Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 2:Κατεχόμενη Ελλάδα και Ανύπαρκτη Αντιπολίτευση

Η Ελλάδα κατακτημένη από τους Ατλάντειους «βασιλιάδες της κόλασης»

Οι Έλληνες ζουν μια καταστροφική ιστορία. Αντιμετωπίζουν μια προγραμματισμένη εξολόθρευση των όρων της ζωής τους από μια τεχνοφασιστική δικτατορία που προσποιείται τη δημοκρατία. Η τεχνοφασιστική Τριάδα είναι: Ευρωκρατία - Τεχνοπολιτική Διακυβέρνηση - ΜΜΕ. Η καταστροφή πιάνει κάθε τομέα: δημογραφία, οικονομία, κρατική λειτουργία, κοινοβουλευτική δημοκρατία, πολιτισμός, κοινωνική επιβίωση και προστασία, ελληνική ταξική μορφολογία, εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.

Εδώ και 3 χρόνια η χώρας μας μετατρέπεται σε έρημο από το θανατερό πρόγραμμα της γερμανοευρωπαϊκής νεοαποικιοποίησης. Βρίσκεται υπό εξοντωτική κοινωνικο-οικονομική κατοχή. Έχει γίνει ένα «οιονεί προτεκτοράτο» της χρηματοδεσποτείας με την άμεση υποστήριξη της εγχώριας ληστοκρατικής οικονομικής ελίτ και της εντολοδόχου δουλικής πολιτικής ελίτ, πρώτα της προηγούμενης Παπανδρεϊκής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, μετά της Παπαδήμιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ/ΝΔ/ΛΑΟΣ και κατόπιν της Σαμαρικής κυβέρνησης ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ. Η παλιά (γερμανική, ιταλική και βουλγάρικη) κατοχή ήταν μια εξωτερική κατάκτηση με στρατιωτικά όπλα. Η σημερινή κατοχή της Ελλάδας συντελείται κυρίως με τα οικονομικά όπλα, την αμείλικτη οικονομική τρομοκρατία, το πρόγραμμα της οικονομικής διάλυσης και της κοινωνικής εξόντωσης. Έτσι για παράδειγμα ως προς το ΑΕΠ έχουμε πτώση - 19% την τριετία 2010-2012 και προβλέπεται πτώση -7,2% το 2012, -7,4% το 2013 και -11,8% το 2014. Το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ από 129,4% το 2009  προβλέπεται 178% το 2012, 192,8% το 2013 και 453,2% το 2014. Η δε ανεργία από 8,9% το 2009 προβλέπεται 24,6% το 2012,  29,7% το 2013,  35,9% το 2014 και 40,3% το 2015 [1].

Ειδικότερα η γερμανοευρωπαϊκή πολιτική της ολοκληρωτικής κατάκτησης της χώρας ασκείται στους εξής κύριους τομείς:

- Στον τομέα της εθνικής μας κυριαρχίας. Με την αναίρεση της σε κάθε επίπεδο και ειδικότερα στα επίπεδα άσκησης της οικονομικής πολιτικής (με τους εποπτικούς μηχανισμούς της Τρόικα, την υφεσιακή στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης, τους ειδικούς λογαριασμούς για την εξασφάλιση των τοκογλύφων κλπ), την κατάλυση του ελληνικού δικαίου (με τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις, και τους εφαρμοστικούς νόμους, την υπαγωγή του χρέους στο αγγλικό δίκαιο, την διάλυση της εργατικής νομοθεσίας), την μετατροπή του ίδιου του Συνταγματικού Χάρτη σε ένα απλό «κομμάτι χαρτί». Επιπρόσθετα με την δημιουργία των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) με τις οποίες εξυφαίνεται η περιφερειακή κατάτμηση και η εθνική διάσπαση της χώρας. Η ιμπεριαλιστική πολιτική της εξαφάνισης του έθνους των Ελλήνων συμπεριλαμβάνει επίσης τα σχέδια για την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας για να μειωθούν οι αμυντικές δαπάνες, όπως ζητείται από την Τρόικα στην έκθεση αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας [2].

-Στον κοινωνικό τομέα. Με την μετατροπή της χώρας σε ευρωπαϊκή χωματερή της λαθρομετανάστευσης, την ελαστικοποίηση των όρων εργασίας, την μισθολογική και συνταξιοδοτική απόλυτη εξαθλίωση, την εκτεταμένη διάλυση της μικροαστικής και της μεσαίας τάξης, τη μαζική ανεργία (όπου με την Ισπανία κατέχουμε τα πρωτεία μέσα στην Ε.Ε.), τη γενοκτονική αντιμετώπιση της νεολαίας. Επιπρόσθετα με την εφιαλτική δολοφονική πραγματικότητα των θανάτων από αυτοκτονίες (3.124 από 1/1/2009 έως 23/08/2012), τον υποσιτισμό και τη πείνα, την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια, την ολοσχερή καταστροφή της υγείας και της περίθαλψης. Αυτά δεν είναι οι κυρίαρχες πλευρές μονάχα του σημερινού κοινωνικού ζητήματος αλλά επίσης κυρίαρχες πλευρές του εθνικού ζητήματος καθώς συνιστούν βασικά στοιχεία του ιμπεριαλιστικού σχεδίου για πληθυσμιακή αλλοίωση και συρρίκνωση του ελληνισμού.

-Στον τομέα του εθνικού μας πλούτου. Με την εξελισσόμενη αρπαγή σε όφελος της υπερεθνικής ολιγαρχίας της δημόσιας περιουσίας, των παραγωγικών ορυκτών (μεταλλεύματα, χρυσός, όσμιο, ουράνιο κλπ) και ενεργειακών  πόρων (ηλιακή ενέργεια, υδρογονάνθρακες κλπ ) καθώς και της περιουσίας των πολιτών. Επιβεβαίωση για το μεγάλο colpo grosso, το πρόγραμμα της ληστρικής λεηλασίας είναι μια πρόσφατη  έκθεση τον Νοέμβριο 2012  από την Deutsche Bank που θεωρεί ότι τα αποθέματα φυσικού αερίου γύρω από την Κρήτη αξίζουν 427 δις ευρώ και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για να εξυπηρετηθεί το χρέος και ο στόχος της Τρόικας για 120% του ΑΕΠ το 2020 [3].

Παρακμιακή «Αριστερά» ως παρακολούθημα της αντεπανάστασης

Η παρούσα κατάσταση έχει άμεσα ή έμμεσα υποβοηθηθεί και καθαγιαστεί από την παρακμιακή «Αριστερά» και ειδικότερα τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και το ΚΚΕ  καθόσον:

α) Συμφώνησαν ιστορικά (πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ) με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ/ΟΝΕ που διεθνώς απετέλεσε τη μεγάλη περιοχή της καπιταλιστικής υπερπαγκοσμιοποίησης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μέσα στο εσωτερικό η μεταπολεμική λούμπεν ανάπτυξη της χώρας (που έγινε υπό αμερικανική κηδεμονία) να μεταβληθεί (κάτω από την γερμανική ηγεμονία) σε μια τεράστια πλασματική αναπτυξιακή φούσκα (με αποτελέσματα την καταστροφή της όποιας παραγωγικής μας βάσης σε όφελος της επέκτασης των υπηρεσιών, της οικονομία δανεισμού και του γενικευμένου παρασιτισμού. Καθ όλη δε την πρόσφατη εξοντωτική τρίχρονη περίοδο τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στα φανερά όσο και το ΚΚΕ συγκεκαλυμμένα αρνούνται πρακτικά να θέσουν ως μαζική πολιτική γραμμή θέμα αποχώρησης από την Ε.Ε./Ε.Ζ. καθώς ταυτίζουν μια τέτοια επιλογή με την απόλυτη καταστροφή. Είναι προς τούτο απολύτως ευθυγραμμισμένοι με την τρομοκρατική προπαγάνδα των διεθνών και τοπικών ελίτ και αναπαράγουν με αποχρώσεις τα ίδια εκβιαστικά διλήμματα της κατοχικής συγκυβέρνησης ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ. Είναι δε  κωμικοτραγικό το φαινόμενο όπου ο μεν ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ να προστρέχει για να παίξει το «αμερικάνικο χαρτί» εντός της Ευρωζώνης και παραδίπλα του ασθμαίνοντας το ΚΚΕ να τον καταγγέλλει ως το «κόμμα της δραχμής» ταυτισμένο με τα εκλογικοπολιτικά τρυκ του Σαμαρά.

β) ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ (μαζί με τα υπόλοιπα «αριστερά» σχήματα του εθνικού νιχιλισμού) συνέδραμαν στις προϋποθέσεις άλωσης της χώρας από την Διεθνή των Νεοφεουδαρχών, αποδεχόμενες και επικυρώνοντας το σχέδιο του λαθρομεταναστευτικού εποικισμού της στο οποίο επιμένουν ακόμα και σήμερα με τρόπο τυφλά δογματικό αποδεικνύοντας την εκφύλιση του διεθνισμού τους σε ένα αυτάρεσκο εθνοαποδομητικό οικουμενισμό. Ενταγμένο μέσα στη γενική γραμμή των γκλομπαλιστών μεταξύ των οποίων ο  Σόρος που τώρα  προκρίνει νέες παρεμβάσεις στην Ελλάδα με την δημιουργία «Οίκων Αλληλεγγύης» για τους μετανάστες δια μέσου της «Πρωτοβουλία της Ανοιχτής Κοινωνίας για την Ευρώπη-OSIFE» [4].

γ) ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ  αποποιήθηκαν την δυνατότητα να απεγκλωβιστούν από τα παγιδευτικά πλαίσια που καθορίζει το επικυρίαρχο δίπολο του κοινοβουλευτισμού και του κρατικού συνδικαλισμού και να υποστηρίξουν την προαγωγή της μαχητικής λαϊκής συσπείρωσης, αυτοπεποίθησης και δραστηριοποίησης. Με τη μετατόπιση του κέντρου βάρους του πολιτικού αγώνα στις πλατείες και στους δρόμους, σε ένα λαϊκό τσουνάμι κατάληψης των πόλεων και τη συγκρότηση ενός Πατριωτικού Κοινωνικού Μετώπου Αντίστασης ικανού να θέσει τα ουσιώδη ζητήματα της παράνομης διακυβέρνησης, της εθνικής προδοσίας και της τιμωρίας, της κατάλυσης του Συντάγματος και της οικονομικής κατοχής. Το οποίο να αντιπαρατεθεί συνολικά με τις ολιγαρχικές πολιτικές των μνημονίων, του χρέους και της αποικιοποίησης και να εκδιώξει τις σημερινές κατοχικές δυνάμεις και τους τοποτηρητές των, ανοίγοντας έτσι το δρόμο μιας ευρύτερης απελευθερωτικής δυναμικής.

δ) ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ  με την παρουσία τους στη κατοχική βουλή προσέφεραν την απαραίτητη νομιμοποίηση στην κοινοβουλευτική δικτατορία και το ειδικό καθεστώς της Τρόικα που είναι πολύ χειρότερο από τα στρατιωτικά χουντικά καθεστώτα που πέρασαν από την Ελλάδα. Και αυτό το έκαναν και το κάνουν κρυβόμενοι πίσω από τα άσφαιρα αντιμνημονιακά πυρά του πολιτικού παρλιαμενταρισμού και ενός ξεδιάντροπου συστημικού καθωσπρεπισμού.

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Σοσιαλφιλελεύθερος-εθνομηδενιστικός-φιλοαμερικανικός πολιτικός σχηματισμός

Ο προηγούμενος ΣΥΡΙΖΑ του 4,5% ήταν μια «βαβελική ομοσπονδία» συνιστωσών αλλά  και φορέας-αστερισμός μερίδων της εξασφαλισμένης νεο-μεσαίας αστικής τάξης και των κρατικών ή των κρατικοδίαιτων διανοουμένων. Οι πολιτικοιδεολογικοί του ορίζοντες είχαν γνωρίσματα  εθνομηδενιστικά, ευρωποκεντρικά και σοσιαλδημοκρατικά. Στον ΣΥΡΙΖΑ της νέας σύνθεσης  του 26,89% του 2012  παρακολουθούμε την  μαζική προσχώρηση και διάταξη σε θέσεις και ρόλους όχι απλώς μεμονωμένων  κεντρικών στελεχών και μελών του ΠΑΣΟΚ αλλά μεγάλων οργανωμένων συνόλων,  τα οποία ακριβώς λίγο πριν υποστήριζαν τον εκλεκτό της «παγκόσμιας διακυβέρνησης»  Γιώργο Παπανδρέου στην ανάληψη της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ και μετά της εξουσίας στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν εντρυφήσει και εξασκηθεί χρόνια πολλά  στην διασωστική «διαλεκτική της μετάλλαξης». Μεταλλαγμένοι  δραπέτευσαν από το αντιιμπεριαλιστικό όραμα της 3^ης Σεπτέμβρη για να στηρίξουν τον αστικό κυβερνητικό λαϊκισμό του Ανδρέα. Μεταλλαγμένοι συγκινήθηκαν  στη συνέχεια από τον ευρωκρατικό εκσυγχρονισμό του Σημίτη. Μεταλλαγμένοι ξανά τρύπωσαν μες τού «πρίγκιπα» το «κάστρο» και έγιναν αρχικά πλασιέ της «πράσινης  βίβλου» δηλαδή της «πράσινης ανάπτυξης» του ΓΑΠ και αρκετοί  στη συνέχεια της πρώτης έκδοσης της «μνημονιακής βίβλου» της Τρόικα. Στο τέλος επήλθε η …κάθαρση αφού μεταλλαγμένοι ξεπέζεψαν από τα «πράσινα άλογα» τους για να κοινωνήσουν των «αχράντων μυστηρίων»  του ΣΥΡΙΖΑ και του νέου «χαρισματικού» Αλέξη.

Τρία είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά με τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ καταδεικνύει την προοδευτική ενσωμάτωση του στις συστημικές δομές της χρηματοδεσποτείας:

α) Το πρώτο χαρακτηριστικό αφορά την κοινωνική του θέαση. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί τώρα την ενηλικίωση  και αυτοπροαγωγή του  σε «μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς» κατευθυνόμενος ταχύτατα προς το πολιτικό κέντρο και αυτό παρόλο που η κοινωνική βάση αυτού του κέντρου τα μικρομεσαία στρώματα καταστρέφονται. Η μετακόμιση αυτή καθόλου δεν τον προσδιορίζει, όπως πολλοί αναλυτές του συρμού υποστηρίζουν, ως το κόμμα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Διότι ιστορικά το σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κίνημα αναδύθηκε στη Δύση ως ένας κλάδος του μαρξισμού που με τον Καρλ Κάουτσκυ εγκατέλειψε τον επαναστατικό και υιοθέτησε τον εξελικτικό δρόμο για το σοσιαλισμό. Βασίστηκε δε στο οργανωμένο εργατικό κίνημα και τον κοινοβουλευτικό αγώνα, συνταγμένο κάτω από μια βασική στρατηγική με ειδικότερους άξονες:

-Πλήρης απασχόληση, προοδευτική φορολογία εισοδήματος, κοινωνική δικαιοσύνη.

-Δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση, συνταξιοδοτική εξασφάλιση.

-Εθνικοποίηση μεγάλων μονοπωλίων και ισχυρός κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία.

-Κράτος κοινωνικής πρόνοιας και κοινωνική δημοκρατία.

Έτσι από άποψη πολιτικής πρακτικής (και πέρα από εκλάμψεις θεωρητικής επαναστατικότητας) τα πραγματικά σοσιαλδημοκρατικά πολιτικά σχήματα στην Ελλάδα είναι για παράδειγμα το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει ήδη αποδεχτεί την κατεύθυνση που ο Άγγλος θεωρητικός Άντονυ Γκίντενς ονομάζει «Τρίτο Δρόμο» (αυτή που ακολούθησε και το σημιτικό ΠΑΣΟΚ) ως μια προοδευτική κεντροαριστερή πολιτική - κάτι ανάμεσα στην παραδοσιακή ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και τον αμερικανικό ή αγγλοσαξονικό φιλελευθερισμό με συνολική απόρριψη τόσο του συντηρητισμού όσο και του αριστερού επαναστατισμού. Ο «τρίτος δρόμος» είναι ο πλήρης ξεπεσμός της δυτικής σοσιαλδημοκρατίας σε υποστήριγμα του status quo. Σε τούτο το δρόμο έχει προσχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και είναι αυτός της μεταμοντέρνας σοσιαλφιλελεύθερης πολιτικής όπου:

-Στο κοινωνικό ζήτημα θέτει τη πρωτοκαθεδρία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των μειονοτήτων και της πολυπολιτισμικότητας.

-Στο οικονομικό ζήτημα δεν αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία των υπερεθνικών ιδιωτικών ολιγοπωλίων, των παγκοσμιοποιημένων αγορών, των τεσσάρων θεμελιωδών ελευθεριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ελεύθερη διακίνηση προσώπων, αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων).

-Στο πολιτικό ζήτημα προσβλέπει στην αναρρίχηση του στη διακυβέρνηση της χώρας δίνοντας διαρκώς διαπιστευτήρια καλής συμπεριφοράς (όπως πχ με την εγκατάλειψη της παλιότερης θέσης για «μονομερή καταγγελία του Μνημονίου») και με τις ανερυθρίαστες επιβεβαιώσεις για το νέο του ρόλο ως «ένα ανάχωμα στην ανεξέλεγκτη κοινωνική σύγκρουση, η οποία ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα, γιατί αποτέλεσε μία ύστατη ελπίδα ανάκτησης της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος» (Τσίπρας- ΝΕΤ,11/7/2012).

-Στο ευρωπαϊκό ζήτημα προβάλλει διαρκώς την φενακισμένη άποψη πως « το μέλλον της Ελλάδας είναι μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη, με όρους πραγματικής σύγκλισης, ισοτιμίας και με διεκδικητικό πνεύμα». Απορρίπτοντας «τις αντιλήψεις εθνικού απομονωτισμού» πρακτικά πολιτικά προσβλέπει στη στρατηγική συνεργασία με την δυτική σοσιαλδημοκρατία αλλά επίσης και με τμήματα του κοινωνικού φιλελευθερισμού κάτω από την αυταπάτη για «μια άλλη ενοποιημένη Ευρώπη… σε κατεύθυνση φιλειρηνική, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική, ανταγωνιστική προς τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση».

β) Το δεύτερο χαρακτηριστικό αφορά τη εθνική του οπτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας πολιτικός σχηματισμός που επαγγέλλεται τον οικουμενισμό και τον εθνικό μηδενισμό. Στο θεωρητικό επίπεδο αντιμετωπίζει απορριπτικά το εθνικό ζήτημα είτε απλώς ως ένα από τα ιστορικά προτάγματα της αστικής τάξης είτε ως μια χαμένη υπόθεση ξεπερασμένη στα πλαίσια των μεταεθνικών δομών της αμετάκλητης παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Στη πράξη αρνείται πεισματικά όχι μόνο να αποδεχτεί την ύπαρξη ελληνικών εθνικών συμφερόντων και κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά εθελοτυφλεί ακόμα και ως προς αυτή την ύπαρξη εξωτερικών και εσωτερικών εθνικών απειλών για τον ευρύτερο ελληνισμό. Αντανάκλαση αυτής της έποψης στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο είναι με το πρόσχημα του «μετώπου ενάντια στον εθνικισμό και το ρατσισμό» η υποστήριξη του στα ιμπεριαλιστικά προγράμματα της πολυπολιτισμικής Ελλάδας και του λαθρομεταναστευτικού εποικισμού της.

γ) Το τρίτο χαρακτηριστικό αφορά τη γεωπολιτική του οπτική. Οι κυριότερες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ιστορικά στρατεύτηκαν και ανήκουν οργανικά στο συνασπισμό των δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Στη σημερινή περίοδο διακηρύσσοντας θεωρητικά τη «νέα ανεξάρτητη, πολυδιάστατη, ενεργητικά φιλειρηνική εξωτερική πολιτική, στηριγμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου» φαίνεται να επιλέγουν πολιτικά την ατλαντιστική γεωπολιτική στροφή και την βαθύτερη διασύνδεση με την αμερικανο-σιωνιστική ελίτ, τον αμερικανικό πόλο και το Ισραήλ. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε όλο τον ευρωπαϊκό σοσιαλφιλελευθερισμό και τους θασιώτες του «τρίτου δρόμου» που είναι φιλικοί προς τον ευρωατλαντισμό σε αντίθεση με την αριστερή πτέρυγα της κλασικής σοσιαλδημοκρατίας που καταδίκαζε την Αμερική για τον αυτοκρατορικό επεκτατισμό και τις ανισότητες του φιλελευθερισμού της. Τώρα στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αυτό συμβαίνει και για μια επιπρόσθετη αιτία η οποία αφορά την ζήτηση ασφάλειας από πλευράς του λόγω της πιθανής σύγκρουσης με τη Γερμανία στις διαπραγματεύσεις με το μνημόνιο και το χρέος της χώρας αλλά και λόγω της πρόκλησης των μεγάλων διευθετήσεων στην Αν. Μεσόγειο σχετικά με τις ΑΟΖ και τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων. Διευθετήσεις που για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνουν τις διαπραγματεύσεις και τη βελτίωση των σχέσεων με τη Τουρκία. Από την άλλη πλευρά η συσπείρωση των «Φιλάνθρωπων παγκοσμιοποιητών» και ο ευρύτερος «κύκλος Ομπάμα» γνωρίζοντας τον απόλυτο γερμανικό έλεγχο πάνω στην ελληνική πολιτική τάξη προσβλέπει στο νέο ρόλο μιας μεταλλαγμένης κυβερνητικής αριστεράς ενάντια σε αυτό τον έλεγχο σε όφελος των γεωοικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων που κατά συμβατικό τρόπο αποκαλούνται αμερικανικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ μπροστά στην αυξημένη πιθανότητα να είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές όποτε και αν αυτές διεξαχθούν στο ελληνικό προτεκτοράτο - και αυτό θα είναι κάτι που όπως φαίνεται θα το καθορίσει τελικά (κατ εξουσιοδότηση της κοινοβουλευτικής αριστεράς) η ξένη ολιγαρχία και η Τρόικα - έχει επιλέξει να πατάει σε δυο βάρκες. Από τη μια παρακρατάει το γνωστό επικοινωνιακό τρυκ των βουλευτικών εκλογών για «κυβέρνηση της αριστεράς» και από την άλλη φλερτάρει με την επιλογή της «κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ» και με πιθανότερους εταίρους τους ΑΝΕΛ και στελέχη που αποστασιοποιούνται τούτη τη περίοδο από ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ. Είναι περισσότερο από βέβαιο πως είτε μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» είτε μια «κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας» υπό την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με βάση τα πραγματικά δεδομένα του συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων και της ταυτότητας των φορέων μιας τέτοιας διακυβέρνησης θα προσδιορίζεται από όλες τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις της αποτυχίας της. Και η πιο επικαθοριστική από αυτές είναι ο ίδιος ο συστημικός-διαχειριστικός της χαρακτήρας. Να γιατί δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε την εκτίμηση ορισμένων που αξιολογούν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ως «ανυποψίαστη» για το «μέγεθος των διακυβευμάτων» αλλά επίσης να συμφωνήσουμε απόλυτα μαζί τους για το μεγάλο κίνδυνο που επικρέμεται να δούμε τελικά μια «αριστερή παρένθεση» με ότι αυτό συνεπάγεται στο μέλλον για το λαό και το έθνος.

Χρυσή Αυγή ως μικροαστικός εθνικοσοσιαλιστικός φορέας

Η Χρυσή Αυγή είναι ο εγχώριος εκφραστής της μικροαστικής εθνικιστικής-λαϊκιστικής-αντιπλουτοκρατικής ιδεολογίας. Στο επίπεδο της ταυτότητας αυτοσυστήνεται ως «Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα». Παρά την πρόσληψη ως θετικού του ρόλου του χιτλερισμού στην ιστορία δεν αποτελεί μια σύγχρονη νεοναζιστική οργάνωση. Η Χ.Α. επίσης δεν είναι μια συμμορία του υποκόσμου. Είναι ο μεταπολιτευτικός φορέας του ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού (με εκλεκτικές αναφορές στα καθεστώτα Μεταξά και της 21ης Απριλίου 1967) τον οποίο θεωρεί «την τρίτη μεγάλη ιδεολογία της Ιστορίας» ενώ προτάσσει τον διμέτωπο ανταγωνισμό «ενάντια στον κομμουνισμό-διεθνισμό και στον φιλελευθερισμό-οικουμενισμό». Kαταγράφει μια παρουσία γύρω στις τρεις δεκαετίες στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, υπέρ των Σέρβων στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, στις συγκεντρώσεις του Ευρωπαϊκού Εθνικού Μετώπου ενάντια στη παγκοσμιοποίηση. Στο εσωτερικό επιμένει αδιάλειπτα στον αδιάλλακτο αντικομμουνισμό με τις «Εκδηλώσεις Μνήμης» (Μελιγαλάς, Γράμμος-Βίτσι). Στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση της 17ης Ιουνίου 2012 έφτασε στο 7% και μπήκε στη Βουλή με 18 βουλευτές. Η Χ.Α. υποστηρίζει την ανάγκη του Ισχυρού «Λαϊκού Κράτους» ως «πολιτική οργάνωση του έθνους», θεμελιωμένου πάνω στην κοσμοαντίληψη και τις αρχές του εθνικοσοσιαλισμού, ως η «μόνη άμεση δημοκρατία» όπου «ο Λαός ηγεμονεύει τον εαυτό του μέσα απ’ τον Ηγέτη». Ο «Λαός γεννιέται από τους τύπους μιας Φυλής και η ύπαρξή του γεννά το Έθνος ως ανώτερη πνευματική της εκδήλωση». Προκρίνει την «απόλυτη ισονομία και την πολιτικά ιεραρχημένη κοινωνική ισότητα». Τοποθετείται υπέρ του σχεδιασμού της οικονομίας που να «εξυπηρετεί την εθνική πολιτική…την αυτάρκεια …την απεξάρτηση από τις διεθνείς αγορές και τις πολυεθνικές». Είναι «εχθρός της μεγάλης, εκμεταλλευτικής ιδιοκτησίας» και φίλος «της οικογενειακής μικροϊδιοκτησίας του κλήρου ή τεμένους των προγόνων».

Στο επίπεδο των κεντρικών θέσεων η Χρυσή Αυγή, έχοντας υιοθετήσει το κεντρικό σύνθημα της πρώτης φάσης του ΠΑΣΟΚ ήτοι το «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», προτάσσει:

-την «Καταγγελία του μνημονίου», τον «Λογιστικό έλεγχο και την άρνηση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους».

-την «άμεση εθνικοποίηση των τραπεζικών ιδρυμάτων που έχουν λάβει κεφαλαιακή ενίσχυση με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Συγχώνευση όλων των φαλιρισμένων ιδιωτικών τραπεζών σε μία ισχυρή εθνική τράπεζα».
-την «θέσπιση και οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ και έναρξη γεωτρήσεων σε όλες τις περιοχές με επιβεβαιωμένα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου».

-την «άμεση σύλληψη και απέλαση όλων των λαθρομεταναστών. Ιδιώνυμο όποιο έγκλημα τελεί αλλοδαπός. Οι ποινές δεν θα εκτίονται σε φυλακές, αλλά σε ειδικούς χώρους κράτησης, όπου παράλληλα θα παράγεται έργο υπέρ του Δημοσίου».

Η κοινωνική βάση της Χ.Α. είναι οι εξαθλιωμένες λαϊκές τάξεις που μέχρι πρόσφατα κυρίως ψήφιζαν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και πολύ λιγότερο τα κόμματα της αριστεράς. Η επιρροή της καταγράφεται όχι μόνο στο χώρο της νεολαίας αλλά επίσης στους χώρους των ανέργων, στα κατεστραμμένα μικρομεσαία στρώματα και του κρατικού μηχανισμού (κυρίως στα σώματα ασφαλείας).

Η αιτίες ανόδου στο κεντρικό πολιτικό-κομματικό σκηνικό μιας πολιτικής σέχτας όπως είναι η Χρυσή Αυγή οφείλεται στο συνδυασμό πολλαπλών παραγόντων:

α) Στην συνολική εθνική αποδιοργάνωση. Στην αλληλουχία της ξένης κατοχής, της οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης, της ανοικτής κρίσης του  πολιτικού συστήματος, της γενικής ανυπαρξίας της «Αριστεράς» που βρίσκεται σε κατάσταση γενικού εκφυλισμού.

β) στον επικοινωνιακό λαϊκιστικό αντισυστημισμό της Χ.Α. τόσο μέσα στη Βουλή όσο και μέσα στη κοινωνία. Ειδικά στο τοπικό επίπεδο επιχειρεί διαρκώς τις προγραμματισμένες παραδειγματικές δράσεις είτε με κατασταλτικές πρακτικές «πολιτοφυλακής» είτε με ακτιβισμό κοινωνικής αλληλεγγύης, σε μια σειρά τομείς (υποβαθμισμένες περιοχές, λαθρομετανάστευση, εγκληματικότητα και ανασφάλεια, παράνομο μικρεμπόριο αλλοδαπών, εκδηλώσεις θρησκευτικού φονταμενταλισμού, διανομή τροφίμων και κοινωνικό παντοπωλείο, υλική βοήθεια, συσσίτια και αιμοδοσίες κοκ).

γ) στην αρνητική διαφήμιση της από τις καθημερινές τηλεοπτικές και δημοσιογραφικές επικρίσεις που δέχεται από τους ανεκδιήγητους παπαγάλους του νεοφιλελευθερισμού και της Τρόικα.

δ) στη συγχορδία των επιθέσεων που αποτελούν μέρος του γενικότερου άτυπου μετώπου ανάμεσα στη Δεξιά και τη παρακμιακή Αριστερά που εκδιπλώνεται αποπροσανατολιστικά απέναντι στο υποτιθέμενο φάντασμα του «φασιστικού κινδύνου» που έχουν ως σκοπό την απόκρυψη του πραγματικού κινδύνου που είναι η αποικιοκρατική κατάκτηση και συνολική διάλυση της ελληνικής κοινωνίας καθώς και η δουλική τους προσαρμογή σε αυτή την πραγματικότητα. Για ορισμένες πολιτικές μερίδες αυτού του μετώπου (όπως ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ κ.α.) η παράκρουση αυτή φθάνει στα όρια διατύπωσης προτάσεων στο να τεθεί η Χρυσή Αυγή «εκτός νόμου».

Κάτω από τους παραπάνω παράγοντες και την εξέλιξη της εθνικής, πολιτικής και κοινωνικής καταστροφικής κατάστασης της χώρας  η άνοδος της Χρυσής Αυγής, με το ίδιο ή αλλαγμένο όνομα,  θα μπορούσε να συνεχιστεί και τα ποσοστά της στο μέλλον να την εκτοξεύσουν ακόμα και σε δεύτερη δύναμη. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο χώρος της Χρυσής Αυγής εγκλωβίζεται σε  ορισμένες καίριες για τη συνέχεια του διαδικασίες αυτοπαγίδευσης:

-Η πρώτη αφορά την ιστορική της στραβομάρα στο καθοριστικό γεγονός όπου η σύμμαχος των διεθνών τοκογλύφων σημερινή ελληνική πλουτοκρατική ολιγαρχία αποτελείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της από ιδιοτελείς απογόνους προδοτών μαυραγοριτών, καταδοτών και δωσίλογων της τότε Κατοχής που τα κίνητρα τους ήταν η ιδιοτέλεια, ο θησαυρισμός και απλό προκάλυμμα ο εθνικοσοσιαλισμός.

-Η δεύτερη σχετίζεται με το αδιαμφισβήτητο γεγονός κατά το οποίο η Χ.Α. πάσχει από την αθεράπευτη «παιδική ασθένεια» της,  αυτή του παραληρηματικού εμφυλιακού και μετεμφυλιακού αντικομμουνισμού με αποτέλεσμα αυτό να υπερπροσδιορίζει  μια μόνιμη και διαρκή κρίση συνοχής στις σχέσεις της με την κοινωνική και εκλογικοπολιτική της βάση, μια κατάσταση που συνιστά υπο-αντιπροσώπευση η οποία διαρκώς τελεί υπό αίρεση, καθώς η πλειοψηφία αυτών που την ψήφισαν ή θα την ψηφίσουν ουδόλως ασπάζονται τον «Μεταξισμό», τον «Χουντο-Παπαδοπουλισμό» και τον αντικομμουνισμό.

-Η τρίτη παραπέμπει στα αδιευκρίνιστα, στο παρόν και στο μέλλον, όρια της αυτονομίας της Χ.Α. απέναντι στα δημόσια και τα παραδημόσια δίκτυα και τμήματα του κράτους και κυρίως αυτά που σχετίζονται με τον σκληρό κατασταλτικό του μηχανισμό. Ως προς τα παραδημόσια δίκτυα (παρακράτος) αυτά τούτη τη περίοδο χαρακτηρίζονται από μια διευρυνόμενη εσωτερική διαίρεση και σύγκρουση. Εδώ μια μερίδα τους μπορεί να «αυτονομείται» και να φλερτάρει με την Χ.Α. όμως οι υπόλοιπες μερίδες που κυριαρχούν είναι υποταγμένες στην εξυπηρέτηση της διεθνούς και ελληνικής ολιγαρχίας καθώς  και των εσωτερικών καθεστωτικών πολιτικο-κομματικών φορέων της.

-Η τέταρτη εμφανίζει μια Χ.Α. να ναρκισσεύεται στα φυλετικά της κάτοπτρα ότι ενσαρκώνει τάχα την πιο μαχητική απάντηση απέναντι στην διογκούμενη λαθρομεταναστευτική απειλή. Όμως η αντι-λαθρομεταναστευτική πολιτική της πάσχει επί της ουσίας και επί της διαδικασίας. Επί της ουσίας πάσχει διότι είναι ανήμπορη ή αρνείται να κατανοήσει i) τα καθοριστικά δομικά παγκόσμια αίτια του φαινομένου, ii) τους γενικότερους πλανητικούς και εσωτερικούς σχεδιασμούς που αυτή εξυπηρετεί καθώς και iii) τους αναγκαίους τρόπους μιας αποτελεσματικής στρατηγικής αντίστασης.  Επί της διαδικασίας πάσχει διότι αντί την συνειδητή εθνική-λαϊκή αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης η Χ.Α. στρατεύεται μέσα στο βασίλειο του «προπολιτικού-αταβιστικού δικαίου» δηλαδή της πριμιτιβιστικής αυτοδικίας απέναντι σε μεμονωμένα πρόσωπα αλλογενών μεταναστών. Αυτή βέβαια η δράση της Χ.Α. αποφεύγει να συμπεριλάβει επιθετικά στο στόχαστρό της τα ίδια τα κυκλώματα του εγκληματικού κεφαλαίου (όπου εδώ εμπλέκονται μεγάλα τμήματα της ελληνικής ολιγαρχίας) τα οποία πλαισιώνουν τους προσοδοφόρους τομείς της διακίνησης και εκμετάλλευσης  μεταναστών, του τράφικινγκ, του ναρκεμπόριου κλπ κλπ.

Πολιτικό Σύστημα και Ιδεολογίες Ζόμπι

Το κυρίαρχο γνώρισμα του ελληνικού πολιτικο-κομματικού συστήματος δεν αφορά μόνο τη δουλική του προσαρμογή στις ορίζουσες της Ατλάντειας αυτοκρατορικής υποδούλωσης και εξάρθρωσης της χώρας, την περιορισμένη και περιοριστική κοινοβουλευτική και κρατικοσυνδικαλιστική αντιπαράθεση των δυνάμεων του που διαδραματίζεται θεατρικά και με τρόπο αποσπασματικό γύρω από επίδικα όπως μνημόνιο-αντιμνημόνιο, δραχμή ή ευρώ. Αφορά επίσης το «ζωοποιό πνεύμα» με το οποίο σημασιοδοτείται και καθαγιάζεται αυτή η αντιπαράθεση. Στο βάθος ολόκληρος ο πολιτικός χάρτης ενσωματώνει οργανικά τις νεκροζώντανες συνοριακές νοηματικές εγχαράξεις των μεγάλων καθολικών πολιτικοιδεολογικών αφηγήσεων του 20ου αιώνα, τις επιβιωτικές μεταλλάξεις των ζόμπι ιδεολογιών του. Μπορεί να βασιλεύει η επικοινωνιακή μόδα της «φτώχειας των οραμάτων», της «κρίσης των κομμάτων», του «τέλους της μεταπολίτευσης» κ.ο.κ. αλλά μέσα στα μυαλά και στις συμπεριφορές των φορέων χάραξης της επίσημης αλλά και της αντιπολιτευτικής πολιτικής συνεχίζεται με διαφορετικούς συχνά τρόπους και πρόσημα να αναπαράγονται τα προϊόντα και παραπροϊόντα του «πνεύματος της νεωτερικότητας».

Τρεις είναι και σήμερα οι κεντρικές κοσμοεικόνες που, πολεμώντας η μια την άλλη ή συμμαχώντας μετωπικά ενάντια στην άλλη, συνεχίζουν μεταστοιχειωμένες να βρικολακιάζουν και να απομυζούν όχι μόνο τις ειδικότερες διεργασίες της πολιτικής αλλά και εκείνες που αφορούν σύμπασα τη πνευματική και πολιτισμική σφαίρα: Φιλελευθερισμός – Σοσιαλισμός – Εθνικοσοσιαλισμός.

1.-Ο Φιλελευθερισμός (Κλασσικός – Δεξιός Μεταφιλελευθερισμός και Αριστερός σοσιαλφιλελευθερισμός). Με βασική οικονομική αρχή το "laissez faire" ως θεμελιώδους πρόταγματος της ελεύθερης αγοράς και πολιτική αρχή την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο Φιλελευθερισμός δεν προβάλλεται μόνο ως η επίσημη νοηματοδοτική κοσμοεικόνα της ολιγαρχίας και ως η ιδεολογική υπερδομή των Τρόπων της κεφαλαιοκρατικής ή της χρηματοδεσποτικής υπερεκμετάλλευσης. Αλλά αυτοσυστήνεται επίσης ως η κληρονομιά του Διαφωτισμού και η νικητήρια καθολική αυτοσυνείδηση της ανθρωπότητας απέναντι στην εξουδετερωμένη απειλή που ιστορικά αντιπροσώπευαν οι κοσμοθεωρήσεις του Εθνικοσοσιαλισμού και του Κομμουνισμού.

2.-Ο Σοσιαλισμός (Κομμουνισμός {κυρίως ως διεθνιστικός κομμουνισμός και οι κατ εξαίρεση διάφορες μορφές του «εθνικού κομμουνισμού»}-Αναρχισμός-Σοσιαλδημοκρατία). Το «κόκκινο έργο» της «υλικής κοινωνικής ισότητας» παρουσιάσθηκε ταυτόχρονα ως οπτική α) κοινωνική β) πλανητική γ) εθνική. Μεγαλούργησε (κατακτώντας το 1917 τη Ρωσία και το 1949 την Κίνα) ως η νομοτελειακή φυσικοϊστορική αντικεφαλαιοκρατική διασύνδεση των αντικειμενικών και υποκειμενικών δυνάμεων, ικανή να συλλάβει ως επιστήμη της ιστορίας και να προετοιμάσει ηθικο-κανονιστικά ως πραγματικό ταξικό κίνημα, μια αμετάκλητη τελολογία παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης και απελευθέρωσης. Προτού αυτή μετουσιωθεί στην Ανατολή και καταρρεύσει ως μοντέλο κρατικού σοσιαλισμού, πρόλαβε να προσφέρει στη Περιφέρεια του καπιταλισμού μια νέα εθνικοαπελευθερωτική δυναμική στο αντιαποικιακό κίνημα. Στις χώρες του δυτικού βιομηχανικού καπιταλισμού άσκησε κυρίαρχη επίδραση μεθερμηνεύοντας τη φιλελεύθερη ιδέα της τυπικής ισότητας σε πραγματική κοινωνική ισότητα και απονομιμοποίησε την αστική εξουσία συντελώντας καθοριστικά σε μια ουσιαστική κοινωνική μεταβολή με τον παραμερισμό του ιεραρχικού φιλελεύθερου κράτους από το παρεμβατικό κοινωνικό κράτος.

Σήμερα η Αριστερά δεν εξορύσσει ούτε και αξιοποιεί πια ό,τι ποιοτικότερο περιέχει το «λατομείο» της ιστορικής Σοσιαλιστικής Παράδοσης και κυρίως την ασυμβίβαστη αποκάλυψη και καταπολέμηση των οικονομικών διαδικασιών, των πολιτικών πρακτικών και των ιδεολογικών παραισθήσεων του Φιλελευθερισμού. Έχοντας ενσωματωθεί στρατηγικά στα συστήματα του αμερικανισμού, του ευρωπαϊσμού και γενικότερα του εκδυτικισμού ποτίζεται από ένα νοθευμένο κοινωνικό γενικό ερμηνευτικό σχήμα που αντανακλά, συγκαλύπτει και εξυπηρετεί τις πραγματικές δομές ισχύος και υπερεκμετάλλευσης του χρηματοδεσποτικού συστήματος.

3.-Ο Εθνικοσιαλισμός (μητροπολιτικός εθνικοσοσιαλισμός ως Φασισμός/ Ναζισμός/Φρανκισμός κ.α. - περιφερειακός εθνικοσοσιαλισμός ως Περονισμός/Νασερισμός/Μπααθισμός/Κανταφισμός κ.α.). Ο μητροπολιτικός εθνικοσοσιαλισμός με τον ισχυρισμό ότι μυεί τις λαϊκές κοινότητες στην αυθεντική αποκάλυψη του κρυφού σχεδιαγράμματος της εβραιοκρατούμενης νεωτερικότητας ως ένα δίδυμο Καπιταλισμού-Κομμουνισμού, επιδεικνύει αξιοσημείωτη έφεση στις απόπειρες συνάρθρωσης του φετιχισμού των φυλετικών δεσμών αίματος, των συμβόλων και των ιδεών της προκαπιταλιστικής κοινωνίας με έναν αντιπλουτοκρατικό λαϊκισμό και τη λατρεία του Κράτους.

Ο ιστορική καταβαράθρωση ειδικότερα του Φασισμού και του Ναζισμού δεν επήλθε ως αποτέλεσμα της γήρανσης και της παρακμής του, πράγμα που συνέβη στη περίπτωση του Σοσιαλισμού με την αποδιάρθρωση της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων καθεστώτων κρατικού σοσιαλισμού, αλλά λόγω της γεωστρατηγικής, πολεμικο-πολιτικής αυτοκτονίας των φορέων και ηγεσιών του, του Μπενίτο Μουσολίνι και του Αδόλφου Χίτλερ. Του λαοπλάνου δημαγωγού Χίτλερ που ήταν μια μοιραία σκοτεινή, αντισοσιαλιστική και καταστροφική περίπτωση για τη Γερμανία, όπως ήδη από το 1932 είχε καταδείξει με το βιβλίο του «Χίτλερ-μιια κακοτυχία για τη Γερμανία» ένας μεγάλος πολέμιος του Ναζισμού ο ιδρυτής του «Εθνικού Μπολσεβικισμού» ο Έρνστ Νίκιτς, προτού καταδικασθεί σε ισόβια κάθειρξη από το ειδικό δικαστήριο (Volksgerichtshof) του γερμανικού Τρίτου Ράιχ [5].

Η πτώση του μητροπολιτικού Εθνικοσοσιαλισμού απεικονίστηκε από την συγκυριακή αντιφασιστική επιμαχία των νικητριών δυνάμεων του Β΄ Π.Π. ως η εφιαλτική ανάμνηση ενός φάσματος αιματηρού ταυτισμένου με το «απόλυτο κακό». Ταυτόχρονα απελευθέρωσε το πλανητικό τερέν για τον κρίσιμο ανταγωνισμό Φιλελευθερισμού και Κομμουνισμού που επικαθορίστηκε από τις μορφές και τα επεισόδια του αμερικανοσοβιετικού ψυχροπολεμικού διπολισμού.

Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 και του «Σοσιαλιστικού Στρατοπέδου», ο Φιλελευθερισμός πρόβαλε αυτοδίκαια την δική του μονοπωλιακή κοσμοεικόνα του μέλλοντος ως μοναδική πλανητική κοσμοεικόνα και ύψωσε το νικηφόρο τρόπαιο της παγκόσμιας ήττας του Κομμουνισμού, της απόλυτης ηγεμονίας του και του αποκλειστικού διαμορφωτή του «τέλους της ιστορίας». Τώρα πλέον απέναντι στα «νεκροταφεία» της «Πρωτοπορίας της Εργατικής Τάξης» (Κομμουνισμός), του «Υποκείμενου-Κράτους» (Φασισμός) της «Ανωτερότητας της Φυλής» (Ναζισμός), στέκεται και αυτοθαυμάζεται αυτάρεσκα ο μοναδικός ρυθμιστής του ανθρώπινου πεπρωμένου, το δίχως Ταυτότητα, απελευθερωμένο «Άτομο», ο «Ιδιώτης», «Idiot» = ο Ηλίθιος, του Φιλελευθερισμού.

Παραδόξως η επικράτηση του Φιλελευθερισμού μετά τη κατατρόπωση των μεγάλων εχθρικών ιδεολογιών, σήμανε ταυτόχρονα και το πέρας του μέσα από την μεγάλη μετάλλαξη του. Στα πλαίσια των διεργασιών της «Νέας Οικονομίας», της «μεταβιομηχανικής κοινωνίας» και του «νέου οικουμενισμού» το ατομικό πρέπει να διασυνδεθεί με το καθολικό. Και αυτή η διασύνδεση έρχεται ως «νέα Ευαγγελία» μέσα στο πρόγραμμα της «Παγκοσμιοποίησης», των «Μη-Κυβερνητικών Οργανώσεων» (ΜΚΟ) και της «Παγκόσμιας Διακυβέρνησης» που προετοιμάζει το έργο του «Νέου Πεπρωμένου». Παράλληλα με την προβολή και οικουμενίκευση των σλόγκαν της «ατομικής ελευθερίας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και των αναμεικτικών προτύπων της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», οι αξίες του φιλελευθερισμού μπολιάζονται με το «ορθολογικοποιητικό» πνεύμα του επιστημονισμού και του θετικισμού όταν μεταξύ των άλλων πρόκειται να εξυπηρετηθούν οι προτεραιότητες της νέας θεάς της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας αγοράς, η μεταμοντέρνα συμβολική πραγματικότητα της εικονικότητας και οι προωθημένες ολοκληρωτικές μορφές της καινούργιας υπερπολύπλοκης «τεχνο-φασιστικής» κατασταλτικής πρακτικής. Μπολιάζονται επίσης με τις παραδοσιακές και νέες όψεις του ανορθολογισμού όπως αυτές ειδικότερα παρουσιάζονται είτε κυρίως με τα προτεσταντικά προπαγανδιστικά επιβοηθήματα της Νέας Τάξης είτε με τις διάφορες εκδοχές του «νεοεποχίτικου» πνεύματος με τις οποίες επιδιώκεται να ψευδο-καλυφθούν οι μεταφυσικές ανησυχίες και τα προσωπικά αδιέξοδα στη περιοχή του νοήματος. Η σχετική αυτονομία της πολιτικής παραμερίζεται από την απόλυτη αυτονομία της οικονομίας (και ειδικά της συμβολικής-χρηματοπιστωτικής της δεσπόζουσας), το έθνος και το κράτος υπάγονται, εμπλέκονται και εξαρθρώνονται μέσα στο κόσμο των παγκοσμιοποιημένων εταιριών και αγορών. Έτσι περάσαμε στον μεγάλο μετασχηματισμό της φιλελεύθερης πολιτικής ιδεολογίας σε μετα-φιλελευθερισμό ή νεο-φιλελευθερισμό.

Σημειώσεις

[1]-ΕΛΣΤΑΤ, Η Ελληνική Οικονομία-Πειραιάς 2012.    & 
    -Citi Research, European Economic Forecast Highlights-28 November 2012.

[2]- EUROPEAN COMMISSION, The Second Economic Adjustment

Programme for Greece-First Review (DRAFT 27.11.2012).

[3]- Capital.gr, Deutsche Bank: Greek gas reserves are a long term story,if proven- 4 December 2012

[4]- George Soros, A Europe of Solidarity, Not Only Discipline (project-syndicate-Oct. 30, 2012).

[5]- Alexander Dugin, The Fourth Political Theory  (konservatizm.org- 3.12.2009).

( Γ.Κ.  5-12-2012 )

Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 1:Δυτική «Αυτοκρατορία του Κακού»

Εισαγωγή

Η παγκόσμια εικόνα είναι αυτή της σοβαρότερης από ποτέ γενικής αποσταθεροποίησης και του ηγεμονικού κενού. Καμιά από τις μεγάλες πλανητικές δυνάμεις δεν είναι σε θέση υπεύθυνη, ικανή να αντιληφθεί τις στρατηγικές προτεραιότητες μιας  γεωπολιτικής και γεωοικονομικής ισορροπίας και να επιδιώξει να τεθούν οι  απαραίτητες θεσμικές βάσεις για τους «κανόνες του παγκόσμιου παιχνιδιού».  Αλλά ταυτόχρονα το ίδιο αφορά τις ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις οι οποίες όχι μόνο είναι παντελώς απροετοίμαστες να αναλάβουν το μερίδιο  ευθύνης που τους αναλογεί για αυτούς τους κανόνες αλλά φαίνεται πως μάλλον είναι πανέτοιμες συνδεόμενες με τους σχεδιασμούς των κεντρικών δυνάμεων να εισβάλουν στη γεωπολιτική σκηνή του χάους  και να απελευθερώσουν όλα τα τζίνι του «πλανητικού φρενοκομείου». Το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο επίπεδο των οικονομικών ελίτ. Είναι παράλληλα και στο επίπεδο των πολιτικών ελίτ όπου εδώ τα «πλοία των ανθρώπων» βασικά τα κυβερνούν οι «αρουραίοι». Και για τα πλοία τούτα παραμονεύουν τα ναυάγια.

Από την άλλη οι πολιτικές διεργασίες στο εσωτερικό δυο παγκόσμιων δυνάμεων, με την επανεκλογή Ομπάμα στην Αμερική και τα αποτελέσματα μέσα στο Συνέδριο του Κ.Κ.Κίνας, κυοφορούν ορισμένες τροποποιήσεις στη πλανητική γεωπολιτική σκηνή. Οι συνέπειες τους αφορούν τον επηρεασμό των εξελίξεων τόσο στο επίπεδο των ειδικών πολιτικών και οικονομικών συμπεριφορών των  διαφόρων κρατών στο εσωτερικό και στις εξωτερικές τους σχέσεις όσο και στο επίπεδο του γενικότερου διεθνούς κλίματος εντός του οποίου ορίζονται οι όροι και τα όρια των προσανατολισμών-ήτοι των εκτιμήσεων, των αποφάσεων και των πράξεων-των δρώντων υποκειμένων και συνομαδώσεων σε διεθνή, περιφερειακή και τοπική κλίμακα.

Υπερ- Ατλάντεια Αυτοκρατορία. Ο Σάυλωκ στο θρόνο

Στο πλανητικό σύστημα της χρηματοδεσποτείας [1] συνεχίζονται οι εξαρθρωτικές διαδικασίες της δομικής κρίσης με ξέφρενο ρυθμό, προμηνύοντας ένα εφιαλτικό 2013-2014. Πρόκειται για το πιο υπερεκμεταλλευτικό σύστημα της ανθρώπινης ιστορίας αυτό των αλληλεξαρτώμενων νεοφεουδαρχικών συμμοριών και των δικτύων τους όπου οι Banksters καταβροχθίζουν το κοινωνικό πλεόνασμα. Γύρω στο  40% του ΑΕΠ πάει σε τόκους για τους  τραπεζίτες, χρηματιστές και ομολογιούχους. Για το πιο άδικο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης όπου το 1% του πληθυσμού κατέχει πάνω από το 40% του πλούτου και το 80% του πληθυσμού μόνο το  5% του πλούτου [2].

Οι οικονομίες των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και της  Κίνας, που παράγουν πάνω από το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ πορεύονται ήδη μέσα στη νέα μεγάλη ύφεση. Γενικότερα το σοκ, η καθίζηση ολόκληρης της διεθνούς οικονομίας η οποία είναι αλυσοδεμένη στην  ετοιμόρροπη τραπεζική πυραμίδα των εξωχρηματιστηριακών παραγώγων ύψους 707,6 τρις δολάρια επιβαρύνεται διαρκώς  με  την ξέφρενη γενική κρίση χρέους, την καλπάζουσα τραπεζική αποσταθεροποίηση  καθώς και την αποδιάρθρωση του Νότου μέσα στην Ευρώπη.  Μπροστά σε αυτή τη κατάσταση οι ελίτ αρχίζουν να προετοιμάζονται για τα χειρότερα (τα ντόμινο των κρατικών και των τραπεζικών χρεοκοπιών) και καταφεύγουν στις εξασφαλίσεις του χρυσού. 

Οι σημερινές αντικειμενικές συνθήκες έχουν φέρει στην ημερήσια διάταξη μια ορισμένη διαρραγή της συνοχής στο Ενιαίο Μέτωπο της Υπερελίτ. Η χρηματοδεσποτεία φαίνεται πως εισέρχεται σε μια περίοδο  εσωτερικών διαφωνιών σχετικά με τις στρατηγικές και τακτικές πλανητικής παρέμβασης και επηρεάζεται από τρεις μεγάλες τάσεις:

α) Ο 1ος Κύκλος των «Ούλτρα-Μιλιταριστών» γκλομπαλιστών έχει  την οπτική της άκαμπτης «μεσσιανικής» αμερικάνικης αυτοκρατορίας. Στις ΗΠΑ εκπροσωπείται πολιτικά από την κυρίαρχη μερίδα  του Ρεμπουμπλικανικού Κόμματος αλλά και από τμήμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Με την αυτοσυνείδηση της πτωτικής φάσης που διέρχεται η αμερικανική αυτοκρατορία αναφέρεται σε δύο αναπόφευκτες επιλογές. Από τη μια στο αίτημα προστασίας και αναβάθμισης της τεχνολογικής και βιομηχανικής δυναμικότητας των ΗΠΑ (με κάποιους πιθανούς περιορισμούς στη  σφαίρα της αυτονομημένης χρηματιστικοποίησης) και από την άλλη στην ανάγκη προσφυγής στη  κλιμακούμενη στρατιωτικής ισχύ που περιλαμβάνει τα πιο επιθετικά  σενάρια του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου. Από άποψη τακτικής υιοθετούν τη άμεση πολεμική εκπροσώπηση από περιφερειακά-κράτη ιμπεριαλιστικά στηρίγματα (όπως για παράδειγμα το Ισραήλ) τα οποία εμφανίζουν μια τυπική ανεξαρτησία για τον έλεγχο ή την κατάκτηση κρίσιμων ή ζωτικών ή  σπουδαίων χώρων με σκοπό την ανάταξη της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας.

β) Ο 2ος Κύκλος των «Φιλάνθρωπων» γκλομπαλιστών έχει την οπτική της «ευλύγιστης» αμερικάνικης αυτοκρατορίας. Στις ΗΠΑ στηρίζεται κυρίως από την κυρίαρχη μερίδα του Δημοκρατικού Κόμματος και τη πολιτική του Προέδρου Ομπάμα. Η Συσπείρωση αυτή ενισχύεται από τους Ροκφέλερ, Σόρος, Γκέιτς, Μπάφετ κ.α. Προσπαθεί με όλα τα μέσα να περιφρουρήσει και να παγιώσει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του παγκόσμιου χρηματοδεσποτικού συστήματος υπερεκμετάλλευσης και τους μηχανισμούς ελέγχου των λαών, με κεντρικά εργαλεία τους χειρισμούς διασφάλισης της ηγεμονίας του δολαρίου και της προώθησης, παράλληλα με τις δομές των παγκοσμιοποιημένων αγορών, των υπερδομών ενσωμάτωσης της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης. Η τάση αυτή έχει επίγνωση των μεγάλων δυσκολιών που υποσκάπτουν την Pax-Americana στον 21^ο αιώνα. Γνωρίζουν ότι η αμερικανική εξωτερική κυριαρχία πρέπει να αυτομετασχηματιστεί αφού είναι πλέον αδύνατο να κρατήσει αναλλοίωτα τα κλασσικά της χαρακτηριστικά. Και αυτό λόγω κυρίως της επιτάχυνσης των αλλαγών που συντελούνται στην επικοινωνιόσφαιρα και λόγω της προϊούσας πλανητικής μαζικής  πολιτικής αφύπνισης και της λαϊκής αντίστασης των ιστορικά αγανακτισμένων λαών (Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι). Η παρέμβαση αυτής της Τάσης στις διεργασίες μέσα  στην Ευρωπαϊκή Ένωση χαρακτηρίζεται μεταξύ των άλλων από την ισχυρή στήριξη της υπερατλαντοποίησης [3] και την ασφυκτική πίεση προς τη  Γερμανία να πληρώσει τη διάσωση της Ευρωζώνης ή αλλιώς  να παραμερίσει από την ηγεσία της ακόμα και να την εγκαταλείψει (Τζώρτζ Σόρος). Η ομάδα αυτή ταυτόχρονα στοχεύει στο   να επανακαθορίσει τους άξονες συμμαχιών της προς  τις χώρες του Ευρωνότου  καθώς αυτές αποδιαρθρώνονται και συνθλίβονται κάτω από τον οδοστρωτήρα της ακάθεκτης γερμανικής  επέλασης. Παρακάτω στην Αραβική Περιοχή  και την Μέση Ανατολή προσπαθεί να ισορροπήσει σε μια νέα πολιτική συμμαχιών που εκτός την πάγια ιστορική σχέση με το Ισραήλ και τα αντιδραστικά βασιλικά καθεστώτα και Εμιράτα να περιλαμβάνει και την ανερχόμενη φιλοδυτική «διαλλακτική» Μουσουλμανική Αδελφότητα.

γ) Ο 3ος Κύκλος των «Ρεαλιστών» γκλομπαλιστών καλύπτεται από το πέπλο αποφυγής της υπερβολικής δημοσιότητας. Έχει αρκετούς υποστηρικτές μέσα στις Ελίτ της Δύσης αλλά και της Ανατολής. Μεταξύ αυτών φαίνεται να «σπεύδει βραδέως» ελισσόμενο προσεκτικά ένα τμήμα της δυναστείας των Ρότσιλντ  σέρνοντας ξωπίσω όσους Οίκους Πιστοληπτικής Αξιολόγησης έχει υπό έλεγχο. Η ομάδα αυτή προσβλέπει προς τη διάνοιξη νέων οριζόντων πλουτισμού. Αντιμετωπίζει στα πλαίσια ενός  στρατηγικού πραγματισμού την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση της εξασθένισης του μονοκρατορικού ρόλου των ΗΠΑ και της αμφισβήτησης της κραταιότητας του δολαρίου ενώ αποδέχεται την πολυπολική γεωοικονομική προοπτική των σχετικά ανεξάρτητων νομισματικών ζωνών και των μεγάλων οικονομικών πόλων- κέντρων. Με τις ΗΠΑ απλώς ως μια ηγετική περιφερειακή δύναμη ενταγμένη μέσα σε ένα από αυτά όπου συμπεριλαμβάνοντας την Ε.Ε. θα οδηγούσε στην αναβαθμισμένη διασύνδεση των δύο ακτών του Ατλαντικού στα πλαίσια μιας υπερατλαντικής κοινής  αγοράς [3]. Η ομάδα των «Ρεαλιστών» αξιολογεί τον εαυτό της ότι έχει αυξημένες δυνατότητες για να αποτελέσει τον απαραίτητο «φορέα χρηματοοικονομικής μεσολάβησης» εντός και μεταξύ αυτών  των πόλων-κέντρων επιτυγχάνοντας νέες πηγές εσόδων που να αντισταθμίζουν την φθίνουσα απόδοση των παλιών πηγών. 

ΗΠΑ

Ο πρόσφατος τυφώνας Σάντι εκτός από τα φυσική του υπόσταση ενέχει πολιτικά και συμβολικά χαρακτηριστικά. Σημασιοδοτεί το βαθμό της προχωρημένης αποδιοργάνωσης του αμερικανικού συστήματος. Ενός συστήματος που είναι το πιο δαπανηρό για την εξωτερική στρατιωτική και την εσωτερική αστυνομική ασφάλεια  του και παντελώς ανύπαρκτο ως προς την προστασία των βασικών υποδομών και της ζωής των πολιτών του.

Για τις νεοφιλελεύθερες και σοσιαλφιλελεύθερες πολιτικές ομάδες στην Ευρώπη και αλλού η νίκη του Ομπάμα θεωρήθηκε επιθυμητή και παράδειγμα προς μίμηση ώστε να μπορούν να εξαπατούν τις κοινωνίες τους κραδαίνοντας επ΄ωφελεία το κάδρο του τάχα απόλυτου ψευδο-ανταγωνισμού «περιστερών» και «γερακιών». Η διακυβέρνηση Ομπάμα στο εξωτερικό οδήγησε τους κατακτητικούς πολέμους της «Νέας Τάξης» όπως τους ξεκίνησε ο Μπους. Σέβεται το σύνολο και την ουσία της γενικής αυτοκρατορικής γραμμής και  διαφοροποιείται στα δευτερεύοντα και στις αποχρώσεις. Στο εσωτερικό ακολουθεί συνταγές δημοσιονομικής καταστροφής. Το ετήσιο ομοσπονδιακό δημόσιο έλλειμμα βρίσκεται στο 1,1 τρις δολάρια και το δημόσιο χρέος στο δυσθεώρητο ύψος των 16 τρις δολαρίων (πάνω από 100% του ΑΕΠ). Ενόσω το 2011 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (US Federal Reserve) αγόρασε το 70% της έκδοσης των νέων αμερικανικών κρατικών ομολόγων, διεθνώς κάποια κράτη (με επικεφαλής Κίνα και Ρωσία) αποφεύγουν πια να συσσωρεύουν τα τοξικά αμερικανικά κρατικά ομόλογα. Ο στασιμοπληθωρισμός αρχίζει να κάνει αισθητή τη παρουσία του μέσα στο καθεστώς της συνεχούς εκτύπωσης νέου χρήματος και μια σοβαρή νομισματική κρίση  δίπλα στο τωρινό δημοσιονομικό κενό είναι πολύ πιθανή  κατά τη δεύτερη περίοδο Ομπάμα. Όλα αυτά προμηνύουν τους κινδύνους  μιας μελλοντικής χρεοκοπίας των ΗΠΑ και της πρόκλησης μεγάλων κοινωνικών ταραχών και αποσχιστικών διαδικασιών  ικανών να κλιμακωθούν  σε εμφύλιο πόλεμο.

Με βάση όλα τα παραπάνω για την αμερικανική ελίτ η περίοδος του 21ου αιώνα  είναι μια Εποχή Πολέμου. Τόσο για τους «Ούλτρα-Μιλιταριστές» όσο και για τους «Φιλάνθρωπους» της,  παρά τις σημαντικές μεταξύ τους διαφωνίες, ο ρόλος της Αμερικής έχει σχεδιαστεί μέσα στο ολοκλήρωμα της μετανεωτερικής αυτοκρατορικής «Ρώμης» σαν :

-Πρότυπο ελεύθερης παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

-Ηγετική στρατηγική διαχείριση του πλανήτη με την κραταιότητα των ενόπλων της δυνάμεων και της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.

-Οικουμενική ιδεολογία της «φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», «των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της μεσσιανικής αποστολής για «απελευθέρωση» όλων των κοινωνιών προς αυτή τη κατεύθυνση.

-Παγκόσμια «κοινωνία των πολιτών» και των συστημικών «μη-κυβερνητικών οργανώσεων».

-Εξάρτηση και απουσία ουσιαστικής αυτονομίας των περιφερειακών κρατών. Προσχώρηση τους στα θεμελιώδη της αμερικανικής γεωστρατηγικής γραμμής.

Ε.Ε.- Κοιμωμένη  Αυτοκρατορία;

Η Ευρώπη είναι ένας διχασμένος εαυτός. Στη γεωπολιτική της συμπεριφορά παρουσιάζει δύο πρόσωπα. Έχει το «ατλαντικό» πρόσωπο της αμερικανικής αυτοκρατορίας λόγω της δομικής επίδρασης και του πολιτικοστρατιωτικού ελέγχου των ΗΠΑ και της Αγγλίας μέσα της. Έχει και το άλλο το «ηπειρωτικό» πρόσωπο λόγω των αυτοκεντρικών αναγκών και συμφερόντων της που χαρακτηρίζουν ειδικότερα τον  πυρήνα δηλαδή την Γερμανία και την Γαλλία. Το δεύτερο παρά τις φαντασιοπληξίες διαφόρων δεν έχει οδηγήσει ως τα τώρα σε ένα ανεξάρτητο μεγάλο γεωπολιτικό σχηματισμό. Απλώς αποτελεί μια βάση των φιλοδοξιών του 4^ου Γερμανικού Ράιχ ήτοι την αιθεροβασία της «Γερμανοευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας».  Αιθεροβασία αφού ούτε η Γερμανία, ούτε η Γαλλία, ούτε και οι δυο μαζί έχουν την απαιτούμενη ισχύ με την οποία να μπορούν να υπερασπιστούν αυτοτελώς είτε τις εθνικές επιδιώξεις τους είτε το «κοινό»  μέλλον της Ευρώπης. Το ενδεχόμενο μιας μεγάλης σύγκλισης και ενοποίησης με τη Ρωσία που θα εξασφάλιζε τη συγκέντρωση φυσικών και τεχνολογικών πόρων καθώς και παγκόσμιας ισχύος παρά τις όποιες επιμέρους διστακτικές κινήσεις που έχουν παρατηρηθεί και στις δυο πλευρές, είναι ιστορικά ανύπαρκτο.  Η Ευρωπαϊκή Ένωση (γερμανοκρατούμενη ή όχι)  στο πεδίο της πλανητικής πολιτικής θα παραμένει μόνον ένας υπολογίσιμος ημιανεξάρτητος τομέας, πάντα εντός της νέας Υπερ-Ατλάντειας αυτοκρατορικής γεωστρατηγικής.

Κατά τη διάρκεια της τριετίας 2010-2012 η υπερεθνική ολιγαρχία και η ολιγαρχία της Ε.Ε. (τις οποίες αντιπροσωπεύει η Τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) μετατρέπουν διαδοχικά τις χώρες του Ευρωνότου σε προτεκτοράτα ξεκινώντας από  την Ελλάδα. Παράλληλα φιλοδοξούν να προωθήσουν τις ευρωδομές της υπερπαγκοσμιοποίησης (ως «πολιτική ολοκλήρωση», «τραπεζική και δημοσιονομική ένωση» κλπ) δηλαδή το  ευρωπαϊκό «υπερκράτος» μέσα στο οποίο τα αδύναμα κράτη -μέλη  θα υπάγονται ως οι «νομαρχιακές υποδιοικήσεις» του. Όμως εδώ ορθώνονται πολλά εμπόδια. Μέσα στην Ε.Ε. η γενική συστημική κρίση γεννά δυο ισχυρές αλληλοτροφοδοτούμενες αποδομητικές διαδικασίες:

α) Μια  απειλητική τραπεζική κρίση. Αυτή το 2013 αναμένεται να φτάσει στο παροξυσμό της. Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα με περιουσία πάνω από 45  τρις δολάρια είναι ήδη στον αέρα καθώς παρουσιάζει επίπεδα μόχλευσης γύρω στα 25 προς 1, που είναι διπλάσια από αυτά στις ΗΠΑ. Αυτό ορίζει  μια κατάσταση όπου χρειάζεται διασωστικά πακέτα πάνω από 2 τρις δολάρια ώστε να αποφευχθούν χρεωκοπίες σαν της Lehman Brothers.  Αλήθεια που θα βρεθούν αυτά και ποιος τελικά  θα τα πληρώσει;

β) Μια ανεξέλεγκτη δημοσιονομική κρίση. Οι δίνες της οικονομικοκοινωνικής αποδιοργάνωσης σαρώνουν την Ελλάδα (αλλά και Πορτογαλία),  διαπερνάνε  τις μεγάλες χώρες του Νότου με πρώτη την Ισπανία και δεύτερη την Ιταλία) και τώρα αρχίζουν να πλησιάζουν απειλητικά προς τον ίδιο τον ευρωπαϊκό Πυρήνα κάνοντας αρχή με την Γαλλία. Ήδη οι ισπανικές τράπεζες έχουν δεχτεί κοντά στα 400 δις ευρώ χρηματοδότηση από την ΕΚΤ όμως η χώρα αυτή πορεύεται στο χείλος της Αβύσσου. Ο ίδιος ο Ραχόι τώρα λέει πως  απαιτούνται 500 δις ευρώ (ψαλιδισμένος υπολογισμός) για ένα  ισπανικό διασωστικό πακέτο. Τον τελευταίο καιρό χτυπά έντονα ο συναγερμός και πολλαπλασιάζονται οι προειδοποιήσεις για δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης την Γαλλία. Ότι  κινδυνεύει το 2013-2014   να βρεθεί κάτω από  την  Ισπανία και την Ιταλία.  Πως αρχίζει πλέον να γίνεται η ωρολογιακή βόμβα στην καρδιά της Ευρώπης λόγω της συνεχούς απώλειας της ανταγωνιστικότητας, της επιδείνωσης των οικονομικών προοπτικών και της χαμηλόβαθμης ανθεκτικότητας της στα μελλοντικά  σοκ της ευρωζώνης.

Και όλα αυτά την ώρα που οι στρόφιγγες της χρηματοδότησης έχουν ήδη κλείσει. Ο ρόλος της ΕΚΤ στην εξασφάλιση κάποιας ελάχιστης ρευστότητας ήδη εξαντλείται παράλληλα με την συσσώρευση των τοξικών ομολόγων. Οι μηχανισμοί των EFSF –ESM πάσχουν από έλλειψη πόρων αφού χώρες όπως Ισπανία και Ιταλία, αδυνατούν να καταβάλουν τη συμμετοχή τους (γύρω στο 30%). Μένει να πληρώσει η Γερμανία όπως της ζητεί ο κύκλος των «φιλάνθρωπων» γκλομπαλιστών (Σόρος κ.α.)  και η «άλλη όχθη» του Ατλαντικού. Κάτι τέτοιο όμως θα μεταφραζόταν για τη Γερμανία σε απώλειες γύρω στο 30% του ΑΕΠ πράγμα αδύνατο να υιοθετηθεί. Οι αστειότητες της αριστερής πτέρυγας του σοσιαλφιλελευθερισμού (όπως του δικού μας του Αλέξη Τσίπρα) που επιζητά ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ» εκτός των άλλων παραβλέπει πως το πρωτότυπο μεταπολεμικό αμερικάνικο σχέδιο Μάρσαλ  για την γερμανική ανόρθωση επέφερε απώλειες γύρω στο 6% του ΑΕΠ των ΗΠΑ  [4].  Τώρα  η Γερμανία χωρίς να πληρώσει προσπαθεί να φτάσει στο 2014 να κερδίσει κάποιο χρόνο μέχρι να είναι έτοιμη να  πει το … «Auf Wiedersehen» στο Ευρώ και στη συνέχεια  πάνω στα ερείπια της Ευρωζώνης να επιχειρήσει μια νέα  ευρωπαϊκή αναμορφοποίηση υπό την ηγεμονία της. Μέχρι τότε θα συνεχίζεται η προβολή των «σωτηριολογικών» υποδείξεων του CESifo Group και να παίζονται τα «παίγνια στρατηγικής»  με πρώτο αυτό του Grexit. Όταν οι ντόπιοι  ιδιοτελείς εντολοδόχοι της «Μαύρης Συμμαχίας Banksters και Teutonen» και οι αυτοεξουδετερωμένοι μέσα στα φοβικά τους σύνδρομα αφελείς είχαν απολύτως ευθυγραμμιστεί με τον επικοινωνιακό πόλεμο των Γερμανών ότι θα εκδιώξουν την Ελλάδα από το ευρώ, πολύ καιρό πριν είχαμε επισημάνει τους λόγους για το απολύτως αδύνατο μιας τέτοιας εκδίωξης [5].  Για να έρθει στη συνέχεια ο ίδιος ο «αδιάλλακτος» Σόιμπλε και στριμωγμένος να μας πει πως μια ελληνική χρεωκοπία εντός ευρώ ή μια έξοδος από θα έφερνε «τεράστια προβλήματα για όλους» και  θα οδηγούσε στη «διάλυση της Ευρωζώνης».

Παρά τα όποια σχέδια  λοιπόν για την υπέρβαση της κρίσης στην  Ευρωπαϊκή  Ένωση μέσον της προώθησης του ευρωπαϊκού  υπερκράτους υπό γερμανική ηγεμονία, οι διαλυτικές διεργασίες εδώ δεν αφορούν μόνο το οικονομικό επίπεδο λόγω της ενδοευρωπαϊκής άνισης ανάπτυξης  και του αποσταθεροποιητικού διαχωρισμού ανάμεσα σε πλεονασματικές-δανείστριες κεντρικές χώρες και ελλειμματικές-οφειλέτριες περιφερειακές χώρες [6]. Παρουσιάζονται επίσης και στο επίπεδο της εσωτερικής εθνικοενωσιακής συγκρότησης και συνοχής μιας σειράς κρατών που έρχονται αντιμέτωπα με ισχυρά αυτονομιστικά κινήματα, αποσχιστικές τάσεις και αυξανόμενους κινδύνους διαίρεσης. Χώρες όπως το Βέλγιο (ολλανδόφωνη Φλάνδρα- γαλλόφωνη Βαλονία), το Ηνωμένο Βασίλειο ( ζήτημα Σκωτίας), η Ισπανία (αυτόνομη Βασκωνία, Καταλωνία)  κ.α. απειλούνται συθέμελα από το σαρωτικό τσουνάμι της εθνοτικής διάσπασης. Τούτο το φαινόμενο δεν απεικονίζει μόνο την αναβίωση των παραδοσιακών εθνοτικών και  αλυτρωτικών διεκδικήσεων αλλά συμπλέκεται με την ολιγαρχική-κρατική εσωτερίκευση της συνθλιπτικής πίεσης  και του κοινωνικού εξοντωτισμού των ευρωενωσιακών προγραμμάτων και πολιτικών η οποία σπρώχνει λαότητες σε ζήτηση «ασφάλειας» εντός της δικής τους εθνοτικής ομάδας.  

Νεο-Κομφουκιανική Ασιατική Αυτοκρατορία

Οι πολιτικές διεργασίες μέσα στον κινεζικό μονοκομματικό κρατικό καπιταλισμό κορυφώθηκαν με το 18^ο Συνέδριο  των 2.307 αντιπροσώπων του Κ.Κ.Κίνας το οποίο έγινε πεδίο διαπάλης μεταξύ των τριών μεγάλων ιδεολογικοπολιτικών  ρευμάτων του:

α) Το «παραδοσιακό κομμουνιστικό» ρεύμα (απομεινάρι της ιδεολογικής παράδοσης του Μάο Τσε Τουνγκ) που ηγείται  ο πρώτος νεομανδαρίνος της κινεζικής πολιτικής και προηγούμενος ηγέτης  ο Τζιάνγκ Ζεμίν.

β) Το «φιλελεύθερο νεοκομμουνιστικό» ρεύμα (απομεινάρι της ιδεολογικής παράδοσης του Τσιου Εν Λάι) με ηγέτη του τον πρώην  Γεν. Γραμματέα και πρόεδρο της Κίνας Χου Τζιντάο που επικεντρώνεται στο πρόγραμμα των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων  και στη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ.

γ) Το «εθνικιστικό» ρεύμα (με αναφορά στην ιδεολογική κληρονομιά του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ)  ηγέτης του οποίου είναι ο νέος Γεν. Γραμματέας (και πρόεδρος από το Μάρτιο 2013 της Κίνας) Σι Τζινπίνγκ. Τώρα το ρεύμα αυτό μετά την ήττα των εκπροσώπων του «φιλελεύθερου νεοκομμουνιστικού» ρεύματος φιλοδοξεί να επηρεάσει τη γενική πορεία της Κίνας εμπνεόμενο από τα «διδάγματα των προγόνων» και ονειροβατώντας στο όραμα της  επανασύστασης του μεγαλείου της  κλασσικής κομφουκιανικής αυτοκρατορίας.

Ρωσική Ευρασιατική Αυτοκρατορία

Μέσα στη ρωσική ελίτ η χρόνια διαμάχη ανάμεσα στις βλέψεις αυτών που  αποδέχονται την οργανική νεοφιλελεύθερη ενσωμάτωση στη Δύση   και εκείνων που επιζητούν μια επιβλητική γεωστρατηγική ανάταξη  της Ευρασίας υπό τη Ρωσία φαίνεται να κλείνει υπέρ των δεύτερων (αν  και όχι ακόμα οριστικά). Η πολιτική του Πούτιν ενώ εκπροσωπεί τις φιλοδοξίες του ρωσικού κρατικού καπιταλισμού φαίνεται να  επηρεάζεται από ένα ευρύτερο κοινωνικό πρόταγμα αυτό του Ευρασιανισμού. Ειδικότερα χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια αποκατάστασης της ρωσικής επιρροής στον μετασοβιετικό χώρο, με την ενσωμάτωση των χωρών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών και τον φιλόδοξο επανασχεδιασμό της πλανητικής γεωοικονομικής και γεωπολιτικής ρωσικής ισχύος. Με την ίδρυση στις 18 Νοεμβρίου 2011 της «Ευρασιατικής  Ένωσης» (EAU) Ρωσίας-Λευκορωσίας-Καζακστάν, τίθενται οι βάσεις για μια τεράστια αγορά  165 εκατομμυρίων ανθρώπων, με ενοποιημένο νομοθετικό πλαίσιο, ελεύθερη ροή κεφαλαίων,  υπηρεσιών και εργασιακής  δύναμης, ενώ σε αυτήν  αναμένεται στη πορεία η ένταξη του Κιργιστάν, του Τατζικιστάν και πιθανόν της Ουκρανίας. Παρακολουθούμε λοιπόν την προσπάθεια βαθμιαίας οικοδόμησης ενός αυθύπαρκτου, ως προς τη Δύση, Μεγάλου Χώρου με κέντρο την Ρωσία.

Πρόκειται για το σχέδιο της Ευρασιατικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας ως απάντηση τόσο απέναντι στην αυτοκρατορική πρόκληση των ΗΠΑ όσο και στην  ανερχόμενη βαριά παρουσία της Κίνας. Για την συγκρότηση ενός υπολογίσιμου  πόλου κατά μήκος κοινών πολιτισμικών γραμμών όπου  λαοί της πρώην ΕΣΣΔ έχουν ζήσει επίσης για εκατονταετίες μαζί, κοινωνούν σε ίδιες περίπου θεμελιώδεις  αξίες που διαφοροποιούνται τόσο από τις Δυτικές όσο και τις Ασιατικές. Πόλου ικανού να μετασχηματίσει το πεδίο αναφοράς του κόσμου από τις χαώδεις εξαρτήσεις του  μονοπολισμού σε  αλληλεπιδράσεις τάξης  του  πολυπολισμού. 

Αυτό όμως το σχέδιο παρά τα μεγαλεπήβολα του γνωρίσματα από μόνο του δεν είναι επαρκές. Η Ρωσία έχει τους αναγκαίους πόρους και την δυνατότητα για ένα νέο πλανητικό ρόλο. Όμως πρέπει επίσης να αποκτήσει απόλυτη αυτοεμπιστοσύνη στην ιστορική αναγκαιότητα να κάνει ένα μεγάλο βήμα πιο πέρα από τα στενά εθνοκρατικά της συμφέροντα (αυτά που κάποτε ο Λένιν τα είχε αποκαλέσει «μεγαλορωσικό σοβινισμό») ή από ορισμένες εγκλωβιστικές ψευδαισθήσεις περί ενός πολιτικά εφικτού «άξονα Παρισιού-Βερολίνου-Μόσχας».  Να αντιληφτεί όλο το εύρος των μακροπρόθεσμων οικουμενικών αναγκών της καθώς και την καθοριστική σημασία μιας ευρύτερης Αντιιμπεριαλιστικής Παγκόσμιας Συμμαχίας δυνάμεων όλων των ηπείρων ακόμα και στις πιο απομακρυσμένα σημεία του κόσμου, απέναντι στην Υπερ-Ατλάντεια Αυτοκρατορία. Αυτό όχι μοναχά για λόγους ηθικο-ιδεολογικούς αλλά και για λόγους απολύτως πραγματιστικούς, στο να μπορεί δηλαδή να παρεμβαίνει παντού με την οπτική της μεγάλης εξισορροπητικής πλανητικής δύναμης και να τροποποιεί ευνοϊκά την κλίμακα των κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών και των διαζευκτικών λύσεων απέναντι στην αυτοκρατορία της Δύσης. Με βάση τα προηγούμενα στην Λ.Αμερική ειδικότερα είναι κρίσιμη η σχέση με χώρες που βρίσκονται στο στόχαστρο της αμερικανικής πολιτικής ελέγχου (Κούβα,Βενεζουέλα,Βολιβία κ.α.). Ανάλογα στον ισλαμικό κόσμο είναι εξαιρετικά ζωτική η σχέση με το Ιράν που ως ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη αντιμετωπίζει μια  εξαντλητική αμερικανο-ισραηλινή πολιορκία. Ταυτόχρονα στο νέο αραβικό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετά την «Αραβική Άνοιξη» η Ρωσία πρέπει να ανιχνεύσει τη δυνατότητα για συνεννόηση με δυνάμεις που δεν είναι διατεθειμένες να στηρίξουν το Δυτικό-Ισραηλινό ή το Τουρκικό πρόγραμμα στην Β.Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Στο Αφγανιστάν η Ρωσία εξισορροπεί ασταθώς μέσα στη τριγωνική σχέση με τη Βόρεια Συμμαχία και τις ΗΠΑ. Θα πρέπει να  επανεξετάσει την απουσία σχέσεων με το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Ταλιμπάν και να βρει διόδους μιας ορισμένης συνεννόησης στη βάση του Θουκυδίδειου αξιώματος πως φίλος-εχθρός δεν έρχεται από το παρελθόν ως κάτι το αιώνιο αλλά επανακαθορίζεται κάθε φορά από στρατηγικά συμφέροντα μέσα στο νέο περιβάλλον. Σε αυτά τα πλαίσια μια διασύνδεση της Ρωσίας με τη Κίνα μπορεί να καθοδηγηθεί μόνον από την ρεαλιστική επιζήτηση αμοιβαίας υποστήριξης και βοήθειας ώστε να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά οι αποσταθεροποιητικές παρεμβάσεις της Δύσης μέσα στις δικές τους ξεχωριστές μεγάλες γεωπολιτικές περιοχές.

Ο Κόσμος εισέρχεται στην Εποχή του Μεγάλου Πολέμου

-Οι πυρκαγιές απλώνονται

Η συγκυρία, εκτός από τα  μόνιμα πολεμικά μέτωπα της Παλαιστίνης, του Κουρδιστάν και του Κασμίρ, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, τις συγκρούσεις «χαμηλής έντασης» στην Υπερκαυκασία, εμφανίζει τις νέες πυρακτωμένες εστίες της διεθνούς αντιπαράθεσης. Οι σινο-ιαπωνική διαμάχη στα νησιά της Ανατολικής Θάλασσας της Κίνας, οι συρράξεις στον Νίγηρα και το Μαλί (που εμπλέκουν τις τοπικές κρατικές εξουσίες, τις φυλές Τουαρέγκ,την Αλ Κάιντα του Ισλαμικού Μαγρέμπ -AQIM και προμηνύουν τη δυτική στρατιωτική επέμβαση), οι μετεξεγερσιακές εξελίξεις της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης»  και ο  διεθνοποιημένος αιματηρός εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, όλα αυτά είναι στη θέα του θανατηφόρου ορίζοντα της «Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής» και προμηνύματα της Εποχής του Μεγάλου Πολέμου. 

Πίσω από αυτόν τον ορίζοντα βρίσκονται οι φιλόδοξοι σχεδιασμοί των Κεντρικών Επεκτατικών Κρατών της Δύσης. ΗΠΑ-Ε.Ε.-ΝΑΤΟ δεν ακολούθησαν μονάχα το πρόγραμμα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και της κατάκτησης του Αφγανιστάν και του Ιράκ, αλλά καταβυθίζουν στη συνέχεια με βάση τη κλασσική συνταγή του «διαίρει και βασίλευε» ολόκληρη την Β.Αφρική και την Μέση Ανατολή σε ένα χώρο εθνοτικών, φυλετικών, θρησκευτικών διαχωρισμών και παρατεταμένων πολεμικών συγκρούσεων που εμπλέκουν στην κλιμάκωση τους  τα περιφερειακά επεκτατικά κράτη του Ισραήλ και της Τουρκίας και περιλαμβάνουν άμεσα ή έμμεσα Λιβύη, Συρία,  Λίβανο, Σαουδική Αραβία, Υεμένη, Κατάρ, Κουβέιτ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιράκ, Ιράν, Πακιστάν κ.ο.κ..

Η Ατλάντεια αυτοκρατορική πολιτική τυπικά προπαγανδίζει την «εξαγωγή της φιλελεύθερης δημοκρατίας» ουσιαστικά προσδοκά την επαναχάραξη της γεωγραφίας  στην «Ευρύτερη Μέση Ανατολή». Η πολιτική αυτή έχει τρεις βασικούς στόχους:

α)  Ο πρώτος στόχος είναι η αποδιάρθρωση των «εθνικών» τοπικών αγορών και η υπαγωγή τους στον πλήρη ολιγοπωλιακή κυριαρχία του δικτύου των  παγκόσμιων χρηματοοικονομικών ομίλων (GFG).

β) Ο δεύτερος στόχος είναι η ιδιοποίηση των υδρογονανθράκων. Με τον έλεγχο των τομέων της εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου είτε των παραδοσιακών που αφθονούν στη Μ.Α. είτε των καινούργιων στην Αν. Μεσόγειο και αλλού με τον προσδιορισμό των ΑΟΖ και τη χαρτογραφία των θαλασσίων ενεργειακών οικοπέδων.   Παράλληλα με την δημιουργία και επιτήρηση των ενεργειακών διαδρόμων μεταφοράς στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

γ)  τρίτος στόχος είναι ο έλεγχος και η προστασία των «κρυμμένων δρόμων» από τους οποίους διέρχονται οι προσοδοφόρες ροές του πλανητικού εγκληματικού κεφαλαίου. Κυρίως των ναρκωτικών (=πλουτοπαραγωγική βάση της διεθνούς συμμαχίας Ναρκοβαρόνων και Banksters) και της λαθρομετανάστευσης. Η δεύτερη συνιστά ένα σημαντικό εργαλείο στην άσκηση του ιμπεριαλιστικού ελέγχου αφού δια μέσου της δημογραφικής υποκατάστασης και της πολυπολιτισμικότητας  καταστρέφεται η  κοινωνική προστασία και το βιοτικό επίπεδο των λαών στη Δύση και ιδιαίτερα στις χώρες της ευρωπεριφέρειας όπως εδώ στην Ελλάδα. Επίσης είναι μια «βαλβίδα ασφαλείας» ώστε το άνεργο εργασιακό δυναμικό του Τρίτου Κόσμου να ονειρεύεται την μετακίνηση προς τον  «Παράδεισο της Εσπερίας» αντί να προσανατολίζεται στο τοπικό επίπεδο στην αντιιμπεριαλιστική απελευθερωτική πάλη.

Το Ατλάντειο σχέδιο στην υλοποίηση του στο μεγάλο χώρο της Μέσης Ανατολής  αντιμετωπίζει δύο καθοριστικά εμπόδια:

α) Το ένα εμπόδιο είναι το σιιτικό ριζοσπαστικό καθεστώς του Ιράν το οποίο είναι στο δρόμο απόκτησης πυρηνικής ισχύος πράγμα που κάνει το Ισραήλ να τρέμει μπροστά στην μελλοντική απώλεια της πυρηνικής περιφερειακής μονοκρατορίας του. Είναι σαφές πως ένα  ισραηλινο-αμερικανικό «χειρουργικό χτύπημα»  των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν (ακόμα και με χρήση «πυρηνικών τσέπης» όχι μόνον δεν θα επιφέρει καίριες καταστροφικές συνέπειες στο ιρανικό πρόγραμμα αλλά θα επάγει την πολεμική αναμέτρηση σε άλλες διαστάσεις. Το Ιράν μπορεί να απαντήσει με καίρια πλήγματα μέσα στο Ισραήλ  και σε όλες τις μεσανατολικές και τις άλλες  χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις. Οι ενεργειακές και οικονομικές συνέπειες θα είναι απερίγραπτες ενώ τα κύματα των προσφύγων από τις εμπόλεμες ζώνες θα είναι σαρωτικά. Η στρατιωτική σύρραξη θα προσλάβει χαρακτήρα ολοκληρωτικού θρησκευτικού πολέμου όπου είναι ενδεχόμενο, μπροστά στη κοινή απειλή, να συντελεστεί μια ιστορική σύγκλιση και επιμαχία  Ιράν και Πακιστάν και να συμπεριλάβει έμμεσα ή άμεσα τη Ρωσία και τη Κίνα καθώς αγγίζει τα ειδικά τους συμφέροντα.

β) Το δεύτερο εμπόδιο είναι η αντίθεση και ανάμειξη της Ρωσίας και της Κίνας. Εκτός του γεγονότος ότι στην πρόοδο της Ατλάντειας μεσανατολικής στρατηγικής (που τώρα το κέντρο βάρους της έχει μετατοπιστεί προς τη Συρία) χάνουν και οι δύο τα ζωτικά τοπικά τους ερείσματα, κινδυνεύουν παράλληλα να δουν τα «σύνορα του αίματος» να διαστέλλονται σε ένα τεράστιο επεκτεινόμενο παγκόσμιο κύκλο όπου τη πυρκαγιά να φουντώνει και να κατακαίει τον Καύκασο, την Υπερκαυκασία, την Κεντρική Ασία και την Άπω Ανατολή.  

Όμως παρά τα εμπόδια η χρηματοδεσποτεία φιλοδοξεί δια της υπερπαγκοσμιοποήσης να κατορθώσει την ιδιωτικοποίηση και την οικειοποίηση  ολόκληρου του πλανήτη. Και το ιστορικό εργαλείο για ένα τέτοιο «Μεγάλο Έργο» είναι ο Μεγάλος Πόλεμος.

-Η κρίση του Ισραηλινού Σχεδίου

Η εσωτερική και μεσανατολική πολιτική του Ισραήλ αντιμετωπίζει θεμελιώδεις εμπλοκές τέτοιες που εφόσον δεν τις υπερβεί τότε  κινδυνεύει την επόμενη δεκαετία με γεωστρατηγική συντριβή:

α) Η περιδίνηση της «Αραβικής Άνοιξης»  με την ανάδειξη πρωτεύοντος  των φιλικών προς τη Χαμάς και το παλαιστινιακό ζήτημα καθεστώτων της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» (όπως έγινε π.χ. Αίγυπτο) και  δευτερευόντως την διασπορά και την επαύξηση των ευκαιριών τζιχάντ από τα δίκτυα του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ρευστοποιεί συθέμελα το μέχρι πρόσφατα ευνοϊκό για το Ισραήλ γεωπολιτικό status quo στη περιοχή.

β) Η σταδιακή κίνηση του Ιράν σε περιφερειακή δύναμη θα ενισχυθεί καθοριστικά από μια μελλοντική πυρηνική αποτρεπτική του δυνατότητα.  Οι δυσκολίες εδώ επαυξάνονται με τις τριβές ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ισραήλ λόγω των διαφοροποιημένων βραχυπρόθεσμα πολιτικών τακτικών του Ομπάμα απέναντι στο ιρανικό ζήτημα σε σχέση με την ισραηλινή πολιτική που προκρίνει και προετοιμάζεται εδώ και καιρό για ένα άμεσο «συντριπτικό πλήγμα» το οποίο το εκλαμβάνει ως μοναδική υποχρεωτική επιβιωτική του   επιλογή. 

γ) Το αδιέξοδο του Ισραήλ αποκαλύπτεται με τον πιο καθαρό τρόπο στην έμμεση ήττα του στη Γάζα. Εκεί όπου οι οκταήμερες στρατιωτικές επιχειρήσεις του «Πυλώνα από σύννεφο» είχαν ως συνέπεια τους 140 νεκρούς τους πάνω από 1.000 τραυματίες Παλαιστινίους και τις καταστροφές υποδομών της Γάζας, για να καταλήξουν όμως τελικά στην έκπτωση του Ισραήλ δίχως να επιτύχει τίποτα εκτός από το να ξαναπαρουσιάσει το γνωστό δολοφονικό του πρόσωπο. Στο αδιέξοδο του αποδέχτηκε την Αιγυπτιακή μεσολάβηση ανάμεσα στο ίδιο και στη Χαμάς με αποτέλεσμα να  επακολουθήσει η  συνθηκολόγηση του.

Για να έρθει στη συνέχεια ως διπλωματική του ήττα  η αναγνώριση από τον ΟΗΕ (παρά την σφοδρή αντίδραση Ισραήλ-ΗΠΑ-Γερμανίας κ.α.) της Παλαιστινιακής Αρχής ως  «Κράτους Παρατηρητή, μη μέλους» την 29η Νοεμβρίου 2012. Ημέρα επέτειος της 29/11 του 1947  όπου ο  ίδιος Οργανισμός αποφάσισε  τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη.

-Συρία

Στο μέτωπο της Συρίας έχουμε μια συμπύκνωση πολλαπλών αντιθέσεων και μια ανάμειξη πολλών δυνάμεων: α) απολυταρχικής καθεστωτικής πολιτικής- λαϊκής αντίδρασης, β) Δύσης (ΗΠΑ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ)-Ανατολής (Ρωσίας, Κίνας), γ) Ισραήλ, Τουρκίας, Σ.Αραβίας, Κατάρ - Ιράν, Λιβάνου (Χιζμπολάχ), δ) Σιιτισμού-Σουνιτισμού, ε) φονταμενταλισμού του νέου Χαλιφάτου – όλοι οι άλλοι.

Το Μπααθικό καθεστώς Άσαντ φαίνεται πως παρά τις διαρροές ακόμα συγκεντρώνει σημαντικές αντοχές επιβίωσης. Όμως ο πόλεμος στη Συρία έχει μια τέτοια δυναμική (ήδη εξαρχής πρόσφερε μια νέα ώθηση στο Κουρδικό απελευθερωτικό ζήτημα) που μπορεί στη συνέχεια του  να αποτελέσει τον «πυροκροτητή» μιας γενικότερης μεσανατολικής σύρραξης. Αυτή τη περίοδο  η Νέο-Οσμανική Τουρκία εκτός τις βάσεις των μαχόμενων ομάδων του «Εθνικού Συνασπισμού Δυνάμεων της Αντιπολίτευσης της Συριακής Επανάστασης» θα φιλοξενήσει τις συστοιχίες των νατοϊκών πυραύλων  Patriot στα σύνορα με τη Συρία που οδηγούν ντε φάκτο σε ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Αυτό σημαίνει ότι καθώς η Τουρκία προετοιμάζεται για να εμπλακεί  πλέον άμεσα σε πόλεμο με τη Συρία επιζητεί να αποτελέσει τον εντολοδόχο της Δύσης και να επιτύχει την  ταχύρρυθμη διεθνοποίηση της κρίσης, έτσι ώστε μια Τουρκικής επίθεση κατά της Συρίας να συνιστά ταυτόχρονα μια επίθεση του ίδιου του ΝΑΤΟ

-Νέο Χαλιφάτο

Στον πυρήνα της θρησκευτικο-πολιτικής ιδεολογίας των φονταμενταλιστικών σουνιτικών δικτύων της Αλ Κάιντα και των άλλων  Μουτζαχεντίν ομάδων που δεν ανάγονται σ αυτήν, στην πρακτική και τον βίαιο ανταγωνισμό απέναντι στους εχθρικούς αυτοκρατορικούς και τοπικούς καθεστωτικούς μηχανισμούς περιλαμβάνονται όλα τα μέσα του ολοκληρωτικού «ιερού πολέμου»-jihad μεταξύ των οποίων και η τρομοκρατική δράση. Ως κύριες επιδιώξεις αυτού του ανταγωνισμού μπορούμε να σημειώσουμε:

α) τον παν-ισλαμισμό. Δηλαδή την προσπάθεια για την  μαχητική ενότητα όλων των μουσουλμάνων με σκοπό τη γέννηση μιας Παγκόσμιας Ισλαμικής Διακυβέρνησης. Πρόκειται για το εξ αντανακλάσεως αντιθετικό πρόγραμμα μιας πλανητικής αυτοκρατορίας απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία της Δύσης και το Ισραήλ. Για το πρόταγμα του Ισλαμικού Νέου Χαλιφάτου το οποίο, στην αυθεντική πρωταρχική μορφή του, παρουσιάζεται ως μια συνάρθρωση παραδοσιακών στοιχείων συμμετοχικής δημοκρατίας (=Σούρα της μουσουλμανικής κοινότητας) και της εκλεκτικής μοναρχίας.

β) Την εδαφική και πληθυσμιακή επέκταση του Ισλάμ ως «Οίκου της ειρήνης» (Dar al-Salam) δια μέσου του τζιχάντ προς τη εξωτερική περιοχή του «Οίκου του πολέμου» (Dar al-Harb). Της αναίρεσης της εθνικής και θρησκευτικής ανεξαρτησίας των άλλων ανθρώπινων κοινοτήτων οι οποίες θα  πρέπει να υπαχθούν σε εθελοντικό ή υποχρεωτικό εξισλαμισμό ή στην ευνοϊκότερη γι αυτές περίπτωση να  είναι φόρου υποτελείς στο «έθνος του Ισλάμ» (Ummah).

γ) την εφαρμογή και διασύνδεση καπιταλιστικών και ισχυρών παραδοσιακών προκαπιταλιστικών μορφών της «ισλαμικής οικονομίας»  όπως το παζάρι, η εισφορά της δεκάτης για την «Κοινότητα» και άλλες  που περιλαμβάνουν την στήριξη των φτωχών μέσα στις κοινωνικές σχέσεις κατανομής.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, στο πλαίσιο των παραπάνω αυτοτελών κεντρικών σκοπών τους, τα διάφορα φονταμενταλιστικά σουνιτικά δίκτυα, του σαλαφισμού, του ουαχαμπισμού κ.α. είναι δυνατό επίσης να αποδεχτούν προσωρινές συνεργασίες και επιμαχίες τακτικής με αντίπαλες πτέρυγες του μουσουλμανικού κόσμου ή και με μερίδες της εχθρικής «κοινότητας των απίστων» για την εξυπηρέτηση συγκυριακών στόχων και αναγκών του «ιερού πολέμου». Αυτό έχει συμβεί αρκετές φορές όπως για παράδειγμα παλιότερα στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ενάντια στη ρωσική εισβολή στο Αφγανιστάν όπου συνεργάστηκαν με τις μυστικές και στρατιωτικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Ανάλογα το ίδιο παρατηρούμε να συμβαίνει πρόσφατα στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης καθώς και τώρα στη Συρία όπου αναπτύσσουν συνεργασίες κυρίως με τις καθεστωτικές δυνάμεις της Τουρκίας,  του Κατάρ, της Σ. Αραβίας κλπ.

Σημειώσεις

[1]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters.

-Μέρος Ι

-Μέρος Ι Ι

[2]- Margrit Kennedy, Occupy Money- October 30, 2012.

[3]-The Brookings Inst. - The Transatlantic Partnership (November 29, 2012)

[4]- Gains, Pains & Capital, Behind the Scenes, Germany is Already Preparing For a Grexit-November 27, 2012.

[5]- Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, Η Μαύρη Συμμαχία Banksters και Teutonen.

-Μέρος Ι

-Μέρος Ι Ι

[6]- Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, Ιχναίης σήμα.

( Γ.Κ.  2-12-2012 )

_

Νόμπελ στην Ολιγαρχική Συμμορία της Ε.Ε.

Καταρχήν υπάρχει ένα καίριο ζήτημα ηθικής τάξης: Ο  Άλφρεντ Νόμπελ, αυτός ο μέγας κατασκευαστής και  έμπορος θανάτου, μέσω της διαθήκης του γίνεται ο  ιδρυτής Επάθλων (μεταξύ τους και για την Ειρήνη)  με σαφή επιδίωξη την μεταθανάτια κάθαρση, αποκατάσταση και λεύκανση της  κηλιδωμένης φήμης του.

Έπειτα υπάρχει μια προπαγανδιστική επιχείρηση και διαδικασία παγκόσμιας εξαπάτησης. Με την βράβευση πλείστων σφαγέων των λαών και εκπροσώπων του διεθνούς σιωνισμού, πολιτικών όπως  Χένρυ Κίσινγκερ,  Μοχάμεντ Ανουάρ ελ-Σαντάτ,  Μεναχέμ Μπέγκιν, Σιμόν Πέρες, Γιτζάκ Ράμπιν κ.α.  η αξιοπιστία των επάθλων ειρήνης που δίνονται από τη Νορβηγική Επιτροπή Νομπέλ  έχει εδώ και πολλά χρόνια καταπέσει παταγωδώς.

Φέτος από τη  χώρα εκείνη όπου οι πολίτες της ψήφισαν δις το 1972 και το 1994 κατά της ένταξής στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα,  κατ εντολή  της  Νορβηγικής Επιτροπής η  βράβευση δόθηκε στην Ευρωπαϊκή  Ένωση με το επιχείρημα  της «προώθησης της ενοποίησης … της ειρήνης και της συμφιλίωσης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη». Σύμφωνα  όμως με τα οριζόμενα στη Διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ το έπαθλο πρέπει να  χορηγείται σε εκείνο το «πρόσωπο που έχει κάνει το μεγαλύτερο ή το καλύτερο έργο για την αδελφοσύνη μεταξύ των εθνών, την κατάργηση ή τη μείωση των μόνιμων στρατών και για την οργάνωση  και προώθηση των συγκλήσεων ειρήνης  … Τα βραβεία  δεν λαμβάνουν  υπόψη την εθνικότητα των υποψηφίων, αλλά ότι ο πιο άξιος θα λαμβάνει το έπαθλο». Η βράβευση αυτή λοιπόν είναι νομικά  παράνομη διότι η Ε.Ε. δεν είναι πρόσωπο, αλλά ένωση χωρών, αποτελεί μια υπερεθνική οικονομικο-πολιτική οντότητα. Δεν αρκεί μόνο η επιρροή της Γερμανίας για τούτη την απόφαση. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι  η Επιτροπή Νόμπελ είναι ένα υπάκουο όργανο πολιτικής χειραγώγησης στα χέρια των Ελίτ εκείνων που γενικότερα επιδιώκουν την μετατροπή του πλανήτη σε φρενοκομείο ή μάλλον σε νεκροταφείο.

Τώρα επί της ουσίας.  Για ποιες πράξεις της  η Ε.Ε. κέρδισε το «τριαδικό» έπαθλο; Ήτοι το μετάλλιο, το προσωπικό δίπλωμα και το χρηματικό βραβείο; Για τον καθοριστικό ρόλο της (με επικεφαλής τη Γερμανία) στον  διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας; Για τις 79-ημέρες Νατοϊκού βομβαρδισμού το 1999 των κοινωνικών υποδομών και την εξόντωση των αμάχων στη Σερβία με τις  2.300  επιδρομές, τις 6.000 βόμβες διασποράς, τους 15 τόνους βλήματα απεμπλουτισμένου  ουρανίου;  Για τη  νομιμοποίηση του ναρκο-κράτους του Κοσσόβου; Για την υποστήριξη πλανητικών πολεμικών επιχειρήσεων που ρημάζουν χώρες και λαούς όπως αυτές του ΝΑΤΟ στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, και τη Λιβύη πρόσφατα; Για την μακρόχρονη ανοχή της προς το καθεστώς της τουρκικής εισβολής και κατοχής στη Κύπρο;  Για τον χρηματοδεσποτισμό της, την νεοφεουδαλική ολοκληρωτική επικυριαρχία των αδηφάγων τραπεζών και των ληστρικών ολιγοπωλίων που καθοδηγεί την απόλυτη εξαθλίωση των κοινωνιών της Ευρώπης; Για τον νεοαποικιοκρατικό εξοντωτισμό του ευρωνότου, την εφιαλτική ανεργία και την πείνα, τη γενοκτονική πολιτική απέναντι στους νέους, την ανάπτυξη των λιστών θανάτου στην Ελλάδα και την Ισπανία; Για όλα τούτα χορηγήθηκε το Νόμπελ στις Ελίτ της  Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά πιο πολύ ως  παροχή της  πιο «έγκυρης»  επίσημης  απόδειξης και επιβράβευσης  ότι αυτές ενεργούν «σωστά». Πώς; Με την  επιβολή του φιλελεύθερου στρατηγικού  αξιακού και προγραμματικού  πλαισίου στη  ζωή των κοινωνιών της.  Για την ολοκληρωτική δουλοπαροικιοποίηση τους.

Όμως η Ευρωπαϊκή  Ένωση  μεταξύ των άλλων είναι το «Μέγα Βασίλειο της Τύφλας». Καθώς δύο χώρες του Νότου η  Ελλάδα και η Ισπανία μεθοδικά  μεταβάλλονται στις πιο μεγάλες «μαύρες τρύπες» της Ευρώπης, φαίνεται πως  οδεύουμε ολοταχώς προς το «σημείο μη  επιστροφής». Καθώς αρχίζουμε να μπαίνουμε στον επόμενο τον πιο χαοτικό και ανεξέλεγκτο γύρο της δομικής κρίσης του χρηματοδεσποτικού συστήματος και οι κεντρικές τράπεζες βαθμιαία αδυνατούν να επηρεάσουνε σοβαρά τις αγορές,  η τάσεις της ξέφρενης αποδόμησης  της Ε.Ε. και της παγκόσμιας γεωοικονομικής και γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης  θα καθορίσουν σύντομα την ημερήσια διάταξη. Και παρά τις γελοίες  φαντασιοπληξίες των  πολύχρωμων ελαυνόντων ευρωφρόνων ταγμάτων και συνταγμάτων, των αφιονισμένων τελάληδων και υπερασπιστών της ευρωπαϊκής υπερ-παγκοσμιοποίησης, ο «ορίζοντας των γεγονότων»  αυτών των δύο «μελανών οπών», της Ελλάδας και της Ισπανίας, θα εγκλείει διαρκώς και θα συσσωρεύει εντός του όλους τους  ανυπέρβλητους δυναμικούς όρους της ευρω-κατάρρευσης.

Ακούστε λοιπόν  Δεξιοί Φιλελεύθεροι και σεις  Αριστεροί  Κεϋνσιανοί :

-Ελλάδα, Ισπανία τείνουν να  γίνουν ο τάφος του Ευρώ.

-Και σεις οι πιο  θλιβερές τεθλιμμένες χήρες του.

Γ.Κ.  20-10-2012

_

Από τον Σημίτη στον ΓΑΠ και από τον ΓΑΠ στον …Τσίπρα (Αναδιάταξη)

Ο «Αριστερός» Σοσιαλφιλελεύθερος Ευρωφετιχισμός του Αλέξη και πάλι…

Μετά:

-από εκείνον τον επαίσχυντο αυτοκαθορισμό «θα σας έλεγα δε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε και ένα ανάχωμα στην ανεξέλεγκτη κοινωνική σύγκρουση, η οποία ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα, γιατί αποτέλεσε μία ύστατη ελπίδα ανάκτησης της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος» , σε συνέντευξη στη ΝΕΤ στις 11/7/2012,

-και τη πρόσφατη ανεκδιήγητη “Νέα Μεγάλη Ιδέα” ότι «Η Ευρώπη χρειάζεται ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ», σε συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες στις 27/9/2012, («ξεχνώντας» ότι η ΕΔΑ είχε απορρίψει το υπαρκτό τότε Σχέδιο Μάρσαλ ως απολύτως βλαπτικό για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας),

Τώρα ξανά

ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ο «μαρξιστής» Αλέξης προσερχόμενος φουριόζος ως νιος «μνηστήρας θρόνου για να κερδοσκοπήσει πρόστυχα πάνω στη προστυχιά της μάζας» (καθώς έλεγε ο Μαρξ) ξαναχτυπά στη νέα αυριανή αποκαλυπτική συνέντευξη του στο Βήμα της Κυριακής:

-«Η Ευρώπη ήταν και παραμένει στρατηγική μας επιλογή».

-«Η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο συνομιλητής της στην Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα που βρίσκεται σε πλήρη διάλυση, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ».

- «Ο Χέλμουτ Σμιτ μιλά διαρκώς την ίδια γλώσσα που μιλάμε κι εμείς για το αδιέξοδο της κυρίαρχης πολιτικής».

-« Πρέπει να στραφούμε ξανά στις κεϊνσιανές πολιτικές».

…

Όσοι πιστοί, σημερινοί «κουφοί» και αυριανοί «κουλοί», προστρέξετε…

_

Ένωση Ενόπλων Δυνάμεων Πορτογαλίας: Η χώρα αποικία της «τρόικα»-να φύγει η κυβέρνηση (Αναδιάταξη)

Η Ένωση των Ενόπλων Δυνάμεων (AP-Associação de Praças) της Πορτογαλίας με Ανακοίνωση της στις 17 Σεπτέμβρη 2012, αξιώνει την παραίτηση του πρωθυπουργού της χώρας η οποία ρίχνεται στην άβυσσο ως «ινδικό χοιρίδιο» και αποικία της «Τρόικα»:

-Οι πολιτικές που επιβάλλονται από την παρούσα κυβέρνηση προωθούν την υποτίμηση της εργασίας, των κοινωνικών δικαιωμάτων, σε ολοένα περισσότερη λιτότητα, ανεργία και ανασφάλεια. Μεταμορφώνουν τους ήδη φτωχούς σε εξαθλιωμένους και τη μεσαία τάξη σε νέους φτωχούς. Είμαστε αντιμέτωποι με μια χώρα που γκρεμίζεται και πάει προς την άβυσσο.

-Δεν θα επιτρέψουμε να αφαιρεί η κάθε «Τρόικα», τα κατοχυρωμένα από το Πορτογαλικό Σύνταγμα νομικά δικαιώματα για τα οποία υφίσταται ο όρκος υπεράσπισης τους.

-Λαμβάνοντας υπόψη τα βασικά δικαιώματα των πολιτών, τους νόμους της Δημοκρατίας και την ιστορία αυτού του Έθνους, δεν θα επιτρέψουμε, να μαραθεί ένα έθνος σαν το δικό μας με ιστορία 900 ετών, επειδή αποφασίσατε να κάνετε τη Πορτογαλία αποικία των υψηλών οικονομικών ευρωπαϊκών και παγκόσμιων συμφερόντων.

-Κύριε πρωθυπουργέ, για το καλό της Πορτογαλίας και των Πορτογάλων, παραιτηθείτε τώρα.

=>Ολόκληρη η Ανακοίνωση στην ιστοσελίδα της AP-Associação de Praças εδώ.

Δείτε επίσης, Otelo Saraiva de Carvalho:

=> Se soubesse como o país ia ficar, não fazia a Revolução.

=>Precisávamos de um homem com a inteligência do Salazar.

=>Otelo enaltece papel das associações de militares.

_