Από το Σινά στο Παρίσι. Η αιματηρή συγχορδία υπερ-ατλάντειας νέας τάξης και ισλαμικού χαλιφάτου

Οι επιθέσεις στο Παρίσι.

Οι δολοφονικές τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου, δεν είναι μόνο ένα από τα πολλά αιματηρά επεισόδια της γεωπολιτικής του «δημιουργικού χάους» που εξαπέλυσε μέσα στην «νέα εποχή» της παγκοσμιοποίησης εδώ και χρόνια η υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορία (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., Ισραήλ κ.α.)  στην «Ευρύτερη Μέση Ανατολή», με το πρόσχημα του «ανθρωπισμού και της δημοκρατίας», αλλά σηματοδοτούν επίσης την έναρξη μιας καινούργιας περιόδου στους μετανεωτερικούς ευρωπαϊκούς χρόνους.

Η με διάφορες συγκλίνουσες παραλλαγές επίσημη ερμηνεία των αιματηρών γεγονότων  από τις δυτικές πολιτικές ελίτ και τα ΜΜΕ είναι η εξής: Οι τρομοκρατικές ενέργειες εκδηλώθηκαν σε επτά πολυσύχναστα σημεία της γαλλικής πρωτεύουσας. Με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 129  άτομα και να τραυματιστούν εκατοντάδες μεταξύ των οποίων ορισμένοι σοβαρά. Όλη η επιχείρηση ήταν συντονισμένη και εκτελέστηκε από μια οργανωμένη ομάδα της οποίας σκοτώθηκαν οκτώ μέλη την ημέρα της επίθεσης και δύο ακόμα μέλη (ανάμεσα τους και ο «εγκέφαλος»  Αμπντελχαμίντ Αμπαούντ) στις 18/11. Η ομάδα των τζιχαντιστών ανήκει στο Ισλαμικό Κράτος (ISIL ή Daesh) το οποίο και  «ανέλαβε την ευθύνη» μέσω ηχητικού και γραπτού μηνύματος.

Φαινομενικά η λειτουργία αυτού του τρόμου έρχεται σαν συνέχεια μιας αλυσίδας πρόσφατων συμβάντων για τα οποία το Ισλαμικό Κράτος φέρεται να αναλαμβάνει την ευθύνη και που υποτίθεται πως πιστοποιούν την δρώσα θεαματική απανταχού παρουσία του. Προηγούμενοι κρίκοι αυτής της σειριακής ακολουθίας είναι  η συντριβή στο Σινά του ρωσικού αεροπλάνου Airbus A321 με τους 224 επιβάτες νεκρούς, η επίθεση σε καφετερία του αμερικανικού «Εκπαιδευτικού Κέντρου Ειδικών Επιχειρήσεων» στο Αμάν της Ιορδανίας με πέντε νεκρούς και η ανατίναξη δυο βομβιστών αυτοκτονίας στο προπύργιο της Χεζμπολάχ στη Βηρυτό με αποτέλεσμα το θάνατο 44 ανθρώπων.

Η ανατίναξη του ρωσικού Airbus Α321 στο Σινά.

Η Ρωσία, αφού πρώτα εξασφάλισε την εκκένωση από την Αίγυπτο μεγάλου μέρους εκ των 80 χιλιάδων τουριστών πολιτών της, προχώρησε στις 17 Νοεμβρίου δια του Προέδρου Πούτιν στην αποδοχή του γεγονότος ότι η συντριβή του Ρωσικού Airbus Α321 στις 31 Οκτωβρίου, μόλις 23 λεπτά μετά την απογείωσή του από το Σαρμ Ελ Σέιχ του Σινά  με αποτέλεσμα 224 νεκρούς, ήταν προϊόν τρομοκρατικής επίθεσης (έκρηξη αυτοσχέδιας βόμβας). Ο Πούτιν υποσχέθηκε πως οι υπαίτιοι θα εντοπιστούν σε όποιο μέρος του κόσμου και να κρύβονται και θα υποστούν την πιο παραδειγματική τιμωρία.

Οι νεκροί της βομβιστικής εκτίναξης του αεροπλάνου στο Σινά είναι θύματα του μεγάλου υβριδικού διηπειρωτικού πολέμου όπου η Ρωσία στριμωγμένη  βρίσκεται σε μια κατάσταση κρίσιμης καμπής λειτουργώντας σε δύο γεωπολιτικά κρισιακά μέτωπα, στην Ουκρανία (Ντονμπάς) και στη Συρία. Και στα δυο οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες καθώς δεν έχει απλώς να αντιμετωπίσει  τους ναζί του Κιέβου ή τους σαλαφιστές φονταμενταλιστές της Μέσης Ανατολής αλλά κυρίως τις ΗΠΑ και το μπλοκ των προθύμων συμμάχων των.

Ακόμα και εάν τούτη η ενέργεια εκτελέστηκε από μέλη της Ανσάρ Μπαΐτ Αλ Μαγκντίς (ISIL-Σινά) και η οποία στη συνέχεια εμφανίστηκε να παίρνει την ευθύνη, η ομάδα αυτή υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από το Κατάρ το οποίο από την εποχή της «Αραβικής Άνοιξης» σε διαπλοκή με την ομάδα της Χίλαρι Κλίντον και τους νεοσυντηρητικούς (neocons)  ανέλαβε προχωρημένους ρόλους περιφερειακής πολιτικής ως αποσταθεροποιητική δύναμη κρούσης σε Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο, Συρία κλπ προωθώντας τις τζιχάντ ομάδες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Και το Κατάρ, που έχει  πληγεί από το στρατιωτικό προνουντσιαμέντο του Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι και την εκδίωξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από την διακυβέρνηση στις 3 Ιουλίου 2013, προσπαθεί εκτός τη Ρωσία λόγω δράσης στη Συρία να πλήξει κυρίως τη συμμαχία Αιγύπτου και Σαουδικής Αραβίας και τα συμφέροντα τους (πηγή: Anatoly Nesmyan, el-murid.livejournal.com).

Εάν τελικά το χτύπημα οφείλεται σε αυτόν τον παράγοντα τότε το πλήγμα για τον τουριστικό τομέα και την οικονομία της Αιγύπτου ήταν πράγματι καταστροφικό καθώς πλην Σαουδικής Αραβίας πλήθος χωρών ακυρώνουν κρατήσεις και πτήσεις προς την Αίγυπτο.  Ενώ με την κατάρρευση της νότιας ακτής ολόκληρη πλέον η περιοχή του Σινά κινδυνεύει να βουλιάξει μέσα στην ανεξέλεγκτη περιδίνηση της ισλαμικής τρομοκρατίας θέτοντας υπό απειλή ακόμα και την διώρυγα του Σουέζ.

Μέχρι στιγμής και ως απάντηση, ο Πούτιν έδωσε εντολή να αυξηθεί ο ρυθμός και να ενταθούν τα χτυπήματα κατά των σαλαφιστών τζιχαντιστών στη Συρία ενώ ταυτόχρονα εκτός από τα ισχυρά αεροπορικά βομβαρδιστικά μεγάλης ακτίνας, τους πυραύλους Κρουζ, τις βόμβες βαρύτητας, θα διατεθούν άλλα 37 προηγμένα αεροσκάφη  (όπως SU-34 κ.α.) καθώς επίσης 25 βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς υπερδιπλασιάζοντας το αεροπορικό πολεμικό δυναμικό στη μάχη της Συρίας.

Δηλώσεις Ολλάντ και Ομπάμα.

Ανάμεσα στις πρόσφατες δηλώσεις των ηγετών της Εσπερίας ξεχώρισαν δυο:

-Η μια ήταν του Φρανσουά Ολλάντ ο οποίος προέβη στην «περίφημη» διαπίστωση ότι οι επιθέσεις στο Παρίσι συνιστούν «μια πράξη πολέμου» κατά της Γαλλίας. Μάλλον φαίνεται πως ξέχασε ότι οι τζιχαντιστές  δια του Οσάμα Μπιν Λάντεν, που εξέδωσε φετβά με  τίτλο «Κήρυξη πολέμου κατά των Αμερικανών που χρησιμοποιεί τη γη των δυο Ιερών Τόπων», είχαν ήδη κηρύξει τον πόλεμο στις ΗΠΑ και στους ευρωπαίους συμμάχους των προ εικοσαετίας από τον Αύγουστο του 1996 θεωρώντας ότι τα δεινά στη Μέση Ανατολή οφείλονται στις ΗΠΑ που ελέγχουν την περιοχή, στηρίζουν το Ισραήλ που έχει κάνει κατοχή στην Παλαιστίνη και μετέβαλαν την Σαουδική Αραβία σε αποικία.

-Η άλλη ήταν του Μπαράκ Ομπάμα που θεώρησε το τρομοκρατικό χτύπημα του Παρισιού ως μια «επίθεση κατά του πολιτισμένου κόσμου» ξεχνώντας φαίνεται και αυτός με τη σειρά του ότι αυτός ο αποκαλούμενος επί εποχής αμερικανοσοβιετικού ψυχρού πολέμου «δυτικός ελεύθερος κόσμος» που τώρα μετονομάζεται σε «πολιτισμένο κόσμο» είναι αυτός ακριβώς ο σπορέας της πιο φρικτής διεθνούς και εσωτερικής συστημικής και συστηματικής πολεμικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και ψυχο-ιδεολογικής βαρβαρότητας και δυστυχίας.

Αμφισβήτηση της επίσημης ερμηνείας.

Θεωρητικά δεν είναι καθόλου εύκολη η απάντηση για το ποιοι κρύβονται πίσω από τις επιθέσεις της 13/11 καθώς:

1-Θα μπορούσε να είναι μέλη των «εν υπνώσει» τζιχάντ κυττάρων που αφυπνίστηκαν κατόπιν κεντρικών εντολών.

2-Θα μπορούσε να ήταν σχεδιασμένη λειτουργία περιφερειακής ισλαμικής ομάδας του ISIL.

3-Θα μπορούσε να ήταν προχωρημένο έργο ειδικών μυστικών υπηρεσιών και το ISIL να είναι απλώς ένα «σήμα» απόκρυψης.

Πάντως η τρομοκρατική επιχείρηση της 13/11 στο Παρίσι ήταν μεγάλης κλίμακας. Διεξήχθη με τρόπο άρτια οργανωμένο. Οι εκτελεστές ήταν μαζικοί δολοφόνοι επαρκώς εκπαιδευμένοι που έδρασαν με μεγάλη ακρίβεια. Αρκετές φωνές ειδικών αναλυτών έχουν τοποθετηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο υπέρ της εκδοχής ότι οι  αληθινοί δρώντες φορείς των γεγονότων συγκαλύπτονται με μια ψεύτικη ταμπέλα. Και η αλήθεια, η πραγματική ατζέντα που εξυπηρετούν τα αιματηρά αυτά συμβάντα ουδόλως πρόκειται να αποκαλυφθεί από τη γαλλική κυβέρνηση Ολλάντ και τις μυστικές υπηρεσίες της που εξαρτώνται σε βάθος από τις ΗΠΑ.

Διότι πέραν του Daesh αρκετοί άλλοι θα μπορούσαν να ωφεληθούν από την «γαλλική 11^η Σεπτεμβρίου» εξαπολύοντας μια σύγχρονη τρομοκρατική «Επιχείρηση Gladio» χρησιμοποιώντας το «σήμα ISIL»:

1-Αμερικανοί neocons που επιζητούν μια πλήρη Νατοϊκή και γαλλική εμπλοκή στη Συρία. Αλλά και γενικότερα οι ΗΠΑ, οι ευρωατλαντιστές και η ευρωγραφειοκρατία. Διότι το ενδεχόμενο επαναπροσέγγισης κρατών της Ε.Ε. με τη Ρωσία θα ήταν εφιαλτικό. Το ίδιο και η άνοδος των ευρωσκεπτικιστικών και νεοεθνικιστικών τάσεων και κινήσεων οι οποίες θέτουν στην πρώτη γραμμή της ημερήσιας διάταξης τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, της παράνομης μετανάστευσης και της εθνικής κυριαρχίας Με δεδομένου επίσης ότι όλα αυτά υποσκάπτουν την επιβολή της νέας «Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων-TTIP» (πηγή: orientalreview.org).

2-Τμήμα των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας ως απάντηση στην αντι-αιγυπτική και αντι-σαουδική ενέργεια του Κατάρ στο Σινά (πηγή: Anatoly Nesmyan, el-murid.livejournal.com).

3-Τμήμα του γαλλικού «βαθέως κράτους». 48 ώρες πριν και κατά την  διεξαγωγή της τρομοκρατικής επιχείρησης στο Παρίσι  λειτούργησε μια σύνθετη μαζική επίθεση (όχι DDOS) στον κυβερνοχώρο στα γαλλικά συστήματα, μια δυνατότητα που δεν διαθέτει το ISIL ενώ αντίθετα προϋπόθετε τον αναγκαίο συμμετοχικό συντονισμό από θύλακα του «βαθέως κράτους). Ο απώτερος κύριος σκοπός της τρομοκρατικής ενέργειας είναι να διακοπεί η άνοδος  της Μαρίν Λεπέν προς την προεδρία της Γαλλίας και γενικότερα των αντιευρωενωσιακών- αντιμεταναστευτικών  δυνάμεων δια μέσου της κήρυξης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, του κλεισίματος των συνόρων, της παραπέρα κατασταλτικής περιστολής των δημοκρατικών ελευθεριών, της εκτονωτικής ανατροπής της προηγούμενης πολιτικοϊδεολογικής ατζέντας από τα ΜΜΕ. Όθεν το κατεστημένο της Ε.Ε. και η κυριαρχία των ΗΠΑ πάνω στην Ευρώπη να συνεχίσουν να είναι ασφαλή (πηγή: Paul Craig Roberts, paulcraigroberts.org).

Ισλαμικό Κράτος.

Το κεντρικό ISIL στο Ιράκ είναι ένα προωθημένο προϊόν της πολεμικο-πολιτικής  παραγωγικής σχέσης και ενοποίησης μεταξύ της παλαιάς αλ Κάιντα και δυνάμεων του παράνομου Μπάαθ (όπως αξιωματικών της Ρεμπουμπλικανικής Φρουράς του Σαντάμ Χουσεΐν). Λόγω της  εκδίωξης και περιθωριοποίησης της μπααθικής ελίτ και της ολοσχερούς καταστροφής της κοινωνίας των σουνιτών από το καθεστώς της αμερικανο-νατοϊκής ιρακινής κατοχής έχουμε μια μαζική προσχώρηση οδηγώντας στην ανάπτυξη του ISIL το οποίο λειτούργει πλέον ως μαγνήτης, προσελκύοντας τζιχαντιστές σε διεθνές επίπεδο. Ο συριακός εμφύλιος προσέφερε ένα νέο πρόσφορο έδαφος για επέκταση  μέσα στις συριακές σουνιτικές περιοχές.

Στο κεντρικό ISIL η ισορροπία μεταξύ της οργανωτικής συνοχής και της ολότητας του δικτύου έχει ορισμένα γνωρίσματα. Αν και υφίσταται μια ορισμένη δομή και ιεραρχία στην πραγματικότητα υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στο βαθμό συστοίχισης και υποταγής των διάφορων προσώπων, τομέων και κλάδων  στις κατευθύνσεις, οδηγίες και εντολές των ηγετών του ανώτατου συμβούλιου (Σούρα). Συχνά στα πλαίσια του κοινού συντονισμού οι διοικητές έχουν τις δικές του γραμμές τροφοδότησης και ενεργούν σχετικά αυτόβουλα μέσα στις περιοχές που επιχειρούν. Ακόμα περισσότερο η Σούρα του κεντρικού ISIL δεν έχει καμιά δυνατότητα ουσιαστικού συγκεντρωτικού ιεραρχικού ελέγχου πάνω στις διάφορες περιφερειακές ομάδες που ορκίζονται αφοσίωση στον Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι και συσπειρώνονται στο δίκτυο. Αυτή η σχετική αυτονομία που χαρακτηρίζει τις συσπειρώσεις του δικτύου ISIL επιτρέπει την «παράλληλη» λειτουργία τόσο των κεντρικών όσο και των επιμέρους διαπλεκόμενων σκοτεινών διασυνδέσεων με δυτικές αμερικανοσιωνιστικές, ευρωατλαντικές, νατοϊκές και περιφερειακές κρατικές δυνάμεις (Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία κλπ). Έτσι πολλές επιθέσεις και άλλες ενέργειες που διεξάγονται στο όνομα του Daesh ενδέχεται να είναι αυτοτελείς και η Σούρα να μην ξέρει επακριβώς τι πράττει το κάθε «βιλαέτι».

Εν προκειμένω λοιπόν μπορεί μέλη του ISIL να εμφανίζονται στην εκτέλεση των τρομοκρατικών επιχειρήσεων και να αναλαμβάνεται ευθύνη μέσω γραπτού, ηχητικού, βιντεοσκοπικού υλικού όμως αυτό δεν είναι απόλυτο τεκμήριο. Απεναντίας τεκμήριο συνιστούν οι δηλώσεις (κυρίως με αρχεία ήχου) του Αμπού Μοχάμεντ αλ-Αντνάνι που είναι ο επίσημος εκπρόσωπος τύπου του ISIL.

Ας δούμε κάποιες συγκρίσεις μεταξύ της παλαιάς Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους. Διότι παρά το κοινό έδαφος υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ των δυο φονταμενταλιστικών οργανισμών.

-Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν έχοντας την ηγεσία στην αλ Κάιντα, πρόβαλε ορισμένες σταθερές:

1-Δεν επέβαλε καμία ιδέα και γραμμή περί απόλυτης, αυστηρής δογματικής θρησκευτικής καθαρότητας εντός του Ισλάμ.

2-Μετά το 1996  προσανατολίστηκε προς την  μαχητική ισλαμική ενότητα κατά των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των διεφθαρμένων συμμάχων των στον μουσουλμανικό κόσμο.

3-Θεωρούσε ότι η αντίθεση με τους σιίτες δεν έπρεπε να λάβει εμπόλεμη εξοντωτική μορφή.  

4-Δεν κινήθηκε αυτοκρατορικά και δεν έθεσε θέμα ισλαμικού χαλιφάτου.

5-Συνείσφερε με προσωπική χρηματοδότηση στην οργάνωση.  

6-Απέναντι σε όσους του ασκούσαν κριτική ή τον απόρριπταν δεν απάντησε αυταρχικά και βίαια αλλά με ανοχή.

-Το Daesh υπό την ηγεσία του Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι εκδηλώνει άλλα εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά:

1-Επέβαλε τη μαζική γραμμή της απόλυτης μονομερούς δογματικής καθαρότητας και την σεχταριστική θρησκευτική εθνοκάθαρση μέσα στις ελεγχόμενες περιοχές του ISIL.

2-Η σύγκρουση του με τις ΗΠΑ είναι προσωρινή, έκτακτη και δευτερεύουσας σημασίας ενώ απουσιάζει κάθε ενδιαφέρον για αναμέτρηση με το Ισραήλ.

3-Κήρυξε κατά προτεραιότητα έναν κλιμακούμενο αιματηρό πόλεμο εκμηδένισης απέναντι στους σιίτες.

4-Επέλεξε μια πολιτική ισλαμικού ολοκληρωτισμού και αυτοκρατορικής επέκτασης με την κήρυξη ισλαμικού χαλιφάτου. Αυτό και ως εργαλείο ψυχολογικής επίδρασης και προσέλκυσης της απογοητευμένης μουσουλμανικής νεολαίας όχι μόνον στον ευρύτερο μεσανατολικό κόσμο αλλά και στην ίδιες τις χώρες της Δύσης.

5-Εκτός των μεγάλων εσόδων από τις ελεγχόμενες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, τη λαθρεμπορία ναρκωτικών και των αρχαίων αντικειμένων έχει επίσης ισχυρές ιδιωτικές εξωτερικές πηγές χρηματοδότησης (πολυεθνικές εταιρίες, Κατάρ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία κ.α.)

6-Πρόκρινε την κυριάρχηση του ISIL δια μέσου της ηθικής ανεπάρκειας, της βαρβαρότητας, των μαζικών επιδεικτικών δολοφονιών,  ως απόδειξη ισχύος.

Ομάδες του ISIL δολοφονούν και απολαμβάνουν τον θάνατο αμάχων. Η δολοφονία αθώων είναι η ουσία της τρομοκρατίας ως τρόπος επίτευξης πολιτικών σκοπών. Αυτό αντιστοιχεί και στη συμπεριφορά του Ισλαμικού Κράτους που φτιασιδώνεται θρησκευτικο-ιδεολογικά με την επανερμηνεία και παραχάραξη της παραδοσιακής ισλαμικής θεολογίας για την οποία ούτε ο  φόνος αμάχων ούτε η βίαιη εκπόρνευση γυναικών  είναι αποδεκτά. Γενικότερα μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και μαζικής ενημέρωσης, το ISIL παρουσιάζεται, σε αντιδιαστολή με τα υπόλοιπα ρεύματα του ισλαμικού φονταμενταλισμού, να προκρίνει τις πιο αποτρόπαιες μορφές μιας μεταμοντέρνας «κοινωνίας του (τρομο) θεάματος» με την σκληρή αιματηρή χολιγουντιανή σκηνική θεατρικότητα των εκτελέσεων αιχμαλώτων και ομήρων, τους απάνθρωπους διαμελισμούς των εχθρών, τους βιασμούς και την εκπόρνευση των συλληφθέντων  γυναικών, τον εξοντωτισμό κατά τοπικών πληθυσμών (Χριστιανών, Ασσυρίων, Γεζίντι, Κούρδων, Σιιτών κ.α.), τις εκατόμβες νεκρών αμάχων αλλά και την επιδεικτική καταστροφή και λαθρεμπορία  αρχαϊκών μνημείων  (συμπληρώνοντας και ολοκληρώνοντας την εξάλειψη  των πολιτισμικών θησαυρών της αρχαίας Μεσοποταμίας από τους κατακτητικούς πολέμους, τους βομβαρδισμούς και το πλιάτσικο της Νέας Τάξης τα προηγούμενα χρόνια). Έτσι ιεραρχικά εδώ, σε μια ανομολόγητη ανατρεπτική αντιστροφή, η θρησκεία του σαλαφισμού / ουαχαμπιτισμού φέρεται αποϊδεολογικοποιημένη, αποηθικοποιημένη και εργαλειοποιημένη  να υποτάσσεται και να υποβαστάζει την επικυρίαρχη πολεμική πολιτική (τζιχάντ) και η πολεμική πολιτική  με τη σειρά της να υπερκαθορίζεται και να διέπεται ολοκληρωτικά από τα reality show  των μεταμοντέρνων serial killers, δηλαδή το τρομο-θέαμα και τις επιδεικτικές  τερατώδεις δολοφονικές αναπαραστάσεις του μέσα στην σφαίρα της εικονικής πραγματικότητας.

Κεντρικά μέτωπα.

Η τωρινή κατάσταση επιτάσσει τον κατά προτεραιότητα προσανατολισμό σε τρία αλληλεξαρτώμενα μέτωπα αγώνα:

1-Ενάντια στην γεωστρατηγική της ψευδο-αντιμαχίας και της σποράς του χάους από την Νέα Τάξη.

Στην ευρύτερη Μέση Ανατολή αυτή η στρατηγική εκπορεύεται από την χρηματοδεσποτεία και στηρίζεται στις παγκόσμιες εγκληματικές πολεμικές εκστρατείες της άμεσης εισβολής - κατάκτησης και της διευρυμένης καταστροφής εκ μέρους των ΗΠΑ, της Ε.Ε. (Γαλλίας, Μ. Βρετανίας  κ.α.), του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ. Διαπλέκεται με την ισλαμική περιφερειακή δράση τοπικών υποτελών κρατών-πληρεξουσίων όπως: Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Πακιστάν κλπ. Ταυτόχρονα επιδιώκει να διαβρώσει, να εξοπλίσει και να υπάγει υποστηρικτικά στους σχεδιασμούς της πλήθος αντιπολιτευόμενων ομάδων του σαλαφιστικού / ουαχαμπιτικού τζιχαντισμού.

Εδώ η χρηματοδεσποτεία ασκεί την πλανητική πολιτική της εναντιοτροπίας ή της ψευδο-αντιμαχίας:  Από τη μια μεριά στα πλαίσια του «πόλεμου μεσολάβησης» (proxy war) τις εξαπολύει για την περιφερειακή αποσταθεροποίηση, την εθνοκρατική κατάρρευση και την εμφύλια  σεκταριστική θρησκευτική αλληλοεξόντωση σε επιλεγμένες περιοχές. Από την άλλη τις παρανομοποιεί, τις τερατοποιεί και τις δαιμονοποιεί στη βάση του αποκαλούμενου «παγκοσμίου πολέμου κατά της τρομοκρατίας»  (GWOT). Είναι σαφές ότι η εναντιότροπη γεωπολιτική της ψευδο-αντιμαχίας, η οποία εγκαινιάστηκε στο παγκόσμιο τερέν κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου ΗΠΑ και ΕΣΣΔ και όρθωσε ένα ανυπέρβλητο «φράγμα» απέναντι στην εισβολή του σοβιετικού στρατού στο Αφγανιστάν το 1979, στην συνέχεια με τους διαδοχικούς πολέμους της Νέας Τάξης (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη κ.ο.κ.) και στην χαώδη αποσταθεροποιητική εξέλιξη των παγκόσμιων υποθέσεων οδήγησε στην διαμεσολάβηση, εδραίωση και ανάπτυξη ενός άλλου  πόλου του διεθνούς τζιχάντ μεγα-δικτύου των σαλαφιστών μουτζαχεντίν που ενώ αρκετά επί μέρους τμήματα του λειτουργούν σε καθεστώς εντονότατων εσωτερικών συγκρούσεων και σε διασυνδέσεις ετερόνομες, εξαρτημένες έως και πρακτόρικες σαν μισθοφορικά παραρτήματα των χρηματοδοτικών, πολιτικοστρατιωτικών και μυστικών υπηρεσιών της χρηματοδεσποτείας και των περιφερειακών ισλαμικών κρατών-πληρεξουσίων της (Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Πακιστάν), στο επίπεδο  της ολότητας το δίκτυο αυτό επεκτείνεται με ταχύρυθμο αυτοδυναμισμό καταθέτοντας ανταγωνιστικά, θρησκευτικά και πολεμικο-πολιτικά,  στην ημερήσια διάταξη την αιματηρή ονειροφαντασία μιας παγκοσμιοποίησης ισλαμικής.

Η κύρια αντίθεση  των δυνάμεων της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης  δεν πρέπει να εκτραπεί, να μεταλλαχτεί και να ορίσει τους φονταμενταλιστές φορείς του λεγόμενου «παγκόσμιου ισλαμικού χαλιφάτου» ως το νέο  επίκεντρο της, αλλά αυτή την ίδια την χρηματοδεσποτεία, την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τις δυνάμεις της Νέας Τάξης (ΗΠΑ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, Ισραήλ).

2- Ενάντια στον φιλελευθερισμό και την πολυπολιτισμική κοινωνία

Η ηγεμονία του φιλελευθερισμού (με τα ιδεολογικά του παραρτήματα: αντιφασισμός-αντιρατσισμός-αντιεθνικισμός) επιζητεί να επιβάλει τον μαζικό μεταναστευτικό εποικισμό στην Ευρώπη αποσταθεροποιώντας συστηματικά και ριζικά την εθνική, κοινωνική  και πολιτισμική  υπόσταση των χωρών της. Η αντιμεταναστευτική - αντιισλαμική περιρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα μετά το μεγάλο έγκλημα στο Παρίσι, πέρα από βραχύβιες περιφράξεις και αναδιπλώσεις, δεν θα μεταβάλει ουσιαστικά αυτή την μακροπρόθεσμη ευρολιγαρχική οικονομικο-πολιτική προγραμματική επιλογή.

Όμως τα αλλεπάλληλα σαρωτικά κύματα της μετανάστευσης των ξεριζωμένων μουσουλμανικών πληθυσμών μεταφέρουν και συναθροίζουν, πλάι στους ενδογενείς, όλους τους εξωγενείς  όρους της γιγάντιας επέκτασης και της κλιμάκωσης των πολιτισμικών, θρησκευτικών  και εθνοτικών διαχωρισμών και αναμετρήσεων ενώ ταυτόχρονα κυοφορούν την σπορά νέων μεγάλων τρομοκρατικών επελάσεων αλλά και εμφύλιων πολέμων.

Έτσι μέχρι την άνοδο της εθνικής - λαϊκής αφύπνισης και την ανατροπή των εγκληματικών πολιτικών και οικονομικών ελίτ, την κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, την κατακρήμνιση της ιδεολογικής ηγεμονίας του φιλελευθερισμού και όλου του συστήματος της χρηματοδεσποτικής υποδούλωσης, ενόσω ακόμα εδώ θα παραμένουν ζώσες και λειτουργικές όλες οι συνθήκες που συνέδραμαν στη σφαγή του Παρισιού, οι κίνδυνοι επανάληψης τους θα πολλαπλασιάζονται. Διότι ο φιλελευθερισμός και η επιθετική του εκδίπλωση με τη μορφή της πολυπολιτισμικής κοινωνίας διαρκώς θα σπρώχνει προς την «μαύρη τρύπα» της «μεσο-ανατολικοποίησης» ολάκαιρη την Ευρώπη, με την Ελλάδα ως χώρα-αποθήκη ψυχών στην πρώτη γραμμή αυτής της εξέλιξης και καταβύθισης.  

3-Κριτική υποστήριξή στη ρωσική γεωπολιτική εθνικής κυριαρχίας και πολυπολισμού.

Είναι αναγκαία η κριτική υποστήριξη των προσπαθειών της Ρωσίας να αμυνθεί απέναντι στον αμερικανικό μονοπολισμό για εθνική κυριαρχία και πολυπολική αναμόρφωση του κόσμου.

Η επιλογή του Πούτιν να συνδράμει στρατιωτικά τη Συρία οφείλεται στα εξής δεδομένα:

-Η πολεμική αντιπαράθεση στην Συρία, όπως εξάλλου και στην Ουκρανία, είναι ορόσημα της παγκόσμιας γεωστρατηγικής αναμέτρησης μεταξύ του επιθετικού προγράμματος της υπερ-ατλάντειας αυτοκρατορίας (των ΗΠΑ και των συμμάχων των) και του αμυντικού ευρασιανικού προγράμματος (της Ρωσίας και των συμμάχων της). Η έκβαση αυτής της αναμέτρησης ενώ έχει ως αιχμή της την εναλλακτική μονοπολική ή πολυπολική παγκόσμια τάξη, περιλαμβάνει ευρύτερους και βαθύτερους πλανητικούς μετασχηματισμούς είτε σε συστημική είτε σε αντισυστημική κατεύθυνση.   

-Σε αυτήν την αναμέτρηση η Ανατολική Ουκρανία ορίζεται ως η πρώτη κρίσιμη εξωτερική αμυντική γραμμή και η Συρία συνιστά την δεύτερη ζωτική εξωτερική αμυντική γραμμή για την ευρασιανική Ρωσία. Η ρωσική ανάμειξη στη Συρία δε και σε αντιδιαστολή με την παράνομη επέμβαση του υπερατλαντικού μπλόκ ΗΠΑ, Γαλλίας και συμμάχων, έχει την  νομιμότητα της πρόσκλησης από την συριακή κυβέρνηση.  

-Ο φονταμενταλισμός-τζιχαντισμός του σαλαφισμού / ουαχαμπιτισμού συνιστά μια σοβαρότατη αποσταθεροποιητική απειλή,  συμπληρωματική του υπερ-ατλαντισμού. Για την Ρωσία στο τερέν της Συρίας ο στόχος δεν είναι μόνο το ISIL αλλά και οι υπόλοιπες ένοπλες σαλαφιστικές ομάδες στις οποίες κυριαρχεί η συμμαχία (Τζάις αλ Φάταχ) ανάμεσα στο Μέτωπο Αλ Νούσρα (που είναι η σημερινή αλ-Κάιντα Συρίας με επικεφαλής τον Άμπου Μοχάμεντ Αλ Τζουλάνι) και  την Αχραρ αλ Σαμ (με επικεφαλή τον Αμπού Γιαχία αλ-Χαμάουι). Όμως το ISIL εκτός του Ιράκ-Συρίας και την Μέση Ανατολή αποκτά ενεργή παρουσία στο Καύκασο και στη Κεντρική Ασία (Αφγανιστάν, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν και πλησίον των ρωσικών συνόρων). Στο Αφγανιστάν το ISIL έχει καταγγελθεί επανειλημμένα από τους Ταλιμπάν για την βαρβαρότητα και τον καταστροφικό του ρόλο και έχουν έλθει σε  ένοπλες συγκρούσεις μαζί του.

Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας μέσα στην ελίτ και στο σύστημα του ρωσικού κρατικού καπιταλισμού λειτουργούν σε κεντρικό επίπεδο τέσσερα διαφορετικά οικονομικά και ιδεολογικο-πολιτικά ρεύματα, τέσσερις διαφορετικές κοσμοεικόνες και προοπτικές του παρόντος και του μέλλοντος.

1-Το πρώτο ρεύμα το αποτελούν οι «Φιλελεύθεροι». Ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του ιδιωτικοποιημένου ρωσικού πλούτου και διασυνδέονται με την Δύση. Λειτουργούν ως «πέμπτη φάλαγγα» συμμετέχοντας και προωθώντας το δυτικό έργο της παγκοσμιοποίησης και της ανισόμετρης, υποτελούς υπαγωγής της Ρωσίας στην υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορία.

2-Το δεύτερο ρεύμα το αποτελούν οι «Θιασώτες της Σύγκλισης». Κοινό τους χαρακτηριστικό με τους φιλελεύθερους είναι η πολιτική της ένταξης στην Δύση.  Η διαφορά τους βρίσκεται στο γεγονός ότι οι «Θιασώτες της Σύγκλισης» επιζητούν η ένταξη αυτή να γίνει με τρόπο ισοτιμίας και ισομέρειας.

3-Το τρίτο ρεύμα το αποτελούν οι «Ευρασιανιστές Πατριώτες». Το πρόγραμμα της Ευρασίας μεταξύ των άλλων ιδεολογικοπολιτικών αξιών έχει ως βασικό σκοπό την αντιολιγαρχική διαμόρφωση της Ρωσίας και της «Ευρασιατικής Ένωσης»  ως εναλλακτικής συσπείρωσης κρατών με βάση τις αρχές της πολυπολικής αναδιάταξης του κόσμου, της εθνικής κυριαρχίας και της αυτοδύναμης παραγωγικής οικονομικής ανάπτυξης. Σε σύγκρουση με την μονοπολική νέα τάξη και την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

4-Το τέταρτο ρεύμα το αποτελούν οι «Ορθόδοξοι Μοναρχικοί». Επιθυμούν την ανασύσταση του αυτοκρατορικού μεγαλείου και του ακμαίου κράτους της «Μεγάλης Ρωσίας» των προηγούμενων εποχών.

Σήμερα στην κατάσταση άμυνας που έχει οδηγηθεί, από την γεωστρατηγική επιθετικότητα της υπερ-ατλάντειας αυτοκρατορίας, η Ρωσία δεν έχει άλλη επιλογή παρά μόνο την γενική κλιμάκωση της παγκόσμιας και εσωτερικής αντιπαράθεσης. Και μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα η ρωσική κοινωνία είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει το στοίχημα του μεγάλου εσωτερικού μετασχηματισμού σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και πνευματικό επίπεδο. Στη Ρωσία το άρχων στρώμα της διεθνοποιημένης και κοσμοπολίτικης  ολιγαρχίας διατηρώντας τον έλεγχο του κεφαλαίου που ιδιοποιήθηκε λεηλατώντας τον δημόσιο πλούτο μετά την πτώση του κρατικού σοσιαλισμού της ΕΣΣΔ καθώς και των χρηματοοικονομικών θεσμών, όχι μόνον επιδιώκει να διατηρήσει άμεσα ή έμμεσα την εποπτεία του πολιτικού συστήματος αλλά είναι και το κύριο εμπόδιο για οποιαδήποτε αυτοδύναμη παραγωγική ανάπτυξη στη χώρα.

Η προοπτική λοιπόν της σημερινής Ρωσίας φαίνεται να εξαρτάται από την πολιτική του Πούτιν με τρόπο καθοριστικό και δραματικό. Ο οποίος όχι απλώς ισορροπεί με φωτεινές και σκοτεινές παλινδρομήσεις ανάμεσα στους «Θιασώτες της Σύγκλισης» και στους «Ευρασιανιστές Πατριώτες» αλλά επιδιώκει να τους υπερβεί και να συγκροτήσει ένα δικό του νέο σύστημα-κέντρο εξουσίας και ηγεμονικής διεύθυνσης της πορείας της χώρας. Η εξέλιξη και έκβαση αυτής της προσπάθειας θα επιφέρει τη σωτηρία της Ρωσίας σε περίπτωση επιτυχίας ή αλλιώς την καταβύθιση της σε ένα εξοντωτικό εμφύλιο πόλεμο σε περίπτωση αποτυχίας.

(Γιώργος Καπαρός  - 19.11.2015)

                                                                                      Λήψη pdf

Αποτελέσματα των στημένων εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου 2015

Πρώτα βασικά συμπεράσματα:

1-Γενική οπισθοχώρηση και αναδίπλωση του αντιμνημονιακού κοινωνικού συσχετισμού.

- Έπειτα από την μνημονιακή παράδοση του Σαμαρά πρωτύτερα και την συνθηκολόγηση του Τσίπρα προσφάτως, αυτό που τώρα συμβαίνει είναι μια μαζική απογοήτευση του ελληνικού λαού και η μετατόπιση του προς μιαν ηττοπαθή μοιρολατρική αποδοχή της 6χρονης μνημονιακής πραγματικότητας.

2-Θεόρατο το επίπεδο της αποχής.

-Εάν παρακολουθήσουμε την πορεία των σχετικών και των απόλυτων μεγεθών της αποχής, εδώ και μια δεκαετία σχεδόν θα δούμε την δραματική της εξύψωση τείνοντας αυτή να αγγίξει το 1/2 του εκλογικού σώματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 η αποχή ήταν 2.326.104 άτομα και σε ποσοστό 23,5 %. Το 2009 αυτή πέρασε στα 2.884.459 άτομα και σε ποσοστό 29,05 %. Τον Ιανουάριο 2015 ανήλθε στα 3.619.328 άτομα και σε ποσοστό 36,38 %. Τώρα στις εκλογές της 20 Σεπτεμβρίου 2015 εκτινάχθηκε στα 4.274.230 άτομα και σε ποσοστό 43,43 %.

-Η αποχή (μαζί με το άκυρο/λευκό) αποτυπώνει ως φαινόμενο την γενικευμένη κρίση των δεσμών εκπροσώπησης και την ολική αναξιοπιστία του πολιτικού-κομματικού συστήματος.

-Ως εκ τούτου είναι εμφανής η παρουσία του «κόμματος κανένας» μιας και δεν προσδοκάται ότι η ψήφος κάπου θα έχει κάποιο θετικό αποτέλεσμα ενώ καταδηλώνεται ταυτόχρονα και με τρόπο έμμεσο μια «αναμονή εφεδρειών», μια κάποια διαθεσιμότητα στο πίσω μέρος της πολιτικής σκηνής για μια μελλοντική επάνοδο και επαναδραστηριοποίηση εάν και εφόσον παρουσιαστούν έγκυρα και αξιόπιστα εναλλακτικά προσκλητήρια πολιτικής.

3-Μεγάλη πτώση στο επίπεδο του αριθμού των ψήφων όλων σχεδόν των κομμάτων.

-Έτσι στις χθεσινές βουλευτικές εκλογές σε συσχέτιση με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 οι απόλυτες απώλειες σε αριθμό ψηφοφόρων είναι: ΣΥΡΙΖΑ -320.160 άτομα, ΝΔ -192.610, ΠΟΤΑΜΙ -151.702, ΑΝΕΛ -92.948, ΚΚΕ  -36.506, Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή  -8.866 άτομα.

4-Ισχυρή νίκη Τσίπρα /ΣΥΡΙΖΑ που οφείλεται:

-Στην ιδιαίτερη μοχλευμένη επικοινωνιακή επιρροή του Αλέξη Τσίπρα και όχι στην δυνατότητα του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ.

-Στην συστημική δυναμική της μακροχρόνιας νεοπασοκοποίησης / κεντροαριστεροποίησης του σε συνδυασμό με την ενεργή υποστήριξη του διεθνούς αμερικανοσιωνιστικού παράγοντα.

-Στην μεγάλη ιδελογικοπολιτική και ηθική φθορά των κομμάτων διαχειριστών των προηγούμενων μνημονίων 1 & 2. Ήτοι της ΝΔ και εκτενέστερα του ΠΑΣΟΚ πρωτύτερα.

-Στην κύρια ειδική ψυχολογικο-πολιτική αντίληψη ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος ότι το κρίσιμο διακύβευμα της εκλογικής διαδικασίας είναι τελικά ποιος θα είναι κυβέρνηση και πρωθυπουργός.

-Στην επικυρίαρχη ειδική ψυχολογικο-πολιτική αξιολόγηση σημαντικού μέρους του εκλογικού σώματος ότι ο Τσίπρας «το πάλεψε αντιμνημονιακά επί εξάμηνο...εκβιάστηκε...υποχώρησε ρεαλιστικά...είναι εγγύηση για ηπιότερη εφαρμογή 3ου μνημονίου ...χρειάζεται μια 2η ευκαιρία».

-Στην νοηματοδοτική καθήλωση, την απουσία εμπνευσμένης συνεγερτικής προοπτικής, την παγιωμένη ανυποληψία και την λαϊκή απόρριψη στον α ή β βαθμό των άλλων ανταγωνιστικών προς τον ΣΥΡΙΖΑ οργανωτικών σχημάτων της αριστεράς.

5-Μεγάλη διαφορά 7 μονάδων ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ και εκλογή ΑΝΕΛ που εξασφαλίζουν 155 έδρες για την εκ νέου συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

-Έτσι ακυρώνονται στην παρούσα συγκυρία τα εναλλακτικά κυβερνητικά σενάρια τα οποία προωθούσαν τμήματα της τοπικής και ευρωπαϊκής ολιγαρχίας:

α) Το σενάριο του μεγάλου συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

β) Το σενάριο της οικουμενικής κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ).

γ) Το σενάριο της κεντροαριστερής κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ)

6-Μερικά ειδικότερα σημεία.

α) Η Λαϊκή Ενότητα (155.142 ψήφοι) στις χθεσινές εκλογές δεν υποστηρίχτηκε ούτε από τους μισούς ψηφοφόρους που εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ.

-Η αδυναμία της ΛΑΕ να πιάσει το όριο εισόδου στη Βουλή είναι ένα γεγονός που οδηγεί σε βαλτοποίηση το όλον εγχείρημα να υποκαταστήσει τον προμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ.

-Αυτή η ανεπανόρθωτη ήττα της αποτελεί προϊόν της επιφυλακτικότητας του λαού σχετικά με τα γενικότερα χαρακτηριστικά και την πολιτική των προσώπων - φορέων αυτού του εγχειρήματος.

-Δείχνει την αδυναμία των στελεχών της ΛΑΕ να αντιληφτούν ότι η νέα οικονομική, κοινωνικοπολιτική και εθνική πραγματικότητα της χώρας δεν χρειάζεται πλάι στον πρωτότυπο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα το ιμιτασιόν αντίγραφο κόμμα του Λαφαζάνη κ.α.

β) Η καθήλωση του ΚΚΕ παρά την μνημονιακή εξαετία.

-Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 το ΚΚΕ πήρε 338.138 ψήφους και χθες 301.632. Μια απώλεια της τάξης του 10,8 %.

-Και με το γεγονός τούτο επιβεβαιώνεται η ανυπαρξία κάθε προοπτικής ανάκαμψης για τον γραφειοκρατικό αυτό φορέα ενός κομμουνιστικοφανούς αναχωρητισμού.

γ) Η Στασιμότητα της Χρυσής Αυγής.

-Η Χρυσή Αυγή είχε στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2012 425.990 ψήφους . Τον Ιανουάριο 2015 έπεσε στους 388.387 ψήφους και τον Σεπτέμβριο 2015 ξανακατέβηκε στους 379.581 ψήφους. Έτσι από το 2012 εγκαταλείφτηκε από 46.484 ψηφοφόρους.

Η φθορά αυτή είναι προϊόν:

-Tης ανικανότητας της να ανανεωθεί τόσο σε επίπεδο ηγεσίας όσο και σε επίπεδο ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας και στρατηγικής ώστε να μετασχηματισθεί σε ένα σύγχρονο φορέα λαϊκού αντιπαγκοσμιοποιητικού νεοεθνικισμού, όπως για παράδειγμα το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία.

-Της ανεκδιήγητης θέσης της περί «παραγωγικής ανάπτυξης εντός ΕΕ/ ΕΖ πρώτα και κατόπιν μετά 5ετία επιστροφή σε εθνικό νόμισμα».

-Της στείρας και διαιρετικής αντικομμουνιστικής πολιτικής της ιδιοπροσωπίας.

-Της ανακοπής της δυναμικής κινηματικής της διάστασης και λόγω της επενέργειας των πολιτικών και ποινικών διώξεων πλήθους στελεχών και μελών της και ενδεχομένως και μιας κάποιας κρυφής πολιτικής συναλλαγής που περιλαμβάνει την μετάλλαξη της σε έναν εξημερωμένο κοινοβουλευτικό μικροφορέα ενός μετανεωτερικού αντικομμουνιστικού παλαιο-εθνικισμού.

-Ως στοιχείο της προηγούμενης εξέλιξης είναι και η ανάληψη πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία Φύσσα από τον Μιχαλολιάκο ένα 3μερο πριν τις εκλογές ώστε να φρεναριστεί απότομα και να ανακοπεί η όποια εναπομείνασα εκλογική της δυνατότητα.

7-Πλήρης αποκάλυψη του ολιγαρχικά ποδηγετημένου και επιστημονικά ανεπαρκούς ρόλου των δημοσκοπικών εταιρειών, όπως εξάλλου το ίδιο έγινε και με το Δημοψήφισμα.

-Ποδηγετημένου, διότι απλώς αποσκοπούν στον αντιδημοκρατικό επηρεασμό των εκλογέων. Εμφάνιζαν δε μια ισοπαλία ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και παρουσίαζαν εκτός βουλής τους ΑΝΕΛ με σκοπούς την σύνθλιψη των μικρών και την προώθηση μιας κυβέρνησης των τριών σεναρίων.

-Επιστημονικά ανεπαρκούς, διότι χαρακτηρίζονται από ξεπερασμένο και αναξιόπιστο δείγμα, ελλιπή ερωτήματα και ασαφές κυμαινόμενο εύρος ορίων στα τελικά αποτελέσματα.

(Γιώργος Καπαρός 21.09.2015)

                                                                                         Λήψη pdf

Μεταναστευτικός εποικισμός ως όπλο χρηματοδεσποτικού πολέμου

Στατιστικά της προσφυγιάς

Από τις αρχές του 2015 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 432.761 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν διαπλεύσει τη Μεσόγειο προς την Ευρώπη (ενώ το 2014  ήταν 197.940 άνθρωποι).  Από αυτούς πέρασαν από την Ελλάδα 310.000 περίπου, την Ιταλία 121.139, την Ισπανία 2.166 και τη Μάλτα 100. Ο διάπλους αυτός είναι γεμάτος ναυάγια και τραγωδίες καθώς υπολογίζεται ότι  2.748 άνθρωποι πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να φθάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές (πηγή: Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης). Σχεδόν οι μισοί που κατέφθασαν στην Ευρώπη προέρχονται από τη Συρία ενώ οι υπόλοιποι έρχονται κυρίως από Αφγανιστάν, Ερυθραία, Νίγηρα, Νιγηρία, Σομαλία. Στη διετία 2015-2016 αναμένεται δε να κινηθούν μέσω της Μεσογείου στην Ευρώπη πάνω από 850 χιλιάδες πρόσφυγες (Πηγή: ΟΗΕ).

Ειδικά σε ότι αφορά τους Σύριους, λόγω του εμφυλίου πολέμου (με κόστος 300 χιλιάδες νεκρούς όπου οι 63 χιλιάδες είναι άμαχοι) και της εκμηδένισης της χώρας, 4 εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν φύγει προς Τουρκία (2 εκατομμύρια), Ιορδανία και Λίβανο ενώ επιπλέον άλλα 7 εκατομμύρια έχουν ξεριζωθεί στο εσωτερικό. Εξ αυτών 2 εκατομμύρια Αλεβίτες και 2 εκατομμύρια χριστιανοί θα εγκαταλείψουν αμέσως τη Συρία εάν το καθεστώς Μπασάρ Άσαντ πέσει.

Ως συνέπεια της νέας τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, των εξουθενωτικών  της πολέμων, των στρατιωτικο-πολιτικών του τρόμου κατά των τοπικών πληθυσμών   και των αδίστακτων διεφθαρμένων τοπικών καθεστώτων, εκατομμύρια απόκληρων κυρίως μουσουλμάνων της Συρίας, του Ιράκ αλλά και του Αφγανιστάν, Πακιστάν και Μπαγκλαντές ετοιμάζονται μέσω Τουρκίας να σπρωχθούν προς την Ευρώπη. Συνοδευόμενα από ανάλογα τεράστια πλήθη αφρικανών μουσουλμάνων που είναι αδύνατο να υπομένουν την διάλυση των χωρών τους και την ακραία δυστυχία.

Αυτό που έρχεται λοιπόν δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Μιας και δεν τίθεται κανένα όριο στην μεταφορά του τρίτου κόσμου και της μουσουλμανικής ανθρωποθάλασσας μέσα στην Ευρώπη πολύ σύντομα οι ευρωπαϊκοί λαοί εν μέρει υπεύθυνοι ως πειθήνια συναινετικά υποστηρίγματα της ευρολιγαρχίας και της ευρωατλαντικής εθνοκρατικής, οικονομικοκοινωνικής και ανθρωπολογικής καταστροφής της παγκόσμιας περιφέρειας,  θα βιώσουν με την πιο οδυνηρή μορφή το μέγιστο υπαρξιακό ερώτημα καθώς αυτή η  γενικευμένη «σεισμική»  αποδιοργάνωση θα διατρέξει βίαια τα εδώ μητροπολιτικά αλλούβια εδάφη.

Βασικά αίτια

Οι κύριες αιτίες της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης είναι γνωστές:

α) Η πρωταρχική αιτία της γέννησης και της ανάπτυξης του πλανητικού νεοπληβειακού «εφεδρικού βιομηχανικού στρατού» (δεδομένης της δημογραφικής έκρηξης στον παγκόσμιο Νότο) είναι η χρηματοδεσποτική υποδούλωση, λεηλασία και υπερεκμετάλλευση των χωρών και λαών καθώς και η αποδιάρθρωση των περιφερειακών κοινωνικών σχηματισμών δια μέσου ποικίλων τεχνικο-οικονομικών, ιδεολογικοπολιτικών και πολεμικών μηχανισμών. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η πλήρης απελευθέρωση όλων των αγορών (χρήματος/κεφαλαίων, υλικών αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας) καθώς υποσκάπτει καταστροφικά και την πιο στοιχειώδη εθνοκρατική και κοινωνική συνοχή των χωρών του τρίτου κόσμου συνέβαλε καθοριστικά στην τεράστια διαθεσιμότητα και μεταναστευτική κινητικότητα αυτού του πλεονάζοντος διεθνούς εργασιακού δυναμικού [1].

β) Η πολεμική αποσταθεροποίηση μεγάλων γεωπολιτικών χώρων από την Νέα Τάξη. Ο ανελέητος στρατιωτικός παρεμβατισμός της υπερατλαντικής αυτοκρατορίας (ΗΠΑ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, Ισραήλ) στην αποκαλούμενη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» και γενικότερα στον μουσουλμανικό κόσμο, διευθυνόμενος από την ηγεμονική υπερεθνική σιωνιστική  μερίδα της παγκόσμιας χρηματοδεσποτείας,  διέλυσε τελειωτικά την πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνοχή των χωρών, πολλαπλασίασε τις θρησκευτικές και φυλετικές διαιρέσεις, παρόξυνε την εμφύλια σεκταριστική αλληλοεξόντωση σουνιτών-σιιτών  και εξαφάνισε όλες τις τοπικές προϋποθέσεις για την επιβίωση επιφέροντας αυτό  το κολοσσιαίο προσφυγικό και μεταναστευτικό πρόβλημα. Αν κάποιοι πρέπει να υποδεχτούν σε οργανωμένους χώρους τους πρόσφυγες πρέπει να είναι αυτοί που τους γέννησαν δια μέσω του πολέμου. Δηλαδή ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, ΗΑΕ. Και βέβαια η διεθνής εβραϊκή κοινότητα και οι Συναγωγές να περάσουν αμέσως στην πρώτη γραμμή της ανθρωπιστικής στήριξης και φιλοξενίας αφού επιζήτησαν, δικαιολόγησαν και υποστήριξαν με όλα τα μέσα τους νεοταξικούς στρατιωτικούς παρεμβατισμούς (όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο  Gilad Atzmon) [2].   

γ) Οι αντιπαλαιστινιακοί, αντιαραβικοί, αντιισλαμικοί πόλεμοι της Νέας Τάξης, η κατοχή της Παλαιστίνης, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, τα τυραννικά τοπικά αραβικά καθεστώτα, ο αντεπαναστατικός εκφυλισμός της «Αραβικής Άνοιξης», όλα αυτά διευκόλυναν  την επιτάχυνση της ανάπτυξης των διάφορων τζιχάντ ισλαμικών ρευμάτων του Ουαχαμπιτισμού-Σαλαφισμού ως σημαντικού εργαλείου επηρεασμού του μουσουλμανικού κόσμου και ειδικότερα της εξάπλωσης της θρησκευτικο-πολιτικής αντίστασης σε μια σειρά κρίσιμες περιοχές με όραμα το νέο Χαλιφάτο. Η περιθωριοποίηση και άγρια καταστολή των σουνιτών στο κατεχόμενο (αλλά «συνδιαχειριζόμενο» από ΗΠΑ-Ιράν) Ιράκ, η  ευρωατλαντική καταστροφή του καθεστώτος Καντάφι στη Λιβύη, οι αυξανόμενες κοινωνικές αντιδράσεις στην αυταρχική διακυβέρνηση της Συρίας από την οικογενειακή δυναστεία Άσαντ που ευνόησαν το πέρασμα στον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο,  καλλιέργησαν το  κρίσιμο περιβάλλον το οποίο και επέτρεψε την δημιουργία και την επέκταση των περιοχών του Ισλαμικού Κράτους (Daesh).

Ελλάδα ως κύρια πύλη εισόδου

Το 2015 η διακίνηση προσφύγων και μεταναστών από την Μέση Ανατολή προς την Ελλάδα και ειδικότερα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου έχει εξελιχθεί σε ένα πελώριο σαρωτικό τσουνάμι. Η χώρα βιώνει τις εξοντωτικές συνθήκες μετατροπής της σε οιωνεί προτεκτοράτο της χρηματοδεσποτείας και τις διαλυτικές συνέπειες της τριπλής κατοχής που υφίσταται από την εγχώρια κλεπτοκρατική ολιγαρχία, την γερμανοκρατία / ευρωκρατία και τα ανεξάντλητα κύματα της αλλογενούς μεταναστευτικής εισβολής.

Με τις ευλογίες των ΗΠΑ και του Πάπα Φραγκίσκου που θέλει να δεχτεί όλους τους μετανάστες, την πίεση ευρωπαϊκών ΜΚΟ και ιδρυμάτων συνδεδεμένων με Rothschilds, Soros, European Round Table of Industrialists (ERT) κλπ και την συνδρομή της πανάθλιας ανεθνικής / οικουμενιστικής αριστεράς, παρατηρούμε το ενιαίο μέτωπο Γερμανίας-Γαλλίας-Ιταλίας που προσπαθεί να επιβάλει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την ιδιοτελή  «γενναιόδωρη» «ανθρωπιστική» ατμόσφαιρα ως προς το προσφυγικό και μεταναστευτικό πρόβλημα μέσα στην Ευρώπη. 

Το μέτωπο αυτό δια μέσου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής («σχέδιο Γιούνκερ») μεταξύ των άλλων προτείνει υποχρεωτική ποσόστωση για τους πρόσφυγες / μετανάστες όπου το σύστημα κατανομής μεταξύ χωρών θα αντανακλά την πληθυσμιακή και οικονομική τους δυνατότητα. Ως προς τη Γερμανία, το υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε ότι ως το τέλος του 2015 αναμένεται να εξεταστούν γύρω στις 800 χιλιάδες αιτήσεις ασύλου.

Η νέα αυτή πραγματικότητα λειτουργεί ως μαγνήτης για τα περαιτέρω κύματα των προσφύγων / μεταναστών, που διέρχονται από χώρες πρώτης γραμμής, κυρίως από την Ελλάδα. Λόγω της αντεθνικής και αντιλαϊκής πολιτικής όλων των ελληνικών κυβερνήσεων η χώρα μας έχει αναδειχθεί στον δυτικό ευρωατλαντικό στρατηγικό σχεδιασμό διαχείρισης του προσφυγικού / μεταναστευτικού ως η χώρα-αποθήκη ψυχών όπου αδειάζονται οι απόκληροι νεοπληβείοι της μεσανατολικής και της νοτιοασιατικής περιφέρειας και η κύρια πύλη εισόδου ορισμένων εξ αυτών στην Ευρώπη.

Ειδικότερα η στρατηγική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και στον τομέα αυτό αποδείχθηκε η πιο εγκληματική και διαλυτική όλων των εποχών επιλέγοντας την απόσυρση του Λιμενικού, τις ψευδοανθρωπιστικές προσκλήσεις μεταναστευτικής υποδοχής και τα σκοπίμως αφύλαχτα ορθάνοιχτα θαλάσσια σύνορα. Μιας και όπως δήλωσε ο ανεκδιήγητος Τσίπρας «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» (συνέντευξη τύπου στην 80^η ΔΕΘ, 7-9-2015)!!! Με αποτέλεσμα  εκτός την οικονομική και κοινωνική καταβύθιση από τα μνημόνια  να προστίθεται πλέον η ισοπέδωση της χώρας ως γεωπολιτικής «χωματερής» της παγκόσμιας μετανάστευσης με φοβερές συνέπειες για την ίδια της την υπόσταση. Παράλληλα αφήνονται ορθάνοικτες  οι πόρτες στην Τουρκία να υλοποιεί και μέσω του όπλου των μεταναστευτικών ροών την στρατηγική της κατατριβής, της τουρκικής συγκυριαρχίας σε Αιγαίο και Θράκη, της εθνολογικής μετάλλαξης, της ολοσχερούς εξάντλησης και της υπονόμευσης τόσο της ασφάλειας όσο και της ίδιας της ύπαρξης της Ελλάδας.

Πρόσφυγες στο γεωπολιτικό παιχνίδι ως όπλο του αμερικανικού υβριδικού πολέμου

Η απόφαση της Τουρκίας να επιτρέψει στους Σύρους και λοιπούς πρόσφυγες / μετανάστες που φιλοξενούσε να φύγουν από τους καταυλισμούς τους και να περάσουν στην Ευρώπη δια της Ελλάδας φαίνεται πως έγινε σε κρυφή συνεργασία με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.

Οι ΗΠΑ καθώς έχουν στρατηγικό όφελος από αυτή τη διαδικασία τροφοδοτούν μέσω των τραγικών εικόνων και της προπαγάνδας των δυτικών ΜΜΕ την μαζική  «ανθρωπιστική» συγκίνηση και την ψυχολογία ανοχής ενώ ενθαρρύνουν  και διευθύνουν υπόγεια τις γεωπολιτικές διαδρομές της προσφυγικής και μεταναστευτικής διακίνησης. Για πολλούς λοιπόν λόγους  η εκτίναξη του προσφυγικού μέσα στο 2015 φαίνεται πως έχει προκληθεί «τεχνικά» μέσω ενός αμερικανο-νατοϊκού στρατιωτικοπολιτικού σχεδίου που αποσκοπεί στην χρησιμοποίηση των προσφύγων / μεταναστών ως εργαλείο «εξωτερικού ελέγχου» και υβριδικού πολέμου στο ευρωπαϊκό τερέν, με απώτερες επιπτώσεις:

α) Την παγίωση της γερμανικής / ευρωκρατικής προσταγής πάνω στα εξαρθρωμένα (εθνικά, οικονομικά και κοινωνικά) κράτη-μέλη της Ε.Ε.

β) Την εδραίωση της ευρωατλαντικής υποταγής των τοπικών ελίτ ώστε να μπλοκαριστούν τυχόν μεταστροφές από την αντιρωσική στρατηγική ΗΠΑ και Ε.Ε. (στο ουκρανικό ζήτημα, το φυσικό αέριο, το εξωτερικό εμπόριο κλπ).

γ) Την προχωρημένη αλλοίωση της ανθρωπολογικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και εθνολογικής σύνθεσης σε ολόκληρο τον βαλκανικό χώρο ειδικότερα, όπου στο μεγαλύτερο μέρος του επικρατεί η χριστιανική ορθοδοξία. Με την κατά προτεραιότητα διακίνηση και εγκατάσταση μεγάλων μουσουλμανικών πληθυσμών εδώ, θα ενδυναμώσουν οι προϋποθέσεις ανάσχεσης της πολύμορφης επιρροής της ομόδοξης Ρωσίας.

Σχεδιάζουν μια κρίση εικοσαετίας

Η νεοφεουδαρχία του χρήματος που ελέγχει τις ΗΠΑ, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ κλπ έχει ήδη αποφασίσει ότι το προσφυγικό / μεταναστευτικό τσουνάμι θα διαρκέσει ως το 2035. Σύμφωνα με τις πρόσφατες «αποκαλύψεις» του  αρχηγού του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγού Μάρτιν Ντέμπσεϊ στο ABC,  το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει πως η ροή μεταναστών στην Ευρώπη από την Συρία και την Βόρεια Αφρική «είναι ένα τεράστιο πρόβλημα» και «πρόκειται για μια πραγματική κρίση». Οι νοτιοευρωπαίοι «αισθάνονται να μην υποστηρίζονται αρκετά και οι ηγέτες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης αισθάνονται σαν να είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί στο νότο». Στη συνέχεια δήλωσε πως «παγκόσμια υπάρχουν 60 εκατομμύρια πρόσφυγες» και «θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε μονομερώς και με τους εταίρους μας αυτό το ζήτημα ως πρόβλημα γενεών και να οργανώσουμε τους εαυτούς μας και τους πόρους μας σε βιώσιμο επίπεδο ώστε να ανταπεξέλθουμε στα (επόμενα) 20 χρόνια» [3].

Σχετικά με το ζήτημα της μετακίνησης μεγάλων ανθρώπινων πληθυσμών έχουν ασχοληθεί σοβαρά στη Δύση αρκετά think tanks μεταξύ των οποίων το Brookings Institution (ΗΠΑ) όπου το 2011 παρουσίασε το «Project on Internal Displacement» (Σχέδιο για την Εσωτερική Εκτόπιση). Από αυτό φαίνεται πως μόνο ένα τμήμα του έγινε γνωστό στο κοινό [4]. Ο βασικός αναφερόμενος σκοπός του ήταν η ανάπτυξη μηχανισμών για την μετακίνηση και επανεγκατάσταση τεράστιων μαζών ανθρώπων προερχόμενες από διάφορα μέρη του κόσμου λόγω μεγάλων περιβαλλοντικών και άλλης μορφής καταστροφών. Ενδεχομένως θεμελιώδεις συστάσεις αυτού του προγράμματος να δοκιμάζονται σήμερα πειραματικά με το απότομο άνοιγμα του προσφυγικού προς την Ευρώπη. Διότι η διαδικασία  παρότι φαινομενικά εμφανίζεται χαοτική έχει μια «κρυμμένη τάξη».  Είναι σχετικά οργανωμένη πράγμα που μεταφράζεται πως είναι τελικά καθοδηγημένη.

Την επόμενη περίοδο θα υποστούμε το πιο αποτρόπαιο πρόσωπο της γενικής  συστημικής κρίσης. Αυτή από την μια πλευρά στο επίπεδο της γεωστρατηγικής των Μεγάλων Δυνάμεων κινδυνεύει να μεταλλάξει τον πόλεμο της υπερ-ατλάντειας αυτοκρατορίας  κατά της Ρωσίας από υβριδικό σε θερμοπυρηνικό ενώ από την άλλη αμετάκλητα θα συγκλονίσει συθέμελα την Νότιο Ευρώπη εκεί όπου κάτω από την προσταγή των «ευρωινομανών» ιδιοτελών έχει αρχίσει να  σαρώνει ο «αυτοκτονικός ιδεασμός» των αφελών, εκεί όπου πάνω στον ανοιχτό οικονομικό πόλεμο των Γερμανών / ευρωκρατών κατακτητών θα προστεθεί σταδιακά ο κρυφός κοινωνικο-πολιτισμικός (και ενίοτε στρατιωτικοπολιτικός) πόλεμος των ορδών του ουαχαμπιτικού-σαλαφιστικού  Ισλάμ. Αυτός θα αποτελεί το παραπροϊόν της καταπλάκωσης της ευρωπαϊκής εσωτερικής περιφέρειας από τις μετακινούμενες πλάκες της γεωπολιτικής της μετανάστευσης, από τα κύματα των απελπισμένων απόκληρων του μουσουλμανικού  κόσμου που θα καταφθάνουν ατελείωτα αγωνιζόμενα να διασωθούν από την καθολική και πολυπρόσωπη χρηματοδεσποτική-νεοταξική βία για την οποία οι λαοί της Εσπερίας δεν είναι άμοιροι ευθυνών.    

Πολιτική της Γερμανίας

Αυτό τον καιρό παρακολουθούμε την επαμφοτερίζουσα και επιλεκτική «ανθρωπιστική» συμπεριφορά της γερμανικής ολιγαρχίας. Η οποία από χρόνια στο εσωτερικό έχει συνθλίψει τους όρους ζωής εκατομμυρίων γερμανών εργαζομένων με συμβάσεις «ημι-απασχόλησης» 400 ευρώ μηνιαίως ενώ παράλληλα στο εξωτερικό έχει εξαπολύσει τις γενοκτονικές πρακτικές της μαζικής εξαθλίωσης και της πείνας μέσω της αποικιοποίησης και του οικονομικού πολέμου ενάντια στην ευρωπαϊκή περιφέρεια και πρωταρχικά κατά του ελληνικού λαού. Όπως επίσης στα μέσα Ιουλίου είδαμε την ίδια την Μέρκελ σε τηλεοπτική εκπομπή  να εξηγεί υπεροπτικά και σοκαριστικά στην πνιγμένη στα κλάματα μικρή Παλαιστίνια Ριμ, την προοπτική απέλασης της οικογένειάς της. Η οποία προερχόμενη από προσφυγικό καταυλισμό στο Λίβανο ζούσε στη Γερμανία ήδη μια τετραετία, με προσωρινό δικαίωμα ασύλου.

Τώρα η θεαματική λειτουργία και η εικόνα της Γερμανίας φτιασιδώνεται με το πιο γλυκερό προσωπείο,  αυτό που εκπέμπουν υποκριτικά κάποιες εκδηλώσεις καλωσορίσματος  προσφύγων  και μεταναστών, τάχα παραδίδοντας ένα σεμινάριο «μεγαλοσύνης» και «ευγένειας» στην υπόλοιπη Ευρώπη.  Τώρα ηγέτες της γερμανικής οικονομικής ελίτ  (όπως ο πρόεδρος του γερμανικού συνδέσμου εργοδοτών Ίνγκο Κράμερ κ.α.) σε σύμπνοια με τους πολιτικούς τους εκπροσώπους (Μέρκελ, Σρέντερ, Σνάιντερ, Γκάμπριελ κ.α.) συμφωνούν στην αποδοχή των μεταναστών για λόγους όχι μόνο «ηθικούς» αλλά και  οικονομικούς μιας και «η Γερμανία αντέχει μισό εκατομμύριο πρόσφυγες το χρόνο» όπως διαβεβαιώνει ο αντικαγκεαλάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο αυτής της «μεγαλοσύνης»; Η γερμανική ολιγαρχία απολαμβάνει ευδιάθετα την προετοιμασία  και την εφαρμογή του σχεδίου της  υποδοχής  του καινούργιου «βιομηχανικού εφεδρικού στρατού»:

α) Το ένα τμήμα του τροφοδοτείται από τις νόμιμες μεταναστευτικές ροές από τον αποικιοκρατούμενο ευρω-Νότο όπως γίνεται με τους καταρτισμένους επαγγελματικά και επιστημονικά νέους της Ελλάδας που λόγω της εξοντωτικής ανεργίας εγκαταλείπουν αναγκαστικά κατά εκατοντάδες χιλιάδες τη χώρα επιλέγοντας την μετεγκατάσταση τους στον ευρω-Βορρά  ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν.

β) Το άλλο τμήμα του τροφοδοτείται από τις παράνομες μεταναστευτικές και τις προσφυγικές ροές  των ξεριζωμένων νεοπληβείων που κατευθύνονται προς την Ευρώπη  διασχίζοντας τα σύνορα των πυρπολημένων και κατεστραμμένων, από τις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» και τις «πολιτικές του χάους» της Πολεμικής Χρηματοδεσποτείας,  ζωνών της παγκόσμιας Περιφέρειας και ειδικότερα της ευρύτερης Μεσανατολικής.

Αυτοί οι νεοφερμένοι σκλάβοι της μετανεωτερικής οικονομίας γίνονται το δυναμικό φορτίο της ολικής εξάρθρωσης και της πλήρους κοινωνικής τριτοκοσμοποίησης της Δύσης καθώς αρκούνται στο να κρατηθούν στα χαμηλότερα όρια της αυτο-επιβίωσης προσφέροντας μια πάμφθηνη εξειδικευμένη εργασιακή δύναμη η οποία θα επιτρέψει την παραπέρα καταλυτική συρρίκνωση του εργασιακού κόστους προς όφελος του κεφαλαίου, διαδικασία που επιβάλλει ο ίδιος ο ανταγωνισμός μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομίας. Και είναι αυτή η παγκοσμιοποίηση που εκτινάσσει στα ύψη την διεθνή διακίνηση, την εμπορία και την υπερεκμετάλλευση εκτός και εντός της Εσπερίας αυτής της τεράστιας δεξαμενής προσφύγων και μεταναστών μετατρέποντας τους στον πιο αποτελεσματικό μηχανισμό απονέκρωσης κάθε προοπτικής εργατικού κινήματος με αποτέλεσμα την διαρκή καθοδική συμπίεση και την κατάρρευση των  μισθών  και των συντάξεων και γενικότερα όλων των  όρων εργασίας και ζωής. Ταυτόχρονα βέβαια παράγονται αναπόφευκτα και σε μαζική κλίμακα όλα τα παραπροϊόντα της αυξανόμενης ανομίας και της εγκληματικότητας, της τρομακτικής επιβάρυνσης των δημοσίων κοινωνικών υπηρεσιών σε βάρος των εγχώριων πληθυσμών, των εξουθενωτικών κοινωνικών εντάσεων, της ευκολότερης εσωτερικής αποσταθεροποιητικής αιματηρής δράσης χιλιάδων εισερχομένων ισλαμιστών τζιχαντιστών που θα εξαρθρώσει το  status quo της εσωτερικής ασφάλειας.

Η εισαγωγή λοιπόν του νέου μεταναστευτικού «βιομηχανικού εφεδρικού στρατού» είναι για την δυτική ολιγαρχία ένα κρίσιμο εργαλείο ταξικού πολέμου. Πίσω από τις προπαγανδιστικές διακηρύξεις της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», της «ένταξης των μεταναστών» κλπ κλπ  συγκαλύπτεται η πραγματική ύπαρξη των προσφύγων και μεταναστών ως η βάση της νέας «οικονομίας του σκλαβεμπόριου» μέσα στο σημερινό χρηματοδεσποτικό σύστημα υπερεκμετάλλευσης και η  χρησιμοποίηση τους ως όπλο συνολικής  οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και εθνικής  αποδιοργάνωσης των γηγενών πληθυσμών στις χώρες τις Δύσης, καθολικής υποδούλωσης και ολοσχερούς κατάργησης όλων των εναπομεινάντων δικαιωμάτων.

Ευρωενωσιακό σχέδιο: 3 κατηγορίες μεταναστών

Οι κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ κινούνται πέραν του λεγόμενου «σχεδίου Γιούνκερ». Οι προερχόμενοι από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και άλλες ζώνες  αναμένεται να διαιρεθούν σε τρεις κατηγορίες: [5]

α) Η πρώτη κατηγορία των «προνομιούχων» θα εγκατασταθούν στην Α΄ θέση στο Βορρά (Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία, Φιλανδία κ.α.) ως χρήσιμοι «παραγωγικοί ανθρώπινοι πόροι».

β) Η δεύτερη κατηγορία θα μεταφερθεί σε ευρωπαϊκά κέντρα υποδοχής, όπου ορισμένοι εξ αυτών ύστερα από ελέγχους και καταγραφές θα εγκατασταθούν στην Β΄ θέση (Σλοβακία, Τσεχία, Πολωνία, Ρουμανία κ.α.).

γ) Η τρίτη κατηγορία θα είναι οι εργασιακά ακατάλληλοι για την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική καθώς και οι πάσης φύσεως ανεπιθύμητοι (μεταξύ αυτών ποινικοί, ύποπτοι τζιχαντιστές κ.α.). Σκοπός είναι να παραμένουν στην πρωταρχική χώρα εισόδου στην ΕΕ (ήτοι στην Ελλάδα, Ιταλία κ.α.) και στην εξωτερική περίμετρο  των υποψήφιων προς ένταξη στην Ε.Ε. χωρών (ΠΓΔΜ, Μαυροβούνιο, Σερβία, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Ουκρανία).

Ρήγμα δυτικής και ανατολικής Ευρώπης

 Η διογκούμενη μεταναστευτική κρίση και η επιλεκτική διαχείριση της από την ευρωκρατία ανοίγει νέες μεγάλες αποδιοργανωτικές αντιπαραθέσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Διότι, πλάι στην αντίθεση Βορρά-Νότου που αποτελεί προϊόν της ανισόμετρης ανάπτυξης και την πολλαπλασιαζόμενη αμφισβήτηση των ευρωσκεπτικιστικών και εθνιστικών κινημάτων  τώρα έρχεται να προστεθεί και η διαμάχη μεταξύ δυτικής και ανατολικής Ευρώπης σχετικά με την προσφυγική και μεταναστευτική πολιτική, τα «ανοιχτά» ή τα «σφραγισμένα» σύνορα.

Με αφορμή τις αντιδράσεις αποδοχής προσφύγων και μεταναστών πολλών ανατολικοευρωπαϊκών χωρών  και κυρίως της ουγγρικής κυβέρνησης Ορμπάν η οποία έλαβε προχωρημένα αποτρεπτικά μέτρα στα σύνορα (νέα αντιμεταναστευτική νομοθεσία, πελώριοι φράχτες, κινητά δικαστήρια, στρατιωτική κινητοποίηση κλπ) από πλευράς της χρηματοδεσποτείας και των ΜΜΕ επιχειρείται η εμβάθυνση του «αντιρατσιστικού» ιδεολογικού μετώπου δια του οποίου εξορκίζονται οι «φράχτες» και τα «τείχη» και καθαγιάζονται τα «γεφύρια επικοινωνίας»   και η «συγκατοίκηση» διαφορετικών λαών.

Ας σημειωθεί εδώ ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των αντιδρώντων ανατολικών που οχυρώνεται τώρα πίσω από τους «φράχτες» για την υπεράσπιση της εθνικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής  ταυτότητας και  των ελάχιστών κοινωνικών δικαιωμάτων  ήταν αυτό που πανηγύριζε «απελευθερωτικά» όταν γκρεμιζόταν το 1989 ο μεγαλύτερος φράχτης το Τείχος του Βερολίνου, με συνέπεια να εδραιωθεί η περίοδος της νέας διεθνούς τάξης και της μεταφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, του αμερικανικού μονοπολισμού και  της βαθμιαίας αποσύνθεσης του κοινωνικού κράτους σε ολάκαιρη τη Δύση.

Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι προτού  απειληθεί η γλωσσική, πολιτιστική, θρησκευτική, κοινωνική και εθνική ταυτότητα από τους αλλογενείς πρόσφυγες και μετανάστες αυτή έχει ριζικά υπονομευθεί από την απόλυτη ισχύ του κεφαλαίου, τις υπερεθνικές μεγαεταιρείες, τον μονοθεϊσμό της διεθνοποιημένης οικονομίας αγοράς, την παραπληροφόρηση – ομογενοποίηση - ισοπέδωση των ΜΜΕ, την παρασιτική κατανάλωση, τον ατομικιστικό ωφελιμισμό, την διάλυση της οικογένειας, την αυξανόμενη δημογραφική γήρανση και τα υπόλοιπα προϊόντα του φιλελευθερισμού και του μεταφιλελευθερισμού. Και συνακόλουθα έχει καταλυθεί από την τεχνοφασιστική ευρωκρατία η οποία αναιρεί την εθνική κυριαρχία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το κοινό νόμισμα ευρώ, την χρηματοδεσποτική εξουσιαστική  χούντα που οδηγεί τους ευρωπαϊκούς λαούς στη λιμοκτονία (όπως στην Ελλάδα), στην αποεδαφικοποίηση και στην αποϊστορικοποίηση.

Ως προς την ολιγαρχική πολιτική καταγγελίας των «φραχτών» αυτό που αποκρύβεται είναι το γεγονός ότι, μεταξύ των άλλων κριτηρίων εξέτασης αυτής της εναλλακτικής (ανοιχτά ή κλειστά σύνορα), το ποιος  σε τελική ανάλυση κατασκευάζει και διευθύνει τις «γέφυρες» έχει κεντρική σημασία. Διότι είναι άλλο φαινόμενο μια πολυεθνική ένωση λαών που διατηρεί τις ταυτότητες και ελέγχεται από τα κάτω μέσω των θεσμών ενός απελευθερωτικού έργου και άλλο φαινόμενο ο εθνοαποδομητικός εποικισμός και το ανεξέλεγκτο ανακάτεμα αλλογενών και γηγενών που προωθείται  από τα πάνω από το υπερεθνικό κεφάλαιο κατά το πρότυπο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας.  Έτσι για παράδειγμα άλλο πράμα ήταν τα  ιστορικά σχέδια της Ανατολικής Πολιτείας (των βαλκανικών και μικρασιατικών λαών) του Ρήγα Φεραίου ή της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας  και άλλο πράμα η κακέκτυπη απομίμηση και η επιβολή των χειρότερων όψεων του μοντέλου της σημερινής αμερικανικής κοινωνίας μέσα στην ευρωπαϊκή περιοχή.

Σημειώσεις

[1]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, εθνική λαϊκή αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πολυεθνικό εποικισμό

-Μέρος Ι

-Μέρος Ι Ι

[2]- Gilad Atzmon, Refugees Should Seek Refuge In Synagogues (02.09.2015)

[3]-ABC, Gen. Martin Dempsey Calls Migrant Flow Into Europe a 'Real Crisis' (03.09.2015)

[4]- Brookings Institution, LSE Project on Internal Displacement

[5]-Pyotr Iskenderov, Refugees: Pawns on Chessboard (14.09.2015)

(Γιώργος Καπαρός 16.9.2015)

Λήψη pdf