Μεταναστευτικός εποικισμός ως όπλο χρηματοδεσποτικού πολέμου

Στατιστικά της προσφυγιάς

Από τις αρχές του 2015 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 432.761 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν διαπλεύσει τη Μεσόγειο προς την Ευρώπη (ενώ το 2014  ήταν 197.940 άνθρωποι).  Από αυτούς πέρασαν από την Ελλάδα 310.000 περίπου, την Ιταλία 121.139, την Ισπανία 2.166 και τη Μάλτα 100. Ο διάπλους αυτός είναι γεμάτος ναυάγια και τραγωδίες καθώς υπολογίζεται ότι  2.748 άνθρωποι πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να φθάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές (πηγή: Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης). Σχεδόν οι μισοί που κατέφθασαν στην Ευρώπη προέρχονται από τη Συρία ενώ οι υπόλοιποι έρχονται κυρίως από Αφγανιστάν, Ερυθραία, Νίγηρα, Νιγηρία, Σομαλία. Στη διετία 2015-2016 αναμένεται δε να κινηθούν μέσω της Μεσογείου στην Ευρώπη πάνω από 850 χιλιάδες πρόσφυγες (Πηγή: ΟΗΕ).

Ειδικά σε ότι αφορά τους Σύριους, λόγω του εμφυλίου πολέμου (με κόστος 300 χιλιάδες νεκρούς όπου οι 63 χιλιάδες είναι άμαχοι) και της εκμηδένισης της χώρας, 4 εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν φύγει προς Τουρκία (2 εκατομμύρια), Ιορδανία και Λίβανο ενώ επιπλέον άλλα 7 εκατομμύρια έχουν ξεριζωθεί στο εσωτερικό. Εξ αυτών 2 εκατομμύρια Αλεβίτες και 2 εκατομμύρια χριστιανοί θα εγκαταλείψουν αμέσως τη Συρία εάν το καθεστώς Μπασάρ Άσαντ πέσει.

Ως συνέπεια της νέας τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, των εξουθενωτικών  της πολέμων, των στρατιωτικο-πολιτικών του τρόμου κατά των τοπικών πληθυσμών   και των αδίστακτων διεφθαρμένων τοπικών καθεστώτων, εκατομμύρια απόκληρων κυρίως μουσουλμάνων της Συρίας, του Ιράκ αλλά και του Αφγανιστάν, Πακιστάν και Μπαγκλαντές ετοιμάζονται μέσω Τουρκίας να σπρωχθούν προς την Ευρώπη. Συνοδευόμενα από ανάλογα τεράστια πλήθη αφρικανών μουσουλμάνων που είναι αδύνατο να υπομένουν την διάλυση των χωρών τους και την ακραία δυστυχία.

Αυτό που έρχεται λοιπόν δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Μιας και δεν τίθεται κανένα όριο στην μεταφορά του τρίτου κόσμου και της μουσουλμανικής ανθρωποθάλασσας μέσα στην Ευρώπη πολύ σύντομα οι ευρωπαϊκοί λαοί εν μέρει υπεύθυνοι ως πειθήνια συναινετικά υποστηρίγματα της ευρολιγαρχίας και της ευρωατλαντικής εθνοκρατικής, οικονομικοκοινωνικής και ανθρωπολογικής καταστροφής της παγκόσμιας περιφέρειας,  θα βιώσουν με την πιο οδυνηρή μορφή το μέγιστο υπαρξιακό ερώτημα καθώς αυτή η  γενικευμένη «σεισμική»  αποδιοργάνωση θα διατρέξει βίαια τα εδώ μητροπολιτικά αλλούβια εδάφη.

Βασικά αίτια

Οι κύριες αιτίες της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης είναι γνωστές:

α) Η πρωταρχική αιτία της γέννησης και της ανάπτυξης του πλανητικού νεοπληβειακού «εφεδρικού βιομηχανικού στρατού» (δεδομένης της δημογραφικής έκρηξης στον παγκόσμιο Νότο) είναι η χρηματοδεσποτική υποδούλωση, λεηλασία και υπερεκμετάλλευση των χωρών και λαών καθώς και η αποδιάρθρωση των περιφερειακών κοινωνικών σχηματισμών δια μέσου ποικίλων τεχνικο-οικονομικών, ιδεολογικοπολιτικών και πολεμικών μηχανισμών. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η πλήρης απελευθέρωση όλων των αγορών (χρήματος/κεφαλαίων, υλικών αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας) καθώς υποσκάπτει καταστροφικά και την πιο στοιχειώδη εθνοκρατική και κοινωνική συνοχή των χωρών του τρίτου κόσμου συνέβαλε καθοριστικά στην τεράστια διαθεσιμότητα και μεταναστευτική κινητικότητα αυτού του πλεονάζοντος διεθνούς εργασιακού δυναμικού [1].

β) Η πολεμική αποσταθεροποίηση μεγάλων γεωπολιτικών χώρων από την Νέα Τάξη. Ο ανελέητος στρατιωτικός παρεμβατισμός της υπερατλαντικής αυτοκρατορίας (ΗΠΑ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, Ισραήλ) στην αποκαλούμενη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» και γενικότερα στον μουσουλμανικό κόσμο, διευθυνόμενος από την ηγεμονική υπερεθνική σιωνιστική  μερίδα της παγκόσμιας χρηματοδεσποτείας,  διέλυσε τελειωτικά την πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνοχή των χωρών, πολλαπλασίασε τις θρησκευτικές και φυλετικές διαιρέσεις, παρόξυνε την εμφύλια σεκταριστική αλληλοεξόντωση σουνιτών-σιιτών  και εξαφάνισε όλες τις τοπικές προϋποθέσεις για την επιβίωση επιφέροντας αυτό  το κολοσσιαίο προσφυγικό και μεταναστευτικό πρόβλημα. Αν κάποιοι πρέπει να υποδεχτούν σε οργανωμένους χώρους τους πρόσφυγες πρέπει να είναι αυτοί που τους γέννησαν δια μέσω του πολέμου. Δηλαδή ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, ΗΑΕ. Και βέβαια η διεθνής εβραϊκή κοινότητα και οι Συναγωγές να περάσουν αμέσως στην πρώτη γραμμή της ανθρωπιστικής στήριξης και φιλοξενίας αφού επιζήτησαν, δικαιολόγησαν και υποστήριξαν με όλα τα μέσα τους νεοταξικούς στρατιωτικούς παρεμβατισμούς (όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο  Gilad Atzmon) [2].   

γ) Οι αντιπαλαιστινιακοί, αντιαραβικοί, αντιισλαμικοί πόλεμοι της Νέας Τάξης, η κατοχή της Παλαιστίνης, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, τα τυραννικά τοπικά αραβικά καθεστώτα, ο αντεπαναστατικός εκφυλισμός της «Αραβικής Άνοιξης», όλα αυτά διευκόλυναν  την επιτάχυνση της ανάπτυξης των διάφορων τζιχάντ ισλαμικών ρευμάτων του Ουαχαμπιτισμού-Σαλαφισμού ως σημαντικού εργαλείου επηρεασμού του μουσουλμανικού κόσμου και ειδικότερα της εξάπλωσης της θρησκευτικο-πολιτικής αντίστασης σε μια σειρά κρίσιμες περιοχές με όραμα το νέο Χαλιφάτο. Η περιθωριοποίηση και άγρια καταστολή των σουνιτών στο κατεχόμενο (αλλά «συνδιαχειριζόμενο» από ΗΠΑ-Ιράν) Ιράκ, η  ευρωατλαντική καταστροφή του καθεστώτος Καντάφι στη Λιβύη, οι αυξανόμενες κοινωνικές αντιδράσεις στην αυταρχική διακυβέρνηση της Συρίας από την οικογενειακή δυναστεία Άσαντ που ευνόησαν το πέρασμα στον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο,  καλλιέργησαν το  κρίσιμο περιβάλλον το οποίο και επέτρεψε την δημιουργία και την επέκταση των περιοχών του Ισλαμικού Κράτους (Daesh).

Ελλάδα ως κύρια πύλη εισόδου

Το 2015 η διακίνηση προσφύγων και μεταναστών από την Μέση Ανατολή προς την Ελλάδα και ειδικότερα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου έχει εξελιχθεί σε ένα πελώριο σαρωτικό τσουνάμι. Η χώρα βιώνει τις εξοντωτικές συνθήκες μετατροπής της σε οιωνεί προτεκτοράτο της χρηματοδεσποτείας και τις διαλυτικές συνέπειες της τριπλής κατοχής που υφίσταται από την εγχώρια κλεπτοκρατική ολιγαρχία, την γερμανοκρατία / ευρωκρατία και τα ανεξάντλητα κύματα της αλλογενούς μεταναστευτικής εισβολής.

Με τις ευλογίες των ΗΠΑ και του Πάπα Φραγκίσκου που θέλει να δεχτεί όλους τους μετανάστες, την πίεση ευρωπαϊκών ΜΚΟ και ιδρυμάτων συνδεδεμένων με Rothschilds, Soros, European Round Table of Industrialists (ERT) κλπ και την συνδρομή της πανάθλιας ανεθνικής / οικουμενιστικής αριστεράς, παρατηρούμε το ενιαίο μέτωπο Γερμανίας-Γαλλίας-Ιταλίας που προσπαθεί να επιβάλει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την ιδιοτελή  «γενναιόδωρη» «ανθρωπιστική» ατμόσφαιρα ως προς το προσφυγικό και μεταναστευτικό πρόβλημα μέσα στην Ευρώπη. 

Το μέτωπο αυτό δια μέσου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής («σχέδιο Γιούνκερ») μεταξύ των άλλων προτείνει υποχρεωτική ποσόστωση για τους πρόσφυγες / μετανάστες όπου το σύστημα κατανομής μεταξύ χωρών θα αντανακλά την πληθυσμιακή και οικονομική τους δυνατότητα. Ως προς τη Γερμανία, το υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε ότι ως το τέλος του 2015 αναμένεται να εξεταστούν γύρω στις 800 χιλιάδες αιτήσεις ασύλου.

Η νέα αυτή πραγματικότητα λειτουργεί ως μαγνήτης για τα περαιτέρω κύματα των προσφύγων / μεταναστών, που διέρχονται από χώρες πρώτης γραμμής, κυρίως από την Ελλάδα. Λόγω της αντεθνικής και αντιλαϊκής πολιτικής όλων των ελληνικών κυβερνήσεων η χώρα μας έχει αναδειχθεί στον δυτικό ευρωατλαντικό στρατηγικό σχεδιασμό διαχείρισης του προσφυγικού / μεταναστευτικού ως η χώρα-αποθήκη ψυχών όπου αδειάζονται οι απόκληροι νεοπληβείοι της μεσανατολικής και της νοτιοασιατικής περιφέρειας και η κύρια πύλη εισόδου ορισμένων εξ αυτών στην Ευρώπη.

Ειδικότερα η στρατηγική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και στον τομέα αυτό αποδείχθηκε η πιο εγκληματική και διαλυτική όλων των εποχών επιλέγοντας την απόσυρση του Λιμενικού, τις ψευδοανθρωπιστικές προσκλήσεις μεταναστευτικής υποδοχής και τα σκοπίμως αφύλαχτα ορθάνοιχτα θαλάσσια σύνορα. Μιας και όπως δήλωσε ο ανεκδιήγητος Τσίπρας «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» (συνέντευξη τύπου στην 80^η ΔΕΘ, 7-9-2015)!!! Με αποτέλεσμα  εκτός την οικονομική και κοινωνική καταβύθιση από τα μνημόνια  να προστίθεται πλέον η ισοπέδωση της χώρας ως γεωπολιτικής «χωματερής» της παγκόσμιας μετανάστευσης με φοβερές συνέπειες για την ίδια της την υπόσταση. Παράλληλα αφήνονται ορθάνοικτες  οι πόρτες στην Τουρκία να υλοποιεί και μέσω του όπλου των μεταναστευτικών ροών την στρατηγική της κατατριβής, της τουρκικής συγκυριαρχίας σε Αιγαίο και Θράκη, της εθνολογικής μετάλλαξης, της ολοσχερούς εξάντλησης και της υπονόμευσης τόσο της ασφάλειας όσο και της ίδιας της ύπαρξης της Ελλάδας.

Πρόσφυγες στο γεωπολιτικό παιχνίδι ως όπλο του αμερικανικού υβριδικού πολέμου

Η απόφαση της Τουρκίας να επιτρέψει στους Σύρους και λοιπούς πρόσφυγες / μετανάστες που φιλοξενούσε να φύγουν από τους καταυλισμούς τους και να περάσουν στην Ευρώπη δια της Ελλάδας φαίνεται πως έγινε σε κρυφή συνεργασία με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.

Οι ΗΠΑ καθώς έχουν στρατηγικό όφελος από αυτή τη διαδικασία τροφοδοτούν μέσω των τραγικών εικόνων και της προπαγάνδας των δυτικών ΜΜΕ την μαζική  «ανθρωπιστική» συγκίνηση και την ψυχολογία ανοχής ενώ ενθαρρύνουν  και διευθύνουν υπόγεια τις γεωπολιτικές διαδρομές της προσφυγικής και μεταναστευτικής διακίνησης. Για πολλούς λοιπόν λόγους  η εκτίναξη του προσφυγικού μέσα στο 2015 φαίνεται πως έχει προκληθεί «τεχνικά» μέσω ενός αμερικανο-νατοϊκού στρατιωτικοπολιτικού σχεδίου που αποσκοπεί στην χρησιμοποίηση των προσφύγων / μεταναστών ως εργαλείο «εξωτερικού ελέγχου» και υβριδικού πολέμου στο ευρωπαϊκό τερέν, με απώτερες επιπτώσεις:

α) Την παγίωση της γερμανικής / ευρωκρατικής προσταγής πάνω στα εξαρθρωμένα (εθνικά, οικονομικά και κοινωνικά) κράτη-μέλη της Ε.Ε.

β) Την εδραίωση της ευρωατλαντικής υποταγής των τοπικών ελίτ ώστε να μπλοκαριστούν τυχόν μεταστροφές από την αντιρωσική στρατηγική ΗΠΑ και Ε.Ε. (στο ουκρανικό ζήτημα, το φυσικό αέριο, το εξωτερικό εμπόριο κλπ).

γ) Την προχωρημένη αλλοίωση της ανθρωπολογικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και εθνολογικής σύνθεσης σε ολόκληρο τον βαλκανικό χώρο ειδικότερα, όπου στο μεγαλύτερο μέρος του επικρατεί η χριστιανική ορθοδοξία. Με την κατά προτεραιότητα διακίνηση και εγκατάσταση μεγάλων μουσουλμανικών πληθυσμών εδώ, θα ενδυναμώσουν οι προϋποθέσεις ανάσχεσης της πολύμορφης επιρροής της ομόδοξης Ρωσίας.

Σχεδιάζουν μια κρίση εικοσαετίας

Η νεοφεουδαρχία του χρήματος που ελέγχει τις ΗΠΑ, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ κλπ έχει ήδη αποφασίσει ότι το προσφυγικό / μεταναστευτικό τσουνάμι θα διαρκέσει ως το 2035. Σύμφωνα με τις πρόσφατες «αποκαλύψεις» του  αρχηγού του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγού Μάρτιν Ντέμπσεϊ στο ABC,  το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει πως η ροή μεταναστών στην Ευρώπη από την Συρία και την Βόρεια Αφρική «είναι ένα τεράστιο πρόβλημα» και «πρόκειται για μια πραγματική κρίση». Οι νοτιοευρωπαίοι «αισθάνονται να μην υποστηρίζονται αρκετά και οι ηγέτες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης αισθάνονται σαν να είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί στο νότο». Στη συνέχεια δήλωσε πως «παγκόσμια υπάρχουν 60 εκατομμύρια πρόσφυγες» και «θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε μονομερώς και με τους εταίρους μας αυτό το ζήτημα ως πρόβλημα γενεών και να οργανώσουμε τους εαυτούς μας και τους πόρους μας σε βιώσιμο επίπεδο ώστε να ανταπεξέλθουμε στα (επόμενα) 20 χρόνια» [3].

Σχετικά με το ζήτημα της μετακίνησης μεγάλων ανθρώπινων πληθυσμών έχουν ασχοληθεί σοβαρά στη Δύση αρκετά think tanks μεταξύ των οποίων το Brookings Institution (ΗΠΑ) όπου το 2011 παρουσίασε το «Project on Internal Displacement» (Σχέδιο για την Εσωτερική Εκτόπιση). Από αυτό φαίνεται πως μόνο ένα τμήμα του έγινε γνωστό στο κοινό [4]. Ο βασικός αναφερόμενος σκοπός του ήταν η ανάπτυξη μηχανισμών για την μετακίνηση και επανεγκατάσταση τεράστιων μαζών ανθρώπων προερχόμενες από διάφορα μέρη του κόσμου λόγω μεγάλων περιβαλλοντικών και άλλης μορφής καταστροφών. Ενδεχομένως θεμελιώδεις συστάσεις αυτού του προγράμματος να δοκιμάζονται σήμερα πειραματικά με το απότομο άνοιγμα του προσφυγικού προς την Ευρώπη. Διότι η διαδικασία  παρότι φαινομενικά εμφανίζεται χαοτική έχει μια «κρυμμένη τάξη».  Είναι σχετικά οργανωμένη πράγμα που μεταφράζεται πως είναι τελικά καθοδηγημένη.

Την επόμενη περίοδο θα υποστούμε το πιο αποτρόπαιο πρόσωπο της γενικής  συστημικής κρίσης. Αυτή από την μια πλευρά στο επίπεδο της γεωστρατηγικής των Μεγάλων Δυνάμεων κινδυνεύει να μεταλλάξει τον πόλεμο της υπερ-ατλάντειας αυτοκρατορίας  κατά της Ρωσίας από υβριδικό σε θερμοπυρηνικό ενώ από την άλλη αμετάκλητα θα συγκλονίσει συθέμελα την Νότιο Ευρώπη εκεί όπου κάτω από την προσταγή των «ευρωινομανών» ιδιοτελών έχει αρχίσει να  σαρώνει ο «αυτοκτονικός ιδεασμός» των αφελών, εκεί όπου πάνω στον ανοιχτό οικονομικό πόλεμο των Γερμανών / ευρωκρατών κατακτητών θα προστεθεί σταδιακά ο κρυφός κοινωνικο-πολιτισμικός (και ενίοτε στρατιωτικοπολιτικός) πόλεμος των ορδών του ουαχαμπιτικού-σαλαφιστικού  Ισλάμ. Αυτός θα αποτελεί το παραπροϊόν της καταπλάκωσης της ευρωπαϊκής εσωτερικής περιφέρειας από τις μετακινούμενες πλάκες της γεωπολιτικής της μετανάστευσης, από τα κύματα των απελπισμένων απόκληρων του μουσουλμανικού  κόσμου που θα καταφθάνουν ατελείωτα αγωνιζόμενα να διασωθούν από την καθολική και πολυπρόσωπη χρηματοδεσποτική-νεοταξική βία για την οποία οι λαοί της Εσπερίας δεν είναι άμοιροι ευθυνών.    

Πολιτική της Γερμανίας

Αυτό τον καιρό παρακολουθούμε την επαμφοτερίζουσα και επιλεκτική «ανθρωπιστική» συμπεριφορά της γερμανικής ολιγαρχίας. Η οποία από χρόνια στο εσωτερικό έχει συνθλίψει τους όρους ζωής εκατομμυρίων γερμανών εργαζομένων με συμβάσεις «ημι-απασχόλησης» 400 ευρώ μηνιαίως ενώ παράλληλα στο εξωτερικό έχει εξαπολύσει τις γενοκτονικές πρακτικές της μαζικής εξαθλίωσης και της πείνας μέσω της αποικιοποίησης και του οικονομικού πολέμου ενάντια στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και πρωταρχικά κατά του ελληνικού λαού. Όπως επίσης στα μέσα Ιουλίου είδαμε την ίδια την Μέρκελ σε τηλεοπτική εκπομπή  να εξηγεί υπεροπτικά και σοκαριστικά στην πνιγμένη στα κλάματα μικρή Παλαιστίνια Ριμ, την προοπτική απέλασης της οικογένειάς της. Η οποία προερχόμενη από προσφυγικό καταυλισμό στο Λίβανο ζούσε στη Γερμανία ήδη μια τετραετία, με προσωρινό δικαίωμα ασύλου.

Τώρα η θεαματική λειτουργία και η εικόνα της Γερμανίας φτιασιδώνεται με το πιο γλυκερό προσωπείο,  αυτό που εκπέμπουν υποκριτικά κάποιες εκδηλώσεις καλωσορίσματος  προσφύγων  και μεταναστών, τάχα παραδίδοντας ένα σεμινάριο «μεγαλοσύνης» και «ευγένειας» στην υπόλοιπη Ευρώπη.  Τώρα ηγέτες της γερμανικής οικονομικής ελίτ  (όπως ο πρόεδρος του γερμανικού συνδέσμου εργοδοτών Ίνγκο Κράμερ κ.α.) σε σύμπνοια με τους πολιτικούς τους εκπροσώπους (Μέρκελ, Σρέντερ, Σνάιντερ, Γκάμπριελ κ.α.) συμφωνούν στην αποδοχή των μεταναστών για λόγους όχι μόνο «ηθικούς» αλλά και  οικονομικούς μιας και «η Γερμανία αντέχει μισό εκατομμύριο πρόσφυγες το χρόνο» όπως διαβεβαιώνει ο αντικαγκεαλάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο αυτής της «μεγαλοσύνης»; Η γερμανική ολιγαρχία απολαμβάνει ευδιάθετα την προετοιμασία  και την εφαρμογή του σχεδίου της  υποδοχής  του καινούργιου «βιομηχανικού εφεδρικού στρατού»:

α) Το ένα τμήμα του τροφοδοτείται από τις νόμιμες μεταναστευτικές ροές από τον αποικιοκρατούμενο ευρω-Νότο όπως γίνεται με τους καταρτισμένους επαγγελματικά και επιστημονικά νέους της Ελλάδας που λόγω της εξοντωτικής ανεργίας εγκαταλείπουν αναγκαστικά κατά εκατοντάδες χιλιάδες τη χώρα επιλέγοντας την μετεγκατάσταση τους στον ευρω-Βορρά  ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν.

β) Το άλλο τμήμα του τροφοδοτείται από τις παράνομες μεταναστευτικές και τις προσφυγικές ροές  των ξεριζωμένων νεοπληβείων που κατευθύνονται προς την Ευρώπη  διασχίζοντας τα σύνορα των πυρπολημένων και κατεστραμμένων, από τις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» και τις «πολιτικές του χάους» της Πολεμικής Χρηματοδεσποτείας,  ζωνών της παγκόσμιας Περιφέρειας και ειδικότερα της ευρύτερης Μεσανατολικής.

Αυτοί οι νεοφερμένοι σκλάβοι της μετανεωτερικής οικονομίας γίνονται το δυναμικό φορτίο της ολικής εξάρθρωσης και της πλήρους κοινωνικής τριτοκοσμοποίησης της Δύσης καθώς αρκούνται στο να κρατηθούν στα χαμηλότερα όρια της αυτο-επιβίωσης προσφέροντας μια πάμφθηνη εξειδικευμένη εργασιακή δύναμη η οποία θα επιτρέψει την παραπέρα καταλυτική συρρίκνωση του εργασιακού κόστους προς όφελος του κεφαλαίου, διαδικασία που επιβάλλει ο ίδιος ο ανταγωνισμός μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομίας. Και είναι αυτή η παγκοσμιοποίηση που εκτινάσσει στα ύψη την διεθνή διακίνηση, την εμπορία και την υπερεκμετάλλευση εκτός και εντός της Εσπερίας αυτής της τεράστιας δεξαμενής προσφύγων και μεταναστών μετατρέποντας τους στον πιο αποτελεσματικό μηχανισμό απονέκρωσης κάθε προοπτικής εργατικού κινήματος με αποτέλεσμα την διαρκή καθοδική συμπίεση και την κατάρρευση των  μισθών  και των συντάξεων και γενικότερα όλων των  όρων εργασίας και ζωής. Ταυτόχρονα βέβαια παράγονται αναπόφευκτα και σε μαζική κλίμακα όλα τα παραπροϊόντα της αυξανόμενης ανομίας και της εγκληματικότητας, της τρομακτικής επιβάρυνσης των δημοσίων κοινωνικών υπηρεσιών σε βάρος των εγχώριων πληθυσμών, των εξουθενωτικών κοινωνικών εντάσεων, της ευκολότερης εσωτερικής αποσταθεροποιητικής αιματηρής δράσης χιλιάδων εισερχομένων ισλαμιστών τζιχαντιστών που θα εξαρθρώσει το  status quo της εσωτερικής ασφάλειας.

Η εισαγωγή λοιπόν του νέου μεταναστευτικού «βιομηχανικού εφεδρικού στρατού» είναι για την δυτική ολιγαρχία ένα κρίσιμο εργαλείο ταξικού πολέμου. Πίσω από τις προπαγανδιστικές διακηρύξεις της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», της «ένταξης των μεταναστών» κλπ κλπ  συγκαλύπτεται η πραγματική ύπαρξη των προσφύγων και μεταναστών ως η βάση της νέας «οικονομίας του σκλαβεμπόριου» μέσα στο σημερινό χρηματοδεσποτικό σύστημα υπερεκμετάλλευσης και η  χρησιμοποίηση τους ως όπλο συνολικής  οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και εθνικής  αποδιοργάνωσης των γηγενών πληθυσμών στις χώρες τις Δύσης, καθολικής υποδούλωσης και ολοσχερούς κατάργησης όλων των εναπομεινάντων δικαιωμάτων.

Ευρωενωσιακό σχέδιο: 3 κατηγορίες μεταναστών

Οι κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ κινούνται πέραν του λεγόμενου «σχεδίου Γιούνκερ». Οι προερχόμενοι από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και άλλες ζώνες  αναμένεται να διαιρεθούν σε τρεις κατηγορίες: [5]

α) Η πρώτη κατηγορία των «προνομιούχων» θα εγκατασταθούν στην Α΄ θέση στο Βορρά (Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία, Φιλανδία κ.α.) ως χρήσιμοι «παραγωγικοί ανθρώπινοι πόροι».

β) Η δεύτερη κατηγορία θα μεταφερθεί σε ευρωπαϊκά κέντρα υποδοχής, όπου ορισμένοι εξ αυτών ύστερα από ελέγχους και καταγραφές θα εγκατασταθούν στην Β΄ θέση (Σλοβακία, Τσεχία, Πολωνία, Ρουμανία κ.α.).

γ) Η τρίτη κατηγορία θα είναι οι εργασιακά ακατάλληλοι για την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική καθώς και οι πάσης φύσεως ανεπιθύμητοι (μεταξύ αυτών ποινικοί, ύποπτοι τζιχαντιστές κ.α.). Σκοπός είναι να παραμένουν στην πρωταρχική χώρα εισόδου στην ΕΕ (ήτοι στην Ελλάδα, Ιταλία κ.α.) και στην εξωτερική περίμετρο  των υποψήφιων προς ένταξη στην Ε.Ε. χωρών (ΠΓΔΜ, Μαυροβούνιο, Σερβία, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Ουκρανία).

Ρήγμα δυτικής και ανατολικής Ευρώπης

 Η διογκούμενη μεταναστευτική κρίση και η επιλεκτική διαχείριση της από την ευρωκρατία ανοίγει νέες μεγάλες αποδιοργανωτικές αντιπαραθέσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Διότι, πλάι στην αντίθεση Βορρά-Νότου που αποτελεί προϊόν της ανισόμετρης ανάπτυξης και την πολλαπλασιαζόμενη αμφισβήτηση των ευρωσκεπτικιστικών και εθνιστικών κινημάτων  τώρα έρχεται να προστεθεί και η διαμάχη μεταξύ δυτικής και ανατολικής Ευρώπης σχετικά με την προσφυγική και μεταναστευτική πολιτική, τα «ανοιχτά» ή τα «σφραγισμένα» σύνορα.

Με αφορμή τις αντιδράσεις αποδοχής προσφύγων και μεταναστών πολλών ανατολικοευρωπαϊκών χωρών  και κυρίως της ουγγρικής κυβέρνησης Ορμπάν η οποία έλαβε προχωρημένα αποτρεπτικά μέτρα στα σύνορα (νέα αντιμεταναστευτική νομοθεσία, πελώριοι φράχτες, κινητά δικαστήρια, στρατιωτική κινητοποίηση κλπ) από πλευράς της χρηματοδεσποτείας και των ΜΜΕ επιχειρείται η εμβάθυνση του «αντιρατσιστικού» ιδεολογικού μετώπου δια του οποίου εξορκίζονται οι «φράχτες» και τα «τείχη» και καθαγιάζονται τα «γεφύρια επικοινωνίας»   και η «συγκατοίκηση» διαφορετικών λαών.

Ας σημειωθεί εδώ ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των αντιδρώντων ανατολικών που οχυρώνεται τώρα πίσω από τους «φράχτες» για την υπεράσπιση της εθνικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής  ταυτότητας και  των ελάχιστών κοινωνικών δικαιωμάτων  ήταν αυτό που πανηγύριζε «απελευθερωτικά» όταν γκρεμιζόταν το 1989 ο μεγαλύτερος φράχτης το Τείχος του Βερολίνου, με συνέπεια να εδραιωθεί η περίοδος της νέας διεθνούς τάξης και της μεταφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, του αμερικανικού μονοπολισμού και  της βαθμιαίας αποσύνθεσης του κοινωνικού κράτους σε ολάκαιρη τη Δύση.

Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι προτού  απειληθεί η γλωσσική, πολιτιστική, θρησκευτική, κοινωνική και εθνική ταυτότητα από τους αλλογενείς πρόσφυγες και μετανάστες αυτή έχει ριζικά υπονομευθεί από την απόλυτη ισχύ του κεφαλαίου, τις υπερεθνικές μεγαεταιρείες, τον μονοθεϊσμό της διεθνοποιημένης οικονομίας αγοράς, την παραπληροφόρηση – ομογενοποίηση - ισοπέδωση των ΜΜΕ, την παρασιτική κατανάλωση, τον ατομικιστικό ωφελιμισμό, την διάλυση της οικογένειας, την αυξανόμενη δημογραφική γήρανση και τα υπόλοιπα προϊόντα του φιλελευθερισμού και του μεταφιλελευθερισμού. Και συνακόλουθα έχει καταλυθεί από την τεχνοφασιστική ευρωκρατία η οποία αναιρεί την εθνική κυριαρχία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το κοινό νόμισμα ευρώ, την χρηματοδεσποτική εξουσιαστική  χούντα που οδηγεί τους ευρωπαϊκούς λαούς στη λιμοκτονία (όπως στην Ελλάδα), στην αποεδαφικοποίηση και στην αποϊστορικοποίηση.

Ως προς την ολιγαρχική πολιτική καταγγελίας των «φραχτών» αυτό που αποκρύβεται είναι το γεγονός ότι, μεταξύ των άλλων κριτηρίων εξέτασης αυτής της εναλλακτικής (ανοιχτά ή κλειστά σύνορα), το ποιος  σε τελική ανάλυση κατασκευάζει και διευθύνει τις «γέφυρες» έχει κεντρική σημασία. Διότι είναι άλλο φαινόμενο μια πολυεθνική ένωση λαών που διατηρεί τις ταυτότητες και ελέγχεται από τα κάτω μέσω των θεσμών ενός απελευθερωτικού έργου και άλλο φαινόμενο ο εθνοαποδομητικός εποικισμός και το ανεξέλεγκτο ανακάτεμα αλλογενών και γηγενών που προωθείται  από τα πάνω από το υπερεθνικό κεφάλαιο κατά το πρότυπο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας.  Έτσι για παράδειγμα άλλο πράμα ήταν τα  ιστορικά σχέδια της Ανατολικής Πολιτείας (των βαλκανικών και μικρασιατικών λαών) του Ρήγα Φεραίου ή της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας  και άλλο πράμα η κακέκτυπη απομίμηση και η επιβολή των χειρότερων όψεων του μοντέλου της σημερινής αμερικανικής κοινωνίας μέσα στην ευρωπαϊκή περιοχή.

Σημειώσεις

[1]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, εθνική λαϊκή αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πολυεθνικό εποικισμό

-Μέρος Ι

-Μέρος Ι Ι

[2]- Gilad Atzmon, Refugees Should Seek Refuge In Synagogues (02.09.2015)

[3]-ABC, Gen. Martin Dempsey Calls Migrant Flow Into Europe a 'Real Crisis' (03.09.2015)

[4]- Brookings Institution, LSE Project on Internal Displacement

[5]-Pyotr Iskenderov, Refugees: Pawns on Chessboard (14.09.2015)

(Γιώργος Καπαρός 16.9.2015)

Λήψη pdf

Μετά το «ΟΧΙ»

Η συντριπτική επικράτηση του «ΟΧΙ»:

-Πρωτευόντως δεν νοηματοδότησε μια νίκη του Τσίπρα, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ αλλά αποτέλεσε την κυρίαρχη εκδήλωση του ιστορικού μεγαλείου του λαού ο οποίος επέλεξε να ψηφίσει μαζικά κατά του πολύτροπου εκβιασμού και υπέρ της αυτοεκτίμησης, της επιβίωσης και της αντίστασης.

-Έμμεσα τονώνει την πιο αγωνιστική πλευρά του λαϊκού πατριωτικού κινήματος κυρίως εκτός και δευτερευόντως εντός της κοινωνικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας την συμβιβαστική του πτέρυγα σε δυσχερή θέση αλλά και τον ίδιο τον Τσίπρα. Ο οποίος φάνηκε επιφυλακτικός και «ζαλισμένος» από το πολύ μεγάλο αποτέλεσμα. Διότι αυτό είναι δύσκολα ελέγξιμο και «κεφαλαιοποιήσιμο» σε ξεπούλημα (με την πλήρη αποδοχή της γερμανικής πρότασης).

Ο Τσίπρας είναι παγιδευμένος. Όπως ήταν αναμενόμενο, ερμηνεύει και διαστρέφει το νόημα του «Όχι»: «η εντολή που μου δίνετε δεν είναι εντολή ρήξης με την Ευρώπη αλλά εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής μας δύναμης για την επίτευξη βιώσιμης συμφωνίας. Με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, με όρους προοπτικής και απεγκλωβισμού από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας». Ο Τσίπρας λοιπόν συνεχίζει τον ανεύθυνο, συμβιβαστικό του ρόλο καταργώντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και αθροίζοντας τα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ. Για τούτο και προσφεύγει στο «εθνικό διακομματικό μέτωπο» για την υποστήριξη της πρόσφατης πρότασης του δηλαδή μιας νέας αντιλαϊκής συμφωνίας με σκληρό μνημόνιο, ώστε να μείνει η χώρα στο ευρώ χωρίς χρεοκοπία. Αντί δε η αδυναμία πληρωμής των τοκοχρεολυσίων να αποτελεί ένα όπλο της Ελλάδας, αφού μόνον η ίδια Γερμανία θα μπορούσε να υποστεί απώλειες ύψους 95 δις (δανειακές οφειλές & οφειλές στο Ευρωσύστημα + Target 2) η ίδια κυβέρνηση το μετέτρεψε σε όπλο εκβιασμού κατά των Ελλήνων.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,ΑΝΕΛ, έχει τεθεί υπό την υψηλή εποπτεία της Αμερικανο-σιωνιστικής ολιγαρχίας και ακολουθεί πιστά τις παραινέσεις της. Έχοντας πετάξει στο καλάθι των αχρήστων την ίδια την δική της θέση για αντι-λιτότητα και απομείωση του χρέους, συνεχίζει ολοένα και πιο αδιέξοδα να «διαπραγματεύεται» με την ΕΕ, και να εκλιπαρεί για «λύση» στις συνόδους κορυφής, όταν είναι ολοφάνερο πως ο σύγχρονος ευρωναζισμός, η ίδια η ΕΕ με επικεφαλής τη Γερμανία (σε συνεργασία με την ντόπια ολιγαρχία και τα κόμματα της) δημιούργησε και τροφοδοτεί παραπέρα το ελληνικό οικονομικό και κοινωνικό ολοκαύτωμα.

Είναι δε απολύτως βέβαιο πως η ευρωζώνη έχει αρχίσει τον επιθανάτιο ρόγχο της. Οι περισσότεροι, μαζί και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού με την παραπλάνηση του από τα ΜΜΕ και την κομματοκρατία, δεν έχουν ακόμα κατανοήσει την έκταση και το βάθος της αποσταθεροποίησης. Διότι όποια «λύση» και να υπάρξει απέναντι στην Ελλάδα (είτε αυτή της ολοκληρωτικά υποταγμένης παραμονής είτε της εξόδου) όλη αυτή η ανοικτή γενική κρίση του ευρώ θα εξαπλωθεί από τώρα έως το 2017 και τα πράγματα θα χειροτερέψουν αποδιοργανωτικά και με τρόπο ανεξέλεγκτο.

Τώρα όπως φαίνεται από τις εξελίξεις η πιθανότερη στάση του Τσίπρα και των ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, είναι αυτοεξευτελιζόμενοι να γονατίσουν δουλικά μπροστά στην γερμανική προσταγή αγνοώντας το 61,31 % του «Όχι» και υπογράφοντας μια συμφωνία με βάση την ευρώδουλη πρόταση του «Ναι», αυτήν που τελεσίδικα καταψήφισε το δημοψήφισμα. Μια τέτοια κίνηση θα είχε δυο καίριες συνέπειες: Πρώτον θα ήταν απολύτως αντισυνταγματική. Θα αποτελούσε κραυγαλέα κατάλυση του συντάγματος αφού πραξικοπηματικά θα ακύρωνε το περιεχόμενο του «Όχι» το οποίο απέρριψε την πρόταση των δανειστών. Δεύτερον θα μετάλλασε ραγδαία και οριστικά τον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα την παρακμιακή «αριστερά» σε νέο εσωτερικό φορέα της νεοαποικιακής κατοχής, της ειλωτείας του λαού και της τελειωτικής καταστροφής της Ελλάδας.

Εάν όμως ο Τσίπρας τελικά συγκρατηθεί (κάτι που είναι ελάχιστα πιθανό) από το να αυτοταπεινωθεί και να ταπεινώσει ολοκληρωτικά τη χώρα τότε βλέπουμε να «τρέχουν» οι παρακάτω πιθανές εξελίξεις:

α) H Γαλλία, συνεπικουρούμενη από την Ιταλία λόγω του κοινού τους φόβου για το Grexit, συγκατατίθενται για μια ορισμένης μορφής συνεννόηση ώστε η Ελλάδα να κρατηθεί στη ζώνη του ευρώ. Έτσι η Γαλλία σε συμμαχία και κατ’ εξουσιοδότηση των ΗΠΑ περνά σε ρόλο διάμεσου, αυξάνοντας τις πιέσεις και τριβές με την Γερμανία. Αλλά οι Γερμανοί είναι απίθανο να κάνουν πίσω και να δεχθούν τον συριζαίικο «έντιμο συμβιβασμό», για να μην γίνει αυτό ένα «κακό παράδειγμα» ανοίγοντας και αλλού την όρεξη για διεκδικήσεις (Podemos-Ισπανία, Εθνικό Μέτωπο-Γαλλία). Σε επιθετική και άκαμπτη λοιπόν συμπαράταξη με άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης συνεχίζουν την πολιτική της άρνησης ακόμα και των πιο προσχηματικών παραχωρήσεων μην επιτρέποντας στον Τσίπρα να «διασωθεί» στην επικοινωνιόσφαιρα. Αντίθετα προσφέρουν ένα πρόγραμμα σκληρότερο από αυτό που απέρριψε το «Όχι» και ροκανίζουν τον χρόνο αναμένοντας ώστε η καλπάζουσα τραπεζική κρίση να υπονομεύσει τελειωτικά τις κοινωνικές αντοχές στην Ελλάδα ώστε να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση μέσα στον χρηματοοικονομικό βάλτο.

β) Σε μια τέτοια κατάσταση τα capital controls θα συνεχιστούν. Είναι απίθανο η ΕΚΤ να δώσει ρευστότητα στις τράπεζες.

γ) Χωρίς ELA από την ΕΚΤ και συμφωνία με την Τρόικα για μικρή έστω απομείωση και μιαν αναχρηματοδότηση του χρέους (υπογραφή τρίτου μνημονίου) τότε η κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε ένα υποχρεωτικό συνδυασμό κινήσεων:

-Bail in με κούρεμα των άνω των 100 χιλιάδων ευρώ καταθέσεων (και αυτών των θυρίδων) ή αν αυτό δεν επαρκεί τότε πάμε σε μικρότερο ύψος που μπορεί να φθάσει και άνω των 10 χιλιάδων ευρώ,

-Κήρυξη αναβολής πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (11,4 δις Ιουλίου-Αυγούστου),

-Πέρασμα είτε σε μεταβατικό καθεστώς «διπλού νομίσματος» είτε σε επίταξη της Τράπεζας της Ελλάδος, εθνικό έλεγχο και εσωτερική κεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και τελικά εκτύπωση εθνικού χρήματος,

δ) Έτσι αρχίζει να κυλάει το σενάριο Grexit.

Η επόμενη περίοδος λοιπόν θα διαμορφώσει ένα νέο πρωτόγνωρο πεδίο δραματικών συγκρούσεων και διλημμάτων για τον δρόμο και το πεπρωμένο του λαού. Το "'Οχι" ήταν το πρώτο μετέωρο βήμα. Χρειάζεται να ολοκληρωθεί αυτό το βήμα προς ένα επόμενο επίπεδο προαγωγής της εθνικής-λαϊκής αντίστασης και του γενικού συσχετισμού των δυνάμεων. Με την ταχύτατη και άμεση αυτοοργάνωση του λαού στο τοπικό και εργασιακό επίπεδο, την πιο απαράμιλλη κοινωνική αλληλεγγύη επιβίωσης, τον παρατεταμένο μεγάλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Που είναι ο μόνος ικανός να διασφαλίσει την τιτάνια προσπάθεια και προετοιμασία μιας οργανωμένης, μαχητικής εξόδου από την ίδια την ΕΕ ως προϋπόθεση για την εθνική, οικονομική και κοινωνική συνολική ανάταξη της χώρας.

Ένα αρνητικό σενάριο το οποίο ήδη από το 2012 πρότεινε η γερμανική τράπεζα Deutsche Bank και πρόσφατα υποδεικνύει το Ινστιτούτο Levy, ο Χριστόφορος Πισσαρίδης κ.α. είναι αυτό του «παράλληλου νομίσματος» με την λογική να κρατηθεί η χώρα στην ευρωζώνη έστω και με τρόπο ιδιότυπο. Είναι το σενάριο της έκδοσης IOUs («Υποσχετικές») με την ειδική μορφή του Geuro. Σε ανάλογο σενάριο συγκλίνουν και ορισμένοι αντι-ευρώ οπαδοί της ΕΕ (μεταξύ των οποίων και ο Κώστας Λαπαβίτσας). Η έκδοση IOUs θα αφορά τις εσωτερικές δοσοληψίες του κράτους, διατηρώντας το ευρώ για τις εξωτερικές πληρωμές (διεθνές εμπόριο και δημόσιο χρέος). Ένα τέτοιο νομισματικό σύστημα δυο ζωνών θα συνέχιζε την εθνική και οικονομική μας κατάρρευση. Άμεσα θα οδηγούσε στην συνεχή απαξίωση των IOUs. Η υποτίμηση αυτή μπορεί να φτάσει και το 60%. Η «επικράτηση της «μαύρης αγοράς», η αχαλίνωτη τεράστια παραοικονομία και η απόλυτη φτώχεια του ελληνικού λαού θα ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Στην κατάσταση που τώρα έχουμε οδηγηθεί η Ελλάδα δεν έχει άλλη λύση παρά να προσφύγει αμέσως στην έκδοση της Νέας Δραχμής. Η εισαγωγή του νέου εθνικού νομίσματος δεν συνιστά μια ρομαντική ωραία τσάρκα στην ελληνική παραλία. Θα έχει τεράστιες δυσκολίες. Όμως επειδή σήμερα ένα πολύ μεγάλο μέρος των συναλλαγών έχουν ηλεκτρονική-λογιστική μορφή πρέπει η χώρα ταχύτατα να περάσει ηλεκτρονικά στην δραχμή. Έτσι όλοι οι λογαριασμοί στον τραπεζικό τομέα, στις εσωτερικές και τις διεθνείς σχέσεις θα πρέπει να αρχίσουν να μετατρέπονται με ηλεκτρονικό-λογιστικό τρόπο σε δραχμές. Ταυτόχρονα αμέσως να τυπωθούν δραχμές πρωταρχικά για τα χαμηλότερα ποσά. Επίσης απαιτείται να υπάρξει αυστηρή ποινικοποίηση της «μαύρης αγοράς» συναλλάγματος.

Ίσως είναι καλύτερο η ισοτιμία της νέας δραχμής να οριστεί στη σχέση 2 δραχμές=1 ευρώ. Έτσι καλύπτεται κατ΄ αρχήν η μαζική ψυχολογία ότι αντικειμενικά η «αξία» της δραχμής είναι κατώτερη του ευρώ. Αυτό συνιστά ένα μικρό φράγμα στην έτσι και αλλιώς μεγάλη κερδοσκοπία που θα εκδηλωθεί. Στη χειρότερη περίπτωση η προϊούσα υποτίμηση της δραχμής έναντι του ευρώ δεν φαίνεται να ξεπερνά το 30 %.

Τα μειονεκτήματα θα είναι κυρίως στον πρώτο χρόνο (όπως αυξημένος εισαγόμενος πληθωρισμός, νέα μείωση του ΑΕΠ κλπ) . Όμως οι επενέργειες στον τομέα του τουρισμού και του εξωτερικού εμπορίου θα είναι ζωογονητικές. Από τον δεύτερο χρόνο η γενική τάση θα μπορούσε να αντιστραφεί θετικά.

Μετά το πέρασμα στην νέα δραχμή θα μπορούσε να επιστρέψει ένα τμήμα των διαφυγόντων κεφαλαίων (από τα 120 δις ευρώ και πλέον) που νόμιμα έφυγε στο εξωτερικό εδώ και μια πενταετία. Την ίδια στιγμή πρέπει να ξεκινήσουν οι τραπεζικοί και φορολογικοί έλεγχοι ώστε το άλλο τμήμα («μαύρης αγοράς», «παραοικονομίας») είτε θα αποδεχτεί τον άμεσο επαναπατρισμό φορολογούμενο είτε θα υποστεί πολύ βαρεία πρόστιμα και την ποινική αντιμετώπιση. Έτσι το αποτέλεσμα θα είναι η ενίσχυση της ρευστότητας και η εξεύρεση παράλληλα πόρων για επενδυτικά σχέδια στο εσωτερικό.

Ένας τρόπος προς εξέταση για εξωτερική υποστήριξη του νέου εθνικού νομίσματος θα ήταν να μπορέσει η Ελλάδα να ζητήσει βοήθεια είτε από την Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα των BRICS, είτε χρηματοδότηση σε yuán από την Κίνα μέσω της ασιατικής Τράπεζας Υποδομών και Επενδύσεων (AIIB). Αν η Κίνα ανταποκρινόταν ευνοϊκά για τους δικούς της λόγους (προβολή στο εξωτερικό, στήριξη του yuán ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος, ενίσχυση γενικότερης παρουσίας στην Ανατολική Μέσόγειο εξυπηρετώντας τη στρατηγική του νέου « Δρόμου του Μεταξιού») αυτό θα ενίσχυε τους όρους ανάκτησης και άσκησης της νομισματικής κυριαρχίας της Ελλάδας και τις συνθήκες διεξαγωγής του ελληνικού εξωτερικού εμπορίου.

Όμως η εισαγωγή εθνικού νομίσματος και η έξοδο από την ευρωζώνη αν και αναγκαία δεν είναι επαρκής συνθήκη για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση της χώρας. Χρειάζεται ένα ενιαίο και συνεκτικό πλαίσιο μακράς πνοής στρατηγικών μέτρων, βασισμένο πάνω στην μεγάλη αφύπνιση, την γενική κινητοποίηση του λαού και στις αποτελεσματικές διεθνείς συμμαχίες του. Αυτό σημαίνει:

1) Την αποφασιστική άμεση αποχώρηση και από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση (όχι μόνον από τη ζώνη του ευρώ) και το ΝΑΤΟ που είναι αναγκαίες συνθήκες για την ανάκτηση της κυριαρχίας της χώρας και την επίτευξη της εθνικής-λαϊκής οικοδόμησης. Παράλληλα αίτηση σύνδεσης-ένταξης προς την Ευρασιατική Ένωση που εξελίσσεται σε μια νέα τεράστια αγορά που μπορεί να στηρίξει την αναπροσαρμογή του εξωτερικού μας εμπορίου με τρόπο επωφελή για την αυτοδύναμη ανάπτυξη της χώρας.

2) Περιφρούρηση της εθνικής αμυντικής κυριαρχίας που πρέπει να βασιστεί σε δύο άξονες, έναν εσωτερικό και έναν διεθνή: Στην αξιόμαχη αναδιάρθρωση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και ταυτόχρονα στην καθοριστική ταχύτατη προετοιμασία των δομών της Παλλαϊκής Άμυνας κατά το Ελβετικό Πρότυπο. Παράλληλα στην προώθηση και επίτευξη μιας άμεσης στρατηγικής συμφωνίας με την Ρωσική Ομοσπονδία με σκοπό την προστασία της χώρας από κινδύνους εξωτερικών απειλών. Σε αντιστάθμιση μπορεί να συζητηθεί η παροχή ορισμένων διευκολύνσεων (στρατιωτικά αεροδρόμια, ελλιμενισμός πολεμικών πλοίων, εγκατάσταση κάποιων συστημάτων έγκαιρης προειδοποίησης κλπ).

3) Την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (λόγω οικονομικής και ανθρωπιστικής κατάρρευσης). Με πρώτα μέτρα την νομοθετική κατάργηση από τη Βουλή των δανειακών συμβάσεων, μνημονίων και εφαρμοστικών νόμων με την ταυτόχρονη αυτοπροσδιορισμένη μονομερή άρνηση πληρωμών και διαγραφή του ειδεχθούς, ανήθικου, παράνομου, δυσβάσταχτου χρέους. Αυτό αφορά πάνω από το 77% του συνόλου. Ως προς το υπόλοιπο 23% θα πρέπει να αφαιρεθούν όλοι οι τόκοι που έχουν καταβληθεί από το ύψος αυτών των δανείων και μετά αυτά να υποστούν κούρεμα τουλάχιστον κατά 50%. Ας σημειωθεί εδώ ότι η Γερμανία (και όλη η Ευρωκρατία) πολεμάει ανελέητα μια στάση πληρωμών από την Ελλάδα προβάλλοντας ηθικά και αποκρύβοντας ωφελιμιστικά κριτήρια. Επειδή κερδίζει τεράστια ποσά λόγω των υψηλών επιτοκίων και επειδή τα κεφάλαια κατευθύνονται από το Νότο στο Βορρά και στις τράπεζες της. Όμως η Γερμανία ουδέποτε έχει εξοφλήσει τα δάνεια της ούτε με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Το 1945, το χρέος της ήταν 200% του ΑΕΠ. Το 1955 έπειτα από το κούρεμα έφτασε στο 20% του ΑΕΠ της. Ως προς το «ηθικό» ζήτημα του χρέους ηθική ευθύνη δεν έχει μόνο ο δανειζόμενος αλλά και ο δανειστής. Διότι λόγω απληστίας ξέχασε την πρόνοια και έχει αναλάβει το ρίσκο του δανεισμού παρόλο που ο οφειλέτης ίσως έφθανε κάποια στιγμή στην αδυναμία πληρωμών. Πεμπτουσία του Πτωχευτικού Δικαίου - της οποίας επιδιώκεται η αναίρεση μέσω του Αγγλικού Δικαίου των Μνημονίων, αφού ο οφειλέτης δεν μπορεί να ζητήσει απομείωση του χρέους ακόμα κι αν αυτό είναι επαχθές - είναι πως εάν ο δανειζόμενος τελικά πτωχεύσει, ο δανειστής χάνει το ρίσκο του και το δάνειο σβήνει.

4) Η καθολική αντικλεπτοκρατική και ουσιαστική άμεση προοδευτική φορολόγηση όλων των εισοδημάτων καθώς και της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας σε συνδυασμό με την επιβολή αποτελεσματικού γενικού κοινωνικού ελέγχου «πόθεν έσχες» τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (τραπεζικοί λογαριασμοί, ακίνητα κλπ). Ιδιαίτερη μέριμνα χρειάζεται για την επί των εσόδων (και όχι απλώς επί των κερδών) ουσιαστική φορολόγηση των πολυεθνικών εταιριών (και ισχυρότερα αυτών του τριτογενή τομέα) και βέβαια των ασύδοτων ελλήνων ολιγαρχών και μάλιστα των εφοπλιστών που τυγχάνουν πλήρους φορολογικής ασυλίας. Ο γεωργικός τομέας και οι παραγωγικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις πρέπει να τύχουν ευνοϊκού φορολογικού καθεστώτος για να είναι κερδοφόροι τομείς ώστε να αναπτύσσονται και να δημιουργούν νέες και χρήσιμες θέσεις εργασίας. Η αναδιάρθρωση της έμμεσης φορολογίας πρέπει να δώσει βάρος στα αγαθά πολυτελείας και της επιδεικτικής κατανάλωσης των εύπορων κοινωνικών τάξεων με ελάφρυνση στα βασικά είδη επιβίωσης των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και στήριξη της νησιοτικότητας.

5) Άμεση καταγραφή στο Δημόσιο Λογιστικό των γερμανικών πολεμικών οφειλών (επανορθώσεων προς το δημόσιο και αποζημιώσεων προς τους πολίτες) ως άμεσων απαιτήσεων της Ελλάδας έναντι της Γερμανίας.

6) Χρηματοπιστωτική αναδιάρθρωση με συνδυασμό κρατικοποίησης και κοινωνικοποίησης των σημαντικότερων τραπεζών. Πρώτα-πρώτα της ιδιωτικής Τράπεζας της Ελλάδος, όπου η συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου είναι 8,93% και η οποία είναι ένα όργανο της ΕΚΤ. Έτσι ώστε να επιτευχθεί ο ελληνικός δημόσιος έλεγχος στην εκτύπωση/κυκλοφορία του χρήματος, στη πίστη και στη διαχείριση/διακίνηση των κεφαλαίων. Επίσης λήψη μέτρων για την ουσιαστική ανακούφιση των καταχρεωμένων νοικοκυριών που δεν μπορούν να επιβιώσουν (νέα σεισάχθεια), για την προστασία των μικροκαταθετών και των εισοδημάτων των λαϊκών τάξεων.

7) Κοινωνικοποίηση όλων των οικονομικών μονάδων που είναι στρατηγικής σημασίας για την επιβίωση του λαού και την αυτοδύναμη και ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας.

8) Ο λαός μας πρέπει να ανασυνταχτεί στο πλαίσιο μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης, ισόρροπης και ολοκληρωμένης οικονομικής ανάπτυξης. Εδώ το βάρος πρέπει να δοθεί στην τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα, στον αντιπαρασιτικό δυναμισμό εμπορίου και υπηρεσιών και σε τούτο το έδαφος η επιλεκτική πρόκριση όσων χρήσιμων εισροών επενδύσεων θα εξυπηρετήσουν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί του άχρηστου πλαστού σχηματισμού κεφαλαίου κυρίως στον τριτογενή τομέα που προωθεί μέχρι σήμερα η ΕΕ/ Ευρωζώνη. Έτσι με τρόπο σχεδιασμένο ο λαός να κατακτήσει βαθμιαία την απόλυτη πρόσβαση, τον έλεγχο και την αυτοδυναμία σε 5 κρισιμότατους για την ύπαρξη του τομείς: i) την διατροφή, ii) την ενέργεια, iii) την υψηλή τεχνολογία, την αξιοποίηση της εγχώριας «φαιάς ουσίας» και την επιστροφή των επιστημόνων που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα, iv) τα στρατηγικά μέσα παραγωγής και διανομής, v) το χρήμα / την χρηματοδοτική πίστη.

Το Μεγάλο «Όχι» άνοιξε την Ατραπό ενός Μεγάλου Παρατεταμένου Αγώνα.

(Γιώργος Καπαρός  7.7.2015)

Λήψη pdf

Η Ελλάδα υφίσταται τον οικονομικό πόλεμο της χρηματοδεσποτείας έχοντας μια εθελόδουλη κυβέρνηση οσφυοκαμπτών. Το ναρκοθετημένο δημοψήφισμα.

Υπονομευμένη Ελληνική Αντίσταση

Εδώ και μισό χρόνο σχεδόν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχοντας ως μοναδική συγκολλητική της ύλη μιαν αμφικλινή εξουσιολαγνεία, προσέφερε στον ελληνικό λαό ένα δηλητηριώδες κοκτέιλ ηθικού αμοραλισμού, ιδεολογικοπολιτικής τύφλωσης και ευκαιριοθηρικής σκοπιμότητας. Και είναι αυτά τα καταστροφικά δεδομένα βέβαια - και όχι κάποια υποτιθέμενα «λάθη» - που επέτρεψαν να φυλακιστεί ολοκληρωτικά η χώρα στο θανατερά απλωμένο  δίκτυ των τοκογλύφων δανειστών. Στο βαθμό που η ολιγαρχική μιντιακή μόχλευση τρομπάριζε την επικοινωνιακή «φούσκα» Τσίπρα - Βαρουφάκη στον ίδιο βαθμό μεγάλωνε και έκλεινε η θανατερή χρηματοδεσποτική λαβίδα πάνω στο πεπρωμένο των Ελλήνων.

Για να παγιδεύσει εκ νέου τον ελληνικό λαό, η χρηματοδεσποτεία πρώτα-πρώτα εξασφάλισε μέσα στο πεντάμηνο από την άθλια συγκυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», να της αφήσει ορθάνοιχτες όχι μια αλλά τρείς στρατηγικής σημασίας «κερκόπορτες»:  

Η πρώτη «κερκόπορτα» αφορά την πάγια κεντρική κυβερνητική επιλογή της εθνικής, οικονομικής και κοινωνικής υποδούλωσης με παραμονή της Ελλάδας μέσα στο εξοντωτικό υπερεκμεταλλευτικό σύστημα του ευρωατλαντισμού, της ΕΕ και της ΟΝΕ. Αντί για μια διαφορετική, δύσκολη, σκληρή αλλά σε τελική ανάλυση υποχρεωτική  προετοιμασία και προσπάθεια  με σκοπούς την εθνική κυριαρχία και την οικονομικο-κοινωνική χειραφέτηση, με την εναλλακτική γεωστρατηγική αναδιάταξη της κατεύθυνσης της χώρας και με ένα διαφορετικό πρότυπο αυτοδύναμης και ισόρροπης παραγωγικής-οικονομικής ανάπτυξης. Όλα τούτα ο ΣΥΡΙΖΑ τα εμβαπτίζει μέσα στην ιδεοληψία του αναγκαίου αγώνα για μια  «Ευρώπη των αξιών», «δημοκρατική ΕΕ», «ομοσπονδιακή Ευρώπη» των «αδελφών λαών», του «ανθρωπισμού», των «δημοκρατικών, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων» και στα πλαίσια μιας δημαγωγικής, παραπλανητικής ρητορικής που εξιδανικεύει την συγκατάθεση στην ευρωκρατία. Για το λόγο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε τον κυριότερο ιδεολογικο-πολιτικό κομματικό μηχανισμό που υπηρέτησε και συνεχίζει να υπηρετεί την  παγίωση της ηγεμονίας του ευρώ μέσα στην ελληνική κοινωνία. Ενώ ταυτόχρονα καλλιέργησε και συνεχίζει να καλλιεργεί ξεδιάντροπα την σχιζοειδή διαβουκόληση του λαού με την πλειοψηφία του να ονειροβατεί και να αυτοπαραμυθιάζεται πως μπορεί τάχα να υπάρξει ένα καλύτερο μέλλον για τη ζωή των πολιτών μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, δίχως λιτότητα, χρέη και μνημόνια. Σε αυτή τη βάση επίσης και τα προπαγανδιστικά τρυκ της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» με στόχο την συνέχιση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για την απελευθέρωση των αγορών σε όφελος του ιδιωτικού και σε βάρος του δημόσιου τομέα της οικονομίας.

Η δεύτερη «κερκόπορτα» ήταν η απόφαση της κυβέρνησης να αρνηθεί να υλοποιήσει εξ αρχής, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντα της, όχι μόνο το κοινωνικά απαιτούμενο  ριζοσπαστικό μέτρο της μονομερούς διαγραφής του χρέους αλά ούτε έστω και αυτή την μετριοπαθέστατη κίνηση της κήρυξης της Ελλάδας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (επικαλούμενη λόγους οικονομικής και ανθρωπιστικής καταστροφής από την Τρόικα)  και επιβολής ενός πενταετούς τουλάχιστον  μορατόριουμ πληρωμών του χρέους. Αντίθετα έθεσε υπό διαπραγμάτευση το ίδιο το ήδη συμβιβαστικό προεκλογικό της πρόγραμμα, με τον αυτοεξευτελισμό των διάτρητων  «κόκκινων γραμμών». Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν νομοθέτησε στη Βουλή καμιά φιλολαϊκή της υπόσχεση, ώστε να ελαφρύνει στοιχειωδώς και συμβολικώς  την εξαθλιωμένη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων. Έτσι έδωσε το μήνυμα, προς τους ευρω-αποικιοκράτες και την εγχώρια κλεπτοκρατική ολιγαρχία ότι η πολιτική των θεαματικών κυβιστήσεων δεν συνιστά απλώς μια συγκυριακή «τακτική» ( = «ένας έντιμος συμβιβασμός») αλλά απολύτως σταθερή στρατηγική (= μιαν άτιμη ευρωατλαντική υποταγή).

Η τρίτη συνακόλουθη και καθοριστική     «κερκόπορτα» ήταν η  δεσμευτική αποδοχή από την κυβέρνηση της απόφασης του Eurogroup της 20ής Φεβρουάριου, για τετράμηνη παράταση της δανειακής σύμβασης δηλαδή του μνημονιακού status quo.

Ρόλος στην Αντεπανάσταση

Τούτη η  διαβρωμένη ηθικο-πολιτική συμπεριφορά του κύριου κορμού της συγκυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποτελεί έκπληξη. Διότι όντας το ηγεμονικό τμήμα της παρακμιακής «αριστεράς» μας έχει συνηθίσει επί μακρόν στο να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο ως παρακολούθημα της αντεπανάστασης.

α) Ιστορικά προώθησε (τουλάχιστον η πλειοψηφία του) και συνεχίζει να στηρίζει ακόμα και σήμερα την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ/ΟΝΕ που διεθνώς απετέλεσε τη μεγάλη περιοχή της καπιταλιστικής υπερπαγκοσμιοποίησης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μέσα στο εσωτερικό η μεταπολεμική λούμπεν ανάπτυξη της χώρας (που έγινε υπό αμερικανική κηδεμονία) να μεταβληθεί (κάτω από την γερμανική ηγεμονία) σε μια τεράστια πλασματική χρηματοοικονομική φούσκα. Με αρχική συνέπεια την καταστροφή της όποιας παραγωγικής μας βάσης σε όφελος της επέκτασης των υπηρεσιών, την οικονομία δανεισμού και του γενικευμένου παρασιτισμού. Και με τα μετέπειτα αποτελέσματα όπως την  γενικευμένη νεοαποικιακή κατοχή της χώρας, τις τοκογλυφικές μνημονιακές θεσμίσεις και την γενοκτονική επίθεση κατά του ελληνικού λαού από την χρηματοδεσποτεία και την εγχώρια κλεπτοκρατική ολιγαρχία.

β) Ο ΣΥΡΙΖΑ (επικουρούμενος από ΚΚΕ και τα λοιπά «αριστερά» σχήματα της αρνησιπατρίας) συνέδραμε στις προϋποθέσεις άλωσης της χώρας από την Διεθνή των Νεοφεουδαρχών, αποδεχόμενες και επικυρώνοντας το σχέδιο του αποδιαρθρωτικού μεταναστευτικού εποικισμού της στο οποίο επιμένει ακόμα και σήμερα με τρόπο τυφλά δογματικό, αποδεικνύοντας την εκφύλιση του ψευδοανθρωπισμού του σε ένα διαλυτικό ανθελληνικό οικουμενισμό. Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι τον Φεβρουάριο του  2010 ενώ ο ΓΑΠ ετοίμαζε την υπαγωγή της Ελλάδας στο μνημονιακό καθεστώς, νομοθέτησε στη Βουλή τον Ν. 3838/2010 δίνοντας την ελληνική ιθαγένεια σε παιδιά αλλοδαπών γονέων, που είχαν περατώσει έξι χρόνια βασικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα εφόσον οι γονείς τους είχαν εδώ πέντε χρόνια μόνιμης και νόμιμης παραμονής. Αυτή η διάταξη κρίθηκε αντισυνταγματική (αριθ. 460/2013 απόφαση του ΣτΕ) οπότε και  δεν εφαρμόστηκε.  Τον Ιούνιο του 2015  και ενώ η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για το μέλλον της η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  φέρνει στη Βουλή νομοσχέδιο για εκ νέου μεταβολή του Κώδικα Ιθαγενείας. Παρέχει  δε αυτόματα την ελληνική ιθαγένεια σε παιδιά αλλοδαπών γονέων, που είναι απλώς στην Α΄ τάξη του Δημοτικού εάν οι γονείς τους ζουν πέντε χρόνια  μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα. Έτσι προκαλεί εκ θεμελίων ανατροπή του Κώδικα Ιθαγενείας που έως τώρα υπερπροσδιοριζόταν από την παραδοχή ότι η Ελλάδα συνιστά κράτος του ελληνικού έθνους και ως Έλληνες θεωρούνται κατ' αρχήν εκείνοι που γεννούνται από Έλληνες γονείς.  Επίσης ότι αλλοδαποί μπορούν  να αναγνωρισθούν ως Έλληνες με την διαδικασία της πολιτογράφησης.

γ) Σε όλη τη διάρκεια της νεοαποικιακής κατοχής της Ελλάδας, ο  ΣΥΡΙΖΑ  (και το ΚΚΕ)  αποποιήθηκε την δυνατότητα να απεγκλωβιστεί από τα παγιδευτικά πλαίσια που καθορίζει το επικυρίαρχο δίπολο του κοινοβουλευτισμού και του κρατικού συνδικαλισμού και να συνδράμει στην προαγωγή της μαχητικής λαϊκής αυτοπεποίθησης, συσπείρωσης,  δραστηριοποίησης και αλληλεγγύης. Έτσι σε όλη του την μέχρι σήμερα διαδρομή υπονόμευσε πρακτικά-πολιτικά κάθε πρωτοβουλία για μετατόπιση του κέντρου βάρους του πολιτικού αγώνα στο μαζικό επίπεδο, στις πλατείες και στους δρόμους, προς  την κατεύθυνση μιας νέας λαϊκής δυναμικής που να περιλαμβάνει την προωθητική συγκρότηση ενός Μετώπου Εθνικής-Κοινωνικής  Αντίστασης και Απελευθέρωσης.

Αρνησιπατρία-Σοσιαλφιλελευθερισμός-Φιλοαμερικανισμός.

Εδώ και μια τριετία είχαμε επισημάνει τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά με τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ καταδεικνύει την οργανική ενσωμάτωση του στις συστημικές δομές της χρηματοδεσποτείας:

α) Το πρώτο χαρακτηριστικό αφορά την κοινωνική του οπτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ «ενηλικιώθηκε» επιχειρώντας την αυτοπροαγωγή του  σε μια «μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς» κατευθυνόμενος ταχύτατα προς το πολιτικό κέντρο. Και αυτό την περίοδο που η κοινωνική βάση αυτού του κέντρου τα μικρομεσαία στρώματα καταστρέφονται. Η μετακόμιση όμως αυτή δεν τον προσδιόρισε  ως το κόμμα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Διότι ιστορικά το σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κίνημα αναδύθηκε στη Δύση ως ένας κλάδος του μαρξισμού που με τον Καρλ Κάουτσκυ  εγκατέλειψε τον επαναστατικό και υιοθέτησε τον εξελικτικό δρόμο για το σοσιαλισμό. Βασίστηκε δε στο οργανωμένο εργατικό κίνημα και τον κοινοβουλευτικό αγώνα, συνταγμένο κάτω από μια βασική στρατηγική με ειδικότερους άξονες:

-Πλήρης απασχόληση, προοδευτική φορολογία εισοδήματος, κοινωνική δικαιοσύνη.

-Δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση, συνταξιοδοτική εξασφάλιση.

-Εθνικοποίηση μεγάλων μονοπωλίων και ισχυρός κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία.

-Κράτος κοινωνικής πρόνοιας και κοινωνική δημοκρατία.

Έτσι από άποψη πολιτικής πρακτικής (και πέρα από εκλάμψεις θεωρητικής επαναστατικότητας) τα πραγματικά σοσιαλδημοκρατικά πολιτικά σχήματα στην Ελλάδα είναι για παράδειγμα το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.. Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ενστερνιστεί την κατεύθυνση που ο Άγγλος θεωρητικός Άντονυ Γκίντενς ονομάζει «Τρίτο Δρόμο» (αυτήν που ακολούθησε και το σημιτικό ΠΑΣΟΚ) ως μια «προοδευτική» κεντροαριστερή πολιτική - κάτι ανάμεσα στην παραδοσιακή ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και τον αμερικανικό ή αγγλοσαξονικό φιλελευθερισμό με συνολική απόρριψη τόσο του συντηρητισμού όσο και του αριστερού επαναστατισμού. Ο «τρίτος δρόμος», η σοσιαλφιλελεύθερη κεντροαριστερά είναι ο πλήρης ξεπεσμός της δυτικής σοσιαλδημοκρατίας και εν προκειμένω του ΣΥΡΙΖΑ σε υποστήριγμα της χρηματοδεσποτείας και της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή του status quo:

-Στο κοινωνικό ζήτημα, θέτει την  πρωτοκαθεδρία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των μειονοτήτων, των ξένων μεταναστών και της πολυπολιτισμικής κοινωνίας.

-Στο οικονομικό ζήτημα, αποδέχεται την υπέρτερη θέση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας και ειδικότερα την ισχύ των εφοπλιστών, την κυριαρχία των υπερεθνικών ιδιωτικών ολιγοπωλίων, των παγκοσμιοποιημένων αγορών, των τεσσάρων θεμελιωδών ελευθεριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ελεύθερη διακίνηση προσώπων, αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων) και τον φετιχισμό του Ευρώ. Ενώ ο Τσίπρας  μιλούσε σε μπαλκόνια και κανάλια στον λαό για αντι-λιτότητα και κοινωνική δικαιοσύνη, ενίσχυε τους δεσμούς του με τους αμερικανούς και σιωνιστές φεουδάρχες του χρήματος, με Έλληνες εφοπλιστές και πολλούς άλλους ολιγάρχες αναπαράγοντας την αμείλικτη κυριαρχία τους πάνω στο οικονομικο-πολιτικό σύστημα της χώρας.

-Στο πολιτικό ζήτημα, η αναρρίχηση του στη διακυβέρνηση της Ελλάδας ταυτίστηκε με τα σκανδαλώδη διαπιστευτήρια της καλής συμπεριφοράς απέναντι στην ντόπια κλεπτοκρατία και την τρόικα (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ). Έτσι ανερυθρίαστα επιβεβαίωσε  τον αντεπαναστατικό του ρόλο ως «αναχώματος στην ανεξέλεγκτη κοινωνική σύγκρουση, η οποία ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα, γιατί αποτέλεσε μία ύστατη ελπίδα ανάκτησης της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος» (Τσίπρας- ΝΕΤ,11/7/2012).

-Στο ευρωπαϊκό ζήτημα, πρόβαλε την φενακισμένη άποψη πως « το μέλλον της Ελλάδας είναι μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη, με όρους πραγματικής σύγκλισης, ισοτιμίας και με διεκδικητικό πνεύμα». Απορρίπτοντας «τις αντιλήψεις εθνικού απομονωτισμού» πρακτικά πολιτικά επέλεξε την στρατηγική συνεργασία με την δυτική σοσιαλδημοκρατία αλλά επίσης και με τμήματα του κοινωνικού φιλελευθερισμού κάτω από την ονειροπλανταγμένη υπνηλία και τις παραισθήσεις για «μια άλλη ενοποιημένη Ευρώπη… σε κατεύθυνση φιλειρηνική, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική».

β) Το δεύτερο χαρακτηριστικό αφορά την εθνική του οπτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας πολιτικός σχηματισμός που επαγγέλλεται τον οικουμενισμό και τον εθνικό μηδενισμό. Στο θεωρητικό επίπεδο αντιμετωπίζει απορριπτικά το εθνικό ζήτημα είτε απλώς ως ένα από τα ιστορικά προτάγματα της αστικής τάξης είτε ως μια χαμένη υπόθεση ξεπερασμένη στα πλαίσια των μεταεθνικών δομών της αμετάκλητης παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Στη πράξη αρνείται πεισματικά όχι μόνο να αποδεχτεί την ύπαρξη ελληνικών εθνικών συμφερόντων και κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά εθελοτυφλεί ακόμα και ως προς αυτή την ύπαρξη εξωτερικών και εσωτερικών εθνικών απειλών για τον ευρύτερο ελληνισμό. Αντανάκλαση αυτής της έποψης στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο είναι με το πρόσχημα του «μετώπου ενάντια στον εθνικισμό και το ρατσισμό» η υποστήριξη του στα ιμπεριαλιστικά προγράμματα της πολυπολιτισμικής Ελλάδας και του αθρόου μεταναστευτικού εποικισμού της.

γ) Το τρίτο χαρακτηριστικό αφορά την γεωπολιτική του οπτική. Οι κυριότερες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ  ιστορικά στρατεύτηκαν και ανήκουν οργανικά στο συνασπισμό των δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Στη σημερινή περίοδο παρά τις ψεύτικες θεωρητικές διακηρύξεις για μια «νέα ανεξάρτητη, πολυδιάστατη, ενεργητικά φιλειρηνική εξωτερική πολιτική, στηριγμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου» έχουν επιλέξει πολιτικά να υπηρετήσουν την ευρωατλαντική γεωπολιτική πρόσδεση της χώρας και την βαθύτερη διασύνδεση με την αμερικανο-σιωνιστική ολιγαρχία, τον αμερικανικό πόλο και το Ισραήλ. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει με  όλον τον ευρωπαϊκό σοσιαλφιλελευθερισμό και τους θασιώτες του «τρίτου δρόμου» που είναι φιλικοί προς τον ευρωατλαντισμό σε αντίθεση με την αριστερή πτέρυγα της κλασικής σοσιαλδημοκρατίας που καταδίκαζε την Αμερική για τον αυτοκρατορικό επεκτατισμό και τις ανισότητες του φιλελευθερισμού της.  Με την ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ εγγυήθηκαν  πως η Ελλάδα θα συνεχίσει να στηρίζει τον μιλιταρισμό του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία ενώ  παράλληλα ενίσχυαν τους δεσμούς με το Ισραήλ.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγοντας συνειδητά «να πατά σε δυο βάρκες» λόγω της καθεστωτικήςτης  ιδιοπροσωπίας,  δεν ήταν καθόλου «ανυποψίαστη» για το «μέγεθος των διακυβευμάτων». Ενώ εξ αρχής ήταν ολοφάνερος ο επικρεμάμενος κίνδυνος να αποτελέσει μιαν «αριστερή παρένθεση» με ότι αυτό συνεπάγεται στο μέλλον για το λαό και το έθνος. Μια τέτοια εξέλιξη θα υπονόμευε σημαντικά την διάθεση των λαών της Ν. Ευρώπης για αντίσταση στην Μέρκελ και βέβαια θα σήμαινε την ολοκληρωτική κοινωνικοπολιτική ανυποληψία θρυμματίζοντας το πολιτικό αύριο όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά της ελληνικής αριστεράς γενικότερα.

Μια Χρεωκοπημένη Κυβερνητική Πολιτική Τακτική

Η πολιτική διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ήταν θεμελιωμένη πάνω σε ένα απολύτως ασθενές σημείο, πάνω σε μια Μεγάλη Αυταπάτη την οποία προσπάθησε δογματικά να υλοποιήσει: ότι  «με σεβασμό τόσο στη λαϊκή ετυμηγορία όσο και των ιδρυτικών κοινών κανόνων» θα μπορούσε να  υπάρξει δυνατότητα «δημοκρατικής» και «ανθρωπιστικής»  πολιτικής εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άρα ένας «έντιμος συμβιβασμός» θα μπορούσε να γίνει εφικτός.

Επιδιώκοντας την εύνοια της κυβέρνησης των ΗΠΑ και μη θέλοντας να θίξει στο ελάχιστο τα σκανδαλώδη κέρδη και προνόμια  της κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας (αιχμή της το αφορολόγητο εφοπλιστικό κεφάλαιο), προσπάθησε βλακωδώς για μια συναινετική ρύθμιση με την Γερμανία και την  Ευρωκρατία  στο θέμα της «λιτότητας» και της «παγίδας χρέους». Συλλέγοντας διαρκώς αρνήσεις και επιμέρους ήττες όπως ήταν αναμενόμενο, γινόταν βαθμιαία  όλο και πιο «ευήκοος» στις απαιτήσεις της χρηματοδεσποτείας και της Τρόικα των ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ. Έτσι από αρχική διεκδικήτρια μιας «ευρωπαϊκής λύσης» με κάποια συμβολική έστω χαλάρωση των ασφυκτικών δεσμών  και μέτρων, για ένα προσωρινό διάλλειμα στη λιτότητα, μεταλλάχτηκε ραγδαία η ίδια σε μια  νεροκουβαλήτρα των όρων και ροών της νεοαποικιακής υποδούλωσης της Ελλάδας και της βίαιης μετατροπής του λαού σε είλωτες, πενέστες και γυμνήσιους της ευρολιγαρχίας.

Έτσι στο Εurogroup της 20 Φεβρουαρίου ο διαχειριστικός συνασπισμός  ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ  αυτοεξευτελιζόμενος ύψωσε «λευκή σημαία» και επιβεβαίωσε την πρόθεση υποταγής. Έχοντας προηγουμένως, δια του Βαρουφάκη, αποδεχτεί κατά 70% την θετικότητα των μνημονίων  και μην έχοντας εξασφαλίσει ούτε την ελάχιστη χρηματοδότηση υπέγραψε την  τετράμηνη παράταση «γέφυρα» της δανειακής σύμβασης «Master Financial Assistance Agreement». Ξεπερνώντας αδιάφορα το γεγονός ότι η συγκεκριμένη σύμβαση ήταν αποικιοκρατική στο περιεχόμενο της και επιπλέον  πλήρως και οργανικά συνδεδεμένη (μέσω των διατάξεων της) με το Μνημόνιο, τα ελεγκτικά θεσμικά όργανα (=Τρόικα) και το αγγλικό δίκαιο για το χρέος. Εδώ η κυβέρνηση πρόσφερε στους εξ Εσπερίας «Μήδους»  γη και ύδωρ εμφυσώντας στην ρημαγμένη ελληνική κοινωνία μια δηλητηριώδη «ανάσα αξιοπρέπειας» με την «αυτορρύθμιση» της στη λιτότητα, στα «ισοδύναμα μέτρα» και την «ευελιξία» στο ύψος των «κατάλληλων» πρωτογενών πλεονασμάτων.  Ήδη από τη στιγμή εκείνη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,ΑΝΕΛ εξασφάλιζε μπόλικο «σχοινί» για να «αυτοκρεμαστεί».

Με την συμφωνία αυτή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδέχθηκαν την νομιμότητα του εξωτερικού χρέους $ 343,6 δισ. που συνήψαν οι προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις και εκδήλωσε την διάθεση του να το πληρώσει (και αυτό εξ άλλου έκανε μέχρι τον Ιούνιο)  παρόλο που αυτό είναι ειδεχθές, ανήθικο, παράνομο, δυσβάσταχτο και του οποίου ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε μέρος του για την οικονομική ανόρθωση της χώρας.  Έτσι αμέσως η χρηματοδεσποτεία και η τρόικα αναλήφθηκαν ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι ένας συρφετός προθύμων καιροσκόπων τους οποίους και έθεσαν υπό ομηροποίηση για να επιτύχουν τον μετέπειτα εκβιασμό και εξαναγκασμό του ελληνικού λαού. Επιπρόσθετα ο προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ να ενσωματώσει την Ελλάδα με κάθε κόστος και υποτέλεια στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, συνδυάζοντας βαθειά αντιδραστικές αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές με μια κίβδηλη  «αντιστασιακή», «ριζοσπαστική» ρητορική, έφθασε στο σημείο να ολοκληρώσει τη λεηλασία των συνταξιοδοτικών ταμείων των Ελλήνων.

Η Συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου σε συνδυασμό με την πολιτική της «δημιουργικής ασάφειας» ήταν απαραίτητοι κρίκοι στην μεγάλη παγίδα του παρατεταμένου χρηματοοικονομικού και τραπεζικού στραγγαλισμού του ελληνικού λαού που έστησε ευφυώς ο Σόιμπλε πάνω στο ελληνικό πειραματόζωο, μέσα στο ευρωεργαστήριο των πρακτικών ασκήσεων της Βαρουφάκιας «Θεωρίας Παιγνίων» και όπου ο ίδιος (ο Σόιμπλε) ανέμενε για να συρθεί και να παγιδευτεί το «μεγάλο ψάρι» ο Τσίπρας χωρίς ουδεμία λύση ως τα τέλη Ιουνίου. Όπως και έγινε.

Στη συνέχεια και σε όλο αυτό το διάστημα η κυβερνητική πολιτική χαρακτηρίστηκε από σωρεία καταστροφικών «λαθών», αυταπατών και αβελτηριών. Με την διεξαγωγή ενός απονενοημένου, ασύντακτου και αποτυχημένου «πόλεμου κινήσεων  που οδηγεί σε καταστροφές» (Αντόνιο Γκράμσι):

-Από την μια συνειδητή και συστηματική αποδόμηση της «αντιμνημονιακής» κινηματικής δυναμικής και περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Από την άλλη καλλιέργεια όλων των συνθηκών για την γέννηση και την τροφοδότηση ενός μνημονιακού μαζικού κινήματος  («Μένουμε Ευρώπη»).

-Ονειροφαντασίες στο ζήτημα των συμμαχιών. Φρούδες ελπίδες για ισχυρή στήριξη από ΗΠΑ-Ομπάμα και Γαλλία- Ολλάντ.

-Ψευδαισθήσεις και αποτυχία διαμόρφωσης του «Μετώπου των χωρών του Νότου». Οι χώρες της ευρωπεριφέρειας στάθηκαν ως οι πιο ανθελληνικές.

-Δονκιχωτισμός με κυνήγι ανεμόμυλων, όπως το αίτημα για μια διεθνή διάσκεψη για το χρέος, τύπου Λονδίνου 1953 (περίπτωση μεταναζιστικής Γερμανίας).

-Πρόσκληση Τσίπρα για τη Γερμανία να πληρώσει επανορθώσεις για το πλιάτσικο και τις καταστροφές στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κατοχής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν απλώς ένα κάλπικο τέχνασμα για τον αποπροσανατολισμό των Ελλήνων από μια ήδη γονατισμένη κυβέρνηση που ήθελε να πουλήσει δημαγωγικό «πατριωτισμό» για εσωτερική κατανάλωση .

-Παραισθήσεις για ανύπαρκτους «ευνοϊκούς» ρόλους θεσμών και υποτιθέμενες εσωτερικές αντιθέσεις:  Όπως ΔΝΤ έναντι ΕΕ και Μέρκελ έναντι Σόιμπλε  κ.ο.κ. ενώ ήταν σαφέστατο πως αυτές είναι δευτερεύουσες και  πως υφίσταται ενιαίο μέτωπο απέναντι στην Ελλάδα.

-Τυχοδιωκτική προπαγανδιστική αντιμετώπιση των ασκούμενων πολιτικών και των κεντρικών φορέων-προσώπων. Μετατόπιση των πολιτικο-ιδεολογικών διαμαχών σε προσωπικές και των προσωπικών σχέσεων σε πολιτικές. Από τις επικοινωνιακούς έρωτες στα «διαζύγια» (Σουλτς, Γιούγκερ) και από τις εχθρότητες στα μετέπειτα χωρίς αρχές «φλερτ» (Μέρκελ).

-Υπερεκτίμηση στους χειρισμούς και τακτικισμούς της αφηρημένης και ανερμάτιστης πολιτικής διαπραγμάτευσης και ανυπαρξία ουσιαστικής τεχνο-επιστημονικής και διπλωματικής υποστήριξης.

-Στρατηγική προχειρότητα, αερολογία και αφασία με την ιδεοληπτική σχιζοειδή εμμονή στην ΕΕ και στο Ευρώ. Ανυπαρξία όχι απλώς ενός plan B αλλά απουσία οποιουδήποτε συμπληρωματικού ή εναλλακτικού σχεδίου.

-Καταθλιπτική αλληλουχία των συνεχών υποχωρήσεων-προσχωρήσεων στις αποικιοκρατικές εγκληματικές απαιτήσεις των τοκογλύφων δανειστών με την μορφή των αλλεπάλληλων συμβιβαστικών αντιλαϊκών προτάσεων που άνοιγαν διαρκώς την όρεξη τους για ολοκληρωτικό ταπεινωτικό προσκύνημα  ή αλλιώς ανατροπή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

-Η  κυβέρνηση παραδομένη στις απαιτήσεις της Τρόικα,  της σκανδαλώδους αυτοδιαφήμισης και τα κούφια σταριλίκια άφηνε την οικονομία συνεχώς να καταρρέει, τα φορολογικά και ασφαλιστικά έσοδα να συρρικνώνονται, την κοινωνία στην δραματική δυστυχία και την παράλυση και τους πολίτες στη απογοήτευση.

-Με αυτή την τακτική ο Τσίπρας επιδεικνύοντας μέγιστη πολιτική αναξιοπιστία και στρατηγική τυφλότητα οδήγησε την χώρα στο τρομακτικό αδιέξοδο και στον χρηματοοικονομικό πνιγμό του τέλους Ιουνίου. Και ενώ μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα αποφάσιζε να κάνει ρελάνς προσφεύγοντας στο Δημοψήφισμα ζητώντας ισχυρή επικράτηση του ΟΧΙ, την ίδια στιγμή καλλιεργεί την σύγχυση των ψηφοφόρων. Συμπεριφέρεται σαν να τροφοδοτεί το ΝΑΙ όχι μόνο λόγω της παρενέργειας των κλειστών τραπεζών και των capital controls αλλά ασυγκράτητος να συνεχίζει με επιστολές σε Γιούνκερ, Ντράγκι, Λαγκάρντ να παραδίδει εθνική κυριαρχία και να αποδέχεται όλους τους όρους τους κρατώντας τον λαό στιην ειλωτεία με επιπρόσθετα βάρβαρα μέτρα  ενώ παράλληλα να αιτείται νέο δάνειο 29,1 δισ. (άρα και νέο Μνημόνιο) από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας (ESM) για να πληρώνει ως το 2017...τους ξένους δανειστές!  

Γερμανική Στρατηγική

Από την άλλη πλευρά αυτό το πεντάμηνο η γερμανική οικονομική και πολιτική ολιγαρχία αντιμετωπίζει εξ αρχής ένα κρισιμότατο για την ηγεμονία και τα συμφέροντα της ζήτημα. Θέλησε να ελέγξει την διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση Τσίπρα ώστε να διασφαλίσει μέσα στην ακεραιότητα της ΕΕ / Ευρωζώνης το ελεύθερο εμπόριο, την άνιση ανάπτυξη, την χρεωστική δουλεία και την λιτότητα, δια των οποίων αναπαράγει και μεγεθύνει τον παραγωγικό και χρηματοπιστωτικό πλούτο και την ισχύ της, αλλά και να καλύψει τα όποια υπαρκτά τρωτά σημεία. Μάλιστα το πιο επιθετικό (αλλά όχι ενδογενώς επικυρίαρχο) τμήμα αυτής της ελίτ που εκφράζεται μέσω Σόιμπλε προσβλέπει να ανασυντάξει την Γερμανική Ευρώπη πνίγοντας χρηματοοικονομικά και εξωθώντας βίαια, άμεσα και  με ολοκληρωτική εσωτερική αποδιοργάνωση την Ελλάδα εκτός ζώνης του ευρώ (διαχειρίζοντας μετέπειτα την προβλεπόμενη διάλυση της χώρας).

Γενικότερα η Γερμανία εκλαμβάνει ως μεγαλύτερο κίνδυνο να «σπάσει ο αδύνατος κρίκος» δηλαδή να ξεφύγει η Ελλάδα από την γερμανική προσταγή και πειθάρχηση και με τρόπο νικηφόρο να κατορθώσει μιαν στρατηγική εθνικής-λαϊκής οικοδόμισης και αυτοδυναμίας με αποένταξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ευρωατλαντισμό και αναένταξη της σε μια νέα γεωστρατηγική δομή (π.χ. Ευρασιατική Ένωση). Η γερμανική ελίτ  πρωταρχικά δεν νοιάζεται ούτε για την «ανθρωπιστική» ούτε για την «δημοκρατική» ούτε για την κάλπικη ψευδο-γεωπολιτική διάσταση στο ελληνικό ζήτημα. Ο Τσίπρας και όλος ο υπόλοιπος θίασος των συγκυβερνώντων στάθηκε ανίκανος να αντιληφθεί το προφανές. Πως κεντρική σπουδαιότητα στην ενοποιημένη πολιτική στρατηγική της γερμανικής και της ευρωκρατικής ελίτ ήταν και είναι η κατάδειξη του μονόδρομου της ελληνικής υπακοής και συνθηκολόγησης: Είτε με το τελειωτικό εξευτελιστικό γονάτισμα της κυβέρνησης Τσίπρα είτε διαφορετικά με την ανατροπή της. Γενικότερα μέσα σε συνθήκες όπου αποδιαρθρώνονται και φλέγονται οι οικονομίες των υπόδουλων χωρών και συνακόλουθα αυξάνονται οι αντιγερμανικές τάσεις, τα αντι-ευρωενωσιακά αισθήματα και η απειλή του ευρωσκεπτικισμού είναι πιθανότατο μέχρι το 2017 κάποιοι λαοί (Πορτογάλοι, Ισπανοί, Ιταλοί, Γάλλοι) να αποφασίσουν την έξοδο από την ζώνη του ευρώ.  Όθεν το ενιαίο μέτωπο της γερμανικής ολιγαρχίας δια αυτής της ελληνικής υποταγής θέλει να μεταδώσει προς όλους  το αιματηρό μήνυμα ότι η ανυπακοή και η επιλογή αυτονόμησης ενέχουν δυσβάσταχτο τίμημα. Έτσι ταυτόχρονα αποσκοπεί στο να εξασφαλίσει την καθήλωση των υπόλοιπων καταχρεωμένων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις πολιτικές της νεοαποικιοποίησης και της  γερμανικής κυριαρχίας.

Από αυτή την σκοπιά μπορεί να εξηγηθεί γιατί μεταξύ των άλλων η γερμανική και ευρωκρατική ολιγαρχία επιδεικνύει την μέγιστη εχθρότητα απέναντι σε προτάσεις προγραμματισμένης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους ή πόσω μάλλον σε μια επαπειλούμενη κήρυξη διακοπής πληρωμών. Διότι ως γνωστόν η Ελλάδα είναι  και «πειραματόζωο» αλλά και «ανάχωμα». Εάν κέρδιζε μιαν ουσιώδη (και όχι βέβαια τύπου PSI 2012) ελάφρυνση του χρέους ή αν προέβαινε και έβγαινε οικονομικο-κοινωνικά αλώβητη από μια αυτοπροσδιορισμένη μονομερή άρνηση πληρωμών, τότε θα γινότανε παράδειγμα και για τους άλλους στο να διεκδικήσουν και να ακολουθήσουν μια τέτοια επιλογή.

Και η εχθρότητα αυτή δεν έχει απλώς στην φαρέτρα της όλα τα όπλα του οικονομικού (χρηματοπιστωτική ασφυξία), πολιτικού (μνημονιακό δυναμικό και «έγχρωμη επανάσταση» του «Μένουμε Ευρώπη») και επικοινωνιακού (προπαγάνδα των ΜΜΕ) πολέμου. Κυρίως διαθέτει τα αποτελεσματικότερα εργαλεία του ολοκληρωτικού ψυχολογικού πολέμου όπου η προγραμματισμένη αδιάλειπτη κατατρομοκράτηση του ελληνικού πληθυσμού για τις πιο οδυνηρές επιπτώσεις της τυχόν  άρνησης του για συμμόρφωση είναι διαρκώς και μονίμως στην ημερήσια διάταξη.

Ευρωατλαντική πολιτική

Οι κινητήριες δυνάμεις της χρηματοδεσποτείας εξαπλώνουν παντού τον μεγάλο διηπειρωτικό υβριδικό πόλεμο  ώστε να αποφύγουν την απώλεια οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας. Τα Βαλκάνια είναι ένα από τα κύρια επαναλαμβανόμενα θέατρα αυτού του πολέμου και του γεωστρατηγικού ανταγωνισμού μεταξύ μονοπωλισμού και πολυπολυπολισμού. Προφανώς λοιπόν ΗΠΑ και ΕΕ θέλουν την Ελλάδα να είναι ένα αξιόπιστο γεωπολιτικό εργαλείο για τα μονοπολικά συμφέροντά της ευρωατλαντικής Δύσης.

Ειδικότερα στο τομέα του ενεργειακού πολέμου και του πολέμου των αγωγών η Δύση σήμερα προσπαθεί να αποτρέψει την ρωσική πολυπολική διείσδυση σε μια σειρά χώρες της περιοχής μέσω του «Βαλκανικού Ρεύματος» (Τουρκία, Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Σερβία) και να προωθήσει το σχέδιο του αγωγού «Eastring» κατά μήκος των ανατολικών Βαλκανίων (Βουλγαρία, Ρουμανία, Σλοβακία) ο οποίος θα τροφοδοτείται από Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Ιράκ και ίσως Κύπρο.

Για τούτο και η  «σύγκρουση για την Ελλάδα» είναι ένα κομβικό σημείο του ενεργειακού ψυχοδράματος του νέου «ψυχρού πολέμου» και της πλανητικής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. ΗΠΑ και ΕΕ δεν θέλουν απλώς από τη κυβέρνηση Τσίπρα να αποδεχτεί τα πάντα μόνο στο επίπεδο ενός καινούργιου αντιλαϊκού μνημονίου. Θέλουν επίσης είτε την αφοσιωμένη αντιρωσική προσχώρηση είτε την αλλαγή κυβέρνησης στην Ελλάδα, ώστε να εξασφαλίσουν με σιγουριά το ελληνικό γεωπολιτικό ενεργειακό φράγμα απέναντι στη Ρωσία. Μια τέτοια κυβερνητική μεταβολή θα μπορούσε να ακυρώσει την βιωσιμότητα του «Βαλκανικού Ρεύματος» και να οδηγήσει την Ρωσία σε μια ορισμένη οπισθοχώρηση από τη περιοχή.

Απονενοημένο Διάβημα

Ο Τσίπρας λοιπόν αποσταθεροποιημένος, στριμωγμένος από τις πάση φύσεως απειλές, πιέσεις και τελεσίγραφα και μέσα στη φάκα παγιδευμένος αποφάσισε απελπισμένος να καλέσει σε Δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου, ζητώντας από τον «κυρίαρχο λαό» να διαλέξει ανάμεσα σε δυο μνημονιακά σχέδια:  είτε το σχέδιο των δανειστών είτε το δικό του χαμηλότερου μεν βαθμού αποκρουστικότητας αλλά παρόμοιας αποικιοκρατικής, αντιδραστικής, αντιλαϊκής υφής. Ενώ είναι βέβαια σαφές πως προηγουμένως ακόμα και η δική του πρόταση αντιμετώπιζε μεγάλο πρόβλημα στο να ψηφιστεί από το σύνολο των δικών του βουλευτών μέσα στη Βουλή.

Πέρα από την σχετικά επιτυχημένη προπαγανδιστική εκφοβιστική μετατόπιση και σημασιοδότηση των συνεπειών του δημοψηφίσματος και του «Όχι», από τους  ισχυρούς πολιτικούς παράγοντες της ΕΕ και της γερμανόδουλης εσωτερικής αντιπολίτευσης, σαν μια πορεία προς το Grexit, το ίδιο το δημοψήφισμα δεν έχει αντικείμενο την έξοδο από το ευρώ. Ούτε μια αποχώρηση από την ευρωζώνη θα αφορούσε απλώς μιαν απόφαση ενός δημοψηφίσματος, το οποίο θα ήταν ένας ακατάλληλος τρόπος απάντησης εάν - χωρίς συνειδητό και αξιόμαχο εθνικό λαϊκό μέτωπο με στρατηγική άμυνας και ένα πλέγμα κατάλληλων μέτρων με κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης από μια κυρίαρχη κυβέρνηση αυτού του μετώπου - επιτρεπόταν στους μηχανισμούς του οικονομικού πολέμου, της χρηματοπιστωτικής ασφυξίας, τις κλειστές τράπεζες, της νομισματικής ναρκοθέτησης, της κερδοσκοπίας στις αγορές χρήματος / μετοχών / ομολόγων  κλπ  να είναι σε πλήρη ανάπτυξη. Αυτά έχοντας πολιτικές συνέπειες θα υπονόμευαν την ίδια την δημοκρατική επικύρωση που είναι το νόημα ενός τέτοιου δημοψηφίσματος.

Από μια πλευρά λοιπόν το δημοψήφισμα είναι ναρκοθετημένο από την ίδια την κυβέρνηση Τσίπρα:

-Στο επίπεδο των όρων διεξαγωγής του, με τις τράπεζες κλειστές και τα capital controls, το δράμα των ανέργων, των ανήμπορων συνταξιούχων  των φτωχών πολιτών. Και μια κυβέρνηση δίχως πρόβλεψη, σχέδιο και προετοιμασία που είναι ανίκανη να  εγγυηθεί και τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης των πολιτών.

-Στο επίπεδο της νομιμότητας του, με τις επιθετικές προσπάθειες παρανομοποίησης του από την αντιπολίτευση, τους δικηγορικούς συλλόγους, το Συμβούλιο Ευρώπης, τις προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

-Στο επίπεδο της μορφής διεξαγωγής του, με την καθημερινή καταιγιστική τρομοκρατική ευρω-νεκρόφιλη προπαγάνδα των ΜΜΕ όχι μόνο των ιδιωτικών αλλά ακόμα και των δημόσιων (ΕΡΤ)!

-Στο επίπεδο του περιεχομένου του, όπου η αντιπολίτευση και η εσωτερική πέμπτη φάλαγγα που κινητοποιεί μαζικά, ταχύτατα ανασυντασσόμενη και απελευθερωμένη από την άχρηστη και παραλυμένη  διακυβέρνηση των ευρωπαϊστών ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ασκεί ιδεολογική ηγεμονία δια του διλλήματος «Ναι ή Όχι στην Ευρώπη» επάγοντας το ανεμπόδιστη στο δίλλημα « Όχι ή Ναι στην καταστροφή».

-Στο επίπεδο της προοπτικής, όπου η αμοραλιστική κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίζοντας να είναι έρμαιο των ευρωφασιστών εκβιαστών, φαλκιδεύει χωρίς αιδώ και επανανοηματοδοτεί το «Όχι» ως ένα άλλο «Ναι», ταυτίζοντας το με την δική της μνημονιακή πρόταση και υποσχόμενη συμφωνία εντός 48 ωρου μετά το δημοψήφισμα.

  

Πέραν τούτων και από τα ίδια τα πράματα όμως το δημοψήφισμα έχει και μια δεύτερη σημαντικότερη πλευρά με αυτοδύναμη αξία και σημασία.

Αυτή προκύπτει από τρία καίρια σημεία:

1-Το πρώτο σημείο αφορά την αναγκαιότητα μα και την δυνατότητα ο ελληνικός λαός να διατρανώσει μια αξιοπρεπή και αλληλέγγυα στάση. Αρνητική στην ταπείνωση, κλειστή στη συνθηκολόγηση και ανοιχτή στην βούληση για αντίσταση και χειραφέτηση. Αυτό είναι σημαντικό όχι μόνον για το παρόν και μέλλον του ίδιου αλλά και για τους άλλους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου.

2-Το δεύτερο αφορά μια καθοριστική στιγμή για υπεράσπιση από τον ελληνικό λαό των αρχών της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας απέναντι στην χρηματοδεσποτική κατοχή και την ευρωκρατία που οργανώνεται σε τυρρανία δηλαδη ευρωφασισμό. Το δημοψήφισμα είναι ένα κρίσιμο σταυροδρόμι καθώς τόσο για την Ελλάδα όσο και για ολόκληρη την Ευρώπη αντιπροσωπεύει την επανεκκίνηση και επανεκδήλωση της λαϊκής βούλησης που η ευρολιγαρχία και η εγχώρια γερμανόδουλη πέμπτη φάλαγγα της, την θέλουν περιθωριοποιημένη και απούσα.

3-Αν κατά πάσα πιθανότητα και παρά τις αντίξοες συνθήκες διεξαγωγής του το δημοψήφισμα βγάλει «Όχι» ο ελληνικός λαός ουδόλως θα  έχει ρίξει ψήφο εμπιστοσύνης υπέρ της αναξιόπιστης, αποτυχημένης κυβέρνησης Τσίπρα. Αντίθετα θα αποτυπώσει μια πρόθεση αγωνιστικής αντοχής, κινητοποίησης, αυτό-οργάνωσης και ριζοσπαστικοποίησης η οποία σαφώς και υπόρρητα περιλαμβάνει την αναζήτηση διεξόδου και πέραν της ΕΕ/Ευρωζώνης. Να γιατί και η αδιανόητη θέση κριτικής αντικυβερνητικής ουδετερότητας του ΚΚΕ για «άκυρο, λευκό, αποχή», αντικειμενικά αθροίζεται με αυτήν της γερμανόδουλης αντιπολίτευσης.

ΟΧΙ λοιπόν, από την σκοπιά της εθνικής-λαϊκής χειραφέτησης και αντίστασης

(Γιώργος Καπαρός, 3.7.2015)

Λήψη pdf