Αίγυπτος. Λαϊκή Εξέγερση και Στρατιωτικό Προνουντσιαμέντο

Χρονολόγιο

31 Μαΐου. Ένα από τα πιο σημαίνοντα πρόσωπα του σουνιτικού ισλάμ, ο  Αιγύπτιος ιεροδιδάσκαλος σεΐχη Γιουσούφ Αλ Καραντάουι, αποκαλεί  την σιιτική Χεζμπολάχ ως το «Κόμμα του Σατανά» και προσκαλεί τους σουνίτες του κόσμου να πάνε στη Συρία για τζιχάντ κατά του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Προχώρησε δε περισσότερο. Διακήρυξε ότι δεν υπάρχει κανένα πεδίο διαλόγου μεταξύ του 1,7 δις. Σουνιτών και των 100 εκατ. Σιιτών και πως οι δεύτεροι θα κερδίσουν μονάχα εάν και εφόσον οι πρώτοι φερθούν με ολιγοψυχία.

14 Ιουνίου.  Η  Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου προχωρά σε δημόσια καταδίκη του σιιτικού ισλάμ. Ο Πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι Ισά Ελ Αγιάτ, υποστηρίζει την έκκληση των σουνιτών κληρικών για «ιερό πόλεμο» κατά της Χεζμπολάχ και του καθεστώτος της Συρίας.

15 Ιουνίου. Ο Μόρσι αναγγέλλει την παύση των διπλωματικών σχέσεων με τη Συρία.

16 Ιουνίου. Το Κάιρο διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με τη Δαμασκό και καλεί την διεθνή κοινότητα να προχωρήσει σε ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία.

23 Ιουνίου. Όχλος φανατικών Σουνιτών  επιτίθεται και δολοφονεί τέσσερις Σιίτες στο σπίτι τους, στα περίχωρα του Καΐρου.  

26 Ιουνίου. Mαζικές συγκρούσεις μεταξύ οπαδών και αντιπάλων του προέδρου της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι στην Μανσούρα, βόρεια του Καΐρου. Νεκροί και τραυματίες.

30 Ιουνίου. Στην μεγαλύτερη συγκέντρωση της ιστορίας της Μέσης Ανατολής εκατομμύρια Αιγυπτίων διαδηλώνουν στην  θρυλική Πλατεία Ταχρίρ (λίκνο της λαϊκής εξέγερσης κατά του Χόσνι Μουμπάρακ - αρχές του 2011), στους δρόμους του Καΐρου και των άλλων πόλεων, ενάντια  στην διακυβέρνηση Μόρσι. Το οργισμένο πλήθος είναι μεγαλύτερο και από το ζενίθ των διαδηλώσεων εναντίον του καθεστώτος Μουμπάρακ. Επιθέσεις γίνονται στην έδρα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Οι πρώτοι νεκροί  και οι εκατοντάδες τραυματίες της δεύτερης αιγυπτιακής λαϊκής εξέγερσης, που τώρα ονομάζεται «Αιγυπτιακό καλοκαίρι».

-Βασικοί φορείς της μεγάλης κοινωνικής κινητοποίησης είναι το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας και  το κίνημα Τάμαροντ (Εξέγερση). Στο Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας βλέπουμε μια σύμπραξη μεταξύ του “Λαϊκού Ρεύματος” του αριστερού νασεριστή Χαμντίν Σαμπάχι  (τρίτου στις εκλογές Μαΐου 2012) και της αστικοφιλελεύθερης αντιπολίτευσης που κυρίως εκπροσωπεί ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, με στόχο την «υπεράσπιση της Δημοκρατίας» απέναντι στην Μουσουλμανική Αδελφότητα. Το κίνημα Τάμαροντ πυροδοτεί ως ενοποιητικός καταλύτης και μαζικό μέτωπο πολιτικής ανυπακοής τις εξελίξεις. Και είναι αυτό που κυρίως κατορθώνει να κατεβάσει την αιγυπτιακή νεολαία στους δρόμους αξιοποιώντας τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κλπ), να συγκεντρώσει εκατομμύρια υπογραφές με αίτημα την απομάκρυνση Μόρσι και να διασυνδεθεί προς τούτο με τον αιγυπτιακό στρατιωτικό μηχανισμό.

1 Ιουλίου. Τα γιγάντια συλλαλητήρια συνεχίζονται στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και σε άλλες πόλεις. Ο στρατός, δια του αρχηγού του και υπουργού Άμυνας Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, απευθύνει 48ωρο τελεσίγραφο προς κυβέρνηση και αντιπολίτευση «να ανταποκριθούν στη βούληση του λαού» διαφορετικά θα επιβάλει το δικό του «οδικό χάρτη» στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

2 Ιουλίου. Νύχτα εκτεταμένων άγριων συγκρούσεων με δεκάδες νεκρούς.

3 Ιουλίου,18:00. Ο Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι δηλώνει στην εθνική τηλεόραση ότι ο Πρόεδρος Μόρσι εξέπεσε από την εξουσία. Ο Μόρσι και πολλά στελέχη των Αδελφών Μουσουλμάνων συλλαμβάνονται. Κύματα λαϊκών πανηγυρισμών σε ολόκληρη την Αίγυπτο. Στις διεργασίες που ακλουθούν φαίνεται να αναβαθμίζεται ο ρόλος του Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι και της Τάμαροντ. Όμως το πολιτικό παιχνίδι καθορίζεται κυρίως από τον στρατό.

4 Ιουλίου. Ο Αντλί Μανσούρ, επικεφαλής του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αιγύπτου, ορκίζεται μεταβατικός πρόεδρος της χώρας για να προετοιμαστούν το νέο Σύνταγμα και νέες εκλογές.

5 Ιουλίου. Οι υποστηρικτές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας προχωρούν σε μαζικές κινητοποιήσεις με σύνθημα «την επάνοδο του εκλεγμένου προέδρου».  Στο Κάιρο ξεσπούν σφοδρές αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων του ανατραπέντος ισλαμιστή προέδρου. Ο ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Μοχάμεντ Μπαντίε δηλώνει: «θα θυσιαστούμε για τον Μόρσι». Ο Γιουσούφ Αλ Καραντάουι εκδίδει φετφά  όπου αναφέρει πως η ανατροπή του Μόρσι από το στρατό εναντιώνεται στην δημοκρατία και στο Σύνταγμα και καλεί τους Αιγύπτιους να υποστηρίξουν τον ανατραπέντα Πρόεδρο.  

6 Ιουλίου. Το απειλητικό πρόσωπο της εμφύλιας βίας κάνει πλέον την εμφάνιση του. Πάνω από 37 νεκροί και αμέτρητοι τραυματίες στην Αλεξάνδρεια, το Κάιρο, στο Σινά (όπου δεν ελέγχει ο στρατός) και σε άλλες περιοχές.

6-7 Ιουλίου. Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι έχοντας εξασφαλίσει την συμφωνία του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας και του κινήματος Τάμαροντ προσφέρεται να διοριστεί ως μεταβατικός πρωθυπουργός της Αιγύπτου πρόταση που προς το παρόν όμως δεν έχει εξασφαλίσει την αποδοχή του  δεύτερου ισχυρού ισλαμικού κόμματος της Αιγύπτου, αλ Νουρ (υπερσυντηρητικοί σαλαφιστές, σαουδαραβικής επιρροής) το οποίο καταρχήν φαίνεται να συναινεί ευκαιριοθηρικά προς μια  μεταβατική κυβέρνηση.

Η διακυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας

Στην πρώτη αιγυπτιακή εξέγερση κατά του Μουμπάρακ τον Ιανουάριο του 2011, πήρε μέρος ένα ανομοιογενές δυναμικό από τα φτωχά λαϊκά στρώματα (που συντρίβονται από το πλανητικό υπερεκμεταλλευτικό σύστημα της χρηματοδεσποτείας), τους νασεριστές εθνικιστές, ριζοσπάστες και αριστερούς ως τη μέση αστική τάξη καθώς και ομάδες της αιγυπτιακής ελίτ  και των ΜΚΟ της, που σχετίζονται με την πλανητική ολιγαρχία. Καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η νεολαία που διασυνδέεται μέσω των επικοινωνιακών κοινωνικών δικτύων [1]. Η εξέγερση είχε ως κύριο αίτιο την μεγάλη «κοινωνική καταστροφή»  που επέφερε η υιοθέτηση από το καθεστώς Μουμπάρακ των νεοφιλελεύθερων οικονομικών συνταγών (ασυδοσία πολυεθνικών εταιριών, απορρύθμιση αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση  κρατικών ενισχύσεων, απελευθέρωση εμπορίου κλπ). Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι ισλαμιστές των άλλων οργανώσεων  λαμβάνουν μέρος όχι εξαρχής αλλά στην διαδρομή της εξέγερσης αποσκοπώντας στον έλεγχο και την αξιοποίηση της. Πρόκειται για την Πρώτη Αρπαγή της αιγυπτιακής επανάστασης. Αυτό θα επιτευχθεί με την εκτεταμένη διείσδυση του κόμματος, με τα εκατοντάδες χιλιάδες μέλη του, στην φτωχή αγροτιά της υπαίθρου και σε τμήματα των λαϊκών στρωμάτων των πόλεων μέσα από ένα προχωρημένο δίχτυο κοινωνικής βοήθειας το οποίο στήριζαν οι χρηματοδοτήσεις από  Κατάρ, Τουρκία και Εμιράτα και το οποίο συνυπήρχε παράλληλα με την διακηρυγμένη αποδοχή από την Αδελφότητα των βασικών αρχών του νεοφιλελευθερισμού, του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς.

Με την άνοδο της στην διακυβέρνηση της Αιγύπτου η Αδελφότητα ανέλαβε ως «λύση αντικατάστασης» κι όχι ως «λύση εναλλακτική» απέναντι στη γενική πολιτική  Μουμπάρακ. Έτσι εξαρχής προσέκρουσε σε ανυπέρβλητα δομικά προβλήματα μεταξύ των οποίων δέσποζε η διαρκής προσπάθεια μέσα σε όλους τους μηχανισμούς του κράτους και της κοινωνίας για την εξουσία. Αυτό μεταφραζόταν σε συγκρούσεις αλλά και εξουδετερωτικούς συμβιβασμούς με τα εκφυλισμένα πρόσωπα, φορείς και θεσμούς του προηγούμενου καθεστώτος ώστε να αποφύγει την γενική κρατική και κοινωνική κατάρρευση. Ταυτόχρονα και για να εξουδετερώσει το ενδεχόμενο πραξικοπήματος η Αδελφότητα συμπεριφέρθηκε υπάκουα προς την αμερικανική νεοταξική γεωπολιτική. Όλα αυτά οδηγούσαν στην πραγματικότητα σε μια τυπική κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων και μια  ιδιότυπη πραγματική «συγκυβέρνηση» με τους παρακμιακούς παράγοντες του στρατού και των θεσμών του  εκπεσμένου  καθεστώτος Μουμπάρακ με συνέπειες την δομική αδυναμία, τις πάσης φύσεως εμπλοκές, την κρίση διαχείρισης και την επαύξηση της κυβερνητικής φθοράς.  Έτσι για παράδειγμα υπουργοί  Διώρυγας Σουέζ,  Εσωτερικών, Άμυνας και  Εξωτερικών τοποθετήθηκαν εκλεκτοί του στρατού. Κραυγαλέα περίπτωση o Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι (απόφοιτος της  Αμερικάνικης στρατιωτικής  Ακαδημίας της Πενσυλβάνια και αρχηγός της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών επί Μουμπάρακ) ο οποίος ανέλαβε το υπουργείο Άμυνας και την ηγεσία του στρατεύματος. Ως καινούργιος Αουγούστο Πινοσέτ εκλεκτός του Σαλβαδόρ Αγιέντε τον οποίο ανέτρεψε στις 11-9-1973, ο  Αλ Σίσι  θα συμπεριφερθεί ανάλογα προς τον Μοχάμεντ Μόρσι, θα τον ανατρέψει και θα τον συλλάβει κατόπιν διαβουλεύσεων με τους Αμερικανούς.

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας αποφάσισαν να αξιοποιήσουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα στους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης και της Παγκοσμιοποίησης και ειδικότερα στην διεθνοποιημένη πολεμική σύγκρουση της Συρίας καθώς και στην προσπάθεια τους να αποσπάσουν την παλαιστινιακή Χαμάς από  τον αντιιμπεριαλιστικό-αντισιωνιστικό άξονα με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ. Με τη σειρά της η  Αδελφότητα άρπαξε την ευκαιρία και αποφάσισε την στρατηγική σχέση με την Υπερ-Ατλάντεια αυτοκρατορία ώστε να διασφαλίσει την άνοδο και την εδραίωση της εξουσίας της. Στα πλαίσια αυτά όχι απλώς απέτυχε ολοκληρωτικά στην εξωτερική της πολιτική (αυτή που είχε προεκλογικά εξαγγείλει) γεγονός που φάνηκε στην απρόσκοπτη συνέχιση της ισραηλινής πολιορκίας στη Γάζα, αλλά συνέδραμε αποφασιστικά το σενάριο της «Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής» που προωθούσε το ιμπεριαλιστικό πολεμικό μέτωπο ΗΠΑ-Ισραήλ-Αραβικές Μοναρχίες-Τουρκία. Το οποίο πρόκρινε τη σπορά του χάους μέσω της καθολίκευσης των εμφυλίων, της γενικής αιματηρής αναμέτρησης Σουνιτών-Σιιτών  και της προετοιμασίας του νέου Μεγάλου Νεοταξικού Πολέμου στην ευρασιατική σκακιέρα [2].

Η αποσταθεροποίηση και τελικά η πτώση της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων τροφοδοτήθηκε από τη διαπλοκή τριών κυρίως αλληλεξαρτημένων διαδικασιών:

Η πρώτη, σχετίζεται με μιαν αποτυχημένη λούμπεν οικονομική πολιτική η οποία υλοποιώντας τα νεοφιλελεύθερα προγράμματα, σαν συνέχεια του προηγούμενου καθεστώτος και τις μονεταριστικές επιταγές του ΔΝΤ στο οποίο στράφηκε ο Μόρσι, απέφυγε κάθε προσπάθεια παραγωγικής ανάπτυξης πράγμα που επιδείνωσε την κρίση όλων των τομέων της οικονομίας και  οδήγησε στην πιο μεγάλη  άνοδο της ανεργίας και της φτώχιας. Το πλάνο των  ιδιωτικοποιήσεων περιλάμβανε και αυτήν ακόμα την διώρυγα του Σουέζ με την τεράστια οικονομική και εθνική σημασία, με το Κατάρ (βασικός χρηματοδότης του καθεστώτος της Αδελφότητας με κεφάλαια 13 δις δολ.) ως τον πρώτο υποψήφιο αγοραστή. Όλα αυτά πλάι-πλάι με την διόγκωση των παράλληλων δραστηριοτήτων του «άτυπου τομέα της οικονομίας» στον οποίο εμπλέκεται για την εξασφάλιση της επιβίωσης ένα  60% του πληθυσμού.

Η δεύτερη, αφορά την επιδίωξη της Αδελφότητας να ρυθμίσει αυταρχικά τον βίο  των πολιτών στα πλαίσια των θρησκευτικών υπαγορεύσεων και επιταγών του Ισλάμ γεγονός που διεύρυνε τα χάσματα με μεγάλα τμήματα της αιγυπτιακής νεολαίας, τις μη μουσουλμανικές κοινότητες και την  κοσμική αντιπολίτευση.

Η Τρίτη, αναφέρεται στην εξωτερική πολιτική. Η στρατηγική πρόσδεση στη πολιτική των ΗΠΑ, η προνομιακή σύμπραξη με το Κατάρ και την Τουρκία, η υπόγεια ή ανοιχτή συνεργασία με το Ισραήλ, η διάψευση των προσδοκιών για την αποκλεισμένη Γάζα, η ανοιχτή εμπλοκή στη Συρία οδήγησαν στην καθοριστική διεύρυνση του εσωτερικού αντιπολιτευτικού κοινωνικοπολιτικού εξεγερσιακού μετώπου. Η προσχώρηση της Αδελφότητας στο σουνιτικό τζιχάντ ενάντια στο καθεστώς της Συρίας και τη Χεζμπολάχ  έγινε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και προσέδωσε ένα μαζικό δυναμικό στις  διαδηλώσεις απέναντι στη κυβέρνηση Μόρσι σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτές να θεωρούνται οι πολυπληθέστερες στην αραβική ιστορία.

Αυτή η «παρά φύση» απονομιμοποιημένη διασύνδεση του Μόρσι και γενικά  της Αδελφότητας με τον αμερικανο-ισραηλινό άξονα και η ανάμειξη στη Συρία ήταν το καθοριστικό εκείνο στοιχείο που σφράγισε την φυσιογνωμία των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων των προηγούμενων ημερών που η συνθηματολογία τους κινούνταν σε αντιαμερικανική-αντιισραηλινή κατεύθυνση.

Το αδιαμφισβήτητο αυτό φαινόμενο υποχρέωνε όλους τους νεοταξίτες καιροσκόπους πολιτικούς αντιπάλους της Αδελφότητας να παριστάνουν τους ανεξάρτητους από τον  αμερικανοσιωνισμό  εθνοσωτήρες και να αντιστρέφουν την εικόνα της εθνοπροδοσίας θέτοντας στο κάδρο της το πρόσωπο του Μόρσι ως το κύριο ανδρείκελο των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Και αυτό όπως κατέδειξαν οι εξελίξεις μετά τις 3 Ιουλίου έγινε ένας αποτελεσματικότατος τρόπος της εξωτερικής ιμπεριαλιστικής και της  εσωτερικής λουμπεν-αστικής πολιτικής χειραγώγησης των  εθνικών αισθημάτων των ανυποψίαστων μαζών. Μερικά παραδείγματα: Ο Αχμέντ Σαφίκ ο οποίος ηττήθηκε από τον Μόρσι στον 2^ο εκλογικό γύρο του Ιουνίου 2012  παίρνοντας το 48,27%,  ήταν ένα επίλεκτο μέλος του στρατιωτικού κατεστημένου ενώ διορίστηκε από τον Μουμπάρακ ως  υπουργός Πολιτικής Αεροπορίας  το  2002  και ως πρωθυπουργός  στις  29 Ιανουαρίου 2011. O Αμρ Μούσα ένας εκ των ηγετών της κοσμικής αντιπολίτευσης υπηρέτησε τη δεκαετία του 1990 ως υπουργός Εξωτερικών τον  Μουμπάρακ έως το διορισμό του ως Γ.Γ. του Αραβικού Συνδέσμου. Ο δικαστικός Αντλί Μανσούρ που κατέλαβε τώρα τη θέση του Μόρσι στην Προεδρία της Χώρας (και η Αδελφότητα τον κατηγορεί ως άνθρωπο του Σιωνισμού και των Αντβεντιστών) ήταν από παλιά εκλεκτός του  Ανωτάτου Συμβουλίου των  Ενόπλων Δυνάμεων. Διορίστηκε επί Μουμπάρακ και διετέλεσε αναπληρωτής επικεφαλής του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου από το 1992. Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι είναι πρώην διπλωμάτης και παλιότερα γενικός διευθυντής της χειραγωγημένης από τις ΗΠΑ,  Διεθνούς Οργάνωσης Ατομικής Ενέργειας-IAEA. Επέστρεψε στην Αίγυπτο όταν άρχιζε η «Αραβική Άνοιξη» για να  στηρίξει τη παρέμβαση του International Crisis Group (ως μέλος του Δ.Σ. αυτής της οργάνωσης) η οποία διασυνδέεται με τα συμφέροντα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ενώ  χρηματοδοτείται από «Open Society Institute» (George Soros),  Rockefeller Brothers Fund,  Carnegie Corporation, Ford Foundation, Bill & Melinda Gates Foundation κλπ. Ο Ελ Μπαραντέι τοποθετήθηκε εξ αρχής στο πλευρό του Αλ Σίσι και της στρατιωτικής επέμβασης της 3 Ιουλίου 2013 και έγινε μέλος της επιτροπής επεξεργασίας του «οδικού χάρτη» της λεγόμενης μεταβατικής περιόδου. Ενώ μέχρι τώρα απέτυχε να αναρριχηθεί στην εξουσία μέσω της εκλογικής κάλπης προσφέρεται τώρα  για το πρωθυπουργικό αξίωμα μέσω του στρατού.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν οι ΗΠΑ έχοντας ως κεντρικό σκοπό τη χειραγώγηση της νέας λαϊκής εξέγερσης – η οποία κατευθυνόταν αυτή τη φορά όχι μόνο απέναντι στο καθεστώς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας αλλά και ενάντια στην τρομοκρατική πολιτική της  Υπερ-Ατλάντειας αυτοκρατορίας –χρησιμοποιούν τα ισχυρά ερείσματα τους σε  τρεις τομείς.

1-Μέσα στο στράτευμα, όπου εγκρίνουν το προνουντσιαμέντο του Στρατιωτικού Συμβουλίου και προετοιμάζουν τον «οδικό χάρτη» της αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος σύμφωνα με τα συμφέροντα τους.

2-Μέσα στην αστικοφιλελεύθερη κοσμική αντιπολίτευση, όπου αξιοποιούν τους εξωνημένους πολιτικούς για την απόσβεση και απονέκρωση της δυναμικής της λαϊκής εξέγερσης ενώ τους  εντάσσουν σε διάφορες θέσεις και  ρόλους στην μεταβατική διακυβέρνηση. Προς τούτο υποβοηθούνται από διάφορες ΜΚΟ και κινήσεις καθοδηγημένες από τα αμερικανικά καθεστωτικά δίκτυα  (National Endowment for Democracy-NED, Freedom House κλπ κλπ).

3-Μέσα στην ίδια την Αδελφότητα, όπου θα συνεχίσουν τις επιδιώξεις ενσωμάτωσης της στην ελεγχόμενη από τον αμερικανοσιωνισμό νέα πολιτική διαδικασία. Εδώ θα πρέπει να μη μας διαφεύγει ότι οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάζονται για χρόνια με την Αδελφότητα. Η σχέση με τη Βρετανία ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1920 και δυναμώνει στις δεκαετίες του 1940 και 1950.  Η συνεργασία επίσης με την CIA είναι δεδομένη τη περίοδο  1954-1970 με στόχο την ανατροπή του προέδρου Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ ενώ διατηρήθηκε καθ 'όλη την εποχή Μουμπάρακ.

Το στρατιωτικό προνουντσιαμέντο

Η Αίγυπτος φαίνεται να πορεύεται σε επικίνδυνους ατραπούς. Η παρέμβαση των ενόπλων δυνάμεων κατάργησε την εκλεγμένη κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων, ενώ στους δρόμους τα πλήθη των εκατομμυρίων οπαδών της κοσμικής αντιπολίτευσης νομιμοποιούσαν πανηγυρικά αυτή την ανατροπή. Πρόκειται για την Δεύτερη Αρπαγή της αιγυπτιακής επανάστασης. Και είναι εδώ ολοφάνερη η ανικανότητα του μαζικού κινήματος και των εξεγερμένων αντιπάλων του καθεστώτος Μόρσι να αντιληφθούν το αυτονόητο:

1.- Ο αιγυπτιακός στρατιωτικός μηχανισμός είναι ένα απολύτως εξαρτημένο και ελεγχόμενο τοπικό υποκατάστημα των ΗΠΑ οι οποίες τον χρηματοδοτούν με 1,5 δις δολάρια ετησίως. Πρόκειται για την δεύτερη σε ύψος ενίσχυση έπειτα από αυτήν προς το Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Σε τελική ανάλυση, συγκριτικά με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, η ύπαρξη και η λειτουργία του στρατού τόσο μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία όσο και ευρύτερα στον αραβικό κόσμο συνιστά μια σταθερότερη βάση για την εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ και της ασφάλειας του Ισραήλ. Αυτό βεβαίως έχει και μια ειδικότερη βαρύτητα εάν ληφθεί υπόψη η γεωοικονομική σπουδαιότητα   της  διώρυγας του Σουέζ. Το Στρατιωτικό Συμβούλιο όντας σε διαρκή αντιμαχία με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους φλέρταρε με την ιδέα του πραξικοπήματος ήδη από τις εκλογές του 2012. Καθώς όμως τότε η Αδελφότητα έχαιρε λαϊκής νομιμοποίησης ώστε να εξασφαλίσει στον 2^ο γύρο των εκλογών του Ιουνίου 2012 το 51,73%, ο στρατός τελικά απέφυγε να δράσει είτε γιατί αυτό θα οδηγούσε ενδεχομένως σε λαϊκή εξέγερση  ενάντια του και τούτο θα προκαλούσε μεγάλα ρήγματα και φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό του είτε επειδή δεν εξασφάλισε την έγκριση των ΗΠΑ οι οποίες τότε επένδυαν στην αντιπροσωπευτική ημι-δημοκρατία και σε μια κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Για τους λόγους αυτούς οι πραξικοπηματικοί σχεδιασμοί αναβλήθηκαν για να επανέλθουν εν ευθέτω χρόνω.

2.-Το τωρινό λοιπόν προνουντσιαμέντο του στρατού ουδόλως  αποτελεί  μια πράξη δημοκρατική που θέλει να υπηρετήσει την έκφραση και  την αποτύπωση της λαϊκής βούλησης. Αντίθετα αποσκοπεί στο  να διατηρήσει τα προνόμια και τις επιχειρήσεις του σε κάθε τομέα της αιγυπτιακής οικονομίας και να  ελέγξει στα πλαίσια μιας πολιτικο-στρατιωτικής διακυβέρνησης τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Αυτές οι στοχεύσεις είναι  οργανικά ενταγμένες μέσα στον ιμπεριαλιστικό νεοταξικό προγραμματισμό της Υπερ-Ατλάντειας αυτοκρατορίας που μπροστά στο φαινόμενο της μαζικής λαϊκής αμφισβήτησης της κυβερνητικής πολιτικής της Αδελφότητας και της φθορά της, προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την κυβερνώσα ελίτ της χώρας με τα υλικά του παλιού καθεστώτος Μουμπάρακ και τους αστικοφιλελευθερους πολιτικούς υποστηριχτές της παγκοσμιοποίησης.  Με  τα πιο διαφθαρμένα και προσεταιρισμένα, από την πλανητική Χρηματοδεσποτεία και τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, πολιτικά υποκείμενα. Απείρως χειρότερα από τους ανίκανους, ρεβανσιστές και υποκριτές παράγοντες της Αδελφότητας. Ενώ βέβαια θα επιφέρει ανεπανόρθωτες καταστροφικές επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της  αιγυπτιακή κοινωνίας.

Από την άλλη οι ΗΠΑ σίγουρα αντιμετωπίζουν ένα θεμελιώδες πρόβλημα με την στρατιωτική εκδίωξη της Αδελφότητας από την διακυβέρνηση της Αιγύπτου. Όπως προηγουμένως  με τον Μουμπάρακ και τους άλλους εκλεκτούς της στον αραβικό κόσμο που πέσανε από την «Αραβική Άνοιξη» τώρα ξανά και πάλι με την ανατροπή του Μοχάμεντ Μόρσι ένα σήμα αποστέλλεται προς όλους τους επίσταθμους τοποτηρητές του Ιμπεριαλισμού. Ότι τελικά η Υπερ-Ατλάντεια αυτοκρατορία είναι όχι απλώς ανήθικη αφού δεν υπερασπίζεται τους περιφερειακούς εντολοδόχους της αλλά επίσης είναι και πολιτικά  ανήμπορη στο να  εξασφαλίσει είτε τη παραμονή τους στη διακυβέρνηση είτε την ίδια την ασφάλεια τους εάν οι εξελίξεις λάβουν μιαν εκρηκτική τροπή. Και είναι βέβαιο πως ένα τέτοιο σήμα οπωσδήποτε θα το έχει λάβει και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [3].

Επίλογος

Η Αίγυπτος βρίσκεται μπροστά σε ένα τρομακτικό αδιέξοδο. Όχι μόνον  η εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό ελίτ αλλά ολόκληρη η κοινωνία είναι διχασμένη. Και το να πορευτεί  στον εμφυλιοπολεμικό  δρόμο της Συρίας και ολάκαιρης της Μέσης Ανατολής είναι κάτι που έχει ισχυρή πιθανότητα. Γενικότερα παρατηρούμε την ακολουθία των δραματικών γεγονότων που ταυτόχρονα συνιστούν μια συσσώρευση  του πιο εκρηκτικού φορτίου προς τον γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή ο οποίος είναι μέρος του γεωπολιτικού προγράμματος της Υπερ-Ατλάντειας "αυτοκρατορίας του κακού".

[1]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι,  Αίγυπτος. Εξέγερση και Τάξη (13.2.2011)

[2]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, Πως να σωθεί η Πατρίδα-Δυτική «Αυτοκρατορία του κακού» (3.12.2012)

[3]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, Τουρκία. Κρίση γεωπολιτική και εσωτερική (9.6.2013)

( Γ.Κ. 7-7-2013 )

_

Τουρκία. Κρίση γεωπολιτική και εσωτερική

Τι συμβαίνει στη Τουρκία;

Τι ακριβώς γίνεται με τη Τουρκία; Αρχικά ας προσπαθήσουμε να δούμε ορισμένα χαρακτηριστικά της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής της γείτονος κατά τη τελευταία 30 ετία.

Η Τουρκία πάντοτε ήταν ένα προκεχωρημένο  ιμπεριαλιστικό-στήριγμα της Δύσης και του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα συνιστούσε μια περιφερειακή  γεωπολιτική ιδιομορφία. Το ιδεολογικο-πολιτικό  και στρατηγικό πλαίσιο αναφοράς της τουρκικής ελίτ  ενέκλειε την «ενότητα αντιθέτων» μεταξύ δυο προσφερόμενων εναλλακτικών δρόμων: του «δυτικού  δρόμου» ( Ατλαντισμός)  και του «ανατολικού δρόμου». Αυτή  η «ενότητα», παρά την σύγκρουση των δύο  κατευθύνσεων, αφορούσε την κοινή γεωστρατηγική απόφαση πως ουδέποτε η Τουρκία  θα είναι μια ανατολική αποικία του ατλαντισμού αλλά ένας «ισότιμος εταίρος».  Και τούτο άσχετα αν το  επικυρίαρχο πρόταγμα θα  είναι αυτό του Κεμάλ (εκκοσμίκευση / εθνικισμός)  ή του Σουλτάνου (νεο-οσμανισμός). Σε αυτή τη βάση επίσης η εξωτερική απειλή που ορίζει η επιθετική τουρκική στρατηγική για τον Ελληνισμό σε Κύπρο (εισβολή/κατοχή το ΄74, σχέδιο Ανάν κλπ), Αιγαίο και Θράκη είναι  γενική και διαρκής.

Έπειτα από την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την αποδυνάμωση της Ρωσίας, παρακολουθούμε από την δεκαετία του ΄90  την πιο προχωρημένη τουρκική παρεμβατικότητα στην Καυκασία και στην κεντρική Ασία. Οι ΗΠΑ συνέχιζαν με νέους όρους να ενισχύουν το «όραμα» του τουρανισμού – παντουρκισμού. Μεταξύ των άλλων οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες αλλά και το  θρησκευτικό-κοινωνικό  κίνημα  Φετουλάχ Γκιουλέν κλήθηκαν να αυξήσουν την επιρροή της Άγκυρας στους τουρκικούς πληθυσμούς των περιοχών που προηγουμένως ανήκαν στην Σοβιετική Ένωση, ενώ η τουρκική κρατική πολιτική συνέδεε και επένδυε τα συμφέροντα της μέσα στα πλαίσια της υπερ-ατλάντειας αντιρωσικής συμμαχίας. Όμως η σταδιακή ανάκτηση από τη Μόσχα της δυνατότητας της να παραμείνει ισχυρή στον Καύκασο και να ανακάμψει στην κεντρική Ασία, σήμαινε ταυτόχρονα μια πρώτη μεγάλη γεωπολιτική ήττα της Τουρκίας και υπονόμευση των βλέψεων της για την στρατηγική κραταίωση και την ισχυρή ηγεμονία της στην ευρασιατική περιοχή.

Μετά το 2000 οι ΗΠΑ άρχισαν να ξεδιπλώνουν το θανατηφόρο νεοταξικό πρόγραμμα της «Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής», της αυτοκρατορικής ατλαντικής επέκτασης, της ρευστοποίησης της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής γεωγραφίας καθώς και της μεταβολής των συνόρων. Ιδίως μετά την εισβολή στο Αφγανιστάν και το  Ιράκ, σε συνεργασία με το Ισραήλ ευνοούν τρεις μεγάλες γεωπολιτικές διαδικασίες:

1.-Ενισχύουν στο ανταγωνιστικό τερέν της περιοχής τον εν δυνάμει «συμμαχικό» Κουρδικό παράγοντα εξυφαίνοντας έτσι την στρατηγική προοπτική της τριχοτόμησης του Ιράκ και πιθανώς μακροπρόθεσμα της διχοτόμησης ή και τριχοτόμησης της ίδιας της Τουρκίας. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε μια μεγάλη ρωγμή και κρίση στο εσωτερικό του κεμαλικού εθνικιστικού κατεστημένου και του επικυρίαρχου στρατιωτικού μηχανισμού με αποτέλεσμα στον αντίποδα της φιλοδυτικής του πτέρυγας να γεννηθούν ορισμένες φυγόκεντρες τάσεις για την ανάγκη αποχώρησης από το ΝΑΤΟ  και βλέψεις προς την Ρωσία του Πούτιν η οποία σταδιακά επανερχόταν δυναμικά στο παγκόσμιο προσκήνιο.

2.-Στηρίζουν την άνοδο στην εξουσία του «διαλλακτικού» σουνιτικού  καθεστώτος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης-AKP με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που τώρα θα ερχόταν ως ο νέος πολύτιμος σύμμαχος για τον ατλαντισμό και τη Νέα Τάξη, υποκαθιστώντας την προηγούμενη μεγάλη ιδέα του παντουρανισμού με αυτήν του νεο-οθωμανισμού. Το νεο-οσμανικό πρόταγμα έρχεται τώρα να προσφέρει μεταξύ των άλλων παραμέτρων του, το απαραίτητο εκείνο έργο εδραίωσης της τουρκικής συμμαχίας με την Σ. Αραβία και το Κατάρ ενόσω φιλοδοξεί να συνδυάσει το δυτικό ιμπεριαλιστικό σχεδιάγραμμα της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής» με την πολιτική της περιφερειακής σουνιτικής ηγεμονίας της Άγκυρας.  

3.-Υλοποιούν τη θεωρία της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» με την ειδική μορφή του ενδο-μουσουλμανικού θρησκευτικού πολέμου μεταξύ  Σουνιτών-Σιιτών στη Μέση Ανατολή. Στα πλαίσια αυτά προσφέρουν χώρο και ευκαιρία σε μια σουνιτική Τουρκία να ηγηθεί ενός μεγάλου σουνιτικού συνασπισμού ικανού να συμπεριλάβει εκτός από τα σουνιτικά κράτη της περιοχής και τους Ιρακινούς, Σύρους, Λιβανέζους, Κούρδους κλπ σουνίτες. Και τούτο να αποτελέσει τον κατάλληλο «πολιορκητικό κριό» ώστε να εξαρθρωθεί και να  καταλυθεί η αντίπαλη προς τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης, συμπαγής σιιτική γεωπολιτική γραμμή που διασύνδεει Ιράν, νότιο Ιράκ, Συρία και Λίβανο και να επιτευχθεί η καταστροφική ενσωμάτωση των χωρών αυτών στην υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορική Νέα Τάξη.

Ο νεο-οσμανισμός σε αδιέξοδο

Η κυβερνώσα τάξη της Τουρκίας βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ο  νεο-οθωμανισμός των Ερντογάν - Νταβούτογλου  φαίνεται να προσκρούει στις ίδιες του τις αντιφάσεις προκαλώντας ανεπανόρθωτα διαδοχικά ρήγματα που υποσκάπτουν την κοινωνική συνοχή και την ακεραιότητα της Τουρκίας σε πολλαπλά επίπεδα.

1-Επαύξησε τους όρους για την επίτευξη της αυτονομίας και της  δυναμικής απόσχισης των Κούρδων. Η φιλοδοξία των Ερντογάν-Νταβούτογλου να οδηγήσουν (διαπραγματευόμενοι με Μπαρζανί και Οτσαλάν) προς μια κατεύθυνση εξορθολογισμού και ανασύνθεσης την τουρκο-κουρδική σχέση, ώστε αυτή από εχθρική να μετασχηματιστεί σε φίλια  και να επιτρέψει μια αποτελεσματική νεο-οθωμανική συμπαράταξη, στέκεται μετέωρη και μακροπρόθεσμα είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Και τούτο όχι μόνο γιατί «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο» δηλαδή την αντίθεση του στρατιωτικού τομέα του PKK o οποίος δεν είναι ενδοτικός όσο οι ηγεσίες των BDP και DTK,  αλλά γιατί προσκρούει επίσης και στις διαφορετικές ιεραρχήσεις και  επιλογές του Ισραήλ ως προς το ζήτημα του κουρδικού.

 2-Διεύρυνε τον εσωτερικό διχασμό μεταξύ των διαφόρων φορέων, θασιωτών της κληρονομιάς του κεμαλισμού από την μια πλευρά  και του σουνιτικού νεοθωμανικού μετώπου των δυνάμεων του AKP από την άλλη. Η διαδικασία μεταρρύθμισης την οποία ξεκίνησε το καθεστώς του AKP ήταν η βαθμιαία ακύρωση της κεμαλικής παράδοσης που έδινε έμφαση στο στρατιωτικό κρατισμό/εθνικισμό και τον κοσμικό χαραχτήρα της τουρκικής κοινωνίας.  Οι διώξεις και οι φυλακίσεις τούρκων αξιωματικών και πολιτικών (ακόμα και κομμουνιστών εθνικιστών όπως των ηγετών του Eργατικού Kόμματος-I.P. ) με την «υπόθεση  Εργκένεκον», καθ΄ υπόδειξη των ΗΠΑ  ώστε να εξασφαλιστεί από το AKP ο έλεγχος του στρατιωτικού μηχανισμού, παγίωσε αυτό το διχασμό. Οι νέες συνθήκες έχουν επηρεάσει και μεταλλάσουν την γεωπολιτική οπτική ορισμένων σημαντικών μειοψηφιών από όλο το πολιτικό φάσμα. Αντιαμερικανικά τμήματα εντός της κομμουνιστικής αριστεράς,  μέσα στις γραμμές του νεο-κεμαλικού εθνικισμού, στο εσωτερικό του στρατιωτικού μηχανισμού και της διανόησης καθώς και ορισμένοι επιχειρηματικοί κύκλοι,  φλερτάρουν με την ιδέα της εγκατάλειψης του συστήματος του ατλαντισμού υπέρ ενός νέου πλαισίου αυτού της γεωπολιτικής διασύνδεσης και αλληλενέργειας του τουρκικού εθνοκράτους με τη Ρωσία ερχόμενοι σε σύγκρουση με το σουνιτικό καθεστώς του AKP και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

3--Όξυνε την θρησκευτική και κοινωνικοπολιτική αντίθεση των Τούρκων και Κούρδων Αλεβιδών που αποτελούν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Οι Τούρκοι Αλεβίδες πολιτικά εκφράζονται  κυρίως μέσα από το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα-CHP και δευτερευόντως μέσα από οργανώσεις της αριστεράς. Θρησκευτικά αισθάνονται κοντά προς τους Σύρους Αλουίτες. Έχουν υποστεί μεγάλες σφαγές και διώξεις την εποχή των Οθωμανών (Σελίμ Α΄ Γιαβούζ  και Μαχμούτ Β΄) αλλά και δολοφονικές επιθέσεις στη πρόσφατη περίοδο είτε από κεμαλικές είτε από σουνιτικές ομάδες του τουρκικού παρακράτους. Τo 1978 από τους «γκρίζους λύκους»  σκοτώνονται  300 Αλεβίδες στην πόλη Κανχαμανράς. Το 1993 επί  Τσιλέρ  πυρπολείται από φανατικούς σουνίτες το  ξενοδοχείο Μαντιμάκ της Σεβάστειας όπου οι Αλεβίδες  είχαν πολιτιστική εκδήλωση,  με αποτέλεσμα 37 νεκρούς. Η πρόσφατη καθεστωτική και θρησκευτική επιθετικότητα του AKP τους θέτει διαρκώς στο απειλητικό στόχαστρο της περιθωριοποίησης. Το γεγονός αυτό καταδεικνύεται και με την προ ημερών ενέργεια του  Ερντογάν ο οποίος επέλεξε την επέτειο  της Άλωσης της Πόλης στις 29 Μαΐου 2013 για να θεμελιώσει την τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου βαφτίζοντας την με  το όνομα του Σουλτάνου εξολοθρευτή των Αλεβιδών, του Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ.

4-Οδήγησε στην τουρκική εμπλοκή στην Συρία σε ανταγωνισμό με το Ιράν και την Ρωσία. Σε αυτή τη βάση η ανοιχτή συμπαράταξη με τη Δύση (και η καμουφλαρισμένη με το Ισραήλ) και η στρατιωτική συνεργασία με τη Σ. Αραβία και το Κατάρ  στον κλιμακούμενο πόλεμο της Συρίας, φαίνεται πως  αποτέλεσε το μοιραίο στρατηγικό λάθος πάνω στο οποίο ο νεο-οσμανισμός σπάει τώρα τα μούτρα του και η Τουρκία οδηγείται στη δεύτερη μεγάλη γεωπολιτική της ήττα  ενώ το όραμα της «νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας» τείνει να εξαντικειμενισθεί σε μια μεγάλη κωμικοτραγική γεωπολιτική ιστορία.

Η λαϊκή εξέγερση

Η σημερινή αφύπνιση της τουρκικής κοινωνίας και κυρίως  της νεολαίας, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «το μακρύ χέρι της Ουάσιγκτον», ως «άλλη μια πολύχρωμη επανάσταση» η οποία φέρει το χειραγωγικό αποτύπωμα των διαφόρων Σόρος κλπ όπως υποψιάζονται οι διάφοροι λάτρεις της κρυφής γοητείας της συνωμοσιολογίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εξέγερση δεν αποτελεί ένα πεδίο πάνω στο οποίο ασκούνται παρεμβάσεις χειραγώγησης από διαφόρους παράγοντες και μηχανισμούς της δυτικής υπερελίτ. Όμως στην παρούσα συγκυρία η υπερ-ατλάντεια αυτοκρατορία ουδόλως επιθυμεί την πτώση της φιλο-αμερικανικής κυβέρνησης του AKP και  μια αποσταθεροποιημένη Τουρκία. Ειδικά που τώρα είναι ανοιχτό το μέτωπο στη Συρία και μορφοποιούνται οι σχεδιασμοί της Νέας Τάξης ως προς το Ιράν.  

Έχουμε λοιπόν την απότομη κλιμάκωση μιας κοινωνικοπολιτικής αναταραχής που φαίνεται να είναι η πιο μεγάλη στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Οι γενεσιουργές αιτίες είναι πολλές ώστε να συσσωρεύονται και να συμπυκνώνονται οι αντιθέσεις σε ένα  εύφλεκτο δυναμικό γενικευμένης δυσαρέσκειας απέναντι στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική του Ερντογάν. Το κυβερνητικό πρόγραμμα ανάπλασης στο πάρκο Ταξίμ-Γκεζί (στην περιοχή του Πέραν, που κάποτε ήταν γειτονιά Ελλήνων) έγινε απλώς η αφορμή, «η σπίθα για να βάλει τη φωτιά στον κάμπο» και τούτο διότι λειτουργεί και αποκαλύπτει αναπαραστατικά-συμβολικά όλη την θεμελιώδη πολιτική και νοηματική διάσπαση που διαχωρίζει  την κοινωνία της Τουρκίας.

-Καθ όλη τη θητεία του το AKP είναι σε αδιάρρηκτη διαπλοκή με τα θρησκευτικο-κοινωνικά δίκτυα του  Φετουλάχ Γκιουλέν και επιδιώκει την αναίρεση της εκκοσμίκευσης και την εσωτερική επιβολή της σουνιτικής επικυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης της ζωής της χώρας: κρατικό, κοινωνικό, πολιτισμικό, προσωπικό. Από την σκοπιά ισχυρών ομάδων της αμερικανικής ελίτ, ο Φετουλάχ Γκιουλέν που ζει στις ΗΠΑ είναι το πραγματικό ισχυρό πρόσωπο της Τουρκίας. Θεολογικά διακηρύσσει μια ειδική μορφή σουνιτισμού που είναι ανοιχτός στον «διαθρησκευτικό διάλογο μεταξύ των ανθρώπων της Βίβλου» και πολιτικο-ιδεολογικά είναι υποστηριχτής της οικονομίας αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού. Διευθύνει ένα μεγάλο, πολύπλοκο και ευέλικτο δίκτυο-κίνημα (που ονομάζεται «Υπηρεσία- Hizmet») με εκατομμύρια οπαδούς θέλοντας  να εκπαιδεύσει και να προετοιμάσει μια νέα ελίτ η οποία θα μετασχηματίσει τη Τουρκία σε ένα ολοκληρωτικά εξισλαμισμένο δυτικότροπο κέντρο του θρησκευτικού κόσμου. Πιο οξυδερκής σε σύγκριση με τον Ερντογάν αντιμετώπισε με σκεπτικισμό την τουρκική ανάμειξη στη Συρία.  Οι Γκιουλενιστές στην εξέλιξη της σημερινής διαμάχης μέσα στη Τουρκία ευνοούν την απόσυρση του Ερντογάν και την ισχυροποίηση του Αμπντουλάχ Γκιούλ. Προς τούτο φαίνεται να κερδίζουν την ανοχή ισχυρών παραγόντων στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε. για μια αλλαγή ηγεσίας στο AKP στα πλαίσια μιας ειρηνικής μεταβίβασης, χωρίς όμως κλυδωνισμούς στο επίπεδο της κεντρικής εξουσίας και του κράτους της Τουρκίας. Όμως η υπόθεση αυτή έχει ακόμα μπροστά της δρόμο πολύ να διανύσει. Ο Ερντογάν φαίνεται να «αντιστέκεται» και ήδη προετοιμάζει υποστηρικτικές αντιδιαδηλώσεις.

-Μέσα στη Τουρκία υπάρχει έντονη αμφισβήτηση της εξωτερικής πολιτικής των Ερντογάν-Νταβούτογλου  η οποία έχει εξαλείψει την παράδοση της όποιας «επιτήδειας» σχετικής ημι-αυτονομίας της Τουρκίας στο διεθνές σκηνικό (όπως π.χ. οι προηγούμενες καλές σχέσεις με το Ιράν) και έχει μεταβληθεί σε ένα de facto εκτελεστή της υπερ-ατλάντειας αυτοκρατορικής στρατηγικής. Έτσι για παράδειγμα ο Ερντογάν έσπευσε πρώτος να στηρίξει την ιμπεριαλιστική παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης  όπως το ίδιο αλλά με τρόπο πολύ δραστικότερο κάνει τώρα στη Συρία. Και τούτο αδιαφορώντας παντελώς για το αντιαμερικανικό-αντιπολεμικό κλίμα που επικρατεί μέσα στη τουρκική κοινωνία καθώς αυτή στέκεται εχθρική και δεν συναινεί στην συριακή περιπέτεια της Τουρκίας. Έτσι το 68% του τουρκικού πληθυσμού είναι ενάντια σε κάθε στρατιωτική ενίσχυση των ανταρτών της Συρίας (πηγή: IFOP). Η αντίθεση αυτή εκδηλώθηκε με τις μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις όλο το προηγούμενο καιρό  κατά της τουρκικής επέμβασης στη Συρία οι οποίες αντιμετώπισαν την εκτεταμένη αστυνομική βία. Οι πιο πρόσφατες αυθόρμητες διαμαρτυρίες έλαβαν χώρα αμέσως μετά την προβοκάτσια των εγκληματικών βομβιστικών επιθέσεων με τους 177 νεκρούς (η κυβέρνηση μιλάει για 50) της 11 Μαΐου 2013 στο Ρεϊνχαλί (προβοκάτσια για την οποία ευθύνεται η Κυβέρνηση του AKP) όπου αγανακτισμένοι διαδηλωτές ζητούσαν την παραίτηση του Ερντογάν και όπου κινητοποιήθηκε ακόμα και ο στρατός ώστε να αποφευχθεί μια μεγάλης κλίμακας αντικυβερνητική εξέγερση.

-Η πρωθυπουργική συμπεριφορά του Ερντογάν ξεδιπλώνει καθ όλο το διάστημα άσκησης της κυβερνητικής διαχείρισης του AKP τα γνωρίσματα μιας ανεξέλεγκτης αυταρχικής αρχομανίας η οποία προβάλλει και επιβάλει τις επιδιώξεις της, αγνοώντας επιδεικτικά κάθε επιφύλαξη που μπορεί να διατυπώνεται μέσα στα κυβερνητικά κλιμάκια ή στο γενικότερο  θεσμικό επίπεδο (π.χ. η χρήση της μαντίλας επιβλήθηκε παρά την αρνητική γνωμοδότηση του Συνταγματικού Δικαστηρίου). Και αυτός ο ισλαμικός υπεραυταρχισμός βρίσκει την ολοκληρωτική του εκδίπλωση στη πιο  βίαιη κρατική καταστολή των σημερινών λαϊκών κινητοποιήσεων και στην γενικευμένη λογοκρισία των τουρκικών ΜΜΕ.

-Ο ισλαμικός αυταρχισμός πάει πλάι-πλάι με την εκτεταμένη διαφθορά σε όλα τα κλιμάκια του κράτους και στις συνομαδώσεις της τουρκικής ελίτ και βέβαια με το νεοφιλελεύθερο πρότυπο άσκησης της κυβερνητικής  οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Το οποίο αναπαράγει τις δομές της διευρυνόμενης κοινωνικής εισοδηματικής ανισότητας, της ανεργίας και της μεγάλης φτώχειας για ένα σημαντικό τμήμα (πάνω από το 1/4) του πληθυσμού, ενώ παράλληλα το εξωτερικό χρέος της χώρας αυξάνεται με γρήγορο ρυθμό κάθε χρόνο. Το καθεστώς του AKP  δημιουργεί μια νέα οικονομική ολιγαρχία που ελέγχει την οικονομική ζωή και βαθαίνει τις κοινωνικές αντιθέσεις. Μεταξύ αυτών οι νεόπλουτοι που κυρίως προέρχονται από την Ανατολία με αγροτική  κουλτούρα και συμπεριφορά αυτή της επιδεικτικής παρασιτικής  υπερκαταναλωτικής πολυτέλειας. Τα εκατομμύρια τούρκων πολιτών που σήμερα ζητούν την παραίτηση του Ερντογάν διατυπώνουν ταυτόχρονα την συνολική αντίθεση τους με την κατεύθυνση της πολυδιαφημισμένης ανάπτυξης της Τουρκίας.

Επίλογος

Τώρα από το κάδρο των τωρινών διαδηλώσεων και των οδομαχιών μπορεί να απουσιάζει εκκωφαντικά το πολυπληθές κουρδικό στοιχείο το οποίο κρατιέται καθηλωμένο από την πολιτική της αποστασιοποίησης του PKK (που αρκείται απλώς σε υποστηρικτικά δελτία τύπου) στα πλαίσια της εξέλιξης των τουρκο-κουρδικών διαπραγματεύσεων (και της συμμόρφωσης στις παραινέσεις της Ουάσιγκτον ;)  όμως το μέλλον δεν είναι καθόλου ευοίωνο για την ακεραιότητα της Τουρκίας. Η ανάπτυξη και η κλιμάκωση της εσωτερικής κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης, ανάμεσα στο μπλοκ που εκπροσωπεί το  AKP και τις πάσης φύσεως αντίπαλες δυνάμεις, ενυπάρχει με τον υπαρκτό κίνδυνο της διαπίδυσης και της διάχυσης της θερμής συριακής κρίσης μέσα στη Τουρκία. Και αυτό  εγκυμονεί ως ενδεχόμενο το χάος και τον γενικευμένο εμφύλιο. Ο οποίος στην περιδίνηση του μπορεί να συμπεριλάβει, εκτός την μέχρι τώρα  γνώριμη τουρκο-κουρδική σύγκρουση, την ανάπτυξη των δράσεων τζιχάντ από τα εισαγόμενα τάγματα του Ουαχαμπισμού και τις πυρκαγιές μιας ανεξέλεγκτης σύρραξης ανάμεσα στους νεοκεμαλιστές / εθνικιστές, τους δεξιούς και αριστερούς της εκκοσμίκευσης και τους Αλεβίδες από τη μια και τους φανατικούς της αυταρχικής σουνιτικής επιβολής από την άλλη.

( Γ. Κ.  9-6-2013 )

_

Η Παγκόσμια Διακυβέρνηση και η Βόρεια Κορέα

Ένα πολύ μεγάλο μέρος μέσα στις δυτικές κοινωνίες στέκεται στο τι παρουσιάζουν οι Ελίτ και τα ΜΜΕ σχετικά με την συμπεριφορά της  Βόρειας Κορέας και λιγότερο ή καθόλου στο πως οι ΗΠΑ  παρεμβαίνουν στην Κορέα.

Το «κορεάτικο πρόβλημα» ανάγεται στα αποτελέσματα του εμφυλίου πολέμου (στον οποίο επίσης ενεπλάκησαν ΗΠΑ και Κίνα)  πριν από  60 χρόνια (1950-1953). Από τότε μεταξύ των εμπολέμων δεν έχει υπογραφτεί καμιά συνθήκη ειρήνης παρά μόνο μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών. ΗΠΑ και Βόρεια Κορέα δε έχουν διπλωματικές σχέσεις. Το καθεστώς της Πιονγιάνγκ έχει αποδεχτεί να γίνουν βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση. Όμως  η  Ουάσιγκτον αποδίδοντας στη Βόρεια Κορέα «εχθρική πρόθεση» όχι μόνο αντικρούει σταθερά μια τέτοια προοπτική που να επιτρέπει μια μόνιμη ειρήνευση στη χερσόνησο αλλά με την πρόσδεση της Νότιας Κορέας καταστρώνει  διαρκώς μια προκαθορισμένη και εκτεχνικευμένη διαλεκτική αδιατάρακτης ψυχροπολεμικής σύγκρουσης  με  εντάσεις και υφέσεις στη περιοχή αυτή. Τα  διαρκή αμερικανικά απειλητικά μηνύματα με στόχο την εγκατάλειψη του βορειοκορεατικού πυρηνικού προγράμματος αποτελούν παράλληλα τον βασικό άξονα μιας κρυφής ατζέντας για την αποδιάρθρωση και πτώση του καθεστώτος της Πιονγιάνγκ.

Εκτός από την παραπάνω ειδική στόχευση η νέα στρατιωτικο-πολιτική κρίση στην κορεάτικη χερσόνησο συνιστά ένα κομβικό σημείο της υπερατλάντειας αυτοκρατορικής στρατηγικής στην ευρύτερη περιοχή του Ειρηνικού, με γνώμονα την αντιμετώπιση και εξουδετέρωση της επαπειλούμενης αποσταθεροποίησης του μονοπολικού της κόσμου από τις φιλόδοξες βλέψεις τόσο  της  κινεζικής όσο και της ρωσικής αυτοκρατορικής γεωπολιτικής. 

Όλα τα δεδομένα της παρούσας κατάστασης απλώς αναδείχνουν και πάλι τις διάφορες εφαρμογές ενός μακρόχρονου και επίμονου σχεδιασμού που περιλαμβάνει σταθερά τη περικύκλωση-εκμηδένιση της Βόρειας Κορέας (όπως επίσης του Ιράν, της Κούβας και άλλων «κρατών παριών») ώστε να επιτευχτεί ο γενικός πλανητικός μετασχηματισμός σε ένα ενιαίο σύστημα, στα πλαίσια των κυριαρχικών αρχών της παγκοσμιοποίησης. Ήτοι μια κοινή για όλους παγκόσμια οικονομική και πολιτική δομή κάτω από την ιδεολογία του μεταφιλελευθερισμού και την υπερεξουσία του χρηματοδεσποτικού δικτύου των διασυνδεδεμένων διεθνικών μεγα-τραπεζών και υπερ-εταιριών.

Ειδικότερα στο κέντρο της αμερικανικής απωανατολικής πολιτικής είναι η απομόνωση, η επαύξηση της εξωτερικής στρατιωτικής πίεσης, η παρά πέρα υπονόμευση των συνθηκών διαβίωσης των βορειοκορεατών, η  συγκρότηση  της εσωτερικής αντιπολίτευσης, δηλαδή ο  εξαναγκασμός για την αλλαγή καθεστώτος στη Βόρεια Κορέα. Το προσωπολατρικό οικογενειοκρατικό καθεστώς αυτής της χώρας είναι προϊόν ενός σταλινογενούς κρατικο-στρατιωτικού σοσιαλισμού. Όμως δεν είναι τούτο το υποτιθέμενο «Ιδιώνυμο έγκλημα» που στρατεύει ολάκερη τη τεχνο-φασιστική δειμοκρατική Δύση ενάντια του. Ούτε η Βόρεια Κορέα διαθέτει  αξιοζήλευτους φυσικούς πόρους, ζωτικούς για μια ξένη επιβουλή και κατοχή (όπως πχ αυτό συμβαίνει τώρα σε Ελλάδα-Κύπρο). Αυτό που οπωσδήποτε ενοχλεί με τρόπο απόλυτο την Εσπερία είναι το άλλο το απαράδεκτο γι αυτήν «πραγματικό έγκλημα» του εθνικού απομονωτισμού και της αυτονομίας της Βόρειας Κορέας. Μια τέτοια  ανεξέλεγκτη συμπεριφορά στέκεται εμπόδιο, λειτουργεί μολυσματικά και υποσκάπτει την υπερατλάντεια ιερή τριαδικότητα: παγκοσμιοποίηση-παγκόσμια διακυβέρνηση-παγκόσμια νέα  τάξη. Για το λόγο αυτό η Βόρεια Κορέα τίθεται στο στόχαστρο της ιμπεριαλιστικής καταπολέμησης και της καταστροφής.

Τα δυτικά ΜΜΕ της καθημερινής ολοκληρωτικής προπαγάνδας παρουσιάζουν ένα ψευδεπίγραφο «εικονικό δυναμό» του κινδύνου της  πολεμικής-πυρηνικής κλιμάκωσης, το οποίο εμφανίζεται να εδρεύει στην «άγρια – μειονεκτική - τρελή»  συμπεριφορά της Βόρεια Κορέας. Προσπαθούν να αποκρύψουν όσο πιο καλά γίνεται ότι το «αληθινό δυναμικό» που τροφοδοτεί τούτη την εξέλιξη της σύγκρουσης βρίσκεται και λειτουργεί μέσα στην Εσπερία και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ.

Ο Ομπάμα συνεχίζει τη μιλιταριστική στρατηγική του Μπους σε πλανητικό επίπεδο. Το αμερικανικό πεντάγωνο ήδη έθεσε σε εφαρμογή ένα νέο επίσημο ολοκληρωμένο οδηγό-playbook για μια σειρά τομείς της μιλιταριστικής επέμβασης όπως τις στοχευμένες δολοφονίες, την χρήση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (dromes) στα πλαίσια  «του πολέμου κατά της τρομοκρατίας», τους σχεδιασμούς απέναντι στην Βόρεια Κορέα, την Κίνα κ.ο.κ. Στον αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλιστικό προγραμματισμό για τον εκσυγχρονισμό των τακτικών μίνι-πυρηνικών όπλων (που η χρήση τους αναφέρεται στο συμβατικό θέατρο του πολέμου) κατά το 2012 καταγράφεται ποσό ύψους 10 δις δολάρια [1]. Όσον αφορά δε τα στρατηγικά  πυρηνικά όπλα προβλέπεται μέσα στα επόμενα 10 χρόνια μια εξωφρενική δαπάνη μεταξύ 352 και 392 δις δολαρίων [2].

Η απειλή του πυρηνικού ολοκαυτώματος είναι αμερικανική. ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ισραήλ  λειτουργούν διαρκώς εξαρθρωτικά για τη παγκόσμια ασφάλεια και εάν τελικά υλοποιήσουν ένα προληπτικό πυρηνικό πλήγμα σε Βόρεια Κορέα, Ιράν κ.α. τότε ταυτόχρονα θα υλοποιήσουν την πρώτη φάση του Γ΄ παγκόσμιου πολέμου.

Η Βόρεια Κορέα στριμωγμένη από μια παραπέρα κλιμάκωση δεν πρόκειται να συμβιβαστεί αλλά αντί την υποταγή, την ιμπεριαλιστική κατοχή, την ταπεινωτική παράδοση στη Νότια Κορέα, θα επιλέξει την αντίσταση με όλα τα προσφερόμενα μέσα. Στρατιωτικά εξοπλισμένη σχετικά επαρκώς μπορεί να επιφέρει ζημιογόνα πλήγματα σε βάσεις και συμμάχους των ΗΠΑ. Οι 40.000 αμερικανοί στρατιώτες στο νοτιοκορεατικό έδαφος, ή ίδια η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία είναι πρωταρχικοί στόχοι για όλα τα βορειοκορεατικά πυραυλικά συστήματα.  Οι εκτιμήσεις δε ορισμένων ότι οι αμερικανοί απλώς  για άλλη μια φορά τεστάρουν και «καταγράφουν τα αμυντικά αντανακλαστικά του βορειοκορεατικού καθεστώτος και του Κιμ Γιονγκ Ουν» ή πως «στην Κορέα πόλεμο ουδείς θα ξεκινήσει», είναι το λιγότερο ανεπαρκείς. Διότι η υπερατλάντεια αυτοκρατορία λειτουργεί παγκόσμια ως μια επιθετική,  επεκτατική,  μιλιταριστική δύναμη. Μέχρι  που θα φτάσει αυτό θα εξαρτηθεί από το εκτιμούμενο γενικότερο κόστος-όφελος και οπωσδήποτε από την πολιτικο-στρατιωτική στάση της Κίνας και της Ρωσίας. Εάν οι γεωπολιτικές αναταράξεις οδηγήσουν στην αποδιοργάνωση του συστήματος ισορροπίας των δυνάμεων σε Ειρηνικό-Άπω Ανατολή, τότε είναι πιθανό να οδηγηθούμε σε μια εκτεταμένη πολεμική αναμέτρηση η οποία είναι βέβαιο πως  θα συμπεριλάβει από τη μια μεριά τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Νότια Κορέα-Ιαπωνία  και από την άλλη την Βόρεια Κορέα αλλά και τη Κίνα.

Στη παρούσα κατάσταση οι ΗΠΑ διατυπώνουν με τρόπο σαφή και  ενεργό την συστράτευση τους προς υπεράσπιση της Σεούλ ενώ η Κίνα αν και βρίσκεται σε πολιτικο-οικονομική συμμαχία με την Πιονγιάνγκ κινείται με αυτοσυγκράτηση διότι έχει μεγάλες και επικερδής οικονομικές δοσοληψίες τόσο με τη Νότια Κορέα και βεβαίως με όλη την  Δύση. Για τούτο και πρωταρχικά επιζητεί τις διαπραγματεύσεις ειρήνευσης στην Άπω Ανατολή. Ανάλογα στέκεται και η Ρωσία στο διπλωματικό επίπεδο όπου εδώ βέβαια φαίνεται να απουσιάζει κάθε τοποθέτηση ευνοϊκή προς την Βόρεια Κορέα.

Η Κίνα όμως επιπρόσθετα φαίνεται να νοιώθει τη καυτερή ανάσα του υπερατλάντειου μιλιταρισμού και πολεμικού εξοπλισμού όπου οι πύραυλοι των ΗΠΑ εκτός της Πιονγιάνγκ σημαδεύουν το Πεκίνο. Και ενώ τυπικά ασκεί κριτική στην Πιονγκγιάνγκ για «ριψοκίνδυνη προκλητικότητα»  και «ασέβεια των παγκόσμιων επιθυμιών» ουσιαστικά την ίδια ώρα καταγγέλλει τις ΗΠΑ για επαυξημένη στρατιωτική παρουσία και ανάμειξη στη περιοχή: «Οι ΗΠΑ στέλνουν περισσότερα και προηγμένα βομβαρδιστικά και πολεμικά πλοία εξοπλισμένα με συστήματα πυραυλικής άμυνας στην Ανατολική Ασία και πραγματοποιούν μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις με τους Ασιάτες συμμάχους της σε επίδειξη ισχύος. Αυτό συνιστά κλιμάκωση και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό». Την ίδια στιγμή οι κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις αρχίζουν μεγάλες ασκήσεις στα σινο-κορεάτικα σύνορα στον ποταμό Γιαλού, στέλνοντας ένα σήμα στην κυβέρνηση Ομπάμα πως σε μια θερμή αναμέτρηση θα στηρίξουν τη Βόρεια Κορέα.

Στη περίπτωση μιας τέτοιας πολεμικής σύρραξης δεν είναι διασαφηνισμένη προς το παρόν η στάση που θα κρατούσε η Ρωσία καθώς τώρα ακολουθεί μια επαμφοτερίζουσα πολιτικο-διπλωματική τοποθέτηση με εκκλήσεις και νουθεσίες εκατέρωθεν για αυτοσυγκράτηση. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία είναι μάλλον μπερδεμένη και ανέτοιμη να οργανώσει και να προωθήσει μια αυτεξούσια ενεργητική παρουσία μεγάλης δύναμης σε αυτή την αντιπαράθεση του Ειρηνικού. Και μια τέτοια παρουσία θα μπορούσε να είναι καταρχήν υποστηρικτική για τη Βόρεια Κορέα εστιαζόμενη  πάνω στο θεμελιώδες αξίωμα «της μη ξένης  ανάμειξης και επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυριάρχου κράτους». Μια τέτοια τοποθέτηση:

-Σχετίζεται με τα κριτήρια και τους κανόνες ηθικής στο τομέα των διεθνών διακρατικών σχέσεων.

-Αποτυπώνει σε επίπεδο πραγματισμού το ίδιο το γυμνό συμφέρον της Ρωσίας που αμφισβητεί τον μονοπολισμό.  Αφορά την υποστήριξη της αρχής της εθνικής και της κρατικής κυριαρχίας μέσα στο πεδίο ενός κανονιστικού ορίζοντα που εγγυάται τη δικαιϊκή ασφάλεια προς ένα κόσμο πολυπολικό τον οποίο διεκδικεί η ρωσική γεωστρατηγική.

-Επιβάλει την ρεαλιστική αξιολόγηση του βαθμού σοβαρότητας, δυναμικότητας και κραταιότητας της ρωσικής γεωπολιτικής και την επίτευξη του σεβασμού από τις άλλες πλανητικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα κλπ).

-Και τέλος ας σημειωθεί ότι από τα πράγματα αυτή η σύγκρουση συμπεριλαμβάνει τη συνορεύουσα ρωσική γεωγραφία de facto. Διότι απλούστατα η  Σονμπόνγκ είναι δίπλα  στο Βλαδιβοστόκ.

Μια επίθεση στη Βόρεια Κορέα δεν θα ήταν απλώς μια επέμβαση απέναντι σε ένα καθεστώς. Θα ήταν ιμπεριαλιστικός νεοταξικός πόλεμος απέναντι σε ένα λαό ο οποίος με αξιοπρέπεια αρνείται να υποταχτεί στις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Θα ήταν ιμπεριαλιστικός νεοταξικός πόλεμος απέναντι σε ένα έθνος που αμφισβητεί την υπερατλάντεια «αυτοκρατορία του κακού».

Για τούτο θα ήταν μια επίθεση απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

info

[1]-US Department of Defence, Case Independent CostAssessment for B61 LEP, Washington-July 13, 2012

[2]-STIMSON-Russell Rumbaugh and Nathan Cohn, Resolving Ambiguity: Costing Nuclear Weapons  -June 2012

( Γ.Κ.  13-4-2013 )

_

ΕΥΡΩ-ΑΤΤΙΛΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (Αναδιάταξη)

Το οικονομικο-πολεμικό κατακτητικό πρόγραμμα της Χρηματοδεσποτείας στο πρώτο στάδιο μετέτρεψε την Ελλάδα σε κρανίου τόπο, σε ένα κατεστραμμένο Οιονεί Προτεκτοράτο.

Τώρα στο δεύτερο στάδιο εξαπολύεται η στρατηγική εισβολής-άλωσης στην πολύπαθη Κύπρο. Το Euro Group πήρε αποφάσεις ομόφωνες. Mε την αγαστή συνεργασία και συμφωνία της κυπριακής και της ελληνικής κυβέρνησης και των δυο Υπουργών Οικονομικών. Εδώ λοιπόν έχουμε για άλλη μια φορά πράξεις εσχάτης προδοσίας.

 

Το γερμανοκρατούμενο Euro Group  πρόκρινε μια «λύση» για την Κύπρο (της οποίας το πρόβλημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό της Ελλάδας) που σε μια πρώτη ανάγνωση φαίνεται να  αποκαλύπτει την πιο «ανεύθυνη»  εποπτική απόφαση που έχει παρθεί ιστορικά  από την εποχή του 1930. Και αυτό αφορά την ανατίναξη του βασικού πυλώνα πάνω στον οποίο βασίζεται η λειτουργία του ευρωπαϊκού και γενικότερα του δυτικού τραπεζικού συστήματος: Η  «ασφάλεια των καταθέσεων» σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση  δίνει τη θέση της τώρα στον «εφιάλτη της κατάσχεσης». Όμως τελικά δεν πρόκειται για καμιά συστημική εποπτική ανευθυνότητα. Απλώς το γεγονός αυτό αποτυπώνει ότι μόλις μπήκαμε στην καινούργια περίοδο της δουλοπαροικίας χρέους η οποία είναι θεμελιώδες συστατικό  του χρηματοδεσποτικού συστήματος υπερεκμετάλλευσης. Το χρέος παγκόσμια υπερβαίνει κατά πολύ το σύνολο των τραπεζικών καταθέσεων. Το σύστημα μπλεγμένο στην ίδια του την κυρίαρχη αντίφαση ότι πλέον είναι  ανέφικτη μια παραπέρα  προχωρημένη επέκταση των χρηματοοικονομικών αγορών, είναι αδύνατη η διευρυμένη αναπαραγωγή της συμβολικής οικονομίας δανεισμού - η ανεμπόδιστη διαρκής συσσώρευση νέου πρόσθετου  ιδιωτικού και δημόσιου χρέους  και η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση του - αποφασίζει να προσφύγει στην στρατηγική της δήμευσης.

Η Κύπρος είναι το πρώτο πειραματόζωο  αυτής της πολιτικής της κατάσχεσης, της νέας περιόδου λεηλασίας των κοινωνιών από τους banksters υπό το πρόσχημα της χρηματοδότησης των «σχεδίων οικονομικής  διάσωσης» .  Τώρα πλέον παντού στη Δύση και όχι μόνο,  οι λαϊκές αποταμιεύσεις με τη σειρά τους  θα  υπάγονται σε μια θεσπισμένη διαδικασία καταλήστευσης  από τους νεοφεουδάρχες άρχοντες του χρήματος. Ειδικότερα η καθημερινή τεχνοφασιστική προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ελίτ και των ΜΜΕ για «πορεία επίλυσης της κρίσης της Ευρωζώνης» είναι ένα άπειρο ΤΙΠΟΤΑ. Που στο κέντρο του εγκαταστάθηκε το νέο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ανά πάσα στιγμή στις αποταμιεύσεις στην  Ευρώπη  επικρέμαται η δαμόκλειος σπάθη της γκανγκστερικής δήμευσης τους. Τούτη η  εξέλιξη όμως δεν μπορεί παρά να παράγει με τη σειρά της τις  καινούργιες αντιφάσεις. Δίχως εγγυήσεις πια, αρκετοί θα σπεύσουν να  αποσύρουν τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες. Αυτές λόγω της μεγάλης απώλειας κεφαλαίων θα εξαναγκαστούν να αντιδράσουν προσφεύγοντας στη πώληση περιουσιακών στοιχείων με στόχο τη διάσωση τους. Όμως το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα με επίπεδα μόχλευσης γύρω στα 26 προς 1 (διπλάσια των ΗΠΑ)  δεν διαθέτει επιπλέον κεφάλαια και ήδη στέκεται μετέωρο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βαδίζει προς μια τραπεζική και συνολική συστημική κατάρρευση.

Η επιλογή της Κύπρου ως το νέο πειραματόζωο της Χρηματοδεσποτείας επιπρόσθετα ενέχει:

α) Μια γεωοικονομική διάσταση. Να δεχτεί καίριο πλήγμα ως χρηματοοικονομικό κέντρο και  εν δυνάμει ενεργειακό κέντρο (προοπτική εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων). Να υποχρεωθούν σε απομάκρυνση τα ρωσικά κεφάλαια αναζητώντας αλλού καταφύγιο ώστε να συρρικνωθεί η όποια Ρωσική επιρροή στη Μεγαλόνησο.

β) Μια γεωπολιτική διάσταση. Να μπλοκαριστεί στρατηγικά οποιαδήποτε προοπτική διασύνδεσης του Ελληνισμού (Κύπρος, Ελλάδα) με τον ρωσικό παράγοντα ο οποίος αναβαθμίζει ταχύτατα την γενικότερη παρουσία του στην Ανατολική Μεσόγειο.  

Είναι δε  ηλίου φαεινότερο πως σε Ελλάδα - Κύπρο,  κανένα «λαϊκό» ή «ενιαίο» μέτωπο σύγκρουσης των ψευτο-αντιμνημονιακών κομματικών φορέων δεν πρόκειται να διαμορφωθεί (πέρα από τον ξεδιάντροπα επαναλαμβανόμενο επικοινωνιακό δημαγωγικό πολιτικάντικο κριτικισμό τους) και να αντιπαρατεθεί με πραγματικούς μαχητικούς όρους απέναντι στον υπερατλαντικό ιμπεριαλισμό. Οι ηγεσίες αυτών των ποδηγετημένων φορέων είναι τα ενεργούμενα υποστηρίγματα των banksters, των υπερατλάντειων και των εγχωρίων νεοφεουδαρχικών συμμοριών του χρήματος, τα εκφυλισμένα πιστά σκυλιά του νέου δωσιλογισμού της υποταγής απέναντι στον διεθνή σιωνισμό, τον ευρωατλαντισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη.

Η πορεία προς την Ολοκλήρωση του νεοαποικιοκρατικού σχεδίου της Υπερ- Ατλάντειας Αυτοκρατορίας είναι συνυφασμένη με τον κεντρικό σκοπό της θανατηφόρας εκμηδένισης του ίδιου του Ελληνισμού. Απέναντι σε αυτή την μέγιστη υπαρξιακή απειλή ένα ενοποιημένο εθνικό - λαϊκό κίνημα απελευθέρωσης μπορεί να προκύψει πάνω στη βάση μιας νέας μαζικής συλλογικής αυτοσυνείδησης ενώ προϋποθέτει πρωταρχικά την χειραφέτηση και την αυτοτελή υποκειμενική αναδιοργάνωση των λαϊκών δυνάμεων, σαρώνοντας την κοινοβουλευτική δικτατορία του μνημονιακού μπλοκ εξουσίας αλλά και την παγίδα των προσεταιρισμένων ηγεσιών του «αντιμνημονιακού» δωσιλογισμού. Σε αλληλεπίδραση με την ανυποχώρητη κινητοποίηση για την επίτευξη των αντικειμενικών όρων της ανασυγκρότησης του Ελληνισμού, με πρωταρχικούς την μονομερή έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την άρνηση πληρωμής του τοκογλυφικού χρέους, την ακύρωση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων κλπ καθώς και τον γεωπολιτικό και γεωοικονομικό στρατηγικό αναπροσανατολισμό Ελλάδας και Κύπρου.

Γ. Κ.  16-3-2013

_