκρατίας.  Προσδοκούν την «καλυτέρευση»  (πρωτίστως ατομική βέβαια και πολύ λιγότερο εθνική και κοινωνική) όχι δια της ριζικής καταπολέμησης των σάπιων μηχανισμών αναπαραγωγής του ελληνικού προτεκτοράτου και της συντριβής του globohomo λούμπεν ολιγαρχικού υπερεκμεταλλευτικού συστήματος,  αλλά μέσω των εκλογικών ψευδαισθήσεων, της «αλλαγής φρουράς»  και της ανανέωσης μιας εξωνημένης  δειμοκρατικής «κοινοβουλευτικής χούντας». Η οποία μέσω διαδοχικών εξωραϊσμών, αποσυνθέτει για δεκαετίες την Ελλάδα, προετοιμάζοντας προγραμματικά και πρακτικά-πολιτικά το αναπόφευκτο τέλος της.

 

Στην παρούσα κατάσταση το κομματικό-πολιτικό καθεστώς συνεχίζει να σαπίζει μέσα στον δυσώδη βούρκο ενός κοινωνικού συστήματος ολοένα και πιο βαλτώδους. Εντός του οποίου η φιλελεύθερη επιχειρηματική ολιγαρχία (των εφοπλιστών, των τραπεζιτών, των ραντιέρηδων και των άλλων μεγαλοεπιχειρηματιών)  μπορεί να διευθύνει ανεμπόδιστη την πολυεπίπεδη οικονομικοκοινωνική αποδιαρθρωση, την αποελληνοποίηση, την γενική λουμπενοποίηση και να συνυπάρχει απρόσκοπτα με τον παράλληλο πολλαπλασιασμό της δράσης του αποκαλούμενου  «εγκληματικού κεφαλαίου» και των πολλαπλών εισαγόμενων και εγχώριων δικτύων μαφιοποίησης. Όλα ετούτα στα ερημοποιημένα εδάφη της «ανάπτυξης της απονάπτυξης» η οποία επιτεύχθηκε με την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση / ΟΝΕ και επιταχύνθηκε κατά την περίοδο των μνημονίων και του ανθρωπολογικού πραξικοπήματος Covid-19 (του νομιμοποιημένου από την ιστορική συμπαιγνία δεξιάς, ακραίου κέντρου και «αριστεράς») πάνω στις ξεχαρβαλωμένες  ράγες της «οικονομίας δανεισμού» και του επενδυτικού παρασιτισμού.  Τροφοδοτούμενου ιδιαίτερα από τις συνέπειες της «πράσινης μετάβασης» και της λεγόμενης «café economy» και με δυναμό την εθνοκτόνο διαδικασία ενός διπλού εποικισμού: την διαβρωτική εισβολή του υπερτουρισμού  πλάι στην αδιάλειπτη επέλαση των αλλογενών μεταναστευτικών στιφών.

Μαζί με όλα τούτα, ο τόπος υφίσταται και την εισβολή του μεγάλου ξένου ψηφιακού κεφαλαίου (εταιρείες Tech Giants) που υλοποιείται με επενδύσεις data centers που υπερβαίνουν τα 2 δις € και πλασάρονται ως εργαλείο μετατροπής της χώρας σε περιφερειακό κόμβο δεδομένων,  με αξιοποίηση της γεωγραφικής θέσης της ως πύλη ανάμεσα σε Ευρώπη, Αφρική και Μέση Ανατολή.  Η συνολική χωρητικότητα  data centers από 34 MW που είναι σήμερα πρόκειται να φθάσει στα 139 MW ως το 2028, κατάσταση που θα ασκήσει συνθλιπτικές πιέσεις στα εγχώρια δίκτυα ηλεκτρισμού και ύδρευσης. Ας σημειωθεί ότι: Ως προς την ηλεκτρική ενέργεια που τώρα καταναλώνει ένα τυπικό data center 20 MW (αυτή είναι τώρα όση σε μια μικρή πόλη) και πρόκειται να τριπλασιαστεί ως το 2028 λόγω των ενεργοβόρων αναγκών της AI.  Ως προς τους υδάτινους πόρους, ένα μέσο data center καταναλώνει, για τις ανάγκες ψύξης, νερό περίπου 1,14 εκατομμύρια λίτρα την ημέρα (που είναι ισοδύναμο των 2.000  σπιτιών με φειδωλή κατανάλωση) . Αυτό σημαίνει κλοπή και πληθωρισμό τιμών ύδατος για κατοίκους και αγροτική παραγωγή και βέβαια μέγιστη υδρική πίεση στα δίκτυα.

Επί Γιώργου Παπανδρέου η Ελλάδα «έγινε» μια  «Δανία του Νότου» καθώς εισήλθε ως «πειραματόζωο» στην εποχή του μετανεωτερικής  αποικίας μέσω ΔΝΤ / Τρόικας και μνημονίων. Η αποικία παγιώθηκε στη συνέχεια κάτω από το «άσβεστο πάθος» των Λουκά Παπαδήμου /  Ευάγγελου Βενιζέλου, Αντώνη Σαμαρά, Αλέξη Τσίπρα κ.α. Κατόπιν επί Κυριάκου Μητσοτάκη,  αυτό το «πειραματόζωο», αφού πήρε μερικά πρόσθετα μαθήματα εξημέρωσης  μέσω της Covid-19 «κατάστασης εξαίρεσης» και οικο-προσαρμογής μέσω της πλύσης εγκεφάλου και των μέτρων για την «κλιματική αλλαγή», κατέστη πλέον έτοιμο να μετατραπεί σε μια «Ιρλανδία 2.0» των πιο ενεργοβόρων και υδροβόρων επενδύσεων, άκρως απειλητικών για τα συστήματα ηλεκτρισμού και υδροδότησης του τόπου. Μέσα σε τούτο τον «παράδεισο» της «πράσινης μετάβασης», των ανεμογεννητριών και των επενδύσεων data centers των ιδιοτελών, οι πολλοί (αφελείς και υποψιασμένοι) κινδυνεύουν να κοιτούν τους βιοτικούς όρους τους να χειροτερεύουν ολοένα, στερούμενοι και τους πιο αναγκαίους πόρους για την ύπαρξη τους, όπως ρεύμα και νερό ( και βέβαια τα τρόφιμα) οι οποίοι θα καταβροχθίζονται από τις μεγάλες εργολαβίες της «ψηφιακής εποχής» που μεταξύ των άλλων προετοιμάζουν, για τους νεο-δουλοπάροικους του τεχνοδεσποτικού συστήματος, το παγκόσμιο «ηλεκτρονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης».

Υπ΄ αυτές τις συνθήκες δεν κάνει πλέον καμιά εντύπωση ότι στη χώρα - χώρο ένα αντιπροσωπευτικό μέτρο που δείχνει την ωμή πραγματικότητα  είναι η πελώρια «υποκειμενική φτώχεια». Ένας δείκτης με τον οποίο εξετάζεται η προσωπική οικονομική ανασφάλεια με κριτήρια εισοδηματικά, δυνατότητα κάλυψης βασικών αναγκών / εξόφλησης λογαριασμών / αποπληρωμής δανείων κ.α. Σύμφωνα με την Eurostat, το 66,8% περίπου των Ελλήνων πολιτών αδυνατεί να καλύψει τις απαραίτητες  προϋποθέσεις για την επιβίωση του. Πρόκειται για το δραματικά υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πολλαπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου (17,4%).

 

Στην παρούσα συγκυρία το «σκηνικό του ουρανού» της χώρας αναταράσσεται και πάλι από διάφορους «φωστήρες» που θέλουν να το εμβολίσουν από «τα πάνω» η από «τα κάτω». Και πρωτίστως ετούτο αφορά:

 α) Είτε τους παλιότερους ανακυκλωμένους (Τσίπρας Σαμαράς κ.α.) που άμεσα στηρίζουν (όπως και τον ανερχόμενο Δένδια) ομάδες της ολιγαρχίας απέναντι στον ξοφλημένο  Μητσοτάκη, προμηνύοντας τις εκλογές νωρίτερα ίσως και ως το καλοκαίρι του 2026.

 β)  Είτε τους νεόκοπους  που - ιππεύοντας  το «κύμα» του μαζικού κινήματος των Τεμπών και της ανοιχτής πολιτικής κρίσης εκπροσώπησης  (με το «κόμμα του κανένα»  ή του «χάους», να στεγάζει σχεδόν το 1/2 των εκλογέων) - φιλοδοξούν για μια συμμετοχή τους στο κεντρικό «παιχνίδι» του παρλιαμενταρισμού και της προσοδοφόρας «κυκλοφορίας κι ανανέωσης» των «ευήκοων των ξένων»,  ολίγιστων πολιτικών ελίτ.

 γ)  Είτε επίσης,  διάφορες «φερέλπιδες» συλλογικές πρωτοβουλίες πανελλήνιας συνεύρεσης και διαλόγου, «εναλλακτικού χαρακτήρα», που υποτίθεται κυοφορούν προτάσεις για «ιδεοπολιτική συνέγερση, συνεννόηση και αναζωογόνηση» μέσω της κατάθεσης - σε ένα νοηματικό μοτίβο κεντρισμού (παλλόμενο από τον φετιχισμό της «ριζοσπαστικότητας» μες τα πλαίσια μιας εικόνας του παρόντος και του μέλλοντος ψευτοσυγκεκριμένης)  - των ίδιων πάντοτε ανεπαρκών, τετριμμένων και παρωχημένων πεποιθήσεων και εκτιμήσεων,  ενώπιον μιας ολότελα καινούργιας διεθνούς και εθνικής κατάστασης.  

 

Η οποία εθνική κατάσταση μας,  όντας παντελώς απροετοίμαστη, θα βρεθεί δραματικά μετέωρη μπροστά στην μεγάλη «μαύρη τρύπα» της αναπόφευκτης ευρωενωσιακής κατάρρευσης και διάλυσης της «ευρωπαϊκής οικογένειας»,  στα αμέσως επόμενα χρόνια. Διότι καθώς φαίνεται, ετούτη η εντελέχεια εγγράφεται πλέον αμετάκλητα στην νέα δυτική πραγματικότητα:

 i) Tης αναδιάταξης των συμμαχιών, της μεγέθυνσης των αντιθέσεων και της εξέλιξης των μετασχηματισμών της δυτικής χωροδεσποτείας. Εδώ, ιστορικά η «βαθιά εξουσία» χαρακτηρίζεται από την ενότητα και την διαπάλη τριών κύριων  δυναστικών φατριών για την ηγεμονία, ήτοι:

✓Την ελίτ των Πλούσιων Αγγλοσαξόνων Προτεσταντών (Wealthy Anglo-Saxon Protestants - WASP), με τα δυο της παρακλάδια το Βρετανικό και το Αμερικανικό.

✓Την ελίτ με επικεφαλής την λεγόμενη συμβατικά «φυλή των Ροκφλέλερ»  / CFR.

✓Την εβραϊκή ελίτ, με επικεφαλής την «φυλή των Ρότσιλντ».

Παράλληλα με αυτές τις «οριζόντιες φατρίες» εγγράφεται η νέα σύγκρουση ανάμεσα σε «κάθετες συνομαδώσεις» πάνω στον άξονα «αμερικανικός κυριαρχισμός» έναντι της globohomo «συναίνεσης του Νταβός», όπου πρωταγωνιστούν ανερχόμενες αμερικανικές τεχνολογικές ελίτ, χρηματοδότες με επίκεντρο τη Γουόλ Στριτ, χρηματιστές του Σίτι του Λονδίνου, τεχνογραφειοκρατικές ελίτ της Ευρωκρατίας κ.α.

 ii) Της συνδυασμένης επικυριαρχικής δράσης του αγγλοσαξονικού μετώπου, για το οποίο η ύπαρξη της ΕΕ είναι πια ένα εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί.

 iii) Της αποδιάρθρωσης της γαλλικής πολιτικής και της γερμανικής βιομηχανικής ατμομηχανής.

 iv) Του καταφανούς νανισμού των ρωσοφοβικών ελίτ της νεοναζιστικής ευρωκρατίας, οι οποίες:

- Καταστρέφουν μεθοδικά την εσωτερική παραγωγική οικονομική ανάπτυξη και την υποκαθιστούν με την αυξανόμενη εξωτερική εξάρτηση την βασισμένη σε εξωγενείς (κυρίως αμερικανικούς, κινέζικους κ.α.) πόρους, τεχνολογικά και καταναλωτικά  προϊόντα. 

- Κινούνται στην ατραπό του ξέφρενου μιλιταρισμού, όπου επιβάλλουν το πρόγραμμα ReArm Europe (ή Readiness 2030) με συνολική χρηματοδότηση 800 δις €  για εξοπλισμούς, κατά την περίοδο 2025-2028, ενώ παράλληλα

- Δίνουν από τον ετήσιο Προϋπολογισμό της ΕΕ για το 2025, πάνω από 15% για άμεση στήριξη στην Ουκρανία (μέσω του Ukraine Facility και άλλων μηχανισμών). Ενώ από τον προτεινόμενο πολυετή Προϋπολογισμό (MFF 2028-2034) δεσμεύονται υπέρ του Κιέβου πόροι ύψους  20% -25% (άμεση βοήθεια, εγγυήσεις δανείων, έξοδα διεύρυνσης κλπ).

 v) Της διαρκώς επιδεινούμενης οικονομικο-κοινωνικής κατάστασης  μέσα στις χώρες-μέλη της ΕΕ.  

 

Όμως μια ενδεχόμενη ευρωενωσιακή κατάρρευση δεν πρόκειται να αφήσει ανέπαφο τον μέχρι πρόσφατα ηγεμονικό μητροπολιτικό κοινωνικό σχηματισμό ήτοι την Γερμανία. Η οποία με τη σειρά της κινδυνεύει με κατακερματισμό,  καθώς  ο εξωτερικός έλεγχος της είναι αδύνατος και η συνοχή της παύει να είναι απαραίτητη ενώ με τον προσανατολισμό της σε μια στρατιωτική ανασύσταση του Ράιχ γίνεται διεθνώς απειλητική.  Έτσι θα μπορούσε να γίνει  υποψήφια για τριχοτόμηση, όπου το βορειοδυτικό τμήμα θα τεθεί υπό την επιρροή της Βρετανίας, το νότιο της Αυστρίας, Ουγγαρίας και το ανατολικό (πρώην Λ.Δ. Γερμανίας) της Ρωσίας (με τη προϋπόθεση να εξέλθει νικηφόρα στον πόλεμο της Ουκρανίας ώστε να αποφύγει τη δική της αποσταθεροποίηση).

 

Για να επανέλθουμε στα καθ ημάς. Η Ελλάδα δεν υφίσταται απλώς μια «μεγακρίση» ή «πολυκρίση» αλλά κάτι πολύ πιο αποτρόπαιο. Είναι σαν να μην έχει μέλλον. Εδώ λειτουργεί  η «σημειακή ιδιομορφία» όπου η περίφημη ρήση του Αντόνιο Γκράμσι λαμβάνει μια παράξενη εκδοχή: «Το παλιό έχει πεθάνει και το νέο αργεί να γεννηθεί. Μέσα σ’ αυτό το μισοσκόταδο, ζούμε στην εποχή των τεράτων». Και αυτό συμβαίνει διότι το  «νέο»  είναι ήδη νεκρό. Το παρόν διαπερνάται από μια «οσμή θανάτου» που έρχεται όχι μόνο απ' το χτες αλλά κυρίως απ' το αύριο.  Η φέρελπις πλαναισθησία ότι η φρικτή εγχώρια κατάσταση σε κοινωνικούς, δημογραφικούς, οικονομικούς, ηθικούς, πολιτισμικούς, εθνικούς όρους μπορεί να επιδιορθωθεί ενδογενώς από πάσης φύσεως υπαρκτούς ιδεοπολιτικούς φορείς που δρουν είτε ιδιοτελώς είτε ανεπαρκέστατοι στην «κορυφή» ή στη «βάση», κερδίζοντας τη «λαϊκή υποστήριξη», συνιστά στροβιλισμό μέσα σε μια ονειροπλανταγμένη ύπνωση ή νοσταλγική φυγή σε μια περασμένη ιστορική εποχή. Είτε μας αρέσει είτε όχι, εδώ η «διαλεκτική των εσωτερικών δυνάμεων» θα συνεχίσει στην κατεύθυνση της γενικευμένης χειραγώγησης, υπερεκμετάλλευσης,  λουμπενοποίησης, σήψης και κατάρρευσης. Κι αν μπορούσε να υπάρξει κάποια «ελπίδα»,  μια ανάστροφη πορεία ανάταξης ίσως να προκύψει μοναχά από την παγκόσμια  «διαλεκτική των εξωτερικών δυνάμεων». Όθεν και πάλι καθώς προτείνει ο Γκράμσι: «Aπαισιοδοξία του νου, αισιοδοξία της θέλησης».

 

 

( Γιώργος Καπαρός  2-11-2025 )

 

 

 -


Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Η δολοφονική απόπειρα κατά Τραμπ στις υπό κατάρρευση ΗΠΑ

 



Η αμερικανική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ανταγωνιστική  ενδοελίτ ακραία πόλωση ενώ ταυτόχρονα  καταληστεύεται και φτωχοποιείται από τους διαρκώς πλουσιότερους νεο-χωροδεσπότες. Μια πραγματικότητα που παράγει την πιο βαραθρώδη προοπτική στις σχέσεις των κοινωνικών τάξεων, ομάδων, περιοχών και πολιτειών.

Δεν είναι μόνο ο βρόχος χρέος, άνω των 34 τρισεκατομμυρίων δολαρίων,  όπου ανά 100 ημέρες προστίθεται  άλλο 1 τρισεκατομμύριο.  Γενικότερα οι ΗΠΑ έχουν παγιδευτεί στην περιδίνηση μιας πελώριας καλπάζουσας πολυκρίσης η οποία έχει την αντανάκλαση της στην ίδια την πολιτική μηχανική.

Και η πιο κατάλληλη έννοια για την κατανόηση της συγκεκριμένης στιγμής, είναι αυτό που πρώτος ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ αποκάλεσε ως «επαναστατική κατάσταση».  Απ' την οποία ξεκινούν τρεις διαφορετικοί δρόμοι:

-  Συναίνεση εντός της πολιτικής ελίτ και υιοθέτηση κατάλληλων μεταρρυθμίσεων αναδιανομής εισοδήματος (που προϋποθέτουν την προχωρημένη φορολόγηση των υπερπλουσίων στο εσωτερικό αλλά και διεθνώς).

-  Επανάσταση.

-  Εμφύλιος πόλεμος. 

Η ξέφρενη αντιμαχία των δυο επικυρίαρχων κομματικών παρατάξεων της νεοφεουδαρχίας, των αμερικανοκεντριστών Ρεπουμπλικανών και των υπερπαγκοσμιοποιητών Δημοκρατικών, πλησιάζει προς μια κρίσιμη καμπή με ελκυστή τις επικείμενες εκλογές του Νοεμβρίου. Όπου οι δεύτεροι με τον Μπάιντεν προσέβλεπαν σε μια «αρπαγή της νίκης» θεωρώντας ότι διέθεταν στην αναμέτρηση το πλεονέκτημα της αντι-Τραμπ εργαλειοποίησης του δικαστικού μηχανισμού. Επιπρόσθετα ήταν βέβαιο ότι η όποια αποστασιοποίηση της φιλελεύθερης «αριστερής» πτέρυγας των Δημοκρατικών, λόγω του ισραηλινού γενοκτονικού πολέμου στην Παλαιστίνη, θα είναι βραχύβιας διάρκειας και ετούτη θα ξαναμαζευόταν στο «κομματικό μαντρί». Ιδίως στην περίπτωση που ο Μπάιντεν, με το σύνθημα «είναι καιρός να τελειώσει αυτός ο πόλεμος» και το σχεδιάγραμμα «ανακωχής» εξασφάλιζε από τον Νετανιάχου μια παύση των επιθέσεων στη Λωρίδα της Γάζας. Όλη η προεκλογική διαδικασία κινούταν πάνω στην βασική υπόθεση της αναμενόμενης αμφισβήτησης του όποιου «νικητή» (όπως είχε ήδη δηλωθεί και από τα δύο κόμματα) ο οποίος έμελε να καταγγελθεί για «κλοπή των εκλογών» μοχλεύοντας την αποσταθεροποίηση στον μέγιστο βαθμό. Γεγονός που θα μπορούσε να επιταχύνει ακόμα και μια ενδόρρηξη και καταστροφική διάσπαση της χώρας πάνω στον άξονα «εσωτερικό – ακτές»,  με την πιθανότητα της εμφύλιας σύρραξης να φθάνει στο 40 %.

Γενικότερα η σημερινή αμερικανική κοινωνία μοιάζει με έναν γερασμένο κακοσυντηρημένο υπερεπικίνδυνο κοινωνικοπολιτικό πυρηνικό αντιδραστήρα. Στον οποίο το δυναμικό των εκρηκτικών αντιθέσεων οδεύει προς την διατάραξη του «θερμοκρασιακού καθεστώτος» με τέτοιο τρόπο που εάν η «θερμοκρασία» υψωθεί στο κρίσιμο σημείο, τότε θα προκύψει η πιο χαοτική εσωτερική καταστροφική αντίδραση. Επίσης δεν μπορεί να παραβλεφθεί η περίπτωση ότι εφόσον η  αποδιοργανωτική διαλεκτική των εσωτερικών ανταγωνισμών γίνει ανεξέλεγκτη η βαθιά εξουσία αυτού του συστήματος θα μπορούσε να αποφασίσει (και με σκοπό την μετατόπιση και απόσβεση τους) το απονενοημένο διάβημα. Ήτοι μια «φυγή προς τα εμπρός» προς την επιλογή του ανοίγματος των μετώπων του Γ' παγκόσμιου πολέμου κατά της Ρωσίας, αρχικά σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό έδαφος.

Σχετικά με τον Τραμπ ουδείς πρέπει να λησμονεί την προηγούμενη θητεία του. ‘Ότι αντί «να αποστραγγίσει τον βάλτο» ως έλεγε, βυθίστηκε ο ίδιος μέσα του ενώ σε τυχόν εκλογή του η διαζευκτική ολιγαρχική ατζέντα «Make America Great Again» ουδόλως αμφισβητεί την βαθιά εξουσία αλλά ετούτη θα συνεχίσει να έχει τον πρώτο και καθοριστικό λόγο, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ να είναι μόνο το τέταρτο επίπεδο διακυβέρνησης. Όσοι δε ονειροπλανταγμένοι  αφελείς αποδίδουν στην πρόθεση του Τραμπ μια ρεαλιστική  γεωστρατηγική πολυπολισμού και ότι σε περίπτωση μιας νέας προεδρίας του μπορεί να εξασφαλιστεί μια πορεία άμβλυνσης των μεγάλων διεθνών γεωπολιτικών συγκρούσεων έχουν κοντή μνήμη και λογική. Η Ουκρανία επί Τραμπ προετοιμάστηκε από τους Αγγλοσάξονες πολεμικά, ενόσω εκείνη βομβάρδιζε το Ντονμπάς γενοκτονικά. Ιστορικά είναι ο Τραμπ που ευθύνεται για την δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, έκλεψε τα πετρέλαια της Συρίας, επικύρωσε με διάταγμα τα κατεχόμενα από το εβραϊκό κράτος συριακά Υψίπεδα Γκολάν ως ισραηλινά, ενώ αναγνώρισε ολόκληρη την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ Σε περίπτωση μιας νέας προεδρικής θητείας ο Τραμπ θα κινηθεί με βάση την πρωτοκαθεδρία της αντίθεσης ΗΠΑ - Κίνας ενώ ως φανατικότερος σιωνιστής από τον Μπάιντεν θα μεγιστοποιήσει την υποστήριξη στο εβραϊκό κράτος- απαρτχάιντ. Αυτό σημαίνει όχι μόνο  συνδρομή στην εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης αλλά  και αυξημένη πιθανότητα ενός πολέμου πλήρους κλίμακας μεταξύ Ισραήλ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ιράν, "Άξονα Αντίστασης".

Παρόλα αυτά έμπαινε πελώριο το ερώτημα ΑΝ τελικά θα γινόταν εκλογές το Νοέμβριο στις ΗΠΑ, γιατί πολλά απρόοπτα καραδοκούν στο δρόμο έως τότε. Οι υπερπαγκοσμιοποιητές τρανσουμανιστές δεν σκοπεύουν να παραδώσουν εύκολα, ενώ στην ευρύτερη συγκυρία βρίσκονται  αντιμέτωποι με την δραστική πίεση τωνΤραμπιστών σε πέντε κρίσιμους τομείς:

α)  Μεταναστευτικό.  Εξαρχής η κυβέρνηση Μπάιντεν ανακατασκεύασε τον αμερικανικό  «αξιακό κώδικα» πάνω στα διανύσματα: οικουμενισμός, πολυφυλετισμός, πολυπολιτισμικότητα, διανθρωπισμός, πολυσεξουαλικότητα, μεταφυλισμός. Ταυτόχρονα με βάση την ατζέντα της «μεγάλης αντικατάστασης» και της τριτοκοσμοποίσης , εκατομμύρια λαθρομετανάστες διέσχιζαν ελεύθερα τα νότια σύνορα, βρίσκοντας υποστήριξη σε πολιτείες και πόλεις με παροχές διατροφής, στέγασης, χρηματικής συνδρομής.


β) Έλεγχος Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Από τα τέλη Απριλίου 2024 οι Τραμπιστές προετοίμαζαν ένα νομοσχέδιο στο Κογκρέσο με βάση το οποίο

β1- Η ηγεσία της Fed θα πρέπει να διαβουλεύεται με τον πρόεδρο της χώρας σχετικά με αποφάσεις που αφορούν τα επιτόκια (οι όποιες ορίζουν τη χρηματοδότηση και επηρεάζουν το δολάριο).

β2 -  Ο αμερικανός πρόεδρος θα δύναται να αλλάζει τον πρόεδρο της Fed πριν το πέρας της θητείας του.

β3 - Το Υπουργείο Οικονομικών θα παρακολουθεί τις ενέργειες της Fed.

 

γ)  Ουκρανικό. Ως προς τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ προτιμά το «ήξεις αφήξεις» (ότι «θα σταματήσει τον πόλεμο» αλλά ταυτόχρονα ... διαφωνεί με τις προτάσεις ειρήνης από τον Πούτιν). Σε αυτό βέβαια υποβοηθείται από μια ντροπιαστική για το Κρεμλίνο ψυχοϊστορική διαλεκτική, το οποίο διαρκώς δηλώνει ετοιμότητα για «διαπραγματεύσεις» ενόσω η Δύση ανέρχεται ολοένα και διευθύνει όλη την σκάλα κλιμάκωσης.  Οι Globohomo Αγγλοσάξονες και Ευρωκράτες ευνοούν την συνέχιση του παρατεταμένου πολέμου φθοράς στην Ουκρανία, θέλοντας μεσοπρόθεσμα την αποτυχία της Μόσχας και μακροπρόθεσμα την ρωσική αποδυνάμωση / αποδιάρθρωση (και κατ' επέκταση και της Κίνας). Εάν τελικά επικρατήσει το Νοέμβριο ο Τραμπ θα επιχειρήσει να κινηθεί στη βάση μιας νέας διαπραγμάτευσης Ουάσιγκτον και Μόσχας. Εδώ είναι βέβαιο ότι αυτή θα εξαρτηθεί από τα νέα δεδομένα της ενδοσυνεννόησης Τραμπ - Πούτιν που (εάν κι εφόσον προκύψουν) θα χαλαρώνουν και θα «μαλακώνουν» κατά πολύ τη σχέση Μόσχας και Πεκίνου. Με βάση αυτήν θα έχουμε το ενδεχόμενο ως τα τέλη του 2025 να προκύψουν οι όροι μιας «παγωμένης σύγκρουσης» (κάτι ανάλογο με την κατάσταση στη Χερσόνησο της Κορέας) με βάση και τα αποτελέσματα του πολέμου, έως τότε.

 

δ) Δικαστικός μηχανισμός. Μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, ότι ο Τραμπ δεν μπορεί να διωχθεί για πράξεις που εμπίπτουν στις συνταγματικές εξουσίες του ως προέδρου,  χάθηκε το πλεονέκτημα των Δημοκρατικών για την αντι-Τραμπ εργαλειοποίηση του δικαστικού μηχανισμού, την εκδίωξη του από την εκλογική διαδικασία και την «υφαρπαγή της νίκης» το Νοέμβριο.

 

ε) Τηλεμαχία. Ολοφάνερη η ακαταλληλότητα του Μπάιντεν. Η πλήρης επικράτηση του Τράμπ στη δημόσια συζήτηση με τον καταφανώς ανήμπορο, αποπροσανατολισμένο, ασυνάρτητο Μπάιντεν έθεσε καταρχήν δύο καίρια ζητήματα:

ε1- Το ότι ο εξουσιαστικός κύκλος των υπερπαγκοσμιοποιητών τρανσουμανιστών διατηρεί μέχρι τώρα ως εκπρόσωπο της υπερδύναμης έναν καταφανώς ανήμπορο ακατάλληλο άνθρωπο, συνιστά στοιχείο όχι μόνο μιας γεροντοκρατικής διάστασης στην παρακμιακή του  υπόσταση αλλά και μια επιπρόσθετη ένδειξη ότι οι ΗΠΑ έχουν μπει στην ατραπό της βαθμιαίας αποσύνθεσης.

ε2 – Ενόσω λοιπόν η ισχυρή πιθανότητα της εκλογικής ήττας των Δημοκρατικών εμφανίζεται στον πολιτικό ορίζοντα, οι διεργασίες για την αντικατάσταση του Μπάιντεν εισερχονται στην ημερήσια διάταξη. Η συντριβή του στην τηλεμαχία έθεσε ανοιχτά το ζήτημα της γεροντικής ακαταλληλότητας του  ακόμα και από κορυφαία πρόσωπα του CFR (όπως ο πρώην πρόεδρος του Richard Haass).

 

Έπειτα από την πρόσφατη απόπειρα κατά του Ρόμπερτ Φίτσο στη Σλοβακία, την δολοφονία των Εμπραχίμ Ραΐσι και Χοσεΐν Αμίρ-Αμπντολαχιάν στο Ιράν, ήρθε η σειρά του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ. Ο πρώην πρόεδρος και τωρινός υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών στάθηκε τυχερός, αφού γυρνώντας το πρόσωπο του τη τελευταία στιγμή  απέφυγε τη θανατηφόρα σφαίρα, σε συγκέντρωση στην Πενσυλβανία το Σάββατο λίγο πριν το εθνικό συνέδριο του κόμματος του. Ενώ ο δράστης Τόμας Μάθιου Κρουκς  τελικά σκοτώθηκε από την Μυστική Υπηρεσία, αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν στα ΜΜΕ και τα ΜΚΔ ότι είχαν προειδοποιήσει την αστυνομία για τις κινήσεις του δράστη χωρίς να εισακουστούν. Οι ερμηνείες για την δολοφονική ενέργεια που έχουν παρουσιαστεί ως τώρα είναι α) δυνάμεις φύλαξης ανήμπορες και αναποτελεσματικές επιχειρησιακά β) ελαττωματική κυβερνητική κάλυψη των συγκεντρώσεων του Τραμπ με σκόπιμα μεγάλα κενά ασφάλειας  γ) εσωτερική συνομωσία.   

Παρότι δεν μπορεί να αποκλειστεί το σενάριο ότι ο Τόμας Μάθιου Κρουκς έδρασε ως «μοναχικός λύκος», νεώτερα στοιχεία όπως ότι η επίθεση έγινε με τρία όπλα (βαλλιστική, ηχητική ανάλυση των Καταλίν Γκριγκόρας και Κόουλ Γουάιτκοτον, του Εθνικού Κέντρου Μέσων Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο)  αυξάνουν την πιθανότητα η εξάλειψη του Τραμπ να τέθηκε στην ημερήσια διάταξη από μια σκληροπυρηνική φατρία στην βαθιά εξουσία, ήτοι την κεκρυμμένη επικυρίαρχη λειτουργία των διαπλεγμένων κρατικών και διεθνικών εταιρικών δομών (διεθνικές εταιρίες, κλειστές δομές και συνομαδώσεις των υπερελίτ, ολιγαρχικές φράξιες με ιδιαίτερα συμφέροντα, μυστικές υπηρεσίες, συνδικάτα του εγκληματικού κεφαλαίου κοκ). Άλλωστε οι ΗΠΑ έχουν μακρά ιστορία στις απόπειρες δολοφονιών προέδρων και υποψηφίων προέδρων που εκδήλωσαν κάποια παρεκκλίνουσα συμπεριφορά ως προς την κύρια σκληροπυρηνική καθεστωτική γραμμή. Τώρα η αποτυχία αυτού του σχεδίου αναβάλλει προς το παρόν την συνακόλουθη διάνοιξη των μετώπων του εμφυλίου πολέμου και της διάσπασης της χώρας η οποία αντιμετωπίζει ούτως η άλλως μια μακρά πολυκρισιακή διαδικασία σταδίων εσωτερικής κατάρρευσης.

 

( Γιώργος Καπαρός  15.7.2024 )



.


Πέμπτη 9 Μαΐου 2024

Πόλεμος των Ηπείρων και Ημέρα της Νίκης

 


Ημέρα της Νίκης - 79η επέτειος. Η Σοβιετική Ένωση, δια του Κόκκινου Στρατού, καταβάλλοντας μεγάλο κόστος 27 εκατομμυρίων θυμάτων αποτέλεσε την κύρια δύναμη αντίστασης και κατανίκησης του γερμανικού ναζισμού και των συμμάχων του.

 

Χρόνια τώρα, η συλλογική Δύση με κάθε τρόπο προσπαθεί αυτό το εξαιρετικό ιστορικό γεγονός να το θάψει μέσα στη λήθη. Ιδίως η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία κατέδειξε ότι είναι περισσότερο ρωσοφοβική από τους Αγγλοσάξονες.

 

Η εξήγηση είναι ότι καταρχήν υπάρχει κάτι βαθύτατο το οποίο διέπει τις ψυχοϊστορικές ορίζουσες όχι μόνο των ευρωπαϊκών ελίτ αλλά και τμημάτων της κοινωνικής τους βάσης. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες  - με λίγες εξαιρέσεις όπου αναπτύχθηκε ο παρτιζάνικος αγώνας (Ελλάδα, Σερβία, Αλβανία κ.α.)  - προσέφεραν τη συγκατάθεση τους στον χιτλερικό άξονα και στοιχήθηκαν στην  πολεμική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Ηττήθηκαν και ονειρεύονται να πάρουν τη ρεβάνς. Καθώς η παρούσα μορφολογία των καθεστώτων τους είναι αυτή του αναθεωρητισμού και του νέου βιο-οικο-τεχνοφασισμού, επιζητούν την ανταπόδοση για την μεγάλη συντριβή του ιστορικού ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, φασισμού και ναζισμού των μέσων του 20ου αιώνα.

 

Αλλά υπεισέρχεται και κάτι επιπρόσθετο. Οι χωροδεσπότες ευρωκράτες  προσπαθώντας να επεκταθούν και να επιβάλουν τα συμφέροντα τους, προσδοκώντας να επωφεληθούν από μια αποικιακή κατάτμηση και λεηλασία του ρωσικού χώρου, συναντούν τα όρια της γεωπολιτικής τους καχεξίας. Οπότε εξαναγκάζονται σε υπεραναπληρώσεις και υποκατάστατα. Αντιλαμβάνονται ότι η διαδικασία κατακερματισμού της παγκοσμιοποίησης και ο μετασχηματισμός της Διεθνούς Τάξης τείνει να αναδείξει ως το 2035 τις καινούργιες μακροπεριφέρειες του κόσμου με επικεφαλής πέντε μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία, ίσως Βρετανία). Και όσο η υποβαθμισμένη σε πολλαπλά επίπεδα Ευρώπη δεν διαθέτει προϋποθέσεις ουσιαστικής εμπλοκής σε τούτο το "μεγάλο παιχνίδι" τόσο οι αυταπάτες αυτοκρατορικής ισχύος και οι αντιρωσικοί "μικρομεγαλισμοί" πολλαπλασιάζονται.

 

Ως προς τη Ρωσία συγκροτεί την εαρινή της επίθεση στο ουκρανικό μέτωπο με τη φιλοδοξία να ελέγξει ως το Β' εξάμηνο του 2025 την αριστερή όχθη του Δνείπερου και τη νότια Ουκρανία. Χάρκοβο, Νικολάεφ, Οδησσός μέλει να είναι οι κύριοι στόχοι των στρατιωτικών επιχειρήσεων.

 

Το μέγα πρόβλημα για τη Ρωσία είναι ότι μπορεί τα στρατεύματα της να μάχονται  στο Μπαντεριστάν αλλά η πραγματική παρατεταμένη αναμέτρηση είναι με την ίδια τη συλλογική Δύση. Η οποία αξιοποιώντας την αναποτελεσματικότητα της "Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης" που επέλεξε το Κρεμλίνο θέλει να εξαντλήσει τη Μόσχα και να την σπρώξει στην ήττα. Η Εσπερία ακολουθεί την μακράς διάρκειας στρατηγική ενός αντιρωσικού πόλεμου φθοράς δια αντιπροσώπων (τους αναλώσιμους Ουκρανούς στρατιώτες, ως "κρέας για τα κανόνια").  Ανερχόμενη βαθμιαία στην κλίμακα της σύγκρουσης με όλο και πιο προχωρημένα μέσα (ποιοτικότερους τεχνολογικά εξοπλισμούς και αποστολές δυνάμεων Νατοϊκών χώρων)  έως ότου να υποστεί τέτοιο κόστος που η βούληση της για συνέχιση του πολέμου ενάντια στη Ρωσία να παραλύσει ολοκληρωτικά.

 

Σε αυτά τα πλαίσια η Μόσχα φαίνεται να στρέφεται προς μια επιδιόρθωση της στρατιωτικής στρατηγικής της όπου μεταξύ των άλλων εξετάζεται η έμφαση στην αναβαθμισμένη πυρηνική αποτροπή.

 

Πρόκειται για την αποστολή του πιο σημαντικού "σήματος" προς τις αφηνιασμένες νεοφεουδαρχικές ελίτ της Εσπερίας ιδίως της Ευρωκρατίας την ώρα που ο δομικός ευρωπαϊκός παρασιτισμός και ο φιλελεύθερος ολοκληρωτισμός γεννούν το τέρας του μετανεωτερικού αντιρωσικού  μιλιταρισμού. Κεφαλαιοποιώντας την συλλογική αφασία, τη μοχλευμένη από την ψηφιακή χειραγώγηση, τον πολιτικό, πνευματικό και ηθικό εκπεσμό, την απώλεια του ενστίκτου αυτοσυντήρησης των κοινωνικών μαζών.

 

Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή. Στο βαθμό που η Νατοϊκή πολεμική πίεση γίνει ασφυκτική και πελώρια τα διακυβεύματα, τότε η Ρωσία θα περάσει στη λειτουργία ενός αποκαλυψιακού μηχανισμού για ανακοπή του κατήφορου προς το Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο (με στρατηγικά πυρηνικά). Και ο μηχανισμός αυτός φαίνεται να είναι - ανάμεσα σε άλλα προχωρημένα εργαλεία όπως βόμβες FOAB, συστήματα λέιζερ Peresvet,  πύραυλοι: Kh-47M2 Kinzhal, RS-28 Sarmat, 3K22 Zircon. πυραυλικά συστήματα απεριόριστου βεληνεκούς Burevestnik, υποβρύχια drones Poseidon, αντιδορυφορικοί πύραυλοι ASAT κ.α. - η προπαρασκευή και η ετοιμότητα χρήσης των τακτικών πυρηνικών όπλων. Όπου εδώ η διαδικασία κλιμάκωσης στον "πόλεμο των ηπείρων" μπορεί να ελεγχθεί καθόσον τα σκαλοπάτια είναι αρκετά. Σε μια τέτοια  απευκταία μετάβαση Γαλλία, Πολωνία, Γερμανία, Βρετανία, Βαλτική, Ρουμανία κ.α. θα πρέπει να ανεβάσουν το επίπεδο ανησυχίας τους στο ζενίθ.

 _._

 

Δείτε:

Δύση, Ρωσία και τακτικά πυρηνικά

https://tileplagktoiplanai.blogspot.com/2022/10/blog-post.html

 

( Γιώργος Καπαρός  9-5-2024 )



-

Τρίτη 8 Αυγούστου 2023

Στην “ξαπλώστρα” ή στην “πετσέτα”; Το “τσουνάμι” πλησιάζει (σχόλιο)

 



 Μια εσωτερική αντίθεση εξελίσσεται εντός της βαθιάς εξουσίας στην Εσπερία σχετικά με την χρησιμοποίηση του ρωσο-ουκρανικού πολέμου.

Συλλογικά οι δυτικές δεσποτικές ελίτ, αξιοποιώντας την ανεπάρκεια του νεοβογιαρικού συνασπισμού εξουσίας που έχει κέντρο το Κρεμλίνο, επιδιώκουν ήττα της Μόσχας και αλλαγή καθεστώτος, τύπου Κουίσλινγκ.

Όμως η μεν πτέρυγα της “σποράς του χάους” (χρηματοδότες, υπερπαγκοσμιοποιητές) φλερτάρει στο να δελεάσει  την τουρκική και την κινεζική ολιγαρχία για μια κοινή  συνδυασμένη μόχλευση ώστε η Ρωσική Ομοσπονδία να τριχοτομηθεί. Σε μια τέτοια περίπτωση προβλέπεται το δυτικό τμήμα να ενταχθεί στην Ευρώπη, το κεντρικό στην τουρκική σφαίρα επιρροής και το ανατολικό στην κινεζική.

Η άλλη πτέρυγα των "εθνοκαπιταλιστών",  επιθυμώντας να ανακόψει το Πεκίνο και την Άγκυρα, προσβλέπει σε ένα σχέδιο διαπραγματεύσεων, πλήρους φιλελευθεροποίησης και ενσωμάτωσης της εξαρτημένης ρωσικής ημι-περιφέρειας στους δυτικούς / ευρωπαϊκούς θεσμούς επιτυγχάνοντας την ατλαντική γεωπολιτική κατάληψη της “Κεντρική Γης” / “Heartland” και την οικονομική αποικιοποίηση από τη Λευκορωσία έως το Βλαδιβοστόκ.

Ανάλογα την εξέλιξη του συσχετισμού δυνάμεων και την έκβαση αυτής της διαμάχης στη Δύση, δεν μπορεί να αποκλεισθεί το σενάριο της διάσπασης του αγγλοσαξονικού μετώπου. Με τη Βρετανία να επιμένει στην πολεμική υποστήριξη του Κιέβου ενώ οι ΗΠΑ θα περάσουν στην πολιτική της κατάπαυσης του πυρός και του διακανονισμού.

Ως προς την αμερικανόδουλη Ευρωπαϊκή Ένωση την ίδια στιγμή που προχωρά η αποβιομηχάνιση και η οικονομική αποδυνάμωση της (συνέπεια των νεοφεουδαρχικών επιλογών, της ενεργειακής ασφυξίας, της πρόσδεσης στο υγροποιημένο αέριο των ΗΠΑ , τις ΑΠΕ και τα πυρηνικά εργοστάσια της “πράσινης μετάβασης”) οι υποστηρικτικές φωνές της στρατιωτικής μεγέθυνσης  και κινητοποίησης πολλαπλασιάζονται μέσα στα σκιερά δώματα του ευρωκατεστημένου.

Η προϊούσα δυτική και κυρίως ευρωπαϊκή οικονομική  και κοινωνική σύνθλιψη εσωτερικεύεται στην κινεζική οικονομία όπου λόγω συμπίεσης της εξωτερικής ζήτησης μειώνονται οι εξαγωγές του Πεκίνου προς την Εσπερία.

Ως προς τις ΗΠΑ,  η νομισματική και δημοσιονομική πολιτική (σταθερή αύξηση του βασικού επιτοκίου, εξύψωση του επιτρεπτού ανωτάτου ορίου του δημοσίου δανεισμού ενόσω το χρέος είναι ήδη 32,3 τρις $ γεγονός που επέφερε την πρόσφατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας από την Fitch) σε αλληλενέργεια με την τραπεζική αποσταθεροποίηση (ήδη η Moody’s υποβάθμισε το αξιόχρεο 10 αμερικανικών τραπεζών) φέρνει από το Φθινόπωρο πλησιέστερα την απειλή της ύφεσης, τη διαδικασία αποδυνάμωσης του συστήματος του δολαρίου & της διεθνούς πολυκρισιακής καταβύθισης.

 

 

 -

Τετάρτη 14 Ιουνίου 2023

Πολύνεκρη τραγωδία στην Πύλο και παράνομη μετανάστευση (σχόλιο)

 


Πρόκληση να παριστάνουν ξεδιάντροπα τους θλιμμένους τα αφεντικά και οι λακέδες της δυτικής νεοφεουδαρχίας που κατέστρεψαν (πλάι σε τόσες χώρες) τη Λιβύη του Καντάφι, ένα ανεπτυγμένο βορειοαφρικανικό κράτος, ενώ προστατεύουν διακινητές και δουλεμπορικές ΜΚΟ.

Το φαινόμενο:

Ακόμα και οι υπερπαγκοσμιοποιητές του ΟΗΕ  κατηγορούν την Ε.Ε. και τα κράτη της για συνεργασία με διακινητές, δουλεμπόρους. [1]

Μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί οι ροές  είναι αμείωτες ενώ οι νεκροί στη  Μεσόγειο είναι πολύ πάνω από τους αναφερόμενους 26.623, λόγω των αγνοουμένων.

Η Ουσία:

Η δυτική νεοφεουδαρχία δια των οικονομικών όπλων μαζικής καταστροφής και των πολεμικών της επεμβάσεων επέφερε την κατάρρευση των χωρών του παγκόσμιου Νότου ενώ ταυτόχρονα επιβάλλει σταδιακά το πρόγραμμα της "μεγάλης αντικατάστασης" και της "τριτοκοσμοποίησης" στις κοινωνίες της Εσπερίας.

Οι διεθνικές και οι κρατικές δομές της δυτικής βαθιάς εξουσίας είναι τα κύρια όργανα εκτέλεσης αυτού του προγράμματος. Μεταξύ αυτών και ο ΟΗΕ βασικός υποστηρικτής και χρηματοδότης παράνομων μεταναστών που, έχοντας διέλθει σειρά χωρών, διεκδικούν καθεστώς προσφύγων πριν καν κριθούν ότι δικαιούνται άσυλο . Αυτό παρά τη Σύμβαση της Γενεύης του1951 κατά την οποία οι αιτήσεις ασύλου πρέπει να γίνονται στην πρώτη ασφαλή χώρα εισόδου.

Οι φιλελεύθερες δεξιές, ακροκεντρώες και σοσιαλφιλελεύθερες "αριστερές" κυβερνήσεις στην Εσπερία, βασισμένες στη μαζική "πλύση εγκεφάλου" των ΜΜΕ  και σε διαπλοκή με διακινητές και δουλεμπορικές ΜΚΟ , διαχειρίζονται τη στοχευμένη εξάλειψη της, "απαιτητικής" για αξιοπρεπείς αμοιβές, εγχώριας εργατικής τάξης.  Με εργαλεία τον μεταναστευτικό εποικισμό, τις επιχειρήσεις πληροφοριακού και ψυχολογικού πολέμου PsyOp, την προπαγάνδα των ιδεοληψιών της πολυπολιτισμικότητας.

Η ψευτοδιεθνιστική αριστερά των δικαιωματιστών - είτε το τμήμα της που διασυνδέεται συνειδητά με το “σύστημα Σόρος “ είτε η άλλη η εμφορούμενη απλώς από μια  αρνησιπάτριδα κοσμοεικόνα - είναι αντικειμενικά ένας πολύτιμος ιδεολογικός μηχανισμός της νεοφεουδαρχικής "Μαύρης Διεθνούς" για την κατακρήμνιση της όποιας εναπομείνασας ανθρωπολογικής, πολιτισμικής και εθνικής συνοχής των δυτικών κοινωνιών. 

 

Σημειώσεις

[1]  https://ohchr.org/sites/default/files/documents/hrbodies/hrcouncil/sessions-regular/session50/A_HRC_52_83_AdvanceEditedVersion-EN.docx

[2]  Παράνομη μετανάστευση

http://tileplagktoiplanai.blogspot.com/2021/10/blog-post.html

[3]  Ελληνικό προτεκτοράτο και μεταναστευτικό. Υπάρχει λύση;

http://tileplagktoiplanai.blogspot.com/2019/09/blog-post.html

[4] Μεταναστευτικός εποικισμός ως όπλο χρηματοδεσποτικού πολέμου

http://tileplagktoiplanai.blogspot.com/2015/09/blog-post.html

 

 

 

 

 

Δευτέρα 5 Ιουνίου 2023

Η Ρωσία σε κρίσιμη καμπή (σχόλιο)

 

 

Ο Πούτιν, στη νέα κανονικότητα του βαλτώδους παρατεταμένου πολέμου που ο ίδιος επέλεξε, επιδιώκει να διασώσει το ξεπερασμένο παλιό σύστημα πολιτικών ισορροπιών. Και τούτο ενόσω η ρωσική “ειδική στρατιωτική επιχείρηση”, λόγω εμφανούς αποτυχίας, βρίσκεται σε οριακό σημείο με την ατλαντική ουκρανική αντεπίθεση να έχει ήδη ξεκινήσει.

Η αρτηριοσκληρωτική άρνηση του “υπέρτατου ηγέτη” να σκεφτεί βάσει της ανθρωποκοινωνικής τετράδας  μάθηση / ανανέωση / προσαρμογή / αυτοϋπέρβαση και να δρομολογήσει στη συγκυρία του πολέμου ουσιαστικές μεταβολές στη διαχείριση της χώρας, επιφέρει την συνολική αταξία του συστήματος και ενώ επιζητεί τη διαφύλαξη του το σπρώχνει προς την ολική αποδιάρθρωση.

Εντός της σύγχρονης "dvorianstvo"  έχουμε μια εκρηκτική διαμάχη μεταξύ Πριγκόζιν, Σοϊγκού, Καντίροφ. Με την οποία αντανακλάται η αποσταθεροποίηση του άρχοντος μπλοκ εξουσίας, η προϊούσα αυτονόμηση των φατριών της από την ηγεμονική επιδιαιτησία του Πούτιν και η διαπάλη τους για επιβολή των ιδιαίτερων σχεδίων, τον έλεγχο των πόρων και την ανακατανομή της πολιτικής κυριαρχίας.

Ως αποτέλεσμα η Ρωσία υπό κομπραδόρικη διασπασμένη ολιγαρχία, στριμωγμένη απ' το ΝΑΤΟ, κινδυνεύει να υποστεί τη λειτουργία ενός εμφυλίου πολέμου κι ενός εσωτερικού πραξικοπήματος εποπτευομένου απ' τη Δύση. Η μορφολογία της ενδόρρηξης εντός του νεοβογιαρικού ρωσικού συστήματος ορίζεται από τέσσερις ελκυστές:

Ήτοι από την αντιπαράθεση των δυο «παρατάξεων του πολέμου»:

α) Συμβούλιο ασφαλείας / FSB / ένοπλες δυνάμεις / Siloviki / Πατρούσεφ / Σοϊγκού.

β) Ενεργειακοί μάνατζερ / Σέτσιν ~ Condottieri/ Πριγκόζιν.

Με τη διαίρεση και τη σύγκρουση τους να τροφοδοτείται παραπέρα από τις άλλες δυο «παρατάξεις του ειρηνικού διακανονισμού» που πιέζουν το Κρεμλίνο για ειρήνευση με τους όρους της Δύσης:

γ) Εταιρική τεχνο-νομενκλατούρα  / Τσεμέζοφ / Σομπιάνιν

δ) Κεντρική Τράπεζα / Ναμπιουλίνα  ~ Χρηματοδότες / Κοβάλτσουκ  / Κιριγιένκο

Με τον Πούτιν αποστασιοποιημένο (πράγμα που εμμέσως ευνοεί Πατρούσεφ και Σοϊγκού) - και στον αντίποδα των παραπάνω - διαμορφώνεται και εξελίσσεται στην κινητοποιημένη βάση μια μαχητική σύμπραξη μεταξύ των "θυμωμένων πατριωτών" και ορισμένων μαρξιστών κομμουνιστών.[1]

 

Σημειώσεις

 

[1]  https://t.me/strelkovii/5183

[2]  https://tileplagktoiplanai.blogspot.com/2022/10/surovikin.html

 

 

 -