Τσάβες και Ομπάμα (αναδιάταξη)

Ο Ούγκο Τσάβες στις 7-6-2008 δήλωνε: «Θα ήθελα να αρχίσω την προετοιμασία του εδάφους ούτως ώστε με τον επόμενο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να συνεργαστούμε σε έναν παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της πείνας, να σώσουμε τον κόσμο από την επισιτιστική κρίση, την ενεργειακή κρίση και την αλλαγή του κλίματος» !!!

Σήμερα 22-3-2009 ο ηγέτης της Μπολιβαριανής Επανάστασης έδειξε να κατάλαβε μάλλον το σφάλμα εκείνης της ανεδαφικής προσδοκίας για τον Ομπάμα και επανήλθε αποκαθιστώντας τα πράγματα: «Πάει και με κατηγορεί για εξαγωγή της τρομοκρατίας. Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι είναι ένας αξιολύπητος αδαής, θα πρέπει να διαβάσει και να μελετήσει λίγο για να καταλάβει την πραγματικότητα»

Μόνο που χρειάστηκε ένα εννιάμηνο ώστε όχι μόνο ο Τσάβες αλλά και άλλοι, «παρασυρμένοι» από την ομπαμική γοητεία, ριζοσπάστες της αριστεράς να ξυπνήσουν απότομα...
_


==> «Λάιφ στάιλ Ιμπεριαλισμός. Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα»

Η κρίση και ο μιμητικός πριμιτιβισμός

Ο κόσμος βρίσκεται ενώπιον μιας καινοφανούς κρίσης που στην έναρξη της εκδηλώθηκε ως χρηματοπιστωτική αλλά που στην πορεία της αποκτάει τα χαρακτηριστικά μιας καθολικής αποσταθεροποιητικής εξάπλωσης όλων των αντινομιών του παγκόσμιου συστήματος . [1]

Ο όρος κρίση προέρχεται από την αρχαιοελληνική γλώσσα, στην οποία «κρίσις» σήμαινε διαχωρισμός, διάζευξη / επιλογή, απόφαση / έρις, φιλονικία / έκβαση, αποτέλεσμα. Μεθερμηνευόμενα όλα αυτά ορίζουν τα σημαινόμενα μιας κρίσιμης καμπής, μιας μετάβασης στην οποία διαπλέκεται ο «κίνδυνος» και η «ευκαιρία» όπου η ανάπτυξη των αντιφάσεων είναι πλήρης και για τούτο θα πρέπει να ληφθούν «στρατηγικές» αποφάσεις διαρθρωτικών μετασχηματισμών. Αυτό δε, καθίσταται ακόμα πιο επιτακτικό όταν δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια τοπική, εθνική ή περιφερειακή ακαταστασία αλλά με μια οικουμενική καταλυτική διατάραξη και αποσυναρμογή όλου του συστήματος η οποία έχει τη ροπή να έλκει και να απορροφάει στην περιδίνηση της πλείστα κεντρικά, περιφερειακά, εθνικά και τοπικά υποσυστήματα σε ολόκληρο τον άξονα Βορρά - Νότου.

Σήμερα με την επέκταση των τάσεων της χρηματοπιστωτικής - τραπεζιτικής κατάρρευσης και τη ραγδαία διαπίδυση της αποδιοργάνωσης στην «πραγματική οικονομία» γεννιέται μια πρωτοφανής κατάσταση που δεν έχει άλλο παρόμοιο προηγούμενο σε ολόκληρη την εκατονταετία. Αυτό που τώρα βασιλεύει είναι η διαλεκτική της εκτεταμένης καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων, η μαζική απαξίωση κεφαλαίων και εργασιακής δύναμης. Οι γραμμές του πλανητικού «εφεδρικού στρατού» διαρκώς διογκώνονται και τα εκατομμύρια των νέων θυμάτων, των απολυμένων και των υποαπασχολουμένων νεοπληβείων του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού τρόπου εκμετάλλευσης και ζωής στοιβάζονται στην ανάπτυξη της απόλυτης εξαθλίωσης.

Ποια όμως μπορεί να θεωρηθούν ως τα κύρια στοιχεία της τωρινής κρίσης;

-Το πρώτο είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια συστημική κρίση υπερσυσσώρευσης που έχει χαρακτήρα οικουμενικό ενώ σε αυτήν εμπλέκονται όλες οι απελευθερωμένες παγκόσμιες αγορές (χρήματος, κεφαλαίου, εμπορευμάτων, εργασίας), δηλαδή η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το καπιταλιστικό σύστημα - στριμωγμένο στην εύθραυστη σχέση που ορίζεται από την αντίφαση μεταξύ της επεκτεινόμενης πλανητικής υπερσυσσώρευσης και της διακίνησης των χρηματοοικονομικών κεφαλαίων από τη μια και της χαμηλόρυθμης παραγωγικής τους χρήσης από την άλλη – οδηγήθηκε στη γενική και ανεξέλεγκτη αστάθεια.

-Το δεύτερο είναι πως θα έχουμε μια παρατεταμένη φάση αποπροσαρμογών και αναπροσαρμογών τόσο των αντικειμενικών όσο και των υποκειμενικών δρώντων δυνάμεων του συστήματος. Εν μέσω της συρρικνούμενης οικονομικής ανάπτυξης η πολυεπίπεδη παγκόσμια πάλη των τάξεων (παρά τη παρούσα σχετική νηνεμία) είναι πιθανό να λάβει εντονότερες μορφές και είναι αυτή που σε τελική ανάλυση θα «μορφοποιήσει» την όλη διαδικασία της μετάβασης από το προηγούμενο πρότυπο οικουμενικής καπιταλιστικής συσσώρευσης και ρύθμισης σε ένα επόμενο.

-Το τρίτο στοιχείο είναι πως οι άμεσες επιπτώσεις της κρίσης σαφώς είναι με τον άλφα ή βήτα τρόπο άκρως οδυνηρές για τη συντριπτική πλειοψηφία, για τους μη έχοντες. Παράλληλα επίσης θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως ακόμα πιο οδυνηρή μπορεί να αποβεί ολόκληρη η μακρά πορεία μετάβασης προς νέες διάδοχες καταστάσεις ενδεχομένως ακόμα χειρότερες από τις προηγούμενες. Και αυτό διότι η αντίφαση ανάμεσα στο επίπεδο των «αντικειμενικών δυνάμεων» του συστήματος και σε αυτό των «υποκειμενικών δυνάμεων» είναι στους πάντες ορατή. Η πλημμυρίδα της παγκόσμιας οικονομικής αποσταθεροποίησης βρίσκει το επίπεδο των λαϊκών κινημάτων στον καπιταλιστικό «Βορρά» σε υπανάπτυκτη έως αποπροσανατολισμένη κατάσταση και τούτο με την ιστορική συμβολή της ρεφορμιστικής αριστεράς ενώ οι υποκειμενικές αντισυστημικές συνομαδώσεις κινούνται στο στάδιο των σποραδικών αντιστάσεων που ενίοτε λαμβάνουν την όψη εκρηκτικών ξεσπασμάτων που όμως εύκολα χειραγωγούνται ή καταπνίγονται από την ολιγαρχία και τις καθεστωτικές δυνάμεις της. Έτσι η πλειοψηφία των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων καθηλώνεται στη φαταλιστική και φοβική ανοχή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, μια πραγματικότητα που μπορεί να μεταβληθεί μονάχα στο βαθμό που οι ενωμένες αντισυστημικές δυνάμεις κατορθώσουν να εξυψωθούν σε εκείνο το αποτελεσματικό επίπεδο αυτοσυνείδησης και πράξης επικαθορίζοντας ηγεμονικά την ευρύτερη και κρίσιμη συγκυρία στην οποία ζούμε και προσφέροντας προοπτική στους τομείς της ανθρώπινης απελευθέρωσης και επιβίωσης.

Οι κάθε είδους απολογητές της κεφαλαιοκρατικής οργάνωσης του ανθρώπινου βίου, ύστερα από την κοσμοϊστορική δραματική πτώση του κρατικού σοσιαλισμού, εόρταζαν χρόνια τώρα την επικράτηση της απέναντι στον «κομμουνισμό» και διαβεβαίωναν την ανθρωπότητα για την αμετάκλητη και τελεσίδικη περαίωση της ιστορίας. Τώρα, μεσούσης της κρίσης της «αοράτου χειρός» και καθώς οι προσεισμοί της προμηνύουν τον επόμενο «πολιτικό κύκλο» των κοινωνικών αντιμαχιών, έχουν καταπιεί την αυτοδοξολογική και αυτοδικαιωτική τους γλώσσα στο ιδεολογικό επίπεδο με την ίδια ένταση που απλώνουν επιθετικά τη μακριά και ορατή τους χείρα πάνω στους απόκληρους τούτου του δικού τους κόσμου. Διότι «τω καιρώ ετούτω» αποκαλύπτονται στην επιφάνεια οι θεμελιώδεις κινητήριοι ελκυστές της οικουμενικής κοινωνικής «διαλεκτικής» καθώς σε Δύση και Ανατολή διαψεύδεται ολοκάθαρα ο φενακισμός των μαζικοδημοκρατικών καταναλωτικών και παρασιτικών ψευδαισθήσεων συναντώντας μια ωμή, συνθλιπτική και αδιέξοδη πραγματικότητα ενώ ο κόσμος προετοιμάζεται «ηφαιστειακά» να εκραγεί με τη συνδρομή της δημογραφικής - πληθυσμιακής «βόμβας» και την πολλαπλασιαζόμενη μαζική αδυναμία για πρόσβαση στα πιο ζωτικά φυσικά, κοινωνικά και οικολογικά αγαθά, δηλαδή τα αναγκαία βιοτικά μέσα της αυτοσυντήρησης. Και αυτό εξ αιτίας της ιστορικής ληστρικής αρπακτικότητας και καταστροφικότητας του κεφαλαίου.

Η εξάπλωση της κρίσης σε συνδυασμό με την απουσία σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό εθνοκρατικών και κοινωνικών δικτύων προστασίας ρευστοποιεί όλες τις σταθερές για την πιο στοιχειώδη αυτοεπιβίωση και ο τρομοκρατικός ανεμοστρόβιλος της ανεργίας και της απόλυτης ένδειας αρχίζει να σαρώνει τον πλανήτη από τις ΗΠΑ ως την Ανατολική Ευρώπη και από τη Ρωσία ως την Κίνα. Είναι λοιπόν παραπάνω από βέβαιο πως, καθώς η πολιτική αρχίζει να αποκτά ολοένα και περισσότερο ένα επιπρόσθετο βιολογικό - επιβιωτικό χαρακτήρα (και απουσιάζει προς το παρόν ένα απελευθερωτικό πρόταγμα οργανωμένης στρατηγικής διεξόδου), θα γίνουμε μάρτυρες ενός ιδιότυπου κοινωνικοπολιτικού μιμητικού πριμιτιβισμού. Ήτοι μιας πρωτόγνωρης και πρωτόγονης μορφής κοινωνικών ερίδων, συγκρούσεων και συνομαδώσεων που θα συνδιαμορφώνουν τις μικρές ή μεγάλες δίνες μιας μεταβατικής εποχής καταιγιστικής ανομικής αταξίας και με δεσπόζουσες:

-Τις τυφλές, απονενοημένες και αποϊδεολογικοποιημένες εξεγέρσεις (ένα από τα γνωρίσματα άλλωστε και των ελληνικών «δεκεμβριανών»).

-Την εισαγωγή δυσβάσταχτων αλλοδαπών δημογραφικών επιβαρύνσεων (γενικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση) ως αποτέλεσμα περισσότερο της ολιγαρχικής επιχειρηματικής και (δικομματικής – διακομματικής) πολιτικής βούλησης και διαπλοκής και λιγότερο των «αφύλαχτων συνόρων». Ειδικά στην Ελλάδα η αλλοδαπή δυτικόδουλη «αστική» μας τάξη αξιοποιώντας τον μακροχρόνιο υπερδανισμό της χώρας αποφάσισε από χρόνια να κάνει μπίζνες εγκαθιστώντας μαζικά στο εσωτερικό τους δικούς της πλέον δούλους και με αυτούς να σχηματίσει τη καινούργια και απόλυτα ποδηγετημένη αλλοδαπή εργατική της τάξη. Όποιος κλείνει τα μάτια μπροστά στην καθοδηγημένη λαθρομετανάστευση και στο μεταμοντέρνο σκλαβεμπόριο που προωθεί γενικότερα η ολιγαρχία και δεν αντιλαμβάνεται ως πρόβλημα π.χ. τα 2 εκατομμύρια μετανάστες στην Ελλάδα και την αυριανή εξέλιξή του τότε είτε είναι βαθιά νυχτωμένος είτε είναι επιστρατευμένος σε τούτη τη διαπλοκή [2]. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τις συνέπειες της αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε μια αυξανόμενη πληθυσμιακή πυκνότητα (με διαρκώς διογκούμενο λαθρομεταναστευτικό δυναμικό) και στην ενδεχόμενη καθολική μαζική εξαθλίωση λόγω της κρίσης και του διεθνούς οικονομικού ανταγωνισμού. Μια από αυτές (όχι η μοναδική) θα ήταν η επικυριαρχία της ψευδεπίγραφης αντιπαράθεσης μεταξύ της ρατσιστικής αταβιστικής ακροδεξιάς (με την επιζήτηση λύσεων αυταρχικών) και της κοσμοπολίτικης πριμιτιβιστικής ψευτοαριστεράς (με την επιζήτηση των λύσεων της αποδιοργανωτικής Σοροσιανής «πολυπολιτισμικότητας»).

-Ένα νέο κύκλο πρακτορευόμενης, μιλιταριστικής «ένοπλης προπαγάνδας» και αιματηρής ατομικής τρομοκρατίας πάνω στην οποία θα δικαιολογηθεί η ακόμα μεγαλύτερη διακρατική και ενδοκρατική ενίσχυση και σκλήρυνση των αμερικανικών και ευρωατλαντικών ελεγκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών.

-Την απρόσκοπτη μεγέθυνση και κοινωνική εδραίωση μιας συγκεκριμένης παράνομης «επιχειρηματικής» μορφής του κεφαλαίου που είναι βεβαίως η μοναδική στο να προσλαμβάνει ενόσω όλες οι άλλες του μορφές θα απολύουν. Πρόκειται για το «εγκληματικό κεφάλαιο» σε αλληλεξάρτηση με το οποίο θα ακμάζουν κάποια άλλα συνδικάτα, τα «συνδικάτα του εγκλήματος».

.

_

.
.

[1]-«Πλουτοκρατική Ολιγαρχία και Χρηματοπιστωτική Κρίση», (Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, 10-10-2008)

.

[2]-Και είναι εντυπωσιακός ο στρουθοκαμηλισμός της πλειοψηφίας της «αριστεράς» - και δεν αναφέρομαι μόνο στον πολύμορφο νεοταξικό σχηματισμό μέσα σ΄ αυτήν - απέναντι σε τούτο το φαινόμενο, όταν εδώ και 150 χρόνια οι Κ.Μαρξ – Φρ.Ενγκελς επανειλημμένα είχαν αναφερθεί στο πρόβλημα αυτό. Ο Καρλ Μαρξ σε γραφτό του στις 15 Μαρτίου 1865 μεταξύ των άλλων προειδοποιούσε ότι «Ο σκοπός…της εισαγωγής εργατών είναι ο ίδιος με την εισαγωγή Ινδών κούληδων στην Τζαμάικα, δηλαδή η διαιώνιση της δουλείας». Ο Φρίντριχ Ένγκελς σημείωνε επίσης πως «η μετανάστευση …διαχωρίζει τους εργάτες σε δύο σύνολα: τους γηγενείς και τους αλλοδαπούς… Για να σχηματιστεί ένα ενιαίο κόμμα από όλους αυτούς απαιτούνται εντελώς ασυνήθιστα ισχυρά κίνητρα. Συχνά υπάρχει ένα ξαφνικό, ορμητικό ξέσπασμα, αλλά το μόνο που χρειάζεται η μπουρζουαζία είναι να περιμένει υπομονετικά, και τα ετερόκλητα στοιχεία της εργατικής τάξης θα διαλυθούν ξανά».
Marxists Internet Archive:=>The International Working men's Association, A warning.
=>Engels to Sorge, London, December 2, 1893.

.

.
(Γιώργος Καπαρός 9.3.2009)

Λήψη pdf

ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Προσωρινή Επιτροπή για μια «Πρωτοβουλία Μηχανικών, Τεχνολόγων και Φοιτητών για την Ανοικοδόμηση της Γάζας»

Η δολοφονική επιδρομή του κράτους του Ισραήλ σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού της Γάζας έχει λάβει προσωρινά τέλος. Είκοσι δύο ημέρες χερσαίων και αεροπορικών επιθέσεων άφησαν πίσω τους 1.300 Παλαιστίνιους νεκρούς (70% άμαχοι) και 4.500 βαριά τραυματίες. Παρ’ όλο το μένος των εισβολέων, Η ΓΑΖΑ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ! Ένα μεγάλο κομμάτι της, όμως, έχει μεταβληθεί σε ερείπια. 4.000 κτίρια κατεστραμμένα, 20.000 με σοβαρές ζημιές, δίκτυα και υποδομές διαλυμένες, 300.000 άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν και από αυτούς οι 90.000 δεν έχουν που να πάνε. Η ζωή σ’ αυτή τη μικροσκοπική λωρίδα γης (σε μόλις 360 τ. χλμ. ζουν 1.500.000 άνθρωποι – το μεγαλύτερο γκέτο του πλανήτη), ήδη πολύ δύσκολη εξαιτίας του παράνομου από ξηράς, αέρος και θαλάσσης, πολυετούς αποκλεισμού της από το Ισραήλ, έχει γίνει σήμερα στην κυριολεξία αφόρητη.

Το ζήτημα της Ανοικοδόμησης της Γάζας καθίσταται πια κεντρικό για τον ταλαιπωρημένο πληθυσμό της. Δυστυχώς, η πλειοψηφία της λεγόμενης Διεθνούς Κοινότητας (ΗΠΑ, Ε.Ε., αραβικές χώρες) συνδέει το ζήτημα της ανοικοδόμησης με την αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης του Παλαιστινιακού Λαού της Γάζας. Αυτό που δεν κατάφεραν το πολυετές εμπάργκο και ο πρόσφατος πόλεμος, δηλαδή η κάμψη της Παλαιστινιακής Αντίστασης, επιχειρείται σήμερα να επιβληθεί μέσα από την παρεμπόδιση της Ανοικοδόμησης και τον ωμό πολιτικό εκβιασμό του Παλαιστινιακού Λαού!

Όσοι και όσες από τον τεχνικό κόσμο σταθήκαμε αλληλέγγυοι στον Παλαιστινιακό Λαό κατά τη διάρκεια της σφαγής του από το κράτος του Ισραήλ, πρέπει να σταθούμε και τώρα δίπλα του στη μεγάλη και επίπονη μάχη της Ανοικοδόμησης.

Η συμβολή καταρτισμένου επιστημονικού δυναμικού κρίνεται άκρως σημαντική από τους ίδιους τους Παλαιστίνιους και επικεντρώνεται σε τομείς όπως:

- Οι αυτοψίες και οι εκτιμήσεις καταλληλότητας των πληγέντων κτιρίων.
- Η οργάνωση της προσωρινής στέγασης των αστέγων.
- Η χωροθέτηση νέων οικισμών που θα αντικαταστήσουν τους ισοπεδωμένους και η επιλογή τύπου κτιρίων.
- Η οργάνωση του διοικητικού μηχανισμού της ανοικοδόμησης και της ανάθεσης των έργων.
- Η οργάνωση καμπάνιας για την ανεύρεση και αποστολή οικοδομικών υλικών.
- Η διεθνής εκστρατεία για το άνοιγμα των συνόρων με την Αίγυπτο και το Ισραήλ ώστε να περνάνε ελεύθερα οι άνθρωποι και τα υλικά που θα συμβάλλουν στην ανοικοδόμηση, κ.ά.

Η έμπρακτη αλληλεγγύη μας στην τιτάνια προσπάθεια των Παλαιστινίων της Γάζας να σταθούν ξανά στα πόδια τους, ακόμα και η πιο μικρή συμβολή του καθενός και της καθεμιάς μας, έχει την πιο μεγάλη ανθρωπιστική και πολιτική αξία. Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να μπορέσουν να ζήσουν ανθρώπινα και με το κεφάλι ψηλά στη γη τους! Μόνο όπλο τους η δική τους αποφασιστικότητα και η δική μας αλληλεγγύη!

Για να οργανωθεί σε μόνιμη βάση η συμβολή του τεχνικού κόσμου της Δυτ. Ελλάδας στην Ανοικοδόμηση της Γάζας, σας καλούμε σε ανοιχτή συγκέντρωση-συζήτηση, στην αίθουσα συνεδριάσεων του ΤΕΕ, Τριών Ναυάρχων 40 (ισόγειο), Πάτρα, την Τρίτη 17-2-2008, 7.00μμ.

Προσωρινή Επιτροπή για μια «Πρωτοβουλία Μηχανικών, Τεχνολόγων και Φοιτητών για την Ανοικοδόμηση της Γάζας»

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6977 510730 και 6977 574358

Η δολοφονική επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα (αναδιάταξη)

Στο σύστημα της πασοκονεοδημοκρατικής κομματοκρατίας υπονομεύτηκε με όλα τα μέσα και σε όλα τα επίπεδα η ύπαρξη και η υπόσταση οιουδήποτε προσανατολισμένου, ταξικά και εθνικά, εργατικού συνδικάτου.

Μέσα στο χρόνιο και διευρυνόμενο ανομικό κενό της Ολιγαρχικής Δειμοκρατίας, υλοποιείται δίχως ουσιαστική αντίσταση ο νεοφιλελεύθερος σχεδιασμός της τριτοκοσμοποίησης της κοινωνίας, της μαύρης εργασίας και του εργασιακού μεσαίωνα. Η δε παρασιτική ελληνική οικονομία, θρεμένη από τον υπερδανισμό και το μεταμοντέρνο σκλαβεμπόριο, τραβάει την κατηφόρα με τη συνεργία του ευρώδουλου εξουσιασμού, τη στήριξη ή ανοχή των αντιδραστικών ή προοδευτικών αντικειμενικών κοινωνικών συμμάχων του και τον πολύμορφο εκκωφαντικό αποπροσανατολισμό της αφασικής αριστεράς.

Πάνω σ΄ αυτή την εγχώρια πραγματικότητα βλέπουμε όλοι αμήχανοι και σαστισμένοι να εκτρέφεται και να απλώνεται, σαν αθεράπευτο κακόηθες νεόπλασμα πάνω στο συλλογικό κοινωνικό μας σώμα, η κυριαρχία ενός άλλου τύπου «συνδικάτου». Του Συνδικάτου του Εγκλήματος.

Δείτε:
-Ποιοι σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα; (Ανακοίνωση 3-2-2009, της Π.Ε.Κ.Ο.Π.)


_

Η επίθεση με Καλάσνικοφ σε 21χρονο αστυνομικό στα Εξάρχεια (αναδιάταξη)

«Η επανάσταση δεν έχει μυστικά: σήμερα ό,τι είναι μυστικό ανήκει στην εξουσία, δηλαδή στην αντεπανάσταση. Και αυτό το ξέρουν πολύ καλά όλες οι αστυνομίες» (Τζανφράνκο Σανγκουινέττι – Περί της Τρομοκρατίας και του Κράτους).

-Η λαϊκή αντι-βία (άοπλη ή ένοπλη) είναι πολιτικά προτιμητέα , δικαιϊκά νόμιμη και ηθικά αιτιολογημένη μόνο στο βαθμό που πρόκειται για μια βία εξ αντιδράσεως αμυντική και που γίνεται αναγκαστική ως έσχατη επιλογή καθώς αυτή γεννιέται μέσα στο κύκλο της αδυσώπητης ιμπεριαλιστικής και συστημικής ανελευθερίας, βίας και τρομοκρατίας (μόνιμη κατάσταση στις χώρες της καπιταλιστικής Περιφέρειας) και που έχει οπωσδήποτε την καθολική έγκριση, νομιμοποίηση και στρατευμένη υποστήριξη του καταπιεζόμενου, εξεγερμένου λαού.

-Αξιοποιώντας τα τελευταία γεγονότα-αυτό της προσβολής με καλάσνικοφ λεωφορείου των ΜΑΤ στο Γουδί και της χθεσινής ένοπλης επίθεσης σε διμοιρία των ΜΑΤ στα Εξάρχεια με συνέπεια το βαρύτατο τραυματισμό του 21χρονου αστυνομικού, Αδαμάντιου Ματζούνη-τα πάσης φύσεως φερέφωνα της ολιγαρχικής εξουσίας ξανασερβίρουν την τρομοκρατική παραμυθολογία περί αναβίωσης της «Ε.Ο. 17 Ν» με την όψιμη εμφάνιση του «Επαναστατικού Αγώνα» κλπ. Πρόκειται για ένα γνώριμο τέχνασμα που υπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά, νεοταξικά σχέδια να εμφανιστεί πως στη χώρα διατηρείται η δράση θυλάκων τάχα «αριστερής τρομοκρατίας» ως το απαραίτητο πρόσχημα της καταστολής του μαζικού κινήματος και βεβαίως για να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο ο δυτικός «αντιτρομοκρατικός» έλεγχος του ελληνικού κράτους από τα πάσης φύσεως πρακτορεία των αμερικανο-ατλαντικών πατρώνων και μηχανισμών.

-Και είναι αξιοπρόσεκτο το φαινόμενο όπου η «ατομική τρομοκρατία» επανεμφανίζεται από «τη σκιά» ενόσω ήδη αυτή έχει ηττηθεί ιδεολογικο-πολιτικά. Ο «ΕΛΑ» είχε πάψει τη δράση του το 1995 ενώ η «Ε.Ο. 17Ν» είχε μειωμένη δράση στη τελευταία της φάση πριν την αστυνομικο-δικαστική «θεαματική επιχείρηση εξάρθρωσης» της το 2002 (και τη σωρεία των ανακριτικών και δικονομικών παραβάσεων στη συνέχεια), ενόψει των ολυμπιακών αγώνων.

- Η ίδια η αιματηρή επίθεση της 5 Γενάρη 2009 φαινομενικά καταδείχνει πως πρόκειται για το ανορθολογικό στοιχείο μιας άλογης προπολιτικής αυτοδικίας. Πώς αποτελεί προϊόν μιας αντίληψης αιματηρής βεντέτας που υψώνεται σε μια ναζιστικής έμπνευσης εξίσωση: “Το αίμα του 16 χρονου μόνο με αίμα μπάτσου μπορεί να ξεπλυθεί”…Και όπου εδώ έχει ήδη στηθεί ο αποτρόπαιος και ανήθικος μηχανισμός της συλλογικής ενοχής, όπου κάθε μπάτσος είναι αυτονόητα ένοχος, επί ποινή θανάτου… Και είναι επίσης διακριτό ότι οι φορείς της «ατομικής τρομοκρατίας» πάντοτε εμφορούνται από μια ιδεοληπτική κοσμοεικόνα, μια ετερόνομη αυταρχική συνείδηση και μια πανομοιότυπη ανορθολογική πεποίθηση αυτή των κλειδούχων μιας προκρούστιας «επανάστασης» όπου αυτή σε τελική ανάλυση λογάται εκτρωματικά ως η «μαμή της βίας» διαστρέφοντας και αντιστρέφοντας την περίφημη ρήση του Μαρξ. Εδώ όμως πρόκειται για την παραληρηματική, αυτονομημένη, «εργαλειακή», μιλιταριστική και αντιπροσωπευτική βία που θέλει να λαθροβιώνει όχι μόνο ως το υποκατάστατο αλλά και ως η «μελανή οπή» των ίδιων των κοινωνικών αγώνων και της αντισυστημικής προοπτικής τους. Πρόκειται για μια «ατομική τρομοκρατία» που οντολογικά είναι πάντοτε θεαματική. Διότι επιζητά τη συστημική δημοσιότητα των ολιγαρχικών ΜΜΕ ώστε να υπογραμμιστεί η «σημαντική» της αιματηρής ενέργειας και να μεταδοθεί αποδοτικά η προπαγάνδα του «μηνύματος». Όσο η στειρότητα της τρομοκρατικής πράξης και το παράλογο της υφής της «επαναληπτικής προπαγάνδας» την καθιστούν ύποπτη και απόμακρη για το λαϊκό κίνημα τόσο αυτή χρειάζεται τα καθεστωτικά Μedia για να περάσει στη «κοινή γνώμη» και να εγκατασταθεί ο αποπροσανατολισμός του «τρόμου».

- Όμως όπως προαναφέρθηκε όλα αυτά μόνο στο φαινομενικό επίπεδο. Διότι τελικά τα νήματα της «ατομικής τρομοκρατίας» αποτελούν ένα από τα πλέον προνομιούχα προβοκατόρικα μέσα άσκησης στρατηγικής πολιτικής των μηχανισμών της πλανητικής ιμπεριαλιστικής εξουσίας και των μυστικών κρατικών και παρακρατικών της οργάνων. Και αυτές οι πολυδαίδαλες σχέσεις έχουν εδώ και χρόνια κατ΄ αρχήν αποκαλυφθεί: Είτε ως διασύνδεση με τις μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών ( γνωστό για παράδειγμα το, από το 1970 με κωδικό FM 30-31, αμερικανικό «Εγχειρίδιο εκστρατείας για τις μυστικές υπηρεσίες που διεξάγουν επιχειρήσεις σταθεροποίησης», των στρατηγών Westmorland και Wicklam –Βήμα,22/10/1978), είτε σε γενικότερη σφαίρα ως ένα από τα βασικά επιθετικά εργαλεία της αντεπανάστασης του αστικού κράτους για την αποτροπή της επαναστατικής ανατροπής του ( δες: Τζανφράνκο Σανγκουινέττι - Περί της Τρομοκρατίας και του Κράτους - 1979).

6-1-2009

_