«Μεταβάλλον Αναπαύεται». Η Συγκυρία της Παρακμιακής Πολιτικαντικής ( Ι Ι )

(Μέρος 2 ο)

Απορρύθμιση του πολιτικού τοπίου

Ελάχιστους μήνες μετά τις εκλογές τις 16 Σεπτεμβρίου η συγκεκριμένη πολιτική κατάσταση καθορίζεται από μια ραγδαία «κρίση κορυφών» όπου τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση, το σύστημα των δικομματικών μορφών εκπροσώπησης και των ηγετικών του παραγόντων (Καραμανλής, Παπανδρέου) αντιμετωπίζουν μια ευδιάκριτη κοινωνική καταφρόνηση. Η εμπλοκή στο πολιτικό τοπίο είναι πρωτοφανής για την εικοσαετία και σε κάποιο βαθμό είναι συγκρίσιμη με τη διετία 1989-1990.

Ήδη στις εκλογές του Σεπτέμβρη 2007 διαπιστώθηκε μια, κατά 10 σχεδόν ποσοστιαίες μονάδες, πτωτική τάση στην ιδεολογικοπολιτική επιρροή των δυο εναλλασσομένων κομμάτων εξουσίας (συνεκτιμούμενης και της αυξημένης αποχής) στο συνολικό εκλογικό πληθυσμό της χώρας. Η πορεία αυτή προς τη κατιούσα επιταχύνθηκε μετεκλογικά ως συνέπεια του διαχειριστικού και ηθικού κυβερνητικού βάλτου καθώς και της γενικής κρίσης ταυτότητας και της αναξιοπιστίας του ΠΑΣΟΚ.

Η φθορά του πολιτικού συστήματος της δικομματικής εναλλαγής, μεταξύ των άλλων, παράγεται από την δομική του αδυναμία και αναποτελεσματικότητα στο να επέμβει ενοποιητικά και προσανατολιστικά απέναντι στον «κορπορατιβισμό» των μερίδων και ομάδων της ολιγαρχίας και να προσφέρει μια αξιόπιστη σε κρατικό και κοινωνικό επίπεδο διευθυντική στρατηγική και πολιτική διαχείριση. Καθώς οι κερδοσκοπικές ανάγκες των δυνάμεων της αγοράς και του ιδιωτικού κεφαλαίου καθορίζουν το περιεχόμενο και την ερμηνεία της «εκσυγχρονιστικής» και «μεταρρυθμιστικής» πρακτικής πάνω στο δεσπόζον έδαφος της νεοφιλελεύθερης συγκατάθεσης αυτό έχει ως άμεσο επακόλουθο μια γενικευμένη κρίση του κράτους και την οργανική του ανικανότητα στο να διατηρεί, ηθικο-κανονιστικά και πολιτικά, μια παρουσία εγγύησης του λεγόμενου «εθνικού» και «γενικού συμφέροντος». Τα προβλήματα των κυριαρχούμενων τάξεων συσσωρεύονται, οι κοινωνικές ανισότητες και τα αδιέξοδα διευρύνονται, πλάι στη σχετική εδραιώνεται η απόλυτη εξαθλίωση, η ανεργία και η περιθωριοποίηση καλπάζει, η ετερονομία της πολιτικής καταδεικνύει την αναλγησία-αναξιοπιστία των ολιγαρχών και την καταδυνάστευση-απαισιοδοξία των υποτελών πολλών. Η κρίση του κράτους καταδηλώνεται τόσο στην αποεθνικοποίηση κρίσιμων οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών τομέων όσο και στον εξωτερικό «προσεταιρισμό» εξωνημένων αξιωματούχων, στην όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων και των αναμετρήσεων προσώπων, κλάδων και φορέων και τελικά στην δομική του αυτο-παράλυση απέναντι στη δική του κρίση. Η ίδια έχει παράξει τη καθολική απονομιμοποίηση του και αυτή με τη σειρά της προκαλεί τους σεισμικούς τριγμούς γενικά στη κομματική αντιπροσώπευση και ειδικά στο δικομματισμό.

Η πλήρης και ανοικτή ανάπτυξη των αντιπαλοτήτων στο εσωτερικό των δυο κυρίαρχων πυλώνων της ολιγαρχίας, στη πολιτική σκηνή, όπως είναι τα κόμματα εξουσίας και τα ΜΜΕ, οι χωρίς όρους και όρια καταιγιστικές και ανταγωνιστικές συγκρούσεις ανάμεσα σε αξιωματούχους, ομάδες και συμφέροντα, επαυξάνουν δευτερογενώς με τη σειρά τους τα πρωτογενή επίπεδα της συνολικής κοινωνικής δυσαρέσκειας και αποδοκιμασίας. Η επακόλουθη αποστασιοποίηση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνικής και εκλογικής βάσης είναι προϊόν κυρίως της μαζικής απογοήτευσης και όχι της επενέργειας μιας χειραφετησιακής, εναλλακτικής επιλογής. Αυτό δεν εμποδίζει την παρουσία ενός υπολογίσιμου κύματος διαμαρτυρίας το οποίο συγκυριακά αναζητά καινούργια «οχήματα» έκφρασης. Από το γεγονός τούτο προκύπτει η σχετικά εύκολη καταγραφή της ανοδικής, ευκαιριοθηρικής επιρροής μικρότερων κομματικών σχηματισμών έτσι ώστε οι ηγεσίες τους να ονειροφαντάζονται μια τελειωτική ανατροπή στο σκηνικό της δικομματικής εναλλαγής και μια αναβαθμισμένη συμμετοχή τους στα επόμενα εξουσιαστικά σχήματα διακυβέρνησης της χώρας (όπως ο ακροδεξιός-λαϊκιστικός ΛΑ.Ο.Σ. και ο σοσιαλδημοκρατικός ΣΥΡΙΖΑ).

Δικομματική «τάξη» μες το «χάος»

Το ότι τα επικρατούντα τωρινά γνωρίσματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής την καθιστούν έντονα ασταθή αυτό με κανένα τρόπο δεν συνεπάγεται και την αυτόματη ανατροπή της και ούτε έφθασε ακόμα σε εκείνο το λεγόμενο στρατηγικό «σημείο μη επιστροφής». Όλα τα ενδεχόμενα για την ώρα παραμένουν ανοικτά. Ορισμένα δεδομένα είναι αξιοσημείωτα εδώ:

1-Στις εκλογές της 16-9-2007 για άλλη μια φορά η «λαϊκή ψήφος» επικρότησε (έστω και με διαρροές) την υποχώρηση των ιστορικών διαιρέσεων («δεξιά-αντιδεξιά», «αστισμός-σοσιαλισμός» κ.α.) και αποδέχτηκε τη νεοφιλελευθερη σύγκλιση (στο «χώρο του κέντρου» όπως κατ΄ ευφημισμόν αποκαλείται) σε σημαντικές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιλογές των εξουσιαστικών κομμάτων Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ. Είναι αξιοσημείωτο πως ένα 62% των οπαδών του ΠΑΣΟΚ αποδέχεται πως αυτό ουσιαστικά δεν διαφέρει από την Ν.Δ. (VPRC, 19-20/9/2007). Η πραγματικότητα αυτή της κοινωνικής ηγεμονίας της νεοφιλελεύθερης και ευρωκεντρικης συναίνεσης και των φορέων της δεν έχει υποστεί ουδεμία συντριπτική απαξίωση και αποκαθήλωση. Μια ανάγνωση του παρόντος «κενού εμπιστοσύνης» ή του «ηθικού κενού» ως «πολιτικού κενού» θα ήταν μέγα σφάλμα. Αυτό διότι στην έννοια του «πολιτικού κενού» - που σημαίνει «διακοπή» στην ιδεολογικοπολιτική και εκλογική αντιπροσώπευση των καταπιεζομένων τάξεων, αποδέσμευση τους από τα κόμματα εξουσίας που παραδοσιακά υποστήριζαν και ριζοσπαστική ανάπτυξη της αυτοτελούς ιστορικής παρουσίας και δράσης τους – έχει ουσιαστικά μετονομαστεί η γνωστή κλασσική έννοια της «επαναστατικής κατάστασης» (Λένιν). Η σημερινή συγκυρία με κανένα τρόπο δεν έχει τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας κατάστασης και αυτό επίσης καταδείχνεται στο γεγονός ότι επί μέρους ρεύματα διαφυγής από το δικομματισμό καταγράφουν την επανεκπροσώπηση τους κυρίως σε κόμματα καθεστωτικά (ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ).

2- Η γενική δημόσια εικόνα της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, παρά την διαπιστωμένη φθορά της (επιρροή κάτω του 40%), παραμένει «καλύτερη» συγκριτικά με εκείνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το ίδιο διατηρείται και η πιθανότητα μιας καινούργιας εκλογικής της επικράτησης. Το ΠΑΣΟΚ κρινόμενο, ως κομματικός σχηματισμός και ως ηγεσία (Παπανδρέου), θεωρείται πολύ περισσότερο αφερέγγυος παρελθούσα ή μελλοντική κυβερνητική λύση.

3-Ο Καραμανλής παρόλο που βρίσκεται στο «μάτι» του σκανδαλολογικού κυκλώνα συνεχίζει να διατηρεί ένα συντριπτικό προβάδισμα απέναντι στον Παπανδρέου. (π.χ. στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία ο πρώτος έχει 51,1% έναντι 30,3% του δεύτερου- RASS, Ιαν.2008). Προσκρούει όμως ταυτόχρονα σ’ ένα ενδογενή «αδύναμο κρίκο» και αυτός είναι το παρωχημένο και αποπνικτικό δίκτυο των κομματικών και των κυβερνητικών επιτελών του που έχουν γίνει το ανυπέρβλητο ανάχωμα σε οποιαδήποτε σκέψη ανασύνταξης. Από την άλλη ο Παπανδρέου αποσκοπώντας στον απόλυτο έλεγχο και στην αναπαλαίωση ενός παρακμιακού οργανισμού, που είναι το ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται σε μια πολύ χειρότερη κατάσταση όπου η μετανεωτερική του εικόνα απώλεσε από καιρό κάθε αίγλη και συναντά πια την όλο και μεγαλύτερη κοινωνικοπολιτική της απόρριψη.

4-Οι τρικυμιώδεις αναταράξεις και οι πιέσεις που ασκεί η συγκρουσιακή αντιπαράθεση των ενδοκομματικών φραξιών εντός του πολιτικού συστήματος δεν συνεπάγεται πως αυτές οπωσδήποτε θα αποφορτιστούν μέσα σε κάποια γενετική διαδικασία διαμόρφωσης καινούργιων κομμάτων παρόλο που ορισμένες ολιγαρχικές ομάδες πομπωδώς ευνοούν μια τέτοια εξέλιξη. Είναι δε αξιοσημείωτο πως στις «έρευνες κοινής γνώμης» πάνω από το 50% εκτιμά μεν πως το κομματικό σύστημα αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας αλλά μοναχά ένα 15% θα επένδυε τις θετικές του προσδοκίες προς τη δημιουργία νέων κομματικών οργανισμών. Σε αυτό το πολιτικό «παράδοξο» φαίνεται να συντελεί και το καθοριστικό επίσης στοιχείο του παντελούς εκπεσμού των πολιτικών στελεχών και του προσωπικού των εξουσιαστικών κομμάτων στη κοινωνική συνείδηση. Από αυτή τη σκοπιά είναι κατανοητή η ατολμία του Βενιζέλου να ολοκληρώσει την εσωπασοκική αντιπαράθεση προς την εξαγγελία του ομίλου πολιτικού προβληματισμού («Δήμος Ιδεών») και από κει στη συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα. Έτσι επέλεξε μια τακτική αναδίπλωσης έως ότου ευνοϊκότερες γι’ αυτόν και καταστροφικότερες για τον Παπανδρέου, συνθήκες (η σίγουρη επομένη εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ) θα επιτρέψουν την ενδοκομματική «ρεβάνς». Ανάλογα ατελέσφορες παρουσιάζονται οι διάφορες προσπάθειες για ένα νέο ενιαίο κομματικό οργανισμό από ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ κατά τα γερμανικά (ένωση PDS και WASG ως «DIE LINKE) ή ιταλικά ενοποιημένα σχήματα της «κεντροαριστεράς» (πρωτοβουλία Ν.Κωνσταντόπουλου κ.α.). Ανάλογα στη Ν.Δ. μπορεί η Μπακογιάννη, ενδυναμωμένη ως «φημισμένη ευνοούμενη» του Μπους και «ανταγωνίστρια» του Καραμανλή (πρόσφατη έκθεση Congressional Research Service), να δηλώνει πάντοτε «παρούσα» με αιχμηρές επισημάνσεις πως «το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση και έχει απαξιωθεί γιατί οι πολιτικοί δεν τολμούν να μιλήσουν καθαρά ...(στη) κοινή γνώμη» όμως είναι σίγουρο ότι θα κινηθεί με βήματα αρκετά προσεκτικά έως την προσεχή εκλογική αναμέτρηση.

5-Η αύξουσα κοινωνική απαξίωση και απάρνηση του δικομματισμού, μεθερμηνευόμενη ως «διαμαρτυρόμενη ψήφος» μπορεί να παρουσιάζεται στη «συγκεκριμένη κατάσταση» ως ο πολλά υποσχόμενος «τρίτος πρωταγωνιστής» όμως στο μεγαλύτερο της μέγεθος συνιστά μια προσδιορίσιμη, ευμετάβλητη, μη ριζοσπαστική και συντηρητική πραγματικότητα. Το πιθανότερο είναι να προκύψει μια επόμενη ανα-χειραγώγηση της και να επαναστεγαστεί στη γνώριμη δικομματική σκηνή. Άρα τελικά στη κρίσιμη εκλογική στιγμή να επανακάμψει προς τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ . Τούτο το ενδεχόμενο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ένα μέγεθος στο «ρεύμα» αυτό γύρω στο 4% παρουσιάζεται να απορρίπτει ολόκληρο το υπαρκτό πολιτικο-κομματικό πεδίο καθιστά τη προοπτική της πάγιας ενίσχυσης των μικρότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων ιδιαίτερα επισφαλή και οπωσδήποτε οριακή και μεταβατική.

6-Η «κρίση εμπιστοσύνης» προς τη δικομματική εναλλαγή φαίνεται να ευνοεί πρωτίστως τον ΣΥΡΙΖΑ όπου η δυναμική τακτική Αλαβάνου για διεμβολισμό του πολιτικού συστήματος και της βάσης του ΠΑΣΟΚ κατ΄αρχήν φαίνεται να αποδίδει ορισμένους καρπούς, εξέλιξη που θα εξυπηρετηθεί στη συνέχεια με την προσδοκώμενη εκλογή του Τσίπρα. Εδώ ξετυλίγεται μια διαδικασία μετάβασης προς μια μετανεωτερική «επικοινωνιακή» και «λάιφ στάιλ» νεανική ηγεσία, αντάξια ενός «λάιφ στάιλ» ευρωκεντρικού και ανεθνικού νεο-σοσιαλδημοκρατικού πολιτικού σχηματισμού. Αυτό διότι εξυπηρετεί τον εσωκομματικό «έλεγχο» του Αλαβάνου αλλά και επειδή εξαντικειμενίζεται η ίδια η ανείπωτη διάγνωση του πως έφτασε η μοναδική ιστορική ευκαιρία ριζικής τροποποίησης των εκλογικών συσχετισμών ώστε να περάσει μπροστά από το ΚΚΕ και να εγκατασταθεί (με τη συνδρομή των φίλιων ΜΜΕ) στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό ως τρίτος κοινοβουλευτικός πόλος. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν επιδιώκει τη απορρόφηση μεγάλου μέρους του «ρεύματος αποδοκιμασίας», την πρωτοκαθεδρία στην «ευρύτερη αριστερά» και την καθεστωτική της μετατόπιση προς την αξίωση συμμετοχής του κόμματος αυτού σε μια «κεντροαριστερή» διακυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή τη πορεία θα δούμε τον σοσιαλδημοκρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ υποχρεωτικά να προσλαμβάνει νέα γνωρίσματα «πολιτικού ρεαλισμού» (με γερή δόση νεοφιλελεύθερων παραδοχών) προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να προσεγγίσει μερίδες της ολιγαρχίας και να γίνει αποδεκτός από τη κρίσιμη και υπολογίσιμη μάζα των κοινωνικών μεσοστρωμάτων.

7- Ως προς το ΚΚΕ η κεντρική αντιπολιτευτική του γραμμή θα συνεχίσει σταθερά να αντιμετωπίζει Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ως «δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος» και να τοποθετεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα κόμμα ενταγμένο στο σύστημα, προσβλέποντας στο να διευρύνει την επιρροή του μέσα στη «δεξαμενή της κοινωνικής διαμαρτυρίας». Η δυναμική και ηγεμονική φιλοδοξία του ΣΥΡΙΖΑ θα αποδειχτεί βραχύβια εάν το ΚΚΕ κατορθώσει να προσδώσει στη γενική πολιτική στρατηγική του πέρα από το «οικονομικο-διεκδικητικό» ένα εντονότερο εθνικοαμυντικό-εθνικοανεξαρτησιακό περιεχόμενο και εάν αναλάβει κατά προτεραιότητα ισχυρές και αξιόπιστες πρωτοβουλίες δημοκρατικής σύγκλισης, ενοποίησης και ανασύνταξης των αντισυστημικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων με προσανατολισμό ένα οργανωμένο, ενιαίο και πολυτασικό φορέα Θεμελειακής Αντιμπεριαλιστικής Αντιπολίτευσης, με άμεσες στοχεύσεις εθνικές και κοινωνικοαπελευθερωτικές. Σε αυτή την περίπτωση η αντίστοιχη ευθύνη επιμερίζεται και προς τις παραπάνω δυνάμεις να υιοθετήσουν ένα πιο ανοικτό, εποικοδομητικό και δημιουργικό πνεύμα συμβάλλοντας δυναμογόνα προς τον επανακαθορισμό των κύριων συμμαχιών και των βασικών μετώπων του αγώνα στην αυγή του 21ου Αιώνα. Όπως ξαναγράφτηκε στο παρόν ιστολόγιο προέχει η κατανόηση πως δεν υφίσταται αφ εαυτής «αντικαπιταλιστική» πρόθεση και δράση εάν δεν περιλαμβάνει δομικά την υπερκαθορίζουσα (και μη-καιροσκοπική) ενοποιητική πολιτική. Ικανή να συγκεντρωθεί και να «κεφαλαιοποιηθεί» στην αναγκαία Δημοκρατική Αντισυστημική Ενότητα αυτοτελών και αλληλενεργών υποκειμενικοτήτων ως κύρια οδός αντίστασης απέναντι στην ολιγαρχική πολιτική.

--

«Μεταβάλλον Αναπαύεται». Η Συγκυρία της Παρακμιακής Πολιτικαντικής ( Ι )

(Μέρος 1ο)
Φαντάζεστε τον Πολιτικό Κόσμο ωραιότερο απ΄ τον Φιλολογικό; Τα Πάντα σ΄ αυτούς τους δυο κόσμους είναι Διαφθορά. Όλοι διαφθείρουν ή διαφθείρονται (Ονορέ Ντε Μπαλζάκ-Χαμένα Όνειρα)

Νεοδημοκρατική Διακυβέρνηση: διαχειριστική αφασία και ηθική απαξία

Η διαπιστωμένη κατά γενική ομολογία «Κρίση της Πολιτικής» είναι μια διαδικασία πολυαιτιατή με κυριότερο αποδομητικό τελεστή την ίδια την ιστορική διάσπαση «πολιτικής κοινωνίας» και «ιδιωτικής κοινωνίας». Η δε υπεραναπλήρωση της Δημοκρατίας (που μοναχά ως άμεση μπορεί να νοηθεί) από την Αντιπροσώπευση θεσμοποίησε αυτή την κρίση. Στη σημερινή νεοφιλελεύθερη φάση της καπιταλιστικής οικουμενίκευσης η «κρίση της πολιτικής» εξελίχθηκε βαθμιαία ως κεντρική αντίφαση ανάμεσα στη συνταγματική αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και σ’ ένα «ανομικό» πολιτικό-κομματικό σύστημα μέσα στο οποίο οι κυριότεροι φορείς του έχουν εξομαλύνει τις διαφορές τους, αναδεικνύουν το καθημερινό ασήμαντο θάβοντας το οραματικό σημαντικό και τελικά συγκλίνουν προς ένα ομοειδές πεδίο αυτοσυνείδησης, σχεδιασμού και διαχειριστικής πολιτικής. Ως επακόλουθη συνέπεια είναι η άδηλη ή έκδηλη λαϊκή απονομιμοποίηση τους από τη μια και ταυτόχρονα η ολιγαρχική ολοκληρωτικοποίηση των κοινωνικοπολιτικών τρόπων ελέγχου από την άλλη. Σε αυτή τη κατάσταση οι πολιτικές δυνάμεις του σοσιαλδεξιού νεοφιλελευθερισμού καθώς και του συνασπισμένου αριστεροφάνειου λαθρο-μεταρρυθμισμού προσπαθούν ν΄ αρθρώσουν μια παραμυθολογική και κιβδηλοποιητική διαφοροποίηση προσφεύγοντας στην κατασκευή και κυκλοφορία ψευδωνύμων ιδεοτύπων. Μεταξύ αυτών για παράδειγμα είναι η αταξική προβολή της «κοινωνία πολιτών» και των θεσμών της (ΜΚΟ, κινήσεις πολιτών κ.α.) όπου εντός τους ανακυκλώνονται οι «αρχετυπικές» προσλαμβάνουσες των προαναφερόμενων φορέων, όπως είναι η φενακισμένη και ανιστόρητη αποδοχή της «ιερής τριάδας»: «ρυθμισμένη» αγορά, «δημοκρατική» αντιπροσώπευση και «διευρυμένα» δικαιώματα.
Οι ηθικιστικές διακηρύξεις ως συνταγή ανανοηματοδότησης της παραπαίουσας νεοφιλελεύθερης συναίνεσης και οι τακτικιστικές συνθηματολογίες περί «επανίδρυσης του κράτους» αποτέλεσαν επιτυχέστατα ιδεολογικοπολιτικά εργαλεία για τη Νέα Δημοκρατία. Με αυτά πλαισίωσε την προσπάθεια της να επιδειχθεί ως η ελπιδοφόρα αντικατάσταση του καθεστωτικού «ύφους και ήθους» του ΠΑΣΟΚ και να εκπορθήσει τα κάστρα της κυβερνητικής εξουσίας το 2004. Τούτα ως αζήτητα πλέον ριπίδια πολύ γρήγορα πετάχτηκαν στους «μπλε κάδους ανακύκλωσης» του εγχώριου ολιγαρχικού «πολιτικού πολιτισμού» ενόσω η «πράσινη» υποκαταστάθηκε από τη «γαλάζια διαπλοκή». Την αλήστου μνήμης φραστική καραμανλική καταγγελία για τους «νταβατζήδες» στον «Μπαϊρακτάρη» την διαδέχθηκαν οι πάσης φύσεως συμβιβασμοί, οι δημόσιες και παραδημόσιες δράσεις για τη επόμενη μοιρασιά της οικονομικής και εισοδηματικής «πίτας» και ο επανακαθορισμός, μέσον του συστήματος της πολιτικής-κρατικής προσόδου, των πολυδαίδαλων διασυνδέσεων ανάμεσα στις συσπειρώσεις και τα πρόσωπα της επιχειρηματικής, εκδοτικής, τεχνοκρατικής και πολιτικο-κομματικής ολιγαρχίας. Ένας ορυμαγδός οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων, που στήριξε την νεοδημοκρατική αναρρίχηση αντιμετωπίζοντας την λυσσώδη αντίσταση της διαμορφωμένης και ευνοημένης από την παρελθούσα πασοκική πολιτεία νεοαστικής πτέρυγας, παρεισέφρησε δυναμικά αποζητώντας «ανταμοιβή» καθώς εξέλαβε μοναχά ως φάρσα το αρχικό μήνυμα ότι θα τεθούν « κανόνες για τους πάντες».
Έπειτα από μια σοσιαληστρική εικοσαετία ανάλλαγης αλλαγής, ο Καραμανλής επιχείρησε την «επανίδρυση» του αποδιοργανωμένου κράτους με ομώνυμα τα κατευθυντήρια κριτήρια επιλογής των αξιωματούχων, αυτά δηλαδή που σηματοδοτεί το αιωνόβιο και γνώριμο αμαρτωλό τρίγωνο: κομματοκρατία-οικογενειοκρατία- ευνοιοκρατία. Δημόσια Διοίκηση, υπουργεία, οργανισμοί στελεχώθηκαν με γνώμονα τις ατομικές, συγγενικές και κομματαρχικές συνεπαφές και με πρόσωπα αμφίβολης ικανότητας και ακεραιότητας. Επιπρόσθετα κρίσιμες θέσεις όπως της εθνικής και εξωτερικής πολιτικής παραδόθηκαν στους αντιπροσώπους του εγχώριου «αμερικανοατλαντικού» σχηματισμού, καταγράφοντας, εκτός από ένα επαρχιώτικο και ηττοπαθή συμβιβασμό, τόσο την απώλεια κάθε αίσθησης για εθνική αυτοσυντήρηση όσο και την απουσία των αναγκαίων πολιτικών διασφαλίσεων για την αυτοεπιβίωση του ίδιου του πρωθυπουργού.
Ο μεταμορφισμός της «εκσυγχρονιστικής» ιδεοληψίας, διαγράφοντας το απωθητικό πρόσωπο της σημιτικής διαχείρισης, εξεικονίστηκε στο πολλά υποσχόμενο νέο πρόσωπο της καραμανλικής διαχείρισης. Όμως στην ουσία επρόκειτο για τον ίδιο νεοφιλελεύθερο και παρασιτικό «εκσυγχρονισμό» που συνέχιζε να ασκεί ηγεμονική επιρροή στην ιδεολογική αυτοκατανόηση της εγχώριας ελίτ αλλά και των εξασφαλισμένων μεσοστρωμάτων, αντλώντας την ισχύ του από τις καθολικά «εκπασοκισμένες» κοινωνικές δομές και προσανατολίζοντας τη πλειονότητα των πολιτικών και επικοινωνιακών δυνάμεων προς τα νέα αξιολογικά-κανονιστικά ψευδεπίγραφα των «μεταρρυθμίσεων».
Η ΝΔ μπορεί μεν να ξανακέρδισε την προ τετραμήνου εκλογική αναμέτρηση, έστω και με σοβαρές απώλειες, όμως είναι σαφές πως η καταγραμμένη αναπαραγωγή της κυριαρχίας του δικομματικού τοπίου παρουσίασε αξιοσημείωτα ελλείμματα που δεν περιορίζονται μοναχά στη πενταπολική σύνθεση της νέας βουλής. Αυτό που κυρίως θα μπορούσε να αναγνώσει κανείς είναι η διάνοιξη μιας στρατηγικής ρωγμής στο ίδιο το καθεστώς της νεοφιλελεύθερης συγκατάθεσης γεγονός που οπωσδήποτε θα δυσχεράνει την αναγκαία για την υπερεθνική και εγχώρια ολιγαρχία απρόσκοπτη επιβολή της ιδιωτικοποίησης και των «μεταρρυθμίσεων» στους προωθημένους τομείς των ΔΕΚΟ, της εκπαίδευσης, της αγοράς εργασίας, της ασφάλισης και αλλού.
Ειδικά στη σφαίρα της συνταξιοδότησης λόγω της παρασιτικής ελληνικής ιδιοπροσωπείας διαπιστώνονται ορισμένα επικρατούντα «παράδοξα». Το πρώτο «παράδοξο» αφορά τον εκτεταμένο ελλειμματικό χαρακτήρα της εγχώριας ασφάλισης που υπερκαθορίστηκε από την ιστορική πελατειακή δομή των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων και που το αξιοποιεί τώρα προπαγανδιστικά η ολιγαρχία ως εργαλείο ανατροπής των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων επικαλούμενη το δημογραφικό πρόβλημα. Το δεύτερο «παράδοξο» αφορά το γεγονός πως ενώ τυπικά το ασφαλιστικό έχει «διανεμητική μορφή» τελικά οι μόνοι που πληρώνουν είναι οι εργαζόμενοι καθώς εργοδότες και κράτος είναι φορείς μιας χρόνιας «εισφοροκλοπής»-«εισφοροδιαφυγής» αλλά και μιας σκανδαλώδους πολιτικής καταλήστευσης των αποθεματικών των ασφαλιστικών οργανισμών. Παράλληλα με τη δικομματική αλληλενέργεια ΠΑΣΟΚ-ΝΔ από καιρό άρχισε να λειτουργεί και η «κεφαλαιοποιητική μορφή» στην επεκτεινόμενη περιοχή των εταιριών ιδιωτικής ασφάλισης, βασισμένη στις πρόσθετες εισφορές των εργαζομένων για τους οποίους το ύψος συνταξιοδότησης είναι άγνωστο και συναρτάται από τις αυξομειώσεις των δεδομένων της παγκόσμιας αγοράς. Το τρίτο «παράδοξο» είναι η κατάτμηση και η πληθώρα των οργανισμών κύριας και επικουρικής ασφάλισης με παραπροϊόντα το μεγάλο διαχειριστικό κόστος, τη χαμηλή αποδοτικότητα, τις αρνητικές οικονομίες κλίμακας και κυρίως τις σοβαρές συνταξιοδοτικές ανισότητες. Η επιδίωξη του ΠΑΣΟΚ πριν και της ΝΔ τώρα είναι η επιπρόσθετη μεταφορά του ασφαλιστικού κόστους στους εργαζομένους, η «προς τα κάτω εξίσωση» των συντάξεων, η επιμήκυνση του συνολικού εργάσιμου χρόνου και η προσαρμογή της χώρας στις ταυτόσημες ασφαλιστικές αλλαγές που η ευρολιγαρχία, οι τεχνοκράτες και πολιτικοί της εκπρόσωποι, εγκαθιδρύουν βαθμιαία στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό καθώς ο κεντρικός προσανατολισμός εδώ είναι η επιπρόσθετη συρρίκνωση του «κοινωνικού κράτους» και παράδοση του χώρου αυτού στη διαδικασία συσσώρευσης του ιδιωτικού κεφαλαίου, των ασφαλιστικών επιχειρήσεων ώστε μεταξύ των άλλων να ενισχυθούν οι όροι του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού απέναντι στα άλλα Κυρίαρχα ή Ανερχόμενα Επεκτατικά Κράτη (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Κίνα, Ρωσία, Ινδία κ.α.) που διαθέτουν ιδιωτικά ή υπανάπτυκτα συνταξιοδοτικά συστήματα.

Ηθική κρίση και διαφθορά

Οι διαδοχικές θύελλες των σκανδάλων με πρωταγωνιστές επιτελείς των κρατικών μηχανισμών και στελέχη της κυβέρνησης κουρέλιασαν την «ηθική σημαία» που προπαγανδιστικά είχε ανεβάσει στο προεκλογικό της ιστό η Ν.Δ. Αποκάλυψαν επίσης την ανυπαρξία κάθε σχεδίου καθοδήγησης για τη χώρα, πραγματικότητα που επιδιωκόταν να αποκρυφτεί με τις αντικαταστάσεις των προηγούμενων «ιδιοτελών» από τους καινούργιους «ανιδιοτελείς», διαδικασία που συνάντησε τελικά ένα ταπεινωτικό ηθικό Βατερλό. Το ελληνικό πολιτικό τοπίο έχει σκοτεινιάσει καταθλιπτικά μέσα στην ατμόσφαιρα της γενικευμένης παρακμής και σήψης. Η αποδόμηση της «διαχειριστικής ικανότητας» της Ν.Δ., ήδη με την καλοκαιρινή οικο-καταστροφή της χώρας, ζευγαρώθηκε με την αποκαθήλωση της «ηθικής υπεροχής» της καραμανλικής διακυβέρνησης. Από το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων, των «κουμπάρων» το κύκλωμα στο μυστικό καρτέλ του γάλακτος, έως τους «φιλοξενούμενους» Ινδούς και το «αναψυκτήριο» Μαγγίνα και το πρόσφατο σκάνδαλο Ζαχόπουλου, ο ηθικο-πολιτικός εκπεσμός βρίσκεται στη πλήρη του ανάπτυξη.
Η χρεοκοπία της «ηθικής διακυβέρνησης», η κατάχρηση εξουσίας από κυβερνητικούς λειτουργούς, μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα γενικευμένης διαφθοράς και σήψης, είναι σταθερό χαρακτηριστικό της περιόδου που διανύουμε. Τα πάσης φύσεως σκάνδαλα και οι καθημερινές σχεδόν πια αποκαλύψεις και καταγγελίες ζωγραφίζουν μια ελλαδική εικόνα όπου η κατάχρηση, ο μυστικός, αθέμιτος και παράνομος προσπορισμός εισοδήματος και περιουσίας έχουν γίνει μια αγιάτρευτη κακοήθης νεοπλασία που καταστρέφει ανεπανόρθωτα το κοινωνικό σώμα. Οι μορφές αυτής της σήψης πολυποίκιλες: δωροδοκίες, δωροληψίες, εκβιασμοί, «ξέπλυμα» και υπεξαιρέσεις χρημάτων, αδιαφανείς αναθέσεις στο σύστημα κρατικών προμηθειών, καταπατήσεις δημοσίας γης, δουλεμπόριο αλλοδαπών εργατών, λαθρεμπόριο αγαθών, εμπόριο «λευκής σαρκός», ναρκοπαραγωγή και ναρκεμπόριο κοκ. Όλα τούτα συναπαρτίζουν ένα τεράστιο αποπνικτικό δίκτυο στο οποίο εμπλέκονται και αλληλεπιδρούν απλοί πολίτες, λειτουργοί της διοίκησης, της δικαιοσύνης και της «τετάρτης εξουσίας», «αντιπρόσωποι του έθνους» και κυβερνητικοί παράγοντες, επιχειρηματίες της «αρπακτής». Είναι το επικρατούν «παρασύστημα» που κατευθύνει το τρένο της χώρας προς το θεοσκότεινο τούνελ του 21ου αιώνα.
Σε πρόσφατη έρευνα παρουσιάζονται στοιχεία αποκαλυπτικά. Ένα 20% των πολιτών δηλώνει πως έγινε αποδέκτης απαίτησης δωροληψίας σε δημόσιο (πρωτεία: νοσοκομεία, πολεοδομίες, εφορίες) και ένα 9% σε ιδιωτικό φορέα (πρωτεία: νοσοκομεία, γιατροί, τράπεζες, δικηγόροι / νομικοί). Εκτιμώμενο μέγεθος συνολικής διαφθοράς (δωροληψίας) 613 εκατομμύρια ευρώ (Public Issue-Ιαν.2008).
Οι στατιστικές αποτυπώνουν απλά ένα «κλίμα». Στη πραγματικότητα η «ηθική κρίση» δεν πρέπει να εστιάζεται αποκλειστικά στους χαρακτήρες των προσώπων αλλά να κατανοείται ως επενέργεια εκμεταλλευτικών δομών εκδηλωμένη στην συγκρότηση και λειτουργία των θεσμών και των καθιερωμένων, σε στενή συνάφεια, κοινωνικών πεποιθήσεων και αξιών (όπως π.χ. ατομοκεντρισμός, σφετερισμός, ανταγωνισμός, υπερκαταναλωτισμός κ.α.) Ο αμοραλισμός και τα σκάνδαλα αιμοδοτούν την ολότητα των τομέων της ολιγαρχίας και των θεσμών της (οικονομικών, διοικητικών, αυτοδιοικητικών, στρατιωτικών, δικαστικών, κομματικών, επικοινωνιακών, εκπαιδευτικών, θρησκευτικών, πολιτιστικών). Η σκανδαλοφορία της «διαπλοκής» παρά την ελληνική ιδιαιτερότητα αποτελεί πλευρά της καθολικής κρίσης του συστήματος και ταυτόχρονα δομικό (κατ΄ ουσία και όχι κατ΄ εξαίρεση) στοιχείο του πλανητικού καπιταλισμού και της Νέας Τάξης που βασίζονται στην αγοραία οικονομία, την αντιπροσωπευτική δειμοκρατία και στην ανισοκατανομή του πλούτου και της ισχύος σε οικονομικό, πολιτικό και πνευματικό επίπεδο.
Είναι σαφές πως ελεύθερη αγορά συνεπάγεται την με κάθε τρόπο (νόμιμο ή παράνομο) μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας και κατά συνέπεια ως παραπροϊόν παρουσιάζεται μια «απελευθέρωση του ανταγωνισμού» και στα ειδικότερα πεδία της διαφθοράς και της διαπλοκής. Καθώς στην Ελλάδα οι ομάδες της ολιγαρχίας είναι παρασιτικές και κρατικοδίαιτες, δεν στηρίζουν την κυριαρχία τους σε κάποιον αυτοτελή οικονομικό και παραγωγικό δυναμισμό, οι ατραποί της διαφθοράς και της διαπλοκής είναι διεκδικούμενοι, πρόσφοροι και αναγκαίοι για την αναπαραγωγή τους. Σκανδαλώδεις δεν είναι μοναχά οι απόκρυφες δοσοληψίες πολιτικών, κρατικών λειτουργών, επιχειρηματιών, εκδοτών κλπ μα και οι απελευθερώσεις αγορών και οι ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικής σημασίας τομέων, τα πάσης φύσεως κίνητρα και παραγραφές υποχρεώσεων, οι εισφοροαπαλλαγές και φοροαπαλλαγές, οι «νόμιμες» πλουσιοπάροχες χρηματοδοτήσεις και η παντελής έλλειψη κάθε ελέγχου, που απολαμβάνουν οι ντόπιες ολιγαρχικές συνομαδώσεις καθώς και τα ποικιλώνυμα κοινωνικά τους στηρίγματα μεταξύ των οποίων είναι αρκετές από τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της «κοινωνίας πολιτών». Ολόκληρη η λειτουργία του ελληνικού πολιτικού, κομματικού και κρατικού συστήματος έχει εγείρει ένα ανυπέρβλητο φράγμα για την αναγκαία εθνική και κοινωνική χειραφέτηση της χώρας. Γεννάει αδιάκοπα τους όρους, τις τοπικές και ατοπικές διασυνδέσεις και τους μηχανισμούς που καταστρέφουν, απαλλοτριώνουν και εκποιούν τα πάντα με μοναδικό αντάλλαγμα τη δική του αυτοκεντρική αυτοδιατήρηση και διαιώνιση.

Η σκανδαλοθηρία ως εργαλείο πολιτικής

Στη τρέχουσα συγκυρία η καταιγιστική σκανδαλολογία και οι εκστρατείες υπέρ της κάθαρσης και της διαφάνειας που ξεπηδούν από τον εσωτερικό ανταγωνισμό των ολιγαρχικών συσπειρώσεων, τους πολιτικούς και ιδεολογικούς διακομιστείς των καθώς και των ΜΜΕ , πρωταρχικά είναι στρατευμένη στην ιδεολογικοπολιτική παραπλάνηση και τον αποπροσανατολισμό των Ελλήνων εργαζομένων. Προέχει λοιπόν να ποδηγετηθεί η έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια, να εμποδιστεί ο πολλαπλασιασμός, η ενδυνάμωση και η συσσώρευση των σποραδικών αντιστάσεων προς την αυτοτελή είσοδο στη πολιτική σκηνή ενός καινούργιου λαϊκού κινήματος που θα αμφισβητούσε δυναμικά τη παρασιτική νεοαστική ηγεμονία και την ιμπεριαλιστική νέα τάξη στην Ελλάδα.
Ειδικότερα το σκανδαλοθηρικό «reality show», η εκτροφή και η προώθηση ενός άκρως νοσηρού κλίματος στο πολιτικό τοπίο με αφορμή την «υπόθεση Ζαχόπουλου» εξυπηρετεί πολλαπλές επιδιώξεις:

1-Ικανοποιεί τις ανάγκες της αδυσώπητης ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης μέσα στην οποία στροβιλίζονται και αντιπαρατίθενται επιχειρηματικές μερίδες, εκδοτικοί και δημοσιογραφικοί παράγοντες, πολιτικά κυκλώματα, που προσβλέπουν με την ποδηγέτηση των εξελίξεων και τον επανακαθορισμό των διαδικασιών στο κομματικό-πολιτικό σύστημα σε βάρος των λαϊκών τάξεων να επαυξήσουν την ασύδοτη αρπαγή του κοινωνικού πλούτου για λογαριασμό τους.

2-Καθώς το μεταπολιτευτικό δικομματικό πολιτικό σύστημα έχει βραχυκυκλωθεί σε μια αφασική και απαξιωτική φάση και αντιμετωπίζει μια προϊούσα κρίση εκπροσώπησης και νομιμοποίησης, τα ΜΜΕ τροφοδοτούν και επιταχύνουν αυτή την πορεία προσβλέποντας στην μεγέθυνση του δικού τους ρόλου ως καθοριστικών φορέων της πολιτικής σκηνής. Παρ΄ όλα αυτά η «συγκεκριμένη κατάσταση» δείχνει να μην αναγνωρίζει και να μην επικυρώνει αυτή τη στρατηγική αναβαθμισμένης «πολιτικής» διαμεσολάβησης καθώς καταγράφεται σε μαζικό επίπεδο όχι μοναχά η αξιολογική επιφυλακτικότητα προς τα κόμματα αλλά και προς τα ίδια τα ΜΜΕ τα οποία τελικά είναι και αυτά αποδέκτες της απαξιωτικής διαδικασίας που τα περιλαμβάνει. Αυτή η μείωση της αποδοχής των ΜΜΕ δεν είναι άσχετη με τον ασφυκτικό τους έλεγχο από επιχειρηματικούς ομίλους και τον απωθητικό εξαμερικανισμό τους, καθεστώς που τα μετατρέπει σε κεκράκτες της νεοφιλελεύθερης οικουμενίκευσης και της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης, της ολοκληρωτικής πειθάρχησης στις ΗΠΑ και την Ε.Ε.,της διασύνδεσης με το Ισραήλ, της στρατηγικής υποχώρησης μπροστά στην τουρκική επιθετικότητα και βεβαίως της συρρίκνωσης κάθε δυνατότητας για κριτική και αντίσταση.
Ειδικότερα στην «υπόθεση Ζαχόπουλου» τα ΜΜΕ τσαλαβουτούν στο βούρκο της «ροζ» δημοσιογραφίας με δημοσιεύσεις φωτογραφιών και μειωτικούς χαρακτηρισμούς γεγονός που συνιστά μέγιστη σκανδαλοθηρική εξαχρείωση. Αποκαλύπτεται ολοκάθαρα η κρίση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» καθώς δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την τυπική αναίρεση της συνταγματικής αρχής πως η ιδιωτική ζωή των πολιτών είναι απαραβίαστη αλλά έχουμε την ουσιαστική κατάργηση της προσωπικής ελευθέριας, της αυτοδιάθεσης και της αξιοπρέπειας. Έχουμε μια αποδιοπομπαία περιφορά ανθρώπων, μετατροπή τους σε κερδοφόρο άϋλο εμπόρευμα και κοινοποίηση στην αδηφάγο θέαση προσωπικών στοιχείων ώστε να αυξάνεται ο εκδοτικός και τηλεοπτικός τζίρος και το κέρδος. Τα παραπάνω επίσης δεν αποτελούν φαινόμενα ασύνδετα προς τις γενικότερες ελεγκτικές και κατασταλτικές πρακτικές παρακολούθησης της προσωπικής ζωής στα πλαίσια του πλανητικού ολοκληρωτικού «συστήματος ασφάλειας».

3-Η ταχύρυθμη και γενικευμένη ρευστοποίηση που χαρακτηρίζει τα «αλλούβια εδάφη» του σημερινού πολιτικού τοπίου, οι προσδοκίες αναδιαμόρφωσης του κομματικού και κυβερνητικού χάρτη, υπερπροσδιορίζονται από το παρεμβατισμό δυναμικών ομάδων της ολιγαρχίας ώστε να υπονομευθεί και να καταλυθεί η καραμανλική ηγεμονία, να καθηλωθεί η ριζοσπαστική αριστερά και το ΚΚΕ, ώστε να διανοιχτεί μια «πύλη εισόδου» είτε στη «γερμανοποίηση» είτε στην «ιταλοποίηση» της πολιτικής σκηνής, με μεταβολές ηγεσιών ή νέα κόμματα και με κυβερνήσεις συνεργασίας. Αυτά δε με τη πάγια και πολύτιμη συνεπικουρία κυρίως της πτέρυγας Μητσοτάκη / Μπακογιάννη, του εκκολαπτόμενου βενιζελικού «πόλου» και του «lifestyle» ανατιμημένου ΣΥΡΙΖΑ.

4-Οι παραπάνω εξελίξεις αλληλεξαρτώνται και από μια παράμετρο εξωτερικών δρώντων που ορίζουν μια νεοταξική πηγή υπονόμευσης του Καραμανλή και αποσταθεροποίησης του ελληνικού πολιτικού σκηνικού. Οι προβληματισμοί και οι «ζυμώσεις» για μετατοπίσεις προσανατολισμών, συμφερόντων και δεσμών προς τη ρωσική πλευρά, είναι σίγουρα υπαρκτές σε ένα μικρό τμήμα της εγχώριας ελίτ και έχει την υποστήριξη της λαϊκής πλειοψηφίας. Η καραμανλική κατεύθυνση είναι εξισορροπητική και δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσει πέρα από την επικίνδυνη «κόκκινη γραμμή» διασαλεύοντας σε βάθος τις σχέσεις με τον ευρωατλαντισμό. Παρόλα αυτά οι «ρωσικές» κινήσεις του πρωθυπουργού ιχνογραφούν πάνω στο καμβά της εξωτερικής πολιτικής ένα διακριτικό χρωματισμό «επανεθνικοποίησης του ελάχιστου» σε ορισμένους τομείς που αφορούν στη διακίνηση των ενεργειακών προμηθειών (αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου), στη χαμηλή διαφοροποίηση των πηγών στα οπλικά συστήματα, στην αναγκαιότητα μιας στοιχειώδους πολυμέρειας των διεθνών συμμαχιών κ.α. Πέρα από το ECFR.EU του Σόρος που αποκαλεί Ελλάδα-Κύπρο «δούρειους ίππους» της Ρωσίας μέσα στην Ε.Ε., μια πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής Έρευνας του αμερικανικού Κογκρέσου προς ενημέρωση των μελών της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων θεωρεί «αγκάθι» για τις σχέσεις ΗΠΑ και Ελλάδας την ενδυνάμωση των ενεργειακών δεσμών της με τη Ρωσία. Σημειώνεται χαρακτηριστικά: «Την κυβέρνηση Μπους προβληματίζει ότι οι ενεργειακοί δεσμοί της Ελλάδας με τη Ρωσία μπορεί να υποσκάψουν την προσπάθεια της Ευρώπης να εξασφαλίσει ενεργειακή ανεξαρτησία, μέσα από πολυδιάσπαση των ενεργειακών πηγών». Ας σημειωθεί επιπρόσθετα πως η Ελλάδα, (και ορισμένες χώρες της Ε.Ε.) δεν πειθαρχεί απόλυτα στον «παγκόσμιο αντιτρομοκρατικό πόλεμο» (Ιράκ).

_

Πακιστάν. Το Μέγα Ηφαίστειο

Η δολοφονία Μπούτο

Η παγκόσμια προσοχή συνεχίζει να είναι στραμμένη στο Πακιστανικό Ηφαίστειο του οποίου η καυτή λάβα άρχισε να εκτοξεύεται ανεξέλεγκτη με τη δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο, της «Σουλτάνας Πίνκι»,όπως την αποκαλούσε ο πατέρας της Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο, εκτελεσμένος το 1979 από το δικτάτορα Ζία Ουλ Χακ.
Τη Παρασκευή η επίσημη εκδοχή για την εκτέλεση διατυπώθηκε από το ταξίαρχο Τζαβέντ Τσίμα, εκπρόσωπο του πακιστανικού υπουργείου Εσωτερικών, ότι δεν βρέθηκε κανένα τραύμα από σφαίρα ή θραύσματα, πως η Μπούτο πέθανε χτυπώντας το κεφάλι της στην ηλιοροφή του αυτοκινήτου, προσπαθώντας να προφυλαχθεί. Ο Τζαβέντ Τσίμα κατονόμασε ως υπεύθυνη την Αλ Κάιντα, λέγοντας πως οι μυστικές υπηρεσίες έχουν υποκλέψει συνομιλία όπου ο Μπαϊτουλάχ Μεχσούντ, ηγέτης της οργάνωσης στο Νότιο Ουαζιριστάν δίνει εύσημα σε μαχητές για την ενέργεια.
Ήδη από το πρωί της ίδιας μέρας το ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο ARY μετέδιδε πως η Αλ Κάιντα ανέλαβε την ευθύνη ενώ κατά το CNN, επίσης ανάλογο βίντεο πήρε και το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που ελέγχει τη γνησιότητα του.
Το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν (PPP), της Μπούτο αποκάλεσε «ψεύδη» τις κυβερνητικές αναφορές λέγοντας πως δύο στελέχη του ήταν αυτόπτες μάρτυρες των συμβάντων καθώς βρίσκονταν μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο. «Δυο σφαίρες την βρήκαν, η μια στο κεφάλι και η άλλη στη κοιλιακή χώρα» δήλωσε ο Φαρούκ Ναΐκ, στέλεχος του PPP και δικηγόρος της Μπούτο επισημαίνοντας ότι το Πακιστάν μπορεί να διολισθαίνει σε εμφύλιο πόλεμο.
Σάββατο πρωί ο Μολανα Ομάρ εκπροσωπώντας τον Μπαϊτουλάχ Μεχσούντ δήλωσε πως «ο Μεχσούντ δεν είχε καμία συμμετοχή σε αυτήν την επίθεση. Πρόκειται για συνωμοσία της κυβέρνησης, του στρατού και της κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών».
Η ίδια η Μπούτο, μετά τη προηγούμενη επίθεση που δέχτηκε κατά την επιστροφή της στο Πακιστάν στις 18 Οκτωβρίου στο Καράτσι που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 140 προσώπων, είχε αποκαλύψει πως έλαβε απειλητική επιστολή από υποστηρικτή της Αλ Κάιντα ότι θα τη θανάτωνε σαν αίγα.

Κρίση διαχείρισης του χάους

Ο θάνατος της Μπούτο άνοιξε ένα ερεβώδες χάσμα στο πακιστανικό πολιτικό σκηνικό και αποσταθεροποίησε τις σταθερές του αμερικανικού σχεδιασμού στην Νοτιοδυτική Ασία. Το Πακιστάν είναι ένα από εκείνα τα Τοπικά Υποτελή Κράτη που υπάγονται ως προκεχωρημένη στρατιωτική επιθετική εμπροσθοφυλακή στον «παγκόσμιο αντιτρομοκρατικό πόλεμο» των Κυρίαρχων Επεκτατικών Κρατών γενικά και ειδικότερα των ΗΠΑ.
Το Πακιστάν είναι μια σημαντική βάση υποστήριξης για την αμερικανική εισβολή και εδραίωση στο Αφγανιστάν. Καθώς οι γειτονικές κεντροασιατικές χώρες ξανατίθενται σταδιακά κάτω από τη Ρωσική επιρροή, η χώρα αυτή αποτελεί καθοριστικό προγεφύρωμα των ΗΠΑ στην περιοχή της Νοτιοδυτικής Ασίας. Η στρατιωτική δικτατορία του Πακιστάν επέτρεψε στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν τη γεωπολιτική του θέση για ασκήσεις πολεμικής προετοιμασίας σχετικές με την προγραμματιζόμενη επίθεση στο Ιράν ενώ έχει αναφερθεί πως σε ορισμένα ειδικά σημεία της χώρας οι αμερικάνικες δυνάμεις ασφάλειας εποπτεύουν παράνομα βασανιστήρια των υπόπτων για τρομοκρατία.
Το Πακιστάν προετοιμαζόταν υπό την αμερικανική κηδεμονία να μεταβεί στη δική του «νόθα μεταπολίτευση» ύστερα από μια οκτάχρονη πραξικοπηματική διακυβέρνηση του στρατηγού Περβέζ Μουσάραφ. Κάτω από την αμερικανική καθοδήγηση είχε προγραμματιστεί ένας πολλά υποσχόμενος συμβιβασμός. Η Μπούτο θα αποδεχόταν τη νομιμότητα της ανάδειξης του Μουσάραφ ως προέδρου της χώρας στις 6 Οκτωβρίου 2007 παρόλο που αυτή δεν ήταν αποδεκτή από το Ανώτατο Δικαστήριο (εξού και η καθαίρεση του) ενώ ο Μουσάραφ, θα εγκατέλειπε την αρχηγία του στρατού και θα αποδεχόταν την βέβαιη εκλογή στις 8 Ιανουαρίου της Μπεναζίρ Μπούτο ως πρωθυπουργού.
Η Μπούτο λοιπόν είχε αποδεχτεί να λειτουργήσει ως ο κύριος φορέας πραγμάτωσης του αμερικανικού σχεδίου. Να προσδώσει την αναγκαία «δημοκρατική επίφαση» στο καθεστώς, να διαχειριστεί στη χώρα για λογαριασμό της Ουάσιγκτον το τομέα της πυρηνικής ασφάλειας, να συνεργαστεί με το στρατιωτικό μηχανισμό για τη πολεμική καταστολή του ζηλωτικού Ισλάμ στη γεωγραφική ζώνη FATA και να αποτρέψει την ανάπτυξη της μαζικής κινητοποίησης ενάντια στη δικτατορία του Μουσάραφ ώστε στο Πακιστάν να αναπαράγεται απρόσκοπτα η κυριαρχία τόσο του στρατού όσο και κυρίως των ΗΠΑ.
Τώρα το σχέδιο αυτό έμεινε μετέωρο. Οι εκλογές το πιθανότερο είναι να αναβληθούν μπροστά στη κλιμάκωση των βίαιων συγκρούσεων και της εισόδου των μαζών στη πολιτική σκηνή. Ήδη ο Νουάζ Σαρίφ πρώην πρωθυπουργός και ηγέτης της αντιπολιτευόμενης Μουσουλμανική Ένωσης είπε πως είναι επιτακτική η άμεση παραίτηση του Μουσάραφ και ότι το κόμμα του θα μποϊκοτάρει τις εκλογές εφόσον γίνουν.
Η στρατιωτική και αστυνομική μηχανή του Πακιστάν έχει τεθεί σε κατάσταση «κόκκινου συναγερμού» καθώς κλιμακώνεται η χρόνια πολεμική αναμέτρηση με τους μαχητές του φονταμενταλιστικού Ισλάμ και ταυτόχρονα ξεδιπλώνεται η μεγάλη ριζοσπαστική κινητοποίηση των πακιστανών νεοπληβείων στο ιστορικό προσκήνιο που προσλαμβάνει προχωρημένα αντικαθεστωτικά και αντιαμερικανικά χαρακτηριστικά. Η βιαιότητα των συγκρούσεων έχει ως απολογισμό της μέχρι στιγμής πάνω από 100 νεκρούς σύμφωνα με ανεξάρτητες πηγές (38 κατά τη κυβέρνηση). Εκλογικά εμβλήματα-γραφεία- σπίτια στελεχών του κυβερνητικού κόμματος PML-Q (Μουσάραφ) και τοπικών δημάρχων, τράπεζες, ιδιωτικά λεωφορεία (ιδιοκτησίας κυρίως κυβερνητικών στελεχών), σιδηροδρομικοί σταθμοί και τρένα, ιδιωτικά αυτοκίνητα κλπ έχουν καταστραφεί κάτω από τα αλλεπάλληλα κύματα της εκρηκτικής μαζικής αντίδρασης.

Κατάρρευση του αμερικάνικού σχεδίου

Στο Πακιστάν μεταξύ των άλλων βρήκε γόνιμο έδαφος η «σπορά» των «Αδελφών Μουσουλμάνων» της Αιγύπτου. Στα εκατοντάδες Μαντράσας (ιεροσπουδαστήρια) εκτράφηκε ένα σουνιτικό φονταμενταλιστικό Ισλάμ που η αρχική του αντισοβιετική και αργότερα αντιαμερικανική κινηματική του ιδιοπροσωπεία διατυπώθηκε μέσα από τις συνομαδώσεις της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν ορίζοντας στην αυγή του 21ου αιώνα (και κάτω από τη πτώση του κρατικού σοσιαλισμού της ανατολής) εντελώς καινούργια δεδομένα στη πλανητική σύγκρουση μητρόπολης-περιφέρειας.
Ολόκληρη η ιστορική στρατιωτικοπολιτική ολιγαρχία της χώρας, ο κρατικός μηχανισμός του Μουσάραφ στο παρόν (αλλά και της Μπούτο καθώς και του Σαρίφ στο παρελθόν), οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών (ISI)χρόνια ακροβατούν σε ένα ιδιόμορφο πεδίο μακιαβελικής πολιτικής: στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και συμμετοχή στο μεγάλο πόλεμο που διεξάγει η Νέα Τάξη στη περιοχή (με πρώτη συνέπεια μετά τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 η αμερικανική στρατιωτική-οικονομική βοήθεια να φθάνει στα 11 δις $) και παράλληλα ύπαρξη και λειτουργία δικτύων και διασυνδέσεων «παραδημόσιας» υφής(κυρίως μέσω της ISI) με θύλακες του φονταμενταλιστικού Ισλάμ όπου η ιστορία αυτών των σχέσεων ανάγεται στην πρώιμη ιδρυτική του φάση κατά τη δεκαετία του ΄80 όταν το Αφγανιστάν βρίσκονταν κάτω από την κατοχή της ΕΣΣΔ. Εκτός τούτου η πακιστανική ολιγαρχία προσπαθεί να αποφύγει την διαμόρφωση ενός απόμακρου, ανεξέλεγκτου και αποκλειστικά υπαγόμενου στις ΗΠΑ Αφγανιστάν και ταυτόχρονα να εξισορροπήσει την ασφυκτική πίεση που δέχεται από την προνομιακή σχέση ΗΠΑ-Ινδίας (άρα στήριξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού στο Κασμίρ).
Η Αλ Κάιντα,οι Ταλιμπάν και τα σύμμαχα ισλαμικά δίκτυα έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στην αφγανοπακιστανική μεθόριο όπου ζουν οι αρχαίες φυλές των 16 εκατομμυρίων Παστούν. Οι δυνάμεις αυτές κερδίζουν επιρροή ως προϊόν της γενικής εχθρότητας των Παστούν στους βομβαρδισμούς σε αδελφούς αμάχους και τις σφαγές που εξαπολύουν τα αμερικανονατοϊκά στρατεύματα στο γειτονικό Αφγανιστάν, σε συνδυασμό με την τεράστια δυσαρέσκεια που γεννάνε η απόλυτη φτώχεια και οι κραυγαλέες κοινωνικοοικονομικές ανισότητες του παράγονται στα πλαίσια του πακιστανικού καθεστώτος.
Στις βορειοδυτικές περιοχές της χώρας και ειδικά στις ομοσπονδιακά διοικούμενες φυλετικές περιοχές (FATA) επιχειρούν πάνω από 100 χιλιάδες Πακιστανοί στρατιώτες, έχοντας σοβαρές απώλειες και σημαντικό αριθμό αυτομολήσεων. Μέσα δε στην επικράτεια του Πακιστάν οι απώλειες από τρομοκρατικές επιθέσεις από το 2003 και ύστερα φθάνουν στα 6.000 θύματα.
Ο θάνατος της Μπεναζίρ Μπούτο ήταν καταστροφική εξέλιξη για τον προγραμματικό εκσυγχρονισμό του εξωτερικού αμερικανικού πολιτικού και στρατιωτικού ελέγχου στο Πακιστάν. Παράλληλα ο θάνατος της ήταν καταστροφική εξέλιξη και για το εσωτερικό καθεστώς Μουσάραφ. Μια πιθανή αποδιοργάνωση και πτώση του Μουσάραφ μπορεί να έχει δύο ενδεχόμενα: είτε με αμερικανική επίβλεψη εγκατάσταση μιας αυταρχικότερης στρατιωτικής διακυβέρνησης υπό νέο επίδοξο δικτάτορα είτε (και μεσοπρόθεσμα το πιθανότερο) κατάληψη της εξουσίας από το φονταμενταλιστικό Ισλάμ. Και τα δύο ενδεχόμενα προϋποθέτουν γενικευμένη κρίση και επέκταση του έρποντος σε ανοικτό εμφύλιο πόλεμο. Και αυτό σε μια χώρα εξοπλισμένη με πυρηνικά όπλα.

Προς αποτυχία και στο Αφγανιστάν

Υπάρχουν ενδείξεις πως η αμερικανική κυβέρνηση έχει επιλέξει την αναβάθμιση της στρατιωτικής της παρουσίας αλλά και των άλλων κρατών του ΝΑΤΟ (σε συμφωνία με Αγγλία και Γαλλία) στον πόλεμο του Αφγανιστάν επιδιώκοντας τη καταστολή της πολλαπλασιαζόμενης μαζικής λαϊκής αντίθεσης σε μια σειρά περιοχές της χώρας κατάσταση που επιτρέπει στις δυνάμεις του φονταμενταλιστικού Ισλάμ να κατακτούν επιτυχίες ώστε η απειλή μιας επανακατάληψης της κεντρικής κρατικής εξουσίας να προβάλει ως ισχυρή πιθανότητα στον ορίζοντα.
Οι πολλαπλασιαζόμενες ανησυχίες των πολιτικών, στρατιωτικών και τεχνοκρατικών πτερύγων της αμερικανικής ολιγαρχίας ότι στο Αφγανιστάν οι εξελίξεις ακολουθούν μια ανεξέλεγκτη τροπή οδηγεί μάλλον την αμερικανονατοϊκή στρατηγική για το 2008 προς μια μερική μείωση του αριθμού των πολεμικών της δυνάμεων στο Ιράκ και μια επεμβατική κλιμάκωση μέσα στην ευρύτερη αφγανοπακιστανική «καυτή ζώνη».
Εκτός τούτων οι αμερικανικές στρατιωτικές και κατασκοπευτικές υπηρεσίες ξέρουν πως το φονταμενταλιστικό Ισλάμ και η Αλ Κάιντα ενώ συνεχίζουν τον ανταρτοπόλεμο φθοράς εντός του Ιράκ αναπροσάρμοσαν τις προτεραιότητες του «Τζιχάντ» προς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στο κύριο πολεμικό θέατρο του Αφγανιστάν-Πακιστάν.
Μέσα στις ΗΠΑ ως προς αυτή την παραπάνω επιλογή φαίνεται πως δεν υφίσταται κάποια σημαντική κοινωνική αμφισβήτηση καθώς θεωρείται ότι το Αφγανιστάν είναι ένας κρίσιμος χώρος όπου η γεωστρατηγική του θέση είναι καθοριστικής σημασίας στην ευρασιατική σκακιέρα και ιδιαίτερα στις οριοθετήσεις προς Ιράν και Πακιστάν. Επιπρόσθετα αυτό που εκδηλώνεται είναι η δημόσια κριτική στελεχών του Δημοκρατικού Κόμματος ότι έχει αποδοθεί μια μονομερής προτεραιότητα στο Ιράκ που απορροφά στρατεύματα και υλικά μέσα ενώ έχει κατά κάποιο τρόπο υποτιμηθεί το αληθινό κέντρο του «αντιτρομοκρατικού πολέμου» και συγκεκριμένα το Αφγανιστάν και η αφγανοπακιστανική μεθόριος. Έτσι τόσο η Χίλλαρυ Κλίντον όσο και ο Μπαράκ Ομπάμα έχουν αναλάβει τη δέσμευση, όποιος εκλεγεί, να αυξήσουν τα επίπεδα στρατιωτικής δράσης σε αυτή τη νοτιοανατολική ασιατική περιοχή.

Εμφύλιος πόλεμος και αμερικανική πολεμική επέμβαση.

Το Πακιστάν έχει να αντιμετωπίσει μια χαώδη πραγματικότητα τη σημαντικότερη από το διαχωρισμό του Μπανγκλαντές το 1971, πραγματικότητα που λαμβάνει ολοένα γνωρίσματα εμπόλεμης εμφύλιας σύγκρουσης. Παρά τις αμερικανικές δημόσιες τοποθετήσεις για στήριξη του «εκδημοκρατισμού» και καθώς η εξουσία Μουσάραφ αποδιοργανώνεται, η Ουάσιγκτον προετοιμάζει και επανασχεδιάζει μια προχωρημένη στρατιωτική παρέμβαση και άμεση εμπλοκή στην «πακιστανική κρίση».
Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει κατ΄ αρχήν την ανάπτυξη ειδικών στρατιωτικών επιθετικών μονάδων στο βορειοδυτικό Πακιστάν αλλά και την εκπαίδευση τοπικών γηγενών πολιτοφυλακών για συγκρότηση μιας διακριτής αξιόμαχης παραστρατιωτικής φυλετικής δύναμης (επαναλαμβάνοντας το ανάλογο εγχείρημα στην ιρακινή σουνιτική επαρχία Ανμπάρ) αποσκοπώντας στην ενίσχυση των τρόπων αντιμετώπισης του ζηλωτικού Ισλάμ.
Η τροπή των γεγονότων με και μετά την δολοφονία της Μπούτο οδηγεί τις ΗΠΑ σε γενικό συναγερμό για τη πορεία του Πακιστάν γενικά και τον έλεγχο των πυρηνικών του ειδικά. Υπάρχουν αναφορές στο τύπο πως η CIA έχει προειδοποιήσει το Μπους πως ενδεχόμενα ο Μουσάραφ να μην ελέγχει το ατομικό οπλοστάσιο της χώρας.
Ταυτόχρονα μέσα στις ΗΠΑ αρκετοί τεχνοκράτες των «δεξαμενών σκέψης», θασιώτες του υπαρκτού νεοταξικού πολέμου στο Ιράκ και της «μεγάλης στρατηγικής επίθεσης» στο Ιράν, κάνοντας τη διάγνωση για κατάρρευση στο Πακιστάν υποστηρίζουν την αναγκαιότητα της άμεσης και «εφικτής» στρατιωτική παρέμβασης προτού το ζηλωτικό Ισλάμ, που δρα στις περιοχές FATA, επαναλάβει αυτό που παλιότερα έγινε με το καθεστώς του Σάχη στο Ιράν και μπορέσει να αναπληρώσει το κενό εξουσίας καταλαμβάνοντας τις δομές της χώρας. Προβάλλονται δε δύο σενάρια εναλλακτικά: Το πρώτο μια καταιγιστική επέμβαση με 1 εκατομμύριο στρατιώτες, σενάριο στρατιωτικοπολιτικά δυσχερέστατο. Αντί αυτού αντιπροτείνεται μια άμεση μεταφορά και επέμβαση ειδικών δυνάμεων ικανών να πάρουν τον έλεγχο των πακιστανικών ατομικών όπλων, υλικών και πυρηνικών εγκαταστάσεων και ταυτόχρονα αποτελεσματικών στην οργάνωση και διεξαγωγή των επιχειρήσεων στις εμπόλεμες περιοχές FATA.
Η κρίση στο Πακιστάν τείνει να το μετατοπίσει μέσα στην «μελανή οπή» και την περιδίνηση της χαώδους αστάθειας που τροφοδότησαν στα «ευρασιατικά Βαλκάνια» οι νεοταξικοί ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Ενδεχόμενη κλιμάκωση αυτών των πολέμων σε Πακιστάν και Ιράν απειλεί να ανάψει μια πλανητική εξοντωτική καυτερή φωτιά.





-

Μποϊκοτάζ στο Κοινωνικό Φόρουμ της Μαδρίτης

Σοβαρότατο πρόβλημα παρουσιάστηκε στη Σύνοδο του Κοινωνικού Φόρουμ για μια Δίκαιη Ειρήνη στη Μέση Ανατολή, που έγινε στη Μαδρίτη, λόγω του Μποϊκοτάζ που αποφάσισαν τόσο η Παλαιστινιακή Αποστολή όσο και το Κέντρο Εναλλακτικής Πληροφόρησης.
Δείτε από τον Ιστότοπο Νέα από την Παλαιστίνη τα κείμενα των οργανώσεων που αναλύουν κατατοπιστικά τους λόγους του Μποϊκοτάζ => Εδώ

Ιράν.Ο Τρίτος Θερμοπυρηνικός Παγκόσμιος Πόλεμος της Νέας Τάξης; ( Ι I )

(Μέρος 2 ο)

Οριακές επιφυλάξεις

Αρκετοί στρατιωτικοί των ΗΠΑ εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους ή κάνουν αντιφατικές, αυτοαναιρούμενες τοποθετήσεις για ένα νέο πόλεμο στο Ιράν. Όπως για παράδειγμα ο νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ, ναύαρχος Μάικλ Μούλεν, ο οποίος δήλωσε πως με τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν να φθείρουν τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, «το ρίσκο (μιας επίθεσης στο Ιράν) θα ήταν πολύ υψηλό». Από την άλλη ο ίδιος δήλωνε πως δεν μπορεί το Ιράν «να παρέχει στους εχθρούς των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν τις δυνατότητες να βλάπτουν και να σκοτώνουν τους αμερικάνους στρατιώτες» (21 Ιουνίου 2007). Πάντως οι όποιες διαφωνίες κάποιων τεχνοκρατών αναλυτών των «δεξαμενών σκέψης» ή στελεχών του αμερικάνικου πολεμικού μηχανισμού είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ανάλογες διαφωνίες υπήρχαν και το 2003 πριν την επίθεση στο Ιράκ όμως όλα αυτά ελάχιστη επίδραση ασκούν στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων της πλανητικής ολιγαρχίας.

Η προοπτική ενός νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή, με ενδεχόμενη χρήση των «πυρηνικών τσέπης» σε ένα συμβατικό πολεμικό πεδίο είναι σχετικά υποβαθμισμένη στην προβληματική των αντιπολεμικών κινημάτων και της αριστεράς στη Δύση. Ο σχεδιασμός μιας καταστροφικής επίθεσης στο Ιράν και οι επιπτώσεις του δεν προβληματίζουν, εκτός εξαιρέσεων, τις όποιες ειρηνιστικές αστικές ή αριστερές κινήσεις μέσα στις ΗΠΑ που συχνά αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό Ιράν ως απειλή για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» (θυμίζοντας μια ανάλογη στάση με τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Σερβίας του Μιλόσεβιτς). Όλο το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του ιμπεριαλιστικού-σιωνιστικου ψυχολογικού πολέμου είναι σε ισχύ : για το επιθετικό, επικίνδυνο Ιράν που «καταπιέζει τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, που απειλεί τους Εβραίους» Το «ανθρωπιστικό» πρόσχημα πολεμικής επέμβασης είναι ευκόλως αποδεκτό για αυτούς τους αντικειμενικούς υποστηρικτές του ιμπεριαλισμού-σιωνισμού, τις ψευτοπροοδευτικες συνομαδώσεις, που με αυτό καταπατούν καιροσκοπικά, μετατρέποντας σε κουρελόχαρτο, το πνεύμα και το γράμμα του «διεθνούς δικαίου». Ακόμα ισχυρός λόγος αυτού του «συναινετικού προοδευτισμού» είναι η άρνηση του να εξετάσει τα ιστορικά αίτια και την ευρύτερη συσχέτιση των πάσης φύσεως συγκρούσεων στο γεωπολιτικό θέατρο της Ευρασίας ενώ προβάλλει την ακλόνητη πεποίθηση του για την «πραγματική απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας». Η κατάσταση αυτή δεν είναι ποιοτικά διαφορετική στις χώρες της Ε.Ε όπου ένα μεγάλο τμήμα της λεγόμενης προοδευτικής διανόησης, της «ευρωαριστεράς» και των «Πράσινων» έδειξε ανοχή έως υποστήριξη στους πολέμους της Νέας Τάξης με αρχή τη νατοϊκή επίθεση στη Γιουγκοσλαβία. Και είναι κραυγαλέα προκλητική η αντιδραστική τους τοποθέτηση στο δολοφονικό σκηνικό που έχει στήσει το Ισραήλ στη παλαιστινιακή γη όπου ακολουθούν την οπορτουνιστική, υποκριτική και ανήθικη τακτική των ίσων αποστάσεων και της εξομοίωσης των θυτών με τα θύματα όπως για παράδειγμα γίνεται με τους Παλαιστίνιους προσκαλώντας τους να διαπραγματευτούν την αποδοχή του βίαιου εξανδραποδισμού τους και των τετελεσμένων.

Οι μισές αλήθειες

Ορισμένοι αναλυτές (μεταξύ των οποίων και «αριστεροί») αναφερόμενοι στα αίτια της ενδεχόμενης επίθεσης στο Ιράν επαναλαμβάνουν τις ανάλογες εκτιμήσεις που είχαν γίνει πρωτύτερα για την εισβολή στο Ιράκ. Έτσι εκτός την αυτονόητη ηγεμονική αυτοσυντήρηση των ΗΠΑ, τόσο οι ανάγκες των πετρελαϊκών (και κατασκευαστικών) εταιριών όσο και οι ανάγκες «ασφάλειας» των ΗΠΑ, της Δύσης, και της μεσανατολικής περιοχής, είναι δύο βασικά ερμηνευτικά επιχειρήματα με τα οποία αιτιολογείται η πολεμική επιλογή:

-Όμως ο πόλεμος στο Ιράν, όπως και πριν στο Ιράκ, δεν συνιστούν την πρωταρχική επιλογή των πετρελαϊκών εταιριών. Οι μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις πετρελαίου, οι κτήτορες και οι διαχειριστές τους, δεν υποστήριξαν άμεσα, δημόσια και ενεργά είτε στο Κογκρέσο είτε στα ΜΜΕ είτε αλλού την επιλογή του πολέμου. Στον αμερικανικό τύπο δεν συναντώνται ανακοινώσεις από τα «λόμπι» του πετρελαίου ή δημοσιεύσεις στελεχών που να ανήκουν στο άμεσο περιβάλλον αυτών των επιχειρήσεων και που να ζήτησαν στρατιωτική επέμβαση στο Ιράκ ή βομβαρδισμό του Ιράν. Αυτό σε συσχέτιση με τη δεσπόζουσα Σιωνιστική Διαπλοκή που υπερβαίνει τη λειτουργία του απλού «λόμπι». Η γενική και κεντρική καθοριστική παρέμβαση, μυστική ή δημόσια, των βασικών εβραϊκών οργανώσεων ήταν η προώθηση του ιμπεριαλιστικού-σιωνιστικού ενωμένου πολεμικού μετώπου στη Μέση Ανατολή. Όπως με το Ιράκ έτσι και με το Ιράν τα ψέματα περισσεύουν προκείμενου να γίνει παντού αποδεκτή η υπαρξιακή «απειλή» για το Ισραήλ. Για παράδειγμα τη τριετία 2004-2007 τα αμερικανικά ΜΜΕ με προεξάρχοντα τον ημερήσιο τύπο δέχονται τον καθημερινό καταιγισμό της αρθρογραφικής πολεμοχαρούς προπαγάνδας τους για την αναγκαιότητα της στρατιωτικής ολοκλήρωσης αυτού που άρχισε στο Ιράκ να περιλάβει τώρα το «επικίνδυνο και απειλητικό» Ιράν. Να σημειωθεί πως πριν και μετά το γενοκτονικό (με τα 1.500.000 θύματα) εμπάργκο στο Ιράκ αλλά και σ΄ όλη τη περίοδο που η ιερά συμμαχία ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ παρεμβαίνοντας δια μέσου του ΟΗΕ εκπόνησε το σχέδιο «πετρέλαιο αντί για τρόφιμα», αρκετές εταιρίες πετρελαίου (Τεξανές κλπ) ανέπτυξαν επωφελείς συνδέσεις με το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεϊν. Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις πετρελαίου που δραστηριοποιούνται στη Μέση Ανατολή προσανατολίστηκαν βασικά προς την ανάγκη μιας «πολιτικής σταθεροποίησης», προς τη «φιλελευθεροποίηση των οικονομικών προσανατολισμών» των τοπικών κρατών και στο «ν΄ ανοίξουν οι πετρελαϊκοί τομείς και υπηρεσίες στους δυτικούς επενδυτές». Βασική τακτική τους ήταν η εξυπηρέτηση των διεθνών και περιφερειακών συμφερόντων τους δια μέσου της ανάπτυξης της διαδικασίας «αγοραιοποίησης» στη Μέση Ανατολή, της κατάκτησης νέων αγορών και πόρων με εργαλεία την τρομακτική χρηματοδοτική, τεχνολογική, επενδυτική και αγοραστική τους ισχύ. Η έναρξη της πολεμικής εισβολής του Ιράκ έγινε αντιληπτή με επιφυλάξεις καθώς εκτιμήθηκε πως μάλλον θα αποσταθεροποιούσε ολόκληρη την περιοχή, θα κατέστρεφε τις προϋποθέσεις ασφάλειας των τοπικών εγκαταστάσεων τους, θα πολλαπλασίαζε την αβεβαιότητα και την αντιδυτική εχθρότητα μέσα στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και θα μπλόκαρε την πορεία «φιλελευθεροποίησης». Σε πλήρη αντίθεση με τις περί του αντιθέτου συσκοτιστικές παραμυθολογίες το αμερικανικό-τεξανικό πετρελαϊκό κεφάλαιο, όχι μόνο δεν ώθησε σε πόλεμο αλλά, με πλήθος συμβάσεων, κερδοσκοπούσε στο Ιράκ συσσωρεύοντας εκατομμύρια δολάρια αν και από το 1990 είχε απαγορευθεί στις ΗΠΑ οι εταιρίες της χώρας να διατηρούν οποιαδήποτε συνεργασία με τον Σαντάμ Χουσεϊν. Το «έκτακτο κράτος-ανάγκης» και το «ειδικό καθεστώς κυρώσεων» για τις παραβατικές εταιρίες, που συγκρότησε ο σιωνιστικός- νεοσυντηρητικός συσχετισμός δύναμης προσέφυγε ακόμα και στις δικαστικές διώξεις απέναντι σε όσους επέμεναν το απαγορευμένο διάστημα 1991-2003, να θέτουν σε προτεραιότητα τα άμεσα επιχειρηματικά-οικονομικά τους συμφέροντα και τις συμφωνίες με το καθεστώς Χουσεϊν στο Ιράκ. Όπως πρόσφατα το ανώτατο δικαστήριο της Ν. Υόρκης καταδίκασε σε ένα χρόνο φυλάκιση τον τεξανό πετρελαιά Όσκαρ Ουάτ του οποίου η εταιρία Coastal Corp, κατηγορήθηκε για παραβίαση των «απαγορεύσεων» και «παράνομες δραστηριότητες» στο Ιράκ. Η El Paso Corp, (που ανήκει η Coastal Corp), η Chevron και η ελβετική επιχείρηση πετρελαίου Virol SA είναι 3 από τις 7 επιχειρήσεις και τους 12 επιχειρηματίες κατά των οποίων η κυβέρνηση Μπους άσκησε διώξεις για «συνωμοσία κατά του αμερικανικού κράτους». Αλλά θα ξανακάνει το ίδιο πάλι προς την η εταιρεία Halliburton ή όχι; Την εταιρία που σχετίζεται με τον αντιπρόεδρο Nτικ Tσέινι και έχει επέδειξε ένα ρόλο κεντρικό στο Ιράκ και που «αδιάφορη» προς τις κυρώσεις που θέσπισαν οι ΗΠΑ, έχει ορθάνοικτα γραφεία στο Ιράν με σκοπό μεταξύ των άλλων την μεταφορά ιρανικού φυσικού αέριου στη Δύση.

-Η δεύτερη γεωπολιτική εξηγητική εκδοχή αφορά το έωλο επιχείρημα της «εθνικής και διεθνούς ασφάλειας». Με αυτό οι προπαγανδιστές του ιμπεριαλισμού-σιωνισμού προσπαθούν να τεκμηριώσουν τη θέση πως περίπου οι εκβιαστές (ΗΠΑ-Ισραήλ) είναι «εκβιαζόμενοι». Ότι (όπως το Ιράκ με τα δήθεν χημικά, βιολογικά και πυρηνικά του Χουσείν) τώρα το Ιράν περισσότερο υπονομεύει τη περιφερειακή και διεθνή ασφάλεια, τη σταθερότητα στο Ιράκ και την υπόσταση του Ισραήλ. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκεται να κατασκευαστεί ένα ανθρωπιστικό και διακαιϊκό «μαξιλάρι», ένα πολιτικό και ηθικο-κανονιστικό πλαίσιο προφύλαξης του (υπερεξοπλισμένου με πυρηνικά) Ισραήλ και νομιμοποίησης του νέου προετοιμαζόμενου πολέμου. Το πλαίσιο αυτό ενέχει και την προσπάθεια να συγκαλυφθεί και να απαλλαγεί ο σιωνιστικός παράγοντας από την επιλογή και τη συνεργία του στο θέμα της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, που περιλαμβάνει την μαζική ανάπτυξη όλης της υποκριτικής ψευδολογίας, ώστε να γίνει ξανά αποδεκτή η προετοιμασία της καινούργιας ιμπεριαλιστικής αιματηρής επίθεσης στο Ιράν. Αυτή η ενορχηστρωμένη διαδικασία απόκρυψης δεν περιορίζεται μοναχά στο χώρο των «Ρεπουμπλικάνων» αλλά παίρνουν μέρος και οι «Δημοκρατικοί» όπως και μια σειρά «φιλελεύθερες» και «ειρηνιστικές» κινήσεις ακόμα και μερικοί διανοούμενοι της ακαδημαϊκής, δημοσιογραφικής κλπ λάιφ - στάιλ αριστεράς. Όλοι τους σε αγαστή σύμπνοια σιωπούν εκκωφαντικά για το ρόλο του Ισραήλ, των σιωνιστικών οργανώσεων και του κρίσιμου συσχετισμού επιρροής τους στα κέντρα αποφάσεων στις ΗΠΑ, Όλοι τους έχουν μνήμη «ασθενική» όταν πρέπει να θυμηθούν πως πριν (π.χ το περίφημο «Σχέδιο για το Νέο Αμερικάνικο Αιώνα-Σεπτέμβρης 2000) και μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 αρκετοί τεχνοκράτες-αναλυτές των «δεξαμενών σκέψης» και οι σημαντικοί σχεδιαστές της διεθνούς και μεσανατολικής πολιτικής στις κυβερνήσεις Κλίντον και Μπους ήταν είτε άμεσα, είτε έμμεσα σε «στοχαστική» αλληλενέργεια, τοποτηρητές της σιωνιστικής διαπλοκής εκπονώντας ένα μακρόπνοο πρόγραμμα διαδοχικών νεοταξικών πολέμων με βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, εισβολή σε Ιράκ-Αφγανιστάν και πιθανότατη συνέχεια η επίθεση στο Ιράν και στη Συρία. Ένα πρόγραμμα που ερχόταν μεταξύ των άλλων να εξυπηρετήσει κυρίαρχα τις επιλογές του ισραηλινού κράτους και του πανίσχυρου σιωνιστικού συσχετισμού στις ΗΠΑ, που πρόκριναν τη στρατηγική πολιτική της εξάλειψης όσων καθεστώτων στη Μέση Ανατολή ήθελαν να αντιταχθούν στη σιωνιστική-φασιστική, φυλετική κάθαρσή των κατεχόμενων εδαφών, στην απεριόριστη επέκταση του εποικισμού στην κατεχόμενη Παλαιστίνη και στην συγκρότηση μιας ασύδοτης και αποκλειστικής ισραηλινής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή. Η πολιτική αυτή που βασίζεται στην μαζική υποστήριξη της ισραηλινής «κοινής γνώμης» (εκτός μιας μικρής προοδευτικής και αγωνιστικής αντιπολεμικής μειοψηφίας), περιλαμβάνει επίσης την προώθηση και την εφαρμογή των σχεδίων κατάτμησης του Ιράκ σε αλληλοσπαρασσόμενες, παραδοσιακές φυλετικές και τεχνικο-θρησκευτικές οντότητες (Κουρδιστάν, Σιιστάν, Σουνιστάν) ευελπιστώντας το αντίστοιχο με την προσπάθεια αποσταθεροποίησης, μέσω των εθνικών μειονοτήτων (Κούρδοι, Αζέροι, Άραβες κλπ) και τον προετοιμαζόμενο καταστροφικό βομβαρδισμό στο Ιράν. Είναι άραγε τυχαίο που στις 5 Νοεμβρίου 2002 σε συνέντευξη του στους αγγλικούς «Times» ο Αριέλ Σαρόν απαίτησε από τον Μπους «όταν η επικείμενη σύγκρουση με το Ιράκ ολοκληρωθεί τότε να επιτεθεί στο Ιράν» («το κέντρο της διεθνους τρομοκρατίας» που «επιδιώκει τη κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής»); Μέχρις στιγμής η σιωνιστική στρατηγική στη Μέση Ανατολή είναι κερδισμένη διότι πέτυχε την αμερικανική αποδιάρθρωση και διαίρεση του ιρακινού κράτους (με απολογισμό μετά την εισβολή μια δεύτερη γενοκτονία που αγγίζει το 1.000.000 ιρακινών θυμάτων) όμως λόγω της προχωρημένης απελευθερωτικής αντίστασης στο Ιράκ βλέπει να καθυστερεί και χρονικά να αναβάλλεται το πολεμικό πλήγμα στο Ιράν.

ΗΠΑ. Η Δεσπόζουσα Σιωνιστική Διαπλοκή

Από την ίδρυσή του το ισραηλινό κράτος βασίζεται στην οργανική αλληλεξάρτηση του με την αμερικανοβρετανική μεσανατολική πολιτική. Μέσα στις ΗΠΑ ο σιωνιστικός κοινωνικοπολιτικός συσχετισμός και τα δίκτυα επιρροής του είναι καθοριστικά στη διαμόρφωση της αμερικάνικής στρατηγικής σε τέτοιο βαθμό που, βοηθούντων των ελεγχομένων ΜΜΕ, να διαιωνίζεται η επικρατούσα, από τις ιδρυτικές απαρχές της αμερικάνικής κοινωνίας, ακλόνητη πεποίθηση πως η αφοσίωση στην « ιστορική εβραϊκή κοιτίδα» είναι ταυτόσημη με την αφοσίωση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και είναι τούτη η αλληλεξάρτηση και ταύτιση που επέτρεψε αρκετά χρόνια πριν να γίνει ευρύτερα αποδεκτό το σχέδιο που καλλιεργήθηκε στους κόλπους του αμερικανοεβραϊκού σιωνισμού για μια παγκόσμια αντιτρομοκρατική σταυροφορία με παράλληλη επιδίωξη την δολοφονική επέμβαση του πολεμικού δυναμικού των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή ενάντια στις απείθαρχες αραβικές και μουσουλμανικές περιοχές.

Ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 οργανώθηκε μια νέα εσωτερική πραγματικότητα που ορίζεται κάτω από την κεντρική δύναμη του «κύκλου» των σιωνιστών-νεοσυντηρητικών (neocons). Ο σιωνιστικός-νεοσυντηρητικός εξουσιαστικός συνασπισμός δεν αφορά μόνο την ισχύρη πτέρυγα της αμερικανοεβραϊκής ολιγαρχίας, ούτε περιλαμβάνει μοναχά πολίτες εβραϊκής καταγωγής αλλά επίσης πρόσωπα και ομάδες (μεταξύ των οποίων και επιφανείς προτεστάντες-αναγεννημένους χριστιανούς-ευαγγελιστές κ.α.) που καταλαμβάνουν όλο το κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό στερέωμα. Η κατάσταση αυτή συναρθρώνει σε μια δυναμική συσσωρευτική, ολοκληρωτικά, μιλιταριστικά και ρατσιστικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα στα οποία προσδίδεται μαζική κοινωνική βάση. Ο σιωνιστικός αυταρχισμός και μιλιταρισμός ως ιδεολογία και στρατευμένη πρακτική εδράζεται σε ένα ενεργητικότατο και άρτια συγκροτημένο πλέγμα οργανωτικών δομών και λειτουργιών που συστεγάζει πάνω από 50 σημαντικές αμερικανοεβραϊκές οργανώσεις, που συνομαδώνονται κάτω από ισχυρότατους κεντρικούς φορείς (AIPAC, CPMAJO, ADL, AJC κ.α.), επιθεωρήσεις πολιτικοτεχνοκρατικής ανάλυσης (όπως Project for the New American Century, Commentary magazine , The Weekly Standard) κ.α. Θα πρέπει να επισημανθεί η αυξανόμενη αντίθεση μιας μικρής μειοψηφίας καθώς είναι δεδομένο πως όλοι οι αμερικανοεβραίοι δεν είναι ενταγμένοι στο σιωνιστικό φονταμενταλιστικό συσχετισμό και υποστηρικτές της δράσης του και ούτε θα πρέπει να γίνονται, φασίζουσας έμπνευσης, αναγωγές συλλογικής ενοχής. Οι κυριαρχικές επιδράσεις της σιωνιστικής κοσμοεικόνας και πολιτικής έχουν διαμορφώσει μια τέτοια ασφυκτική, αποπνικτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα στο αμερικάνικο σύστημα που εξ αντιδράσεως δημιουργούνται ρήγματα εντός των Ελίτ στις ΗΠΑ που αντανακλώνται τόσο μέσα στο Ρεπουμπλικανικό όσο και στο Δημοκρατικό κόμμα. Η πραγματικότητα αυτή πρόσφατα εκφράστηκε και σε άρθρο του Τζόρτζ Σόρος (εβραϊκής καταγωγής), στην επιθεώρηση «Νew York Review of Βooks», όπου σημείωνε: ««Το φιλο-ισραηλινό λόμπι έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικό στην καταπίεση της κριτικής (έναντι του Ισραήλ)… Η απαιτούμενη επανεξέταση της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή έχει ξεκινήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δεν μπορεί να προχωρήσει πολύ, όσο η AIPAC διατηρεί την ισχυρή της επιρροή τόσο στους Δημοκρατικούς όσο και στους Ρεπουμπλικάνους».

Η δύναμη του σιωνιστικού συσχετισμού εγγράφεται, μέσα στην πολλαπλότητα των δομών εξουσία στις ΗΠΑ, με τη συγκροτημένη και αποτελεσματική του διάχυση, την ιδιαίτερη οργάνωση, την απεριόριστη χρηματοδότηση και την κεντρικότητα όλων των κατευθύνσεων δράσης. Ο σχηματισμός αυτός με ποικίλους και συντονισμένους τρόπους (πολιτική καταστολή, δικαστικό εξαναγκασμό, οικονομικό εκβιασμό, «μαύρες λίστες», λογοκρισία και αυτολογοκρισία των ΜΜΕ, μονομερή και προχωρημένη προπαγάνδα, συγκεντρωμένες και συγκεντροποιημένες προστακτικές διεκδικήσεις κ.α.) επιβάλλει, σε όλες τις σφαίρες της οικονομικής, πολιτικοστρατιωτικής, πνευματικής και ακαδημαϊκής δράσης και σε όλες τις περιοχές της χώρας, τη σταθερή ένταξη και υπαγωγή των ΗΠΑ στο πρόγραμμα του πλανητικού «αντιτρομοκρατικού πολέμου» και στην ισραηλινή μεσανατολική κοσμοεικόνα και στρατηγική. Μετά το 1967 η ετήσια αμερικανική εξωτερική βοήθεια προς το Ισραήλ έγινε μέγας πακτωλός δολαρίων (πάνω από 3 δις δολ.ετησίως) και το κατά κεφαλήν εισόδημα των Εβραίων μέσα στις ΗΠΑ έγινε διπλάσιο από όλους τους άλλους ενώ σχεδόν οι μισοί των πλουσιοτέρων ανθρώπων είναι αμερικανοεβραίοι. Οπότε η δεσπόζουσα σιωνιστική διαπλοκή διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους για την υποστήριξη της πολιτικής της τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια σφαίρα. Η εκτεταμένη μαζική κοινωνικοπολιτική της επιρροή σε συνδυασμό με τις ανεξάντλητες εκλογικές χρηματοδοτικές δυνατότητες της εξασφαλίζουν μια δυναμική παρουσία και έλεγχο μέσα στο κομματικό, κοινοβουλευτικό, κυβερνητικό πολιτικοστρατιωτικό και κρατικό σύστημα που τούτο με τη σειρά του ανατροφοδοτεί με πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα τη γενική της ισχύ. Αυτή η ισχύς ενσωματώνει πλήθος τομέων και επιτροπών εκτελεστικής, πολιτικής, στρατιωτικής, διπλωματικής κλπ δραστηριότητας, πανεπιστήμια, «δεξαμενές σκέψης» και «ινστιτούτα» που αποδέχονται και τεκμηριώνουν τους προσανατολισμούς των διευθυντικών σχεδιαστών της σιωνιστής στρατηγικής.

Στα πλαίσια αυτά γίνεται αντιληπτή η παλινδρόμηση και «απόσυρση» των «Δημοκρατικών» στο πρόσφατο ζήτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τη Τουρκία. Στην εξυπηρέτηση του Ισραήλ ο σιωνιστικός συσχετισμός επέδρασε καθοριστικά στην υπονόμευση ενός αναγνωριστικού ψηφίσματος από το Κογκρέσο. Ο λόγος δεν αφορά μονάχα τον κατευνασμό από το Ισραήλ της συμμάχου του Τουρκίας όταν την ίδια περίοδο αναπτύσσει παρουσία με ειδικούς εμπειρογνώμονες και στρατιωτικούς συμβούλους στο ιρακινό Κουρδιστάν που, μεταξύ των άλλων, εκπαιδεύουν κούρδους καταδρομείς για δράση μέσα στο Ιράν και όχι μόνο. Αφορά επίσης την ενορχηστρωμένη, κυρίως μετά το 1967, εβραϊκή «βιομηχανία ολοκαυτώματος» ώστε να μπορεί να κατέχει προνομιακά την αποκλειστικότητα -ως η μοναδική γενοκτονία στον 20ού αιώνα- και πάνω της να υποβαστάζεται ένα μεγάλο μέρος της σημερινής σιωνιστικής προπαγάνδας και της εξοντωτικής ισραηλινής πολιτικής.

Ισραήλ και Μέση Ανατολή

Το Ισραήλ ανήκοντας στη βαθμίδα των «Νέων Επεκτατικών Κρατών» ( που περιλαμβάνει Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Καναδά, Αυστραλία) είναι με τρόπο ιδιότυπο μια πανίσχυρη διεθνής δύναμη που συγκροτεί ένα καθοριστικότατο αντεπαναστατικό κέντρο και ένα προπύργιο της ιμπεριαλιστικής πολεμικής ισχύος. Στη σημερινή περίοδο καθώς το Ισραήλ οργανώνει ένα χρόνιο εξοντωτικό πόλεμο στο εσωτερικό του και στην ευρύτερη περιοχή με τους αραβικούς και ισλαμικούς πληθυσμούς έχει συσσωρεύσει μια τεράστια εμπειρία «συγκρούσεων χαμηλής έντασης» και τη πιο προχωρημένη κατασκοπευτική και κατασταλτική τεχνογνωσία, που επενδύεται και ενσωματώνεται χρησιμότατα στο οπλοστάσιο διεξαγωγής του διεθνούς ιμπεριαλιστικού αντιτρομοκρατικού πολέμου .

Το σιωνιστικό Ισραήλ, αναπαράγοντας τη ναζιστική θηριωδία, εξάσκησε μια ολοκληρωτική και κτηνώδη επιθετικότητα απέναντι στον παλαιστινιακό λαό που προσέλαβε χαρακτηριστικά γενοκτονίας. Το Πρόγραμμα της κλιμακούμενης, συστηματικής, εξοντωτικής και αιματηρής «αποαραβοποίησης» της παλαιστινιακή γης δεν περιορίζεται μοναχά σε Γάζα και Δυτική Όχθη αλλά σε ολόκληρη τη Παλαιστίνη. Οι Εβραίοι στις αρχές του 20ου Αιώνα κατείχαν λιγότερο του 2% της Παλαιστίνης. Τώρα κυριαρχούν στο 90%. Οι σιωνιστές έχοντας εξασφαλίσει την απλόχερη πολιτική, στρατιωτική, διπλωματική υποστήριξη και μια τεράστια χρηματοδοτική βοήθεια από την πλανητική ολιγαρχία (μέσα στην οποία έχει ισχυρότατο ρόλο η διεθνική εβραϊκή ελίτ) οργάνωσαν ένα Επεκτατικό Κράτος, περιφερειακό τοποτηρητή αυτής της ολιγαρχίας.

Το ισραηλινό κράτος αποσκοπώντας στην ανάπτυξη και σταθεροποίηση της αποκλειστικής ηγεμονίας του στην ευρύτερη μεσανατολική περιοχή εφάρμοσε μια πολεμική, επιθετική εξωτερική και εσωτερική πολιτική μακράς κλίμακας με πιο πρόσφατα γεγονότα:

-Τον κατακτητικό πόλεμο των «Έξι Ημερών» το 1967.απέναντι σε Αίγυπτο, Συρία, Ιορδανία με τον οποίο το Ισραήλ τριπλασίασε το κατεχόμενο έδαφος (Δυτική Όχθη, Ανατολική Ιερουσαλήμ, Λωρίδα Γάζας, Σινά, Υψίπεδα Γκολάν)

-Τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του Γιομ Κιπούρ του 1973 και τη δύσκολη τελική επικράτηση του με την καθοριστική στήριξη των ΗΠΑ.

-Το βομβαρδισμό των εγκαταστάσεων του πυρηνικού προγράμματος του Ιράκ το 1981.

-Την οδήγηση των ΗΠΑ προς τους δύο καταστροφικούς πολέμους στο Κόλπο ενάντια στο Ιράκ το 1991 και 2003. Εδώ έχουμε την εγκαθίδρυση ενός νεοαποικιακού-διαιρετικού κατοχικού καθεστώτος-με τα 200.000 αμερικανοβρετανικά στρατεύματα, τις μισθοφορικές εταιρίες (όπως η Blackwater κ.α.) και τα συνεργαζόμενα με αυτό εγχώρια «τάγματα θανάτου»-που είναι υπόλογο για το θάνατο σχεδόν 1 εκατομμυρίου, τον εξαναγκαστικό ξεριζωμό 4 εκατομμυρίων ιρακινών πολιτών και για τη δυστυχία της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.

-Το πλήθος των παράπλευρων επιθετικών ενεργειών, όπως διαδοχικές επιθέσεις και κατοχή του Λίβάνου (1978, 1982, 2006), αμέτρητες επιχειρήσεις δολιοφθοράς, αναρίθμητες σφαγές, καθημερινές δολοφονίες και μαζικές φυλακίσεις των Παλαιστινίων κ.α.

-Την, νεοναζιστικής έμπνευσης (όπως τότε στη Βαρσοβία), οικοδόμηση εντός του Ισραήλ ενός ογκώδους Τείχους γκετοποιώντας αποτελεσματικά τον παλαιστινιακό πληθυσμό. Με αυτό και σε συνδυασμό με τα στρατιωτικά φυλάκια, τους εκτεταμένους εποικισμούς και τόσα άλλα μέτρα, οι σιωνιστές οικοδομούν το παλαιστινιακό Μπαντουστάν, πνίγουν τη διακίνηση προσώπων και βιοτικών μέσων, εμποδίζουν ακόμα και τους αγρότες να καλλιεργούν τους αγρούς τους. Η πολιορκούμενη Γάζα αντιμετωπίζει διαρκώς τις εγκληματικές πρακτικές στραγγαλισμού της (διακοπές ηλεκτρικής ενέργειας, αέριου και πόσιμου νερού) περιμένοντας καθημερινά την εισβολή του σιωνιστικού στρατού.

Μέσα στον εβραϊκό πληθυσμό υπερισχύει η σοβινιστική ενότητα του. Οι θετικές διαφοροποιήσεις απέναντι στους Παλαιστινίους είναι δραματικά μειοψηφικές. Το λεγόμενο ειρηνιστικό κίνημα εντελώς ανήμπορο και διαιρεμένο με τη πλειοψηφία του πέρυσι να συγκατατίθεται , στον επιθετικό σιωνιστικό πόλεμο εξόντωσης στο Λίβανο με το πρόσχημα της «εθνικής άμυνας».

Το 1952 το Ισραήλ άρχισε να υλοποιεί το πυρηνικό του σχέδιο. Το 1958 με τη τεχνική συνδρομή της Γαλλίας κατασκευάζονται οι πυρηνικές εγκαταστάσεις στην έρημο Negev (στη Dimona). Η βοήθεια της Γαλλίας ήταν σημαντικότατη στην ανέγερση του αντιδραστήρα, των ατομικών βομβών και στην αναδιαμόρφωση των αεροπλάνων «Μιράζ» για τη μεταφορά τους το 1966. Το 1967-1968 το Ισραήλ διαθέτει τα πρώτα πυρηνικά όπλα. Στο πόλεμο των «Έξι Ημερών» ήδη έχει 2 ατομικές βόμβες. Κατά το πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ο υπουργός Εξωτ.των ΗΠΑ Χένρι Κίσσινγκερ, δικαιολόγησε την αποστολή τεράστιας στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ με τη θέση πως αν οι ΗΠΑ δεν το έκαναν «το Ισραήλ ήταν αποφασισμένο να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα». Όταν από το 1974 η Γαλλία σταμάτησε τη βοήθεια τότε το Ισραήλ συνεργάστηκε με τη Ν. Αφρική ανταλλάσσοντας ουράνιο και πυρηνικές δοκιμές (στο έδαφος της) με τεχνογνωσία.

Το ατομικό οπλοστάσιο που ανέπτυξε το Ισραήλ του επέτρεψε όχι μόνο να κατακτήσει το πυρηνικό μονοπώλιο στη Μέση ανατολή αλλά και να αναβαθμιστεί σε 5η παγκόσμια πυρηνική δύναμη. Αυτό κατ΄ αρχήν περιλαμβάνει 250-300 πυρηνικές κεφαλές. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 οι ΗΠΑ του έδωσαν πυραύλους Lance βεληνεκούς 130 Km. Διαθέτει πυραύλους Jericho I (προέλευση από Γαλλία) βεληνεκούς 600 Km και ως βελτίωση τους Jericho IΙ με βεληνεκές 1.500-3.500 Km που χρησιμοποιούν τον εκτοξευτή δορυφόρων Shavit. Ισραηλινά αεροπλάνα μπορούν να εξοπλιστούν με ατομικές βόμβες βαρύτητας και πυραύλους Harpoon. Πριν το 2000 το Ισραήλ ναυπήγησε στη Γερμανία υποβρύχια Dolphin από τα οποία μπορούν να εκτοξευθούν πυρηνικές κεφαλές. Επίσης πιθανολογείται πως κατέχει πυραύλους Cruise που μπορουν να εκτοξευθούν από αεροπλάνα και υποβρύχια με βεληνεκές 900 ναυτικά μίλια.

Η κατασκευή πυρηνικού εξοπλισμού από το Ισραήλ γνωστοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1986 από την εφημερίδα Sunday Times του Λονδίνου βασιζόμενη στις αποκαλύψεις του ισραηλινού πυρηνικού επιστήμονα Μορντεχάι Βανούνου. Στη συνέχεια ο Βανούνου εντοπίστηκε από τη Μοσάντ στη Ρώμη όπου και μεταφέρθηκε με απαγωγή στο Ισραήλ και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια κάθειρξη για κατασκοπεία. Το Δεκέμβριο του 2005, ο αρχηγός του ρωσικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Γιούρι Μπαλουέβσκι, δήλωνε πως «το Ισραήλ κατέχει ένα σημαντικό πυρηνικό οπλοστάσιο». Ο Ρόμπερτ Γκέιτς,πρώην δ/ντης της CIA και αντικαταστατής του Ντόναλντ Ράμσφελντ στο αμερικάνικό, καταθέτοντας στη Γερουσία στις 7 Δεκεμβρίου 2006 ανέφερε ότι το Ισραήλ κατέχει ατομικά όπλα: «Αυτοί (οι Ιρανοί) έχουν περικυκλωθεί από δυνάμεις με πυρηνικά όπλα –το Πακιστάν στην ανατολή, οι Ρώσοι, στον βορρά, οι Ισραηλινοί στα δυτικά, και εμάς στον Περσικό Κόλπο». Ο τύπος της 12 Δεκεμβρίου 2006 δημοσιεύει απόσπασμα από συνέντευξη του ισραηλινού πρωθυπουργού Εχούντ Ολμέρτ, στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο Salt1, που δηλώνει: «είναι το ίδιο πράγμα όταν αυτοί (οι ιρανοί) επιδιώκουν να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, όπως η Αμερική, η Γαλλία, το Ισραήλ και η Ρωσία ;». Η, για πρώτη φορά, έμμεση παραδοχή από το Ισραήλ πως διαθέτει πυρηνικά οδηγεί το Ιράν να καταφύγει στις 19 Δεκέμβρη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ζητώντας τη καταδίκη του Ισραήλ για «την παράνομη ανάπτυξη και κατοχή πυρηνικών όπλων»

Το Ισραήλ δεν έχει αποδεχθεί τη Συνθήκη για τη Μη-Διασπορά των Πυρηνικών Όπλων (Non-Proliferation Treaty). Αντίθετα το Ιράν αποδεχόμενο την NPT υπέγραψε το πρόσθετο πρωτόκολλο της συνθήκης, με δέσμευση συμμόρφωσης προς όλες τις διατάξεις αυτών των διεθνών πράξεων. Η άρνηση του Ισραήλ να υπογράψει την NPT μέχρι σήμερα υποκρύβει το μυστικό ισραηλινό πρόγραμμα να επιτεθεί στις ιρανικές ατομικές εγκαταστάσεις χρησιμοποιώντας τακτικά πυρηνικά.

Προς το Τρίτο Παγκόσμιο θερμοπυρηνικο Πόλεμο;

Αυτές τις μέρες βλέπουν το φως της δημοσιότητας νέες πληροφορίες που διαψεύδουν την σιωνιστική-νεοσυντηρητική αντιιρανική προπαγάνδα. Στις 3 Δεκεμβρίου 2007 δημοσιοποιήθηκε η συνθετική έκθεση της Εθνικής Υπηρεσίας Αναλύσεων (ΝΙΕ) στις ΗΠΑ (ενσωματώνει στοιχεία 16 μυστικών υπηρεσιών) που συμπεραίνει πως το 2003 το Ιράν ανέστειλε το στρατιωτικό πυρηνικό του σχέδιο και στη τωρινή χρονική στιγμή δεν υλοποιεί την ανάπτυξη πυρηνικού όπλου. Η προοπτική αυτή (λόγω συνέχισης του εμπλουσμού ουρανίου) εξακολουθεί να υπάρχει τοποθετούμενη χρονικά κατά το 2010-2015. Την επόμενη μέρα η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) ανακοινώνει: «Επικυρώνεται η εκτίμηση που έχει διατυπωθεί κατ' επανάληψη από τον γενικό διευθυντή (Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι) ότι τα ευρήματα δεν δείχνουν κανέναν καθαρό, υφιστάμενο κίνδυνο και υπάρχει άφθονος χρόνος για διαπραγματεύσεις». Η αντίδραση του σιωνιστικού-νεοσυντηρητικού μπλοκ εξουσίας εκδηλώθηκε αστραπιαία. Έτσι σε συνέντευξη τύπου στις 4 Δεκεμβρίου 2007 ο Μπους δηλώνει: «Το Ιράν ήταν, είναι και θα είναι επικίνδυνο αν έχει την τεχνογνωσία για την κατασκευή πυρηνικών όπλων». Ερωτώμενος δε για τη πιθανότητα στρατιωτικής επέμβασης απαντά: «η καλύτερη και αποτελεσματικότερη διπλωματία είναι αυτή όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά».

Η ιερά συμμαχία ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ προσπαθεί να κατευθύνει τη κατανομή της ισχύος σε πλανητικό επίπεδο μεγιστοποιώντας το αυτοκρατορικό ποσοστό που αυτή ελέγχει. Αυτό προϋποθέτει να εμποδιστεί η αναβάθμιση Ρωσίας-Κίνας, να συστρατευτεί μετωπικά η Ευρωπαϊκή Ένωση και στο περιφερειακό μεσανατολικό επίπεδο να καταστραφούν οι ηγεμονικές επιδιώξεις του Ιράν. Αυτή η πραγματικότητα ενσωματώνει οργανικά και κατά προτεραιότητα τον πολεμικό σχεδιασμό και τον υλοποιεί ως σταθερό άξονα ανάπτυξης της ιμπεριαλιστικής γεωπολιτικής.

Ως προς το ιρανικό τερραίν ο ιμπεριαλιστικός-σιωνιστικός πολεμικός σχεδιασμός έχει χρονικό ορίζοντα που φτάνει μέχρι τις αρχές του 2009 και περιλαμβάνει δυο, επικρατούντα ανάμεσα σε άλλα, εναλλακτικά προγράμματα δράσης. Το πρώτο είναι ο καταιγιστικός κεραυνοβόλος βομβαρδισμός των ατομικών εγκαταστάσεων στις περιοχές Ispahan, Natanz, Arak, Bushehr, Arkedan, Lashkar Abad, Karaj κ.α. πρώτα με συμβατικές διατρητικές βόμβες, βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου (DU) και μετά με «μικρά πυρηνικά». Το δεύτερο αφορά μια καθολική επιχείρηση, το λιγότερο 4 ημερών, σε όλες τις βασικές στρατιωτικές θέσεις μέσα στην ιρανική επικράτεια με πάνω από 2.000 στόχους. Η επιχείρηση περιλαμβάνει και περιοχές της Συρίας και του Λιβάνου. Συνδυάζει καταστροφικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς με συνδρομή των εναέριων μέσων του αμερικανικού στρατού και ταυτόχρονες επιθέσεις από το στρατό, τις βάσεις των ΗΠΑ, που κυκλώνουν το Ιράν και τη Συρία και το ναυτικό. Οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις επίσης είναι αυτές που κυρίως καλούνται να διαχειριστούν στο πολεμικό θέατρο στον Περσικό Κόλπο την απρόσκοπτη ροή του πετρελαίου στα στρατηγικά στενά Χορμούζ. Τα ισραηλινά στρατεύματα μαζί με τα πιο προχωρημένα τους μέσα (πολεμική αεροπορία, βαλλιστικά συστήματα κ.α.) έχουν τεθεί σε πλήρη ετοιμότητα και αντίστοιχα προετοιμάζονται οι βρετανικές δυνάμεις στο Ν. Ιράκ για προσβολή της ιρανικής επαρχίας του Κουζεστάν όπου βρίσκονται οι περισσότερες πετρελαιοπηγές του Ιράν.

Ένας νέος πόλεμος με το Ιράν θα προκαλούσε άμεσα ανυπολόγιστο αριθμό θυμάτων στις βομβαρδισμένες ζώνες και στα πεδία των μαχών. Η χρήση «τακτικών πυρηνικών» θα επέφερε επιπρόσθετα ένα περιβαλλοντικό και ανθρώπινο ραδιενεργό ολοκαύτωμα, μέσα και πέρα από τα όρια της Μέσης Ανατολής. Ακόμα και χωρίς τα «τακτικά πυρηνικά» οι βομβαρδισμοί των ατομικών εγκαταστάσεων θα προκαλούσαν καταστροφικές συνέπειες μεγαλύτερης έκτασης από αυτή του Τσέρνομπιλ. Όσο αφορά τα βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου (DU) (χρήση σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ) η ακτίνα εκτεταμένης και μόνιμης μόλυνσης γύρω από το κτυπημένο στόχο είναι 1.000 μίλια.

Το καθεστώς του Ιράν προετοιμάζεται από χρόνια για μια τέτοια στιγμή. Το ιρανικό οπλοστάσιο κατάφερε να διαβεί τα σύνορα της αυτάρκειας με τη παραγωγή σύγχρονων και αποτελεσματικών πολεμικών μέσων ενώ έχει προπαρασκευαστεί και αναπτύξει το σχεδιασμό των ορθόδοξων και των ανορθόδοξων μορφών πολέμου, της «ασύμμετρης τακτικής», για τη καταπολέμηση των επιτιθέμενων δυνάμεων. Οι ιρανικός στρατιωτικός τομέας έχει οργανώσει μια, μέγιστης αποδοτικότητας, ασπίδα εναέριας άμυνας που ενισχύθηκε πρόσφατα με τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα TOR-M1. Μεταξύ των άλλων πολεμικών μέσων δράσης, απόκτησε τα υπερσύγχρονα εναέρια, επίγεια και φορητά «Zolfaqar- war games» συστήματα, ενώ διαθέτει ως ειδικό όπλο τις «κατευθυνόμενες βόμβες» των 2.000 λιβρών που έχουν παραγωγική διεισδυτική δυναμικότητα προς τους εχθρικούς στρατιωτικούς, οικονομικούς και στρατηγικούς στόχους. Ουσιαστικά πρόκειται για τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη που φέρουν πυραυλική εκρηκτική κεφαλή. Πύραυλοι Shahab-3 (βεληνεκές 1.300 Km) μπορούν να πλήξουν επώδυνα το Ισραήλ και αντίστοιχα πύραυλοι Shahab-2/Scud-C (βεληνεκές 500 Km) μπορούν να ριχτούν ενάντια στα στρατεύματα των αμερικανοβρετανών στο Ιράκ μεταφέροντας έως 700 κιλά συμβατικού εκρηκτικού υλικού, χημικούς ή βιολογικούς παράγοντες. Το Ιράν, διαθέτοντας άρτια εκπαιδευμένα, αξιόμαχα στρατεύματα, με τη ισχυρή προώθηση των πολεμικών επιχειρήσεων θα άπλωνε και θα γενίκευε το θέατρο πολέμου μέσα στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στον Περσικό Κόλπο (πρωταρχικά με κλείσιμο των στενών Xoρμούζ). ΗΠΑ-Ισραήλ και ΝΑΤΟ γνωρίζουν πως ένας εναέριος μαζικός βομβαρδισμός θα επαγόταν βαθμιαία σε μια διαφορετική πραγματικότητα όπου θα πρέπει να αναμετρηθούν με το Ιράν, τη Συρία, τις λιβανικές και παλαιστινιακές αντιστασιακές δυνάμεις και τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ, σε ένα ευρύτατο πεδίο εδαφικού πολέμου. Ακόμα μέσα στους αραβικούς και γενικότερα τους μουσουλμανικούς, σουνιτικούς και σιτικούς, πληθυσμούς από το Μαρόκο ως το Πακιστάν και την Ινδονησία, βλέποντας το Ιράν ως μια δύναμη αντίστασης ενάντια στην αμερικανοισραηλινή επιθετικότητα θα πολλαπλασιαστεί η ριζοσπαστική, άοπλη και ένοπλη, αμφισβήτηση και θα απειληθούν τα αμερικανόδουλα καθεστώτα τους.

Ο πόλεμος λοιπόν δεν θα περιοριζόταν σε ένα περίκλειστο θέατρο συγκρούσεων αλλά θα ενσωμάτωνε στη περιδίνηση του ολόκληρη την μεσανατολική και κεντροασιατική περιοχή, από την ανατολική Μεσόγειο μέχρι τα όρια της Κίνας. Μια τέτοια κλιμάκωση πιθανολογείται και συνυπολογίζεται στις εκτιμήσεις και στα προγράμματα των τεχνο-γραφειοκρατών και σχεδιαστών της ιμπεριαλιστικής-σιωνιστικής στρατηγικής διαχείρισης του «ευρασιατικού χάους» με σκοπό την εμπόλεμη διαμόρφωση μιας «Νέας Μέσης Ανατολής». Οι εξελίξεις στο υπό ισλαμική έκρηξη, και σήμερα, Πακιστάν θα είναι απρόβλεπτες και αν λογαριάσει κανείς το πυρηνικό του οπλοστάσιο δραματικά επικίνδυνες στη συγκέντρωση των παραγόντων μετάβασης στο τρίτο παγκόσμιο θερμοπυρηνικό πόλεμο. Επίσης στο σκηνικό των εξελίξεων του πολέμου οι απαντήσεις της Ρωσίας και της Κίνας, που έχουν υπογράψει στρατιωτικές συμφωνίες με το Ιράν, θα είναι καθοριστικότατες. Η Μόσχα δεν θα μείνει απαθής απέναντι στην «προφανή επίδειξη ισχύος» του ΝΑΤΟ στα σύνορά της διακηρύσσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν μπροστά στους στρατηγούς των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων δύο εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Ρωσία και συνεχίζει: ««Η ρωσική πυρηνική δύναμη είναι έτοιμη για κάθε επίθεση». Και οι δηλώσεις αυτές δεν στοχεύουν μόνο τα αμερικανικά σχέδια εγκατάστασης των συστημάτων «αντιπυραυλικής ασπίδας» στη Τσεχία και Πολωνία αλλά γίνονται και ενώπιον ενός σκηνικού συσσώρευσης των απειλητικών όρων του επόμενου πολέμου της Νέας Τάξης...

_