Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 1
Δυτική «Αυτοκρατορία του Κακού». [3 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 2
Κατεχόμενη Ελλάδα και Ανύπαρκτη Αντιπολίτευση. [5 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 3
Μια Νέα Μεγάλη Ιδέα για τον 21ο Αιώνα. [9 Δεκεμβρίου 2012...]
Ευρω-Αττίλας στη Κύπρο
[16 Μαρτίου 2013...]
Odious Debt
[11 Απριλίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (Ι)
H υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών επιστατών και τα «αριστερά» υποστηρίγματα. [14 Μαρτίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (ΙΙ)
Το ελληνικό αδιέξοδο και η εναλλακτική λύση. [21 Μαρτίου 2010...]
Ο Πόλεμος στον Καύκασο
[10 Αυγούστου 2008...]
Υπερκαυκασία. Ήττα του ΝΑΤΟ
[14 Αυγούστου 2008...]
Η Βαλκανική Αποσταθεροποίηση
και τα Προτεκτοράτα: Κόσσοβο και ΠΓΔΜ. [2 Μαρτίου 2008...]
Αίγυπτος:Εξέγερση και Τάξη
[13 Φεβρουαρίου 2011...]
Πακιστάν. Το Μέγα Ηφαίστειο
[29 Δεκεμβρίου 2007...]
Το ΠΑΣΟΚ σε «COMA»
[21 Σεπτεμβρίου 2007...]
Εξόριστοι Ποιητές. Erich Fried
[13 Οκτωβρίου 2007...]
Comandante Che Guevara
[8 Οκτωβρίου 2007...]
Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 Next

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2020

Τουρκική Υπερεπέκταση και Αποσταθεροποίηση της Καυκασίας

 


Στις 27 Σεπτέμβρη αναζωπυρώθηκε ένας νέος αιματηρός γύρος της στρατιωτικής αναμέτρησης  Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ με την άμεση εμπλοκή τούτη τη φορά της ερντογανικής Τουρκίας, ο οποίος κινδυνεύει να κλιμακωθεί σε έναν μεγάλο περιφερειακό πόλεμο.

 

Το παρελθόν

Τα «δόντια δράκοντα» της έντασης Αρμενίων και τουρκογενών Αζέρων έχουν σπαρθεί από παλιά:

-Aρχές του 19ου αιώνα η Τσαρική Ρωσία έλεγξε τη περιοχή κατόπιν πολέμου με το Ιράν τιθασεύοντας την εθνική αφύπνιση και αντιπαράθεση Αρμενίων και Αζέρων. 

-Αρχές του 20ου αιώνα στην, υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, δυτική Αρμενία  συντελείται η Γενοκτονία των Αρμενίων. Το 2015 ξεκινούν μαζικές μετακινήσεις  ενώ θανατώνονται 1,5 εκατ. άνθρωποι αφήνοντας μια αθεράπευτη πληγή στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική ψυχή αυτού του λαού.

- Μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση η ανατολική Αρμενία ενσωματώθηκε στην Σοβιετική Ένωση. Στη φάση της προσέγγισης του Βλαντίμιρ Ουλιάνοφ -Λένιν με τον Κεμάλ Ατατούρκ η περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (με εθνοτική σύνθεση κυρίως Αρμενίους και λιγότερο Αζέρους) δόθηκε διοικητικά στο τουρκογενές Αζερμπαϊτζάν. Η στρατηγική του Ιωσήφ Τζουγκασβίλι – Στάλιν ευνοούσε την εθνική ετερογένεια εντός της ΕΣΣΔ ώστε να αποφευχθούν φυγόκεντρες αποσχιστικές τάσεις, όθεν το Ναγκόρνο-Καραμπάχ απετέλεσε αυτόνομη περιοχή εντός του σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν. Γενικότερα όλες σχεδόν οι δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης  (πλην Αρμενίας) ήταν σε κάποιο βαθμό δομές πολυεθνικές,  με τα σύνορα να έχουν τυπική αξία με βάση την κοσμοεικόνα της σοσιαλιστικής μετάβασης προς μια μετα-εθνική κοινότητα των σοβιετικών λαών.

- Η αποσύνθεση της ΕΣΣΔ άνοιξε τους «ασκούς του Αιόλου». Η παράλυση του ηγεμονικού  κομμουνιστικού κομματικο-πολιτικού κέντρου και η εξασθένιση του σοβιετικού οικοδομήματος,  επέτρεψε στις περιφέρειες την άνοδο των εθνοτικών διαδικασιών και κινημάτων ως μια καθυστερημένη εκδίπλωση της ίδιας της φυσικο-ιστορικής τάσης προς τη συγκρότηση αυτοτελών εθνοκρατικών μορφών και την εμφάνιση νέων χωρών. Κάτι που είχε ήδη συντελεστεί από καιρό στην ανεπτυγμένη καπιταλιστική δύση έστω κι αν εκεί το εθνικό ζήτημα δεν έχει επιλυθεί με τρόπο οριστικό αλλά υφίστανται πλείστοι θύλακες εθνοτικής καταπίεσης, διαμάχης και εμπλοκής. Στην περίοδο της «περεστρόικα»  η αποδυνάμωση της κομμουνιστικής ιδεολογίας επέφερε από τη μια την ακύρωση του «διεθνιστικού έργου» και από την άλλη την αναγέννηση των εθνικών ταυτοτήτων μέσα στα ρευστά πλέον ιστορικά και εδαφικά πλαίσια -  είτε με αμιγή είτε με μεικτή σύνθεση πληθυσμού – πυροδοτώντας εντατικά τις διαμάχες.

- Ήδη από το 1988, οι αρμενικές αρχές του Ναγκόρνο-Καραμπάχ  ζήτησαν από τη Μόσχα την ένταξη στην Αρμενία, αίτημα που απορρίφτηκε. Το συσσωρευμένο εύφλεκτο δυναμικό οδήγησε στον πλήρη πόλεμο του 1991 ανάμεσα στο ανεξάρτητο πλέον Αζερμπαϊτζάν και την ανακηρυχθείσα Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ υποστηριζόμενη από την Αρμενία, ο οποίος διήρκεσε μέχρι τον Μάιο του 1994 με 25 χιλ. νεκρούς και γύρω στο 1 εκατ. πρόσφυγες. Με ρωσική μεσολάβηση επήλθε εκεχειρία, με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ να έχει υπό την κυριαρχία του μια μεγαλύτερη περιοχή και εδαφική σύνδεση με Αρμενία και Ιράν.

-Έκτοτε η μεν Ρωσία υποστήριζε το status quo του αρμενικού ελέγχου της περιοχής και την de jure διοικητική παραμονή της (με επιστροφή πέντε εδαφικών σημείων) στο Αζερμπαϊτζάν. Το δε Αζερμπαϊτζάν -  διαμορφωμένο ως «κράτος-πελάτης» της Τουρκίας και του Ισραήλ - προβάλει ισχυρές προσδοκίες επανεγκατάστασης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ ενόσω ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία του αναγνωρίζουν νομικά δικαιώματα γεγονός που εκφράστηκε και σε τέσσερα ψηφίσματα (822/1993 , 853/1993 , 874/1993 , 884/1993) του Συμβούλιου Ασφαλείας ΟΗΕ. Ακόμα και η ίδια η Αρμενία μέχρι σήμερα δεν έχει αναγνωρίσει επισήμως τη Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ αν και με βάση την τωρινή κρίση ο Πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν είπε πως ενδεχομένως να το πράξει.

-Αν και έχουν γίνει αρκετές ειρηνευτικές συνομιλίες μέσω της Ομάδας του Μινσκ και του ΟΑΣΕ ουδεμία συνθήκη υπογράφτηκε με τη διαμάχη να μην επιλύεται αλλά να παγιώνεται. Μέσα στην τριακονταετία οι ένοπλες συγκρούσεις συνεχίστηκαν με σοβαρότερες το 2014, το 2016 και τον Ιούλιο του 2020.

 

Το παρόν

Το καινούργιο δεδομένο στη παρούσα πολεμική σύρραξη είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας η οποία - σε αντιδιαστολή με άλλους διεθνείς δρώντες που καλούν τις δυο πλευρές να διακόψουν τις εχθροπραξίες - η Άγκυρα εμπλέκεται ανοιχτά και καθοδηγεί το Μπακού να καταλάβει τα εδάφη της Δημοκρατίας του Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ) μέσω της στρατιωτικής ισχύος, την οποία η ίδια μαζί με το Ισραήλ  την έχουν ενισχύσει σημαντικά.  Έτσι ουσιαστικά πρόκειται για την ίδια την Τουρκία που δια του ελεγχομένου Αζερμπαϊτζάν επιτίθεται στην Αρμενία, με τον Ερντογάν - έχοντας την πλήρη υποστήριξη των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Τουρκικής  Εθνοσυνέλευσης  (AKP, CHP, MHP, IYI ) και εξωκοινοβουλευτικών  όπως του πρώην μαοϊκού,νυν «ευρασιανιστή» (και αρνητή της Γενοκτονίας των Αρμενίων) Ντογού Περιντσέκ - να διακηρύσσει προς τον Αζέρο πρόεδρο Ιλάμ Αλίεφ: «Ένα έθνος, δύο κράτη».

Την ίδια στιγμή εκτός από τις πληροφορίες για συμμετοχή στρατιωτών του Πακιστάν στις μάχες υπέρ του Αζερμπαϊτζάν, το Αρμενικό Κέντρο Πληροφοριών αναφέρει πως η Άγκυρα μετέφερε (κατά το Λιβυκό πρότυπο) 4.000 τζιχαντιστές από την Συρία να  συνδράμουν το Μπακού. Τούτο επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Ziyad Haji Ubeyd, διοικητή του φιλοτουρκικού Συριακού Εθνικού Στρατού-SNA, που παραδέχεται συμμετοχή στο πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και  πως 70.000 τζιχαντιστές του SNA είναι έτοιμοι να λάβουν μέρος σε διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας όπου καλεστούν [ πηγή : rudaw.net ]. Ενώ σε ένα προπαγανδιστικό αντιπερισπασμό η Yeni Safak του Ερντογάν «οδύρεται» για πολεμική συμμαχία ανάμεσα σε στην Αρμενία και τους Κούρδους (PKK, Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν) [ πηγή: yenisafak.com ]

Και ενώ ο ασύδοτος σπεκουλαδόρος Ερντογάν δημαγωγώντας περί διεθνούς δικαίου απαιτεί την επιστροφή της περιοχής στο Αζερμπαϊτζάν - «Ήρθε η ώρα να τελειώσει αυτή η κρίση που ξεκίνησε με την κατοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Μόλις η Αρμενία εγκαταλείψει το έδαφος που έχει καταλάβει, η περιοχή θα ξαναβρεί την ειρήνη και την αρμονία» (Anadolu Agency , Ερντογάν 28-9-2020) – ουδείς εκπρόσωπος των ελίτ των χωρών του ΟΗΕ (μαζί και της αρμενικής, ελλαδικής, κυπριακής, συριακής κυβέρνησης)  δεν βρέθηκε να του διαμηνύσει πως στο ίδιο «πνεύμα δικαιοσύνης» οφείλει να επιστρέψει τις κατεχόμενες δυτική Αρμενία, δυτική Μικρά Ασία, Πόντο, Βόρειο Κύπρο, σαντζάκι της Αλεξανδρέττας,  Βόρεια Συρία κ.ο.κ 

 

Η στάση της Ρωσίας και του Ιράν

Αν και η τωρινή αρμενική ηγεσία έχει φιλοδυτικό προσανατολισμό το Γερεβάν είναι στρατιωτικός σύμμαχος της Μόσχας. Η τουρκική επιθετικότητα αυξάνει το αδιέξοδο στο Αρτσάχ, αποσταθεροποιεί την Καυκασία, ανοίγει χώρο για μια δυτική ανάμειξη και εμμέσως στρέφεται ενάντια στη Ρωσία η οποία καταδεικνύει την ανημποριά της να ειρηνεύσει τη νότια γειτονιά της. Εάν η Μόσχα δεν ήταν μπλοκαρισμένη, από την ολιγαρχική φιλελεύθερη πέμπτη φάλαγγα αλλά και την ανεκτική προς την Τουρκία στρατηγική επιλογή ορισμένων ευρασιανιστών, τότε:

1- θα έστελνε τελεσίγραφο στην ηγεσία του Αζερμπαϊτζάν πως αν δεν πάψει την επίθεση και δεν αποσυρθεί στις αρχικές θέσεις,

α) Οι διερχόμενοι από το έδαφος του αγωγοί υδρογονανθράκων θα καταστραφούν.

β) Τα περιουσιακά στοιχεία του στη Ρωσία θα δεσμευτούν.

γ) Στον εναέριο χώρο του θα υποστεί ζώνη απαγόρευσης πτήσεων.

2- Θα προειδοποιούσε την Τουρκία ότι θα υποστεί δραστικές κυρώσεις, εάν δεν διακόψει την άμεση ανάμειξη της και τη μόχλευση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

3-Στη συνέχεια και στο ίδιο πνεύμα θα καλούσε την Αρμενία σε αυτοσυγκράτηση.

Αντί τούτων η Μόσχα επέλεξε να ξεδιπλώσει την πολιτική της ουδετερότητας και της εξισορροπητικής διαμεσολάβησης υποτίθεται επ' ωφελεία της ίδιας, με τους Βλαντίμιρ Πούτιν, Σεργκέι Λαβρόφ να καλούν το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία να διακόψουν τις εχθροπραξίες και να σταθούν στο τραπέζι των συνομιλιών. Ήδη προηγουμένως στις 23 Σεπτέμβρη ο Λαβρόφ σε συνάντηση με την Σαχιμπά Γκαφάροβα, πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν, έκανε τη σημαδιακή δήλωση ότι οι θέσεις του πρωθυπουργού της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν επέτρεψαν τη διευθέτηση και «Ρωσία τάσσεται υπέρ της επιστροφής στο Αζερμπαϊτζάν των πέντε κατεχόμενων περιοχών» με «ανάπτυξη ειρηνευτικών δυνάμεων» κλπ.

Υπάρχουν μια σειρά λόγοι που η Μόσχα αποφεύγει να σταθεί ενεργητικά δίπλα στο Γερεβάν:

1) Η τωρινή πολιτική ηγεσία της Αρμενίας που προέκυψε από την έγχρωμη  εξέγερση του Απρίλη 2018, επέδειξε αντιρωσική συμπεριφορά καθώς είναι συνδεδεμένη με ΗΠΑ, ΕΕ και το σύστημα Τζορτζ Σόρος.

2)  Θεωρεί πως το Αζερμπαϊτζάν έχει νόμιμα δικαιώματα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

3) Ερμηνεύει την αρμενική εξωτερική πολιτική ότι προσβλέπει στη παραπέρα διεθνοποίηση του ζητήματος Ναγκόρνο-Καραμπάχ σε οργανική διασύνδεση με τη Δύση και στη διάσπαση της ρωσο-αζερικής και ρωσο-τουρκικής σχέσης.

4)  Υπάρχει μια προσέγγιση μεταξύ του Πούτιν και του Αλίεφ καθώς ο δεύτερος εξασφάλισε ένα καθεστώς σταθερότητας και αποτελεσματικότητας χωρίς προσφυγή στη Δύση. Έτσι άρχισε να διαμορφώνεται μια συνεργασία Μόσχας – Μπακού χωρίς η πρώτη να αντιληφθεί ότι η προετοιμασία του δεύτερου για πολεμική λύση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα υπονόμευε τα ρωσικά γεωπολιτικά συμφέροντα.

5) Εξελίσσεται ένα «Deal» ανάμεσα σε Ρωσία και Τουρκία που περιλαμβάνει διαπραγματεύσεις για την Καυκασία σε συνάφεια με τ άλλα δύο μέτωπα Συρία, Λιβύη και μια de facto αποδοχή από τον Ερντογάν της ρωσικής προσάρτησης της Κριμαίας. 

6)  Δεν υποχρεώνεται να ενεργοποιήσει τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας- CSTO (ιδρυθέντος στις 15.5.1992 με τωρινά μέλη: Ρωσική Ομοσπονδία, Λευκορωσία, Αρμενία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν) εκτός κι εάν η Αρμενία δεχτεί στρατιωτική επίθεση. Και σε περίπτωση που δεν προκύψει εκεχειρία τότε η Μόσχα θα πρέπει με βάση την επιρροή της να διασφαλίσει ότι οι συγκρούσεις θα περιοριστούν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και η διεθνώς αναγνωρισμένη αρμενική επικράτεια δεν θα δεχθεί πλήγματα από Αζερμπαϊτζάν / Τουρκία.  

Η εξισορροπητική  πολιτική που ασκεί η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία πάσχει από την αναποτελεσματικότητα της:

1) Της προσφέρει μεν οφέλη στο οικονομικό αλλά αυξανόμενες μακροπρόθεσμες ζημιές στο γεωπολιτικό επίπεδο.

2) Διότι η σχέση της με τον διαρκώς αυτονομούμενο, ελισσόμενο, υπερεπεκτεινόμενο  (και πάντα εντός  Δύσης / ΝΑΤΟ ) «τουρκικό άξονα» καθηλώνεται με τρόπο ετεροβαρή και φθοροποιό για την ίδια στα μεγάλα μέτωπα Συρίας, Λιβύης και τώρα Καυκασίας.

3) Τούτο λόγω του τουρκικού υπο-ιμπεριαλισμού, όπου η Άγκυρα ως «μεσαία δύναμη» ακολουθεί μια αυτοτελή νεο-οσμανική παντουρανική ισλαμοφασιστική γεωστρατηγική ατζέντα:

α) Μιλιταριστικού υπερεπεκτατισμού. Κι εδώ ας επισημανθεί ότι οι θεωρητικοί της «αυτοπαγίδευσης» της ερντογανικής Τουρκίας ένεκα  της στρατιωτικής και γεωπολιτικής υπερεπέκτασης, πρέπει να το ξανασκεφτούν. Η υπερεπέκταση είναι ο τρόπος ύπαρξης του νεο-οθωμανικού ισλαμο-εθνικισμού και δεν έχει όρια.  Μπορεί δε να ανασχεθεί μόνο με την πολεμική συντριβή της.

β) Επιδίωξης ηγεμονίας στον μουσουλμανικό και στον Τουρανικό κόσμο.

γ) Περιφερειακής κραταιότητας και εξουσίας.

δ) Αντιστάθμισης / Υπεξαίρεσης απέναντι στις πλανητικές δυνάμεις ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα.  Όπου εν προκειμένω  η ενεργός ανάμειξη της Τουρκίας στην διαμάχη Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας καταδεικνύει ότι προσπαθεί να φέρει τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον σε μια κατάσταση από την οποία να προσποριστεί, μέσω μυστικών διπλωματικών διαπραγματεύσεων,  οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη. Μια συνταγή αρκετά δοκιμασμένη με επιτυχία σε Συρία και Λιβύη.

Το Ιράν αν και προσφέρει βοήθεια προς τους μαχητές Αρμένιους που αμύνονται στο Αρτσάχ είτε με στρατιωτικό εξοπλισμό είτε με μεταφορά τραυματιών σε ιρανικά νοσοκομεία, στέκεται υπέρ της ειρήνευσης και των διαπραγματεύσεων. Διότι η νέα κρίση στην Καυκασία αγγίζει και το Ιράν άμεσα καθώς μεταξύ των άλλων έχει να διαχειριστεί την κινητοποίηση των Αζέρων που ζουν εντός της επικράτειας του (19 εκατομμύρια περίπου) και όπου  μεγάλο τμήμα τους συμπαρατάσσεται με Αζερμπαϊτζάν /Τουρκία.

    

Σενάρια

Η εξέλιξη των πολεμικών συγκρούσεων είναι δύσκολο να προβλεφτεί. Το πρώτο σενάριο είναι η επίθεση Αζερμπαϊτζάν / Τουρκίας αντιμετωπίζοντας την κραταιά αρμενική άμυνα στα ορεινά εδάφη του Ναγκόρνο-Καραμπάχ να αποδειχτεί ανεπιτυχής και να υποστούν τεράστιο κόστος σε ζωές, υλικά και υποδομές οπότε θα υποχρεώνονταν σε εκεχειρία με την Αρμενία. Το δεύτερο σενάριο είναι να έχουμε ένα σκληρό καταστροφικό μακρύ πόλεμο οδηγώντας σε μια μεγάλη και ανεξέλεγκτη περιφερειακή κρίση με ρωσική, ιρανική και αμερικανο-νατοϊκή συμμετοχή. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ανέτρεπε τις τοπικές και διεθνείς ισορροπίες δύναμης και θα έπληττε σημαντικά τη Ρωσία.

 

Γιώργος Καπαρός 1.10.2020

 

(Μεγάλο μέρος του παραπάνω κειμένου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, φύλλο 513 – 03.10.2020)

 

 

_._


Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

Σημείωμα για την ανθρωπολογική κρίση, τον τεχνο-δεσποτισμό και την αυτο-επιβίωση




                                                 Τζόρτζιο Ντε Κίρικο - Ανάπαυση (1913)

Το «κουτί της Πανδώρας» έχει ανοίξει. Η παρούσα μεγάλη κρίση (οικονομική, υγειονομική, ανθρωπολογική) είναι ταυτόχρονα ένας κεκρυμμένος υβριδικός Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος. Μέσα στο σύνολο των αντιθέσεων δύο κυριαρχούν: 

1-Η παρατεταμένη επίθεση από τους νεο-φεουδάρχες του χρήματος κατά των εθνών και των κοινωνιών.

2-Η προχωρημένη πολύπλευρη αντιπαράθεση ΗΠΑ και Κίνας για την παγκόσμια ηγεμονία.


Οι μεγα-μεταθέσεις και οι αλλαγές πρόκειται να είναι κοσμογονικές: α) Στα  οικονομικά και στα πολιτικά συστήματα. β) Στους τρόπους ζωής. γ) Στη Νέα Διεθνή Τάξη.


Τώρα βρισκόμαστε στην αρχή του έτους 2020. Του έτους της «τέλειας καταιγίδας». Μέσα στον «Χειμώνα»  (2007-2025) του 5ου μακρού κύματος Kondratiev (1982-2025) η δυναμική του βραχυχρόνιου οικονομικού επιχειρηματικού κύκλου περνάει στη φάση της μεγάλης συστολής. Στον ουρανό της συμβολικής οικονομίας και των χρηματοπιστωτικών αγορών τεράστιες «φούσκες» από καιρό έτοιμες να σκάσουν ανταμώνουν με τον «μαύρο κύκνο» που ονομάζεται κορωνοϊός Covid-19. 

Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες εξαγγέλλεται ένας επιλεκτικός νεο-κεϋνσιανισμός  ήτοι κρατικός παρεμβατισμός, εγγυήσεις και πακέτα για χρηματοοικονομική στήριξη προς μεγα-τράπεζες, πολυεθνικές εταιρείες κλπ κατατρώγοντας τα χρήματα των φορολογουμένων. Ενώ οι πολλοί οι μικροί και οι απόκληροι θα πάνε για θυσία στην παγκόσμια τεχνο-φεουδαρχική Gehenna.

-Ως προς τον Covid-19 η προέλευση είναι από φυσική μετάλλαξη; Διαφυγή από κάποιο εργαστήριο βιοχημικού πολέμου; Ένα μέγα-πέρασμα σε παγκόσμιο ΑΡΒΧΠ;

-Ο διεθνής νεοφιλελευθερισμός  30 χρόνια εξαρθρώνει τη δημόσια υγεία. Τώρα πως τα κρατικά συστήματα περίθαλψης θα μπορέσουν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά και να εξασφαλίσουν την αναγκαία πρόσβαση και κάλυψη στους μαζικά προσβληθέντες πληθυσμούς;

-Οι παγκόσμιες υπερ-ελίτ από τη μια σχεδιάζουν τη κορυφαία ληστεία του αιώνα όπου επιδιώκουν μια πρωτόγνωρη  αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις, επιχειρήσεις, χώρες σε βάρος των αδύναμων και από την άλλη προσβλέπουν σε μια αδυσώπητη πλανητική νεοταξική δικτατορία, σε ένα μετα-πανδημικό μέλλον με μέγιστη τεχνο-ολοκληρωτική επιτήρηση και περιορισμό των κοινωνικο-πολιτικών και προσωπικών ελευθεριών.  

-Η δε ευρωκρατία βρισκεται σε κατάσταση συνολικής και βεβαίως ηθικής χρεωκοπίας. Βλέπουμε  τα κράτη της Νότιας Ευρώπης να τα κυβερνούν οι αμοραλιστές τοποτηρητές των νεο-φεουδαρχών του χρήματος, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του γερμανικού Ράιχ. Που ενόσω κοινωνίες και  οικονομίες αποδιαρθρώνονται οι τοπικές κυβερνήσεις φροντίζουν μόνο για την πλήρη εξασφάλιση των τοκογλύφων δανειστών αντί να προβούν απέναντι τους  σε μια γενικευμένη στάση πληρωμών.

Με την ερεβώδη οικονομική πτώση του 2020, σε διάδραση με τη μεγάλη αποσταθεροποίηση στην υγεία λόγω Covid-19, θα επέλθει μια επανεκκίνηση / αναδιάρθρωση του διεθνούς  χρηματοοικονομικού συστήματος, της παραγωγικής βάσης και των κοινωνικοπολιτικών θεσμών του. Ο κόσμος μετά το πέρας αυτής της χαοτικής περιδίνησης θα είναι διαφορετικός καθώς το δυτικό έργο του φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης καταρρέει.

Στο κρυφό σχεδιάγραμμα της νέας μορφής που αυτός θα λάβει συλλειτουργούν τέσσερις κρίσιμοι παράγοντες:


i)  Οι χώρες τώρα εξέρχονται αναγκαστικά από την συντριπτική «πλανητική ενότητα», διαχωρίζονται, υψώνουν τα σύνορα, απομονώνονται και αναδιπλώνονται. Μέγιστη «Ασφάλεια» (οικονομική, επισιτιστική, υγειονομική, αμυντική)  και Ικανή «Αυτάρκεια» αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.


ii)  Στη συνέχεια αυτής της διαδικασίας πρόκειται να αναπτυχθούν άλλες επανασυνδέσεις όπου  θα προκύψουν καινούργια περιφερειακά μπλοκ μέσα σε ένα πολυπολικό γεωοικονομικό  και γεωπολιτικό ορίζοντα.


iii)  Αν η  υγειονομική καραντίνα στην οποία εισέρχεται η ανθρωπότητα είναι μια αναγκαία προφυλακτική κατάσταση, παράλληλα  η διεθνής ολιγαρχία προσπαθεί να επιβάλει μια άλλη οικονομική, κοινωνική και ψυχο-ιδεολογική καραντίνα η οποία περιλαμβάνει την τρομακτική πλανητική συντριβή των εργασιακών, βιοτικών και πολιτιστικών όρων ύπαρξης των καταπιεσμένων τάξεων, των λαών και των εθνών.

iv)  Όθεν η διεθνική ολιγαρχία δεν μένει αδρανής. Οι στόχοι της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» και της «πλανητικής νεοταξικής φυλακής» παραμένουν σταθεροί ενώ αλλάζουν τα μέσα επίτευξης τους.  Ιππεύει τον ίππο της παρούσας γενικής ανθρωπολογικής κρίσης προσπαθώντας να αντιστρέψει τον συγκυριακό απομονωτισμό και να επιβάλει το δικό της  πρόγραμμα για τον 21ο αιώνα αυτό του (μετακαπιταλιστικού) τεχνο-δεσποτισμού. Βασικά σταθερά στοιχεία αυτού του προγράμματος είναι:


α)  Ο απόλυτος και πολυεπίπεδος έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού.

β)  Η αποβιομηχάνιση της οικονομίας και η μεταβιομηχανική κοινωνία.

γ)  Η αποσύνθεση όλων των προϋποθέσεων της  εθνικής και κρατικής κυριαρχίας.

δ)  Η παγίωση και βελτίωση των τεχνικών, των μηχανισμών και των μέτρων επιτήρησης. Η  κατάργηση των όποιων υπολειμμάτων δημοκρατίας. Ο υπερ-αυταρχικός ιεραρχικός εξουσιασμός δια της πρωτοκαθεδρίας των αυτοτελών διεθνικών δομών και θεσμών.


Τα πάντα θα  εξαρτηθούν από ένα θεμελιώδες φυσικο-ιστορικό δεδομένο. Αν οι λαοί αυτού του κόσμου διαθέτουν την αναγκαία αυτοεπίγνωση μαζί με όλα εκείνα τα βιοψυχικά και πολιτισμικά αντισώματα και τα δημιουργικά αποθέματα  ώστε να τσακίσουν την πολύμορφη ανθρωπολογική απειλή. Για να επαναπροσδιορίσουν το πεπρωμένο της ζωής τους και του μέλλοντος τους. Το παλιό    δ
ίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» αποκτά νέα μορφή και νέο περιεχόμενο: Παγκόσμια τεχνοδεσποτεία / νεο-δουλοπαροικία ή αφυπνισμένη και λευτερωμένη ανθρωπότητα.




[ Γιώργος Καπαρός – 24.3.2020 ]


Δείτε επίσης:



Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

Ελληνικό προτεκτοράτο και μεταναστευτικό. Υπάρχει λύση;



Από το άνοιγμα των ελληνοαλβανικών συνόρων το 1991 έως «δεν έχει σύνορα η θάλασσα» (Τσίπρας 7.9.2015) ή «δύσκολο να στεγανοποιηθούν τα θαλάσσια σύνορα» (Κουμουτσάκος 19.9.2019) ένα φαινόμενο αποκαλύπτεται: Η ελληνική ολιγαρχία και όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις της συνέργησαν (με παραίνεση της Δύσης), στην μετατροπή της χώρας για τους λαθρομετανάστες εισβολείς σε «ξέφραγο αμπέλι» (έκφραση που πολλάκις θεωρητικώς έλεγε  ο «χαρισματικός» πατήρ του ΓΑΠ -  αλλά πρακτικώς πολιτεύθηκαν αμφότεροι με το ακριβώς αντίθετο).

Για μια τριακονταετία η κομματοκρατία με την πολιτική των «ανοικτών συνόρων» συνήνεσε, είτε με ιδεοληψίες είτε με προσχήματα, στον ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό  εποικισμό του ελλαδικού χώρου. Και η εθνική μας τραγωδία κορυφώνεται τα τελευταία χρόνια της χρηματοδεσποτικής κατοχής της πατρίδας αφού, είτε με την κεντροαριστερή πολιτικοσυστημική φράξια ΠΑΣΟΚ είτε την «αριστερή» πολιτικοσυστημική φράξια ΣΥΡΙΖΑ είτε με την δεξιά πολιτικοσυστημική  φράξια ΝΔ, πάντα κυβερνά το ενιαίο ευρωατλαντικό κόμμα της παγκοσμιοποίησης με ένα και μοναδικό βασικό σχέδιο διακυβέρνησης το πρόγραμμα των πέντε υπερ-ιδιωτικοποιήσεων:

α. Ιδιωτικοποίηση I : Εκχώρηση του ελληνικού εθνοκράτους και διαμόρφωση του ως οιονεί προτεκτοράτο. Οικονομικό για την Γερμανία / Ε.Ε., γεωπολιτικό / στρατιωτικό για τις  ΗΠΑ / Ισραήλ, πολιτειακό και για τους δύο. Και ενώ οι δυτικόδουλοι απάτριδες οικουμενιστές μας έχουν το άλλοθι της ιδεολογίας τους (ως ψευδούς συνείδησης), κάποιοι «φίλοι του λαού» δήθεν πατριώτες μας αρέσκονται στον στρουθοκαμηλισμό τους υποκλινόμενοι με «θρησκευτική ευλάβεια» στο ατλάντειο σύστημα ΗΠΑ / Ισραήλ, ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση.

β.  Ιδιωτικοποίηση II:  Ο εθνικός μας πλούτος (στρατηγικής σημασίας δημόσιοι οργανισμοί, τράπεζες, υποδομές,  ενέργεια, ορυκτά  κοκ) εκποιείται στους ιδιώτες επιχειρηματίες και κατά προτεραιότητα στους εφορμώντες από την Εσπερία. Το εθνικό δημογραφικό και πνευματικό μας «κεφάλαιο» η καταρτισμένη νεολαία μας, το ειδικευμένο και επιστημονικό δυναμικό ξαποστέλλονται προς αξιοποίηση από τις οικονομίες των χωρών του Βορρά.  Όπως ορίζουν οι δανειστές και  η φιλελεύθερη  οικονομία.

‏ γ. Ιδιωτικοποίηση III: Πέντε κρίσιμοι «πανόπτες οφθαλμοί» του ελληνικού μέλλοντος μας στον 21ο αιώνα παραδίνονται με απόλυτη τυφλότητα στην παγκόσμια χρηματοδεσποτεία:   Πληροφορίες - εκπαίδευση - ΜΜΕ - πολιτιστική λειτουργία  - ιδεολογική λειτουργία.

δ. Ιδιωτικοποίηση IV:  Εθνικός χώρος προσφέρεται στη Τουρκία. Όπως           επιθυμούν οι ευρωατλαντικοί μας «εταίροι» και «για να μη γίνει πόλεμος». Μια Ελλάδα φοβική και ανοχύρωτη όπου ειλημμένη απόφαση των ελίτ είναι να δώσουν "γῆν καί ὕδωρ". Ήτοι "καταπραϋντική" ικανοποίηση των βασικών τουρκικών διεκδικήσεων για την αποφυγή μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

ε. Ιδιωτικοποίηση V:  Η ευρύτερη εθνική κοινότητα των Ελλήνων αλώνετε από τους τριτοκοσμικούς μουσουλμάνους μετανάστες και μεταλλάσσεται σε πολυεθνική πολυπολιτισμική κοινωνία. Όπως επιτάσσουν Τουρκία, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., σύστημα Σόρος, ΜΚΟ και ψευτοανθρωπισμός.

Ειδικότερα η ξέφρενη εισροή παράνομων μεταναστών στην ελληνική γη οφείλεται στο συνδυασμό δυο στρατηγικών σχεδίων:

α) Κλιμακούμενος υβριδικός πόλεμος (τακτικές πίεσης, κατατριβής και αποσταθεροποίησης) από Τουρκία  ενάντια στην Ελλάδα. Ο Ερντογάν κινεί το μεταναστευτικό ως υπερόπλο επίθεσης και έμμεσης εισβολής κατά της  χώρας μας αφού είναι η μόνη στην Ευρώπη  που τώρα διατηρεί τα σύνορα ορθάνοιχτα.

β) Συνέχιση και αναπαραγωγή του στρατηγικού προγράμματος του οικουμενιστικού, κοσμοπολίτικου, «φιλανθρωπικού» κεφαλαίου και των δουλεμπορικών ΜΚΟ του, για την πολυπολιτισμική τριτοκοσμοποίηση των δυτικών κοινωνιών. Αυτό ορίζει για το τόπο μας την προοπτική μιας Ελλάδας εθνολογικά και κοινωνικά καθημαγμένης από αυτόν τον σχεδιασμένο και χρηματοδοτούμενο λαθρομεταναστευτικό εποικισμό.

Πρωταρχικά λοιπόν στην βαριά συνθλιπτική συγκυρία που βρισκόμαστε και καθώς η χώρα απειλείται με ολοσχερή κατάρρευση απαιτείται ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο άμεσων βασικών μέτρων:

α. Κήρυξη  της χώρας σε  εθνική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τούτο εκπέμπει την πολιτική αποφασιστικότητα για μια ριζοσπαστική αντιμετώπιση της λαθρομεταναστευτικής επέλασης ενώ μπορεί ενδεχομένως να θέσει υπό αίρεση ακόμα και την υποχρέωση εφαρμογής άρθρων της Σύμβασης 28/7/1951 (Συνθήκη Γενεύης) για το καθεστώς των προσφύγων.

β. Κλείσιμο των εξωτερικών συνόρων προπαντός σε Αιγαίο και Έβρο με κινητοποίηση των ενόπλων δυνάμεων και της εθνικής πολιτοφυλακής,  αντί να αρκούμαστε στην εξαπάτηση της Frontex.

γ. Αποτελεσματικός εθνικός έλεγχος συνόρων είναι αδύνατος χωρίς την απαγόρευση της λειτουργίας των δουλεμπορικών ΜΚΟ.

δ. Κατάργηση αδειών παραμονής, απόδοσης ιθαγένειας και κάθε χρηματικής ή άλλης απολαβής στους παράνομα εισελθόντες. Αντικίνητρα όπως απαγόρευση εξαγωγής συναλλάγματος.

ε. Άμεσος διαχωρισμός σε πραγματικούς πρόσφυγες και λαθρομετανάστες.

στ. Νέο νομικό καθεστώς. Ισόβια στους δουλεμπόρους διακινητές. Βαριά τιμωρία στους εμπλεκόμενους διεφθαρμένους δημοσίους λειτουργούς.  Αυστηρές ποινές στους λαθρομετανάστες για παράνομη είσοδο στην χώρα.

ζ. Αντί να μετατραπεί όλη η Ελλάδα σε έναν απέραντο μεταναστευτικό καταυλισμό όπως προστάζει η διεθνής χρηματοδεσποτεία, ορθότερη είναι η λύση της μεταβατικής περιφρουρημένης εγκατάστασης σε ακατοίκητα νησιά, μέχρι τις επαναπροωθήσεις και τις απελάσεις.

Όμως όλα αυτά μήπως είναι ένα σκέτο ευχολόγιο; Κατά πόσο είναι δυνατόν να υπάρξει αναίρεση της εγκληματικής πολιτικής ανοχής και να προκριθούν οι αποτελεσματικές ενέργειες ανάσχεσης της λαθρομεταναστευτικής εισβολής χωρίς προηγουμένως την λαϊκή αφύπνιση και την συνακόλουθη καθεστωτική μεταβολή; Διότι μόνο μια πατριωτική συνέγερση, ενότητα και αυταπάρνηση των λαϊκών δυνάμεων, μια νέα Εθνεγερσία, θα μπορούσε να επιβάλει μια εναλλακτική πολιτική συλλογικής επιβίωσης και ανασυγκρότησης διασώζοντας την χώρα από την πολυδιάστατη απειλή της εθνικής και της κοινωνικής εκμηδένιση της.


( Γιώργος Καπαρός  19.9.2019 )


Για το ίδιο ζήτημα μπορείτε να δείτε:

[2]-Εθνική λαϊκή αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πολυεθνικό εποικισμό



_

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

Τουρκική Απειλή και Ελληνική Πολιτική




Τουρκική απειλή και ευρωατλαντισμός

Η χώρα μας αντιμετωπίζει δυο κρίσιμα για την επιβίωση της προβλήματα.

Πρώτον, το ελλαδικό παρασιτικό κράτος βρίσκεται σε μια χρόνια, μόνιμη αντινομία με το ελληνικό έθνος. Ειδικότερα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτό το κράτος αποτυγχάνει να προστατέψει το εκτός συνόρων μεγάλο μέρος του έθνους το οποίο υφίσταται βάρβαρη εξολόθρευση, εκδίωξη και τραγική σμίκρυνση. Καθ' όλη δε τη διάρκεια της μεταπολίτευσης το καταδεικνύει πλέον η ίδια η κραυγαλέα ανικανότητα του να εγγυηθεί την ασφάλεια και προστασία ακόμα και αυτού του τμήματος του ελληνικού έθνους που διαβιώνει εντός συνόρων, ενώ αρέσκεται να εναποθέτει τη προοπτική του σε ενέργειες υποκατάστασης και υπεραναπλήρωσης του τύπου «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Και τούτο τη στιγμή που το γεωπολιτικό δυναμικό και το στρατιωτικό βάρος της Τουρκίας μεγαλώνει ραγδαία και απειλητικά όχι μόνο για την ακεραιότητα αλλά για την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας και της Κύπρου.

Δεύτερον, στη νοόσφαιρα του ελληνισμού έχει παρεισφρήσει ένα φοβικό ψυχοϊδεολογικό στοιχειό σχετικά με την τουρκική κραταιότητα, το οποίο εξέθρεψαν διαδοχικά η μικρασιατική καταστροφή του1922 (με την προδοσία των αγγλογάλλων της Αντάντ) και η εισβολή - κατοχή της μισής Κύπρου το1974 (με την αμερικανονατοϊκή ενθάρρυνση).  Το φοβικό αυτό σύνδρομο οι εγχώριες ελίτ φρόντισαν να το παγιώσουν και να το μεγεθύνουν. Και τούτο δεν αφορά μόνο την άρχουσα πτέρυγα που έχει προκρίνει την πολιτική του κατευνασμού της Τουρκίας. Χαρακτηρίζει επίσης και την άλλη, την μειοψηφική εκείνη πτέρυγα η οποία ειλικρινώς επιθυμεί η χώρα να συγκροτήσει μια ισχυρή δυνατότητα αποτροπής.

Διότι παρά τις όποιες σοβαρές διαφορές τους, το κοινό γνώρισμα και των δύο αυτών φορέων είναι το γεγονός ότι στο νοηματικό πεδίο τους ξορκίζουν την αξιακή επιλογή και την απόφαση του πολέμου. Ως αναπόδραστη επίγνωση της αναγκαιότητας του αγώνα για την εθνική επιβίωση, όθεν και προκύπτει η συλλογική βούληση για  την ένοπλη αμυντική μαζική κινητοποίηση του ελληνισμού. Το υψηλό πατριωτικό φρόνημα  και η μέγιστη παλλαϊκή πολεμική προετοιμασία είναι η εκείνη η προϋπόθεση πάνω στην οποία  θα βασιστεί η αρχή πως «υπέρτατη τέχνη του πολέμου είναι να υποτάσεις τον εχθρό χωρίς μάχη» (Sun Tzu) ή διαφορετικά η υποχρεωτική προσφυγή σε μια δυναμική «πολιτική με άλλα μέσα» (Carl von Clausewitz) με σκοπό την ανάσχεση της κλιμακούμενης τουρκικής σοβινιστικής μιλιταριστικής επιθετικότητας κατά της ελληνικής επικράτειας. 

Η τουρκική γεωπολιτική επιχειρεί να συνδυάσει τις αλληλοτροφοδοτούμενες αφηγήσεις του παντουρανισμου και του νεο-οσμανισμού, την επίτευξη της συνένωσης του τουρκικού κόσμου στην Ευρασία και την επανασύσταση των «συνόρων της καρδιάς» ήτοι μια σύγχρονη εκδοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Βασικά στοιχεία στη στρατηγική του Ερντογάν είναι η εδραίωση της εξουσίας του, η προώθηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας,  η αντιμετώπιση του κουρδικού, η ανάδειξη της Τουρκίας σε ηγεμονικό πόλο στον ισλαμικό κόσμο και προπαντός στον σουνιτικό τομέα του. Οι ελιγμοί, οι συγκρούσεις και οι επιλεκτικές διασυνδέσεις είτε με τον «δυτικό άξονα» είτε με τον «ευρασιατικό άξονα» καθοδηγούνται από την βασική επιδίωξη του Ερντογάν / ΑΚΡ να κατορθώσει την διαμόρφωση ενός αυτοτελούς και ισχυρού νεο-οσμανικού αυτοκρατορικού «τουρκικού άξονα».

Η Ρωσία στοχεύει στην αποένταξη της Τουρκίας από το δυτικό σύστημα και την επανένταξη της σε ένα ευρασιατικό τρίγωνο Μόσχας-Τεχεράνης- Άγκυρας. Όμως εδώ υπάρχουν κάποια εμπόδια. Η Τουρκία προσβλέπει σε αυτό το τρίγωνο μόνο στο επίπεδο της τακτικής. Το δε Ιράν είναι αντίστοιχα επιφυλακτικό. Διότι εν μέσω των αμερικανικών οικονομικών κυρώσεων είδε την «σύμμαχο» Ρωσία (όπως η Σαουδική Αραβία) να προστρέχει σε αντικατάσταση του Ιράν και να αυξάνει την παραγωγή - διάθεση πετρελαίου, οδηγώντας τον Sayyid Ali Khamenei να προειδοποιήσει ότι πλέον δεν θεωρεί «καμία χώρα ως διαρκή φίλο και σύμμαχο».  Η Ρωσία γενικότερα προσπαθεί να δελεάσει την τουρκική ελίτ ότι μπορεί να βασιστεί στην ισλαμική, ευρασιατική, ευρωπαϊκή τριπροσωπία της, διανοίγοντας τις ευκαιρίες ενός αναβαθμισμένου ρόλου στη προοπτική του πολυπολικού κόσμου ενισχύοντας το δυναμικό και τη θέση της τόσο απέναντι στην Δύση όσο και ενώπιον των άλλων ισχυρών ισλαμικών κρατών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αντιμάχονται την προσπάθεια της Ερντογανικής Τουρκίας να αναβαθμίσει την ανεξαρτησία της και την περιφερειακή κυριαρχία της. Και σαφώς επιθυμούν να την κρατήσουν εντός του ΝΑΤΟ ως πολύτιμο παράγοντα του δυτικού γεωστρατηγικού συστήματος. Για τον λόγο αυτό τελικά θα αποδεχτούν την συνδιαλλαγή για τους ρωσικούς S-400 αλλά και κάποια φόρμουλα μιας γενικότερης αμερικανοτουρκικής συνεννόησης, συμπεριλαμβανομένου του κουρδικού ζητήματος.

Ως προς την χώρα μας η μακροχρόνια σταθερή συμπεριφορά της Τουρκίας είναι ο κλιμακούμενος «πόλεμος θέσεων» σε στεριά, θάλασσα και αέρα. Όπου συμπεριλαμβάνεται  και το (επόμενο μετά αυτό των Ιμίων το 1996) σχεδιαζόμενο νέο «θερμό επεισόδιο» κατά της Ελλάδας κατ' εφαρμογή του δόγματος της «γαλάζιας πατρίδας» ώστε οι δυτικόδουλες και κατατρομαγμένες ημεδαπές ελίτ να παραδοθούν. Με κλιμακούμενες ενέργειες υβριδικού πολέμου (με την έμμεση συγκατάθεση ΗΠΑ, Ευρωπαϊκής Ένωσης) η Τουρκία σε συνέχεια της επιθετικής αποστολής του γεωτρύπανου Fatih στην Κυπριακή Υφαλοκρηπίδα σχεδιάζει επέμβαση στην Ελληνική  Υφαλοκρηπίδα του συμπλέγματος του Καστελόριζου για την παγίωση των τετελεσμένων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.  Ας μην υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η Τουρκία με τη πρώτη ευνοϊκή γι αυτήν συγκυρία  θα περάσει στον «πόλεμο κινήσεων» για να επιτύχει (όπως Κύπρος 74) τον νέο εθνικό ακρωτηριασμό μας.

Μπροστά σε μια τέτοια εξέλιξη οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν την επιδιαιτησία αποσκοπώντας να επιβάλουν και να ελέγξουν μια «Neutral Zone» από  την Κύπρο ως τα Δαρδανέλλια. Ταυτόχρονα οι δυτικοί μας «σύμμαχοι» θα μας ζητούν να προβούμε στις δέουσες εθνικές παραχωρήσεις προς τη Τουρκία. Διότι η σταθερή ευρωατλαντική στρατηγική είναι η ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, η ελληνοτουρκική στρατιωτική συνδιαχείριση μέσω των ΜΟΕ και η συνεκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών ενεργειακών πόρων. Ταυτόχρονα υιοθετούνται οι τουρκικές θέσεις όπως: Μη αναγνώριση του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 μιλίων, αποστρατιωτικοποίηση νησιών, Ίμια ως αμφισβητούμενη περιοχή κλπ.
 Ενόψει αυτής της πραγματικότητας η Ελλάδα αντί να αρθρώσει μια αυτοδύναμη και κραταιά  πολύπλευρη προετοιμασία για την ίδια την ύπαρξη της, εναποθέτει ως προτεκτοράτο την προοπτική «διάσωσης» της σε εκείνο τον παράγοντα που την κατέστρεψε το 1922, το 1974 και στην τωρινή δεκαετία της ευρωκατοχής, δηλαδή στην Δύση. Το δαπανηρό πολεμικό μας  οπλοστάσιο σχεδιάζεται για να υπηρετεί τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ και όχι τις αμυντικές ανάγκες και την ασφάλεια της χώρας ενόσω η εξωτερική απειλή μεγαλώνει. Οι κυβερνώντες προσφεύγουν στις πιο ανόητες διεθνείς συμμαχίες αναζητώντας εξωχώριους διασώστες σωτήρες στα πλαίσια του ατλαντισμού-σιωνισμού με τις περιβόητες τριμερείς, τετραμερείς, πενταμερείς.

Η εγχώρια επιχειρηματική, πολιτική και πνευματική ελίτ όπως προτεκτορατοποiησε και ξεπούλησε την χώρα στα αμερικανονατοϊκά και ευρωενωσιακά αφεντικά της το ίδιο κατ εντολή τους θα παραδώσει εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα ή και τμήμα της ελληνικής επικράτειας στην Τουρκία.

Μια άλλη πολιτική του ελληνισμού

Ας γίνει κατανοητό ότι οι κινητήρες του πεπρωμένου και των ιστορικών αναγεννήσεων μιας χώρας δεν είναι  γενικώς οι εκφυλισμένες ελίτ, οι θεσμοί, ο λαός. Είναι οι οραματικές, αξιόμαχες, ανιδιοτελείς πρωτοπορίες «εκτάκτου ανάγκης» που στοχάζονται τους σκοπούς και διευθύνουν τη  στρατηγική επίτευξης τους, κινητοποιώντας και οργανώνοντας αποτελεσματικά τις πατριωτικές, λαϊκές δυνάμεις. Προς τούτο απαιτείται μια σαφής και συγκροτημένη κοσμοεικόνα του διεθνούς συστήματος, των υλικών και πνευματικών δυνάμεων που συνθέτουν την προοπτική εθνικής και πολεμικής κραταιότητας και των κατάλληλων θεσμικών οργάνων που την νομιμοποιούν και την πραγματώνουν. Και κάθε αποτυχία εθνικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής ανάταξης, αντανακλά στο παρόν την δραματική απουσία μιας τέτοιας καθοριστικής προϋπόθεσης και την υποκατάσταση της από κάθε λογής πολιτικάντικους θιάσους.

Η χώρα εδώ και χρόνια έπρεπε να τεθεί σε εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της οικονομικής και ανθρωπιστικής κατάρρευσης που την οδήγησαν οι δυτικοί της «σύμμαχοι» μαζί με τους εγχώριους δωσίλογους εντολοδόχους τους. Με άμεσα μέτρα:

α) Την αυτοπροσδιορισμένη μονομερή άρνηση πληρωμών και την διαγραφή του ειδεχθούς, ανήθικου, παράνομου, δυσβάσταχτου χρέους.

β) Την δικαστική διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών από την Κατοχή.  

γ)  Γερμανία, Ευρωπαϊκή Ένωση,  ΔΝΤ εγκλημάτησαν και εκμηδένισαν την ελληνική οικονομία και κοινωνία και θα πρέπει να καταγγελθούν ενώπιον ειδικού διεθνούς δικαστηρίου.  Ώστε να πληρώσουν στην χώρα μας  αποζημιώσεις αυτής της προγραμματισμένης ολοσχερούς καταστροφής.

Παράλληλα στις κύριες προτεραιότητες είναι να επιδιωχθεί η ανακατασκευή όλων των κρατικών δομών και η ανάκτηση του εθνικού ελέγχου και κυριαρχίας σε πέντε ζωτικούς τομείς: Πολεμικοί εξοπλισμοί, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, φυσικοί και ενεργειακοί πόροι, τεχνολογία και εξειδικευμένο επιστημονικό δυναμικό, Τραπεζικό σύστημα και χρηματοδότηση.

Τα παραπάνω προϋποθέτουν ένα άλλο καθεστώς εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Το οποίο μπορεί να προτάξει μιαν αξιόπιστη αμυντική στρατηγική απέναντί στην Τουρκία εγκαταλείποντας  την ανόητη θέση «δεν διεκδικούμε τίποτα, δεν παραδίδουμε τίποτα» και πέρα από την ψευδοαντiθεση «κατευνασμός ή αποτροπή».  Μια τέτοια πολιτική  μεταξύ των άλλων προϋποθέτει ορισμένες επιλογές:

1-Την πανεθνική - παλλαϊκή κινητοποίηση με έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, το κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων και τον επαναπροσδιορισμό των διεθνών συμμαχιών μας με μοναδικά κριτήρια εκείνα που ορίζονται όχι από τις ανάγκες της εγχώριας κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας αλλά από τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

2-Την επανατοποθέτηση του Κυπριακού ως ζητήματος τουρκικής εισβολής -κατοχής. Την απαίτηση της απόδοσης αποζημιώσεων για τους ελληνοκύπριους πρόσφυγες. Την κατάργηση των αγγλικών βάσεων στο νησί.

3-Την μάχη για την διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.

4-Τις διεκδικήσεις που απορρέουν από το γεγονός ότι η Τουρκία μετέτρεψε σε κουρελόχαρτα τις συνθήκες της Λωζάννης (1923), των Παρισίων (1947) και την ιταλοτουρκική συμφωνία του 1932. Όπως π.χ.

-Το Πογκρόμ της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και ο σταδιακός ξεριζωμός 100.000 ομογενών μας από την Τουρκία. Αγωγή από το ελληνικό κράτος για πληρωμή αποζημιώσεων.

-Την υπεράσπιση των δικαιωμάτων  της ελληνοορθοδοξίας που καταπατούνται στην Τουρκία (θέμα θεολογικής Σχολής Χάλκης, περιουσία Πατριαρχείου, καθεστώς Αγιάς Σοφιάς κλπ).

-Την απαίτηση (και με δικαστική προσφυγή) για εφαρμογή του προβλεπόμενου  ειδικού διοικητικού καθεστώτος σε Ίμβρο και Τενέδο.

-Το αναγκαίο ισοδύναμο να επιδιωχθεί ελληνικό γκριζάρισμα και διεκδίκηση πλήθους νησιών όπου υφίσταται αμφισβητούμενη τουρκική κυριαρχία πέραν των 3 ν. μιλίων.

5-Την ανάδειξη της σπουδαιότητας της ελληνικής (αρχαίας και βυζαντινής) πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ανατολική Θράκη και στη Μικρά Ασία, την διεκδίκηση από το τουρκικό κράτος του σεβασμού και της προστασίας της.

6-Το κλείσιμο του τουρκικού προξενείου στην Θράκη και την προσπάθεια για την ουσιαστική παραγωγική  πολιτιστική χειραφέτηση του αυτόχθονος Πομάκικου στοιχείου (το οποίο φυλετικά και πολιτισμικά ουδεμία συγγένεια έχει με τους Τούρκους).

7-Την επέκταση παντού των χωρικών υδάτων μας στα 12 ν.μίλια με την ανάλογη προσαρμογή του εθνικού εναέριου χώρου υπερβαίνοντας το φοβικό σύνδρομο λόγω του τουρκικού casus belli.

8-Τον επαναπροσανατολισμό  και την ολόπλευρη στρατιωτική, εξοπλιστική και ιδεοπολιτική  προετοιμασία του ελληνισμού  που θα περιλαμβάνει την παλλαϊκή άμυνα για την μέχρις εσχάτων συντριπτική πολεμική αντιμετώπιση της Τουρκίας για την υπεράσπιση βωμών και εστιών. Όπου βέβαια η Ελλάδα δεν θα εγκλωβιστεί σε κάποιο στημένο «θερμό επεισόδιο» αλλά θα περάσει στον γενικευμένο κεραυνοβόλο και ολοκληρωτικό πόλεμο. Η χώρα μας:

-Θα πρέπει να προειδοποιήσει και να καταστήσει σαφές στην Τουρκία ότι εάν επιμείνει στην υπόσκαψη της εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας θα οδηγηθούμε στην προώθηση και πύκνωση στο έπακρο των δεσμών επιμαχίας με τον κουρδικό παράγοντα.

-Εκτός την αναγκαία αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεων της θα πρέπει να δημιουργήσει δομές καθολικής παλλαϊκής άμυνας (κατά το ελβετικό πρότυπο) την οποία υπόπτως αρνήθηκαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις οι οποίες δια πράξεων και παραλήψεων αντικειμενικά συνέβαλαν στην αποθράσυνση της Τουρκίας. Ο ένοπλος λαός δεν είναι μόνον η κύρια εθνικοαμυντική προϋπόθεση αλλά ταυτόχρονα και η κύρια δημοκρατική προϋπόθεση. Το πρότυπο πολίτης - οπλίτης είναι όρος για μια ελεύθερη δημοκρατική πατρίδα.

- Η απόκτηση ενός προχωρημένου εξοπλιστικού πλέγματος με κατάλληλα  οπλικά συστήματα πρέπει να συνδυαστεί με το σχεδιασμό και την συγκρότηση μιας τεχνολογικά σύγχρονης και αποτελεσματικής εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας  προσανατολισμένης στις σημερινές και μελλοντικές αμυντικές απαιτήσεις.

Είτε κεμαλο-τουρκισμός είτε ισλαμο-τουρκισμός η στόχευση είναι ίδια:  Επιθετικός περιφερειακός επεκτατισμός και βαθμιαία υφαρπαγή Θράκης, Αιγαίου, Κύπρου. «Νυν υπέρ πάντων ο αγών» αλλιώς η  χώρα μας κινδυνεύει με εξαφάνιση. Διότι  δυστυχώς θα ακολουθήσουν πολλά τραγικά χειρότερα όσο η ξενόδουλη κλεπτοκρατική οικονομική και πολιτική ολιγαρχία  θα διαχειρίζεται το ελληνικό προτεκτοράτο.

 Γιώργος Καπαρός

(Μεγάλο μέρος του παραπάνω κειμένου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, φύλλο 460 - 22.06.2019) 



_




Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Παρόν και Μέλλον. Σημεία και Τέρατα




Παρόν και Μέλλον. Σημεία και Τέρατα

Σημείο 1

Η ανθρωπότητα διανύει μια περίοδο μετάβασης. Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο επερχόμενος, (εφόσον αποφευχθεί ο πυρηνικός Αρμαγεδδών),  μπορεί να λάβει εντελώς διαφορετικές υποστάσεις εξοντωτικές, ολοκληρωτικές ή απελευθερωτικές.

Σημείο  2

Αυτό θα καθοριστεί από την έκβαση των πολυδιάστατων διεθνών συγκρούσεων. Πολλές οι μεγαμεταθέσεις. Δεν είναι μόνο οι αντιφάσεις του χρηματοδεσποτικού συστήματος υπερεκμετάλλευσης, η ανάδειξη και μετατόπιση του νέου πρότυπου συσσώρευσης στην Ανατολή, ο θεμελιακός διχασμός των δυτικών ελίτ,  η ανεξέλεγκτη περιφορά των ΗΠΑ και της Ευρώπης γύρω από την “μελανή οπή” της παρακμής και της ολικής κατάρρευσης, οι γεωπολιτικές ρευστοποιήσεις ενόσω αναδιαμορφώνονται οι σχέσεις και οι εξισορροπήσεις των ηγεμονικών δυνάμεων σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο.

Σημείο 3

Πλησιάζουμε προς τη τελειωτική στιγμή όπου το φιλελεύθερο υπόδειγμα θα γίνει “κομμάτια και θρύψαλα”. Και κατά ειρωνεία της τύχης τούτο τελικά θα είναι το αληθές “τέλος της ιστορίας” τους και όχι εκείνο που διακήρυξε η Δύση μετά τη πτώση του “Υπαρκτού”. Ανάλογα το ίδιο πρόκειται να συμβεί με το ιδεολόγημα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της πολυπολιτισμικής πρωτοκαθεδρίας των μειονοτήτων, διότι το νεο-ιμπεριαλιστικό ψέμα έχει κοντά ποδάρια.

Το ιστορικό πέρας της ψευδο-αντίθεσης δεξιάς-αριστεράς είναι ήδη ορατό με την άνοδο του νεο-εθνικισμού και του νεο-λαϊκισμού, το Brexit, το Κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Ο μαχητικός λαϊκισμός των Κίτρινων Γιλέκων ουδόλως σχετίζεται με τον κλασσικό λαϊκισμό παραδοσιακών κινημάτων και κομμάτων αλλά αφορά τον αυθόρμητο και τον αυτο-οργανωμένο τρόπο εξέγερσης των θυμάτων της πλανητικοποίησης και της χρηματοδεσποτείας. Των εργατικών, αγροτικών και μεσαίων τάξεων που έχουν παροπλιστεί πολιτικο-κομματικά και διαλύονται οικονομικο-κοινωνικά.

Σημείο 4

Στο κέντρο της “χαοτικής” περιδίνησης  των παγκόσμιων γεγονότων είναι ένας  “παράξενος ελκυστής”.  Η 4η Βιομηχανική Επανάσταση, με την οποία μεταβάλλονται τα ιδία τα ανθρωπολογικά δεδομένα.

Σημείο  5

Τεχνολογία της πληροφορίας, βιοτεχνολογία,  κβαντικοί υπολογιστές, τεχνική νοημοσύνη, ρομποτική, διασύνδεση γενετικής και τσιπ, υπερ-διαδίκτυο, μετανθρώπινες οντότητες κ.ο.κ. Το σήμερα εξαφανίζει την πολυπληθή  μεσαία τάξη και το αύριο θα εξαλείψει την ίδια την ζωντανή εργασία ενώ εγκλείει τον κίνδυνο να μεταλλάξει ολοσχερώς την  βιοφυσική υπόσταση του ανθρώπου. Ή και να υπερισχύσουν τα αυτοκαθοριζόμενα  ρομπότ και βιορομπότ.

Σημείο 6

Η πλανητική υπερ-ελίτ διευθύνει την ανθρωποσφαγή στο “βωμό του Μολώχ”, την καταλήστευση των προϊόντων της εργασίας και της φύσης πάνω στη Γη. Ένα τμήμα της σχεδιάζει να εποικίσει Σελήνη κι Άρη  μέσα στη δεκαετία, ενώ αξιολογεί ως τελειωμένες τις προοπτικές στη Γη.

Σημείο 7

Στο νέο κόσμο η Ελλάδα είτε θα γίνει μια "ιστορική ανάμνηση" είτε  θα γεννήσει  μια ηθικοπνευματική στοχαστική πολιτική ηγεσία,  αφοσιωμένη και ανιδιοτελή, σε αλληλενέργεια με μια πατριωτική λαϊκή συλλογική αφύπνιση και  βούληση.

Σημείο 8

Μια “Νοομαχία” για την επανανοηματοδότηση του μέλλοντος. Η επιβίωση του ελληνικού λαού προϋποθέτει εθνικό και κοινωνικό απελευθερωτικό αγώνα απέναντι στον ευρωατλαντισμό, την ευρωκρατία, το ολιγαρχικό κλεπτοκρατικό σύστημα, την κομματοκρατική δειμοκρατία.  Κατά του φιλελευθερισμού και του οικουμενισμού της δεξιάς και της “αριστεράς”, που μας μετέτρεψαν σε οιονεί προτεκτοράτο.  Σκοπός η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και η ριζική ανακατασκευή όλων των κρατικών και κοινωνικών δομών.

Σημείο 9

Η Ελλάδα μπορεί να διασωθεί ως πνευματικό και επιστημονικό  επίκεντρο. Ως Πολιτισμός. Αυτό αφορά Αρχαιότητα, Ρωμανία αλλά και τον 21ο Αιώνα. Και πρωτίστως προϋποθέτει: Δημοκρατία (θεσμοθετημένη  λαϊκή εξουσία), Εθνική και Αμυντική Κραταιότητα,  Οικονομική και Δημογραφική ανάταξη, φραγμός στον μεταναστευτικό εσωτερικό εποικισμό, πρόσβαση στις νέες τεχνικές-παραγωγικές δυνάμεις, επαναπατρισμός του ξενιτεμένου επιστημονικού και ειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού.

Σημείο 10

Όλα τούτα είναι: Εθνισμός ή περιεκτικός  Πατριωτισμός.  Ως  υπαρκτική-συνυπαρκτική αγάπη, ανιδιοτελής αφοσίωση, αγωνιστική υπεράσπιση της ελευθερίας,  αυτοδυναμίας, κραταιότητας της Πατρίδας. Και όλων των δυναμικών εθνικών εκφάνσεων της. Ανεξαρτησιακών - αμυντικών, φυσικών - περιβαλλοντικών, ανθρωπολογικών - δημογραφικών, τεχνολογικών, οικονομικών, κοινωνικοπολιτικών, πολιτισμικών.
Ο Εθνισμός βρίσκεται σε "παρατεταμένο πόλεμο" με τον αντεθνικό Οικουμενισμό (υπερφιλελεύθερο – σοσιαλφιλελεύθερο - μετακομμουνιστικό) και διαχωρίζεται ανταγωνιστικά από τους διάφορους στρεβλωτικούς τύπους της σημερινής δεξιάς ή “αριστερής”  ιδεοπολιτικής πατριδοκαπηλίας.

Διότι διεθνώς και στην Ελλάδα ευδοκιμούν:

i)             Ο Εθνοεμπορισμός. Χαρακτηρίζεται από την κάλπικη κερδοσκοπική πατριδολογία.

ii)            Η Εθνικοφροσύνη. Κυρίως ελέγχεται από τον ευρωατλαντισμό και τον σιωνισμό.

iii)          Ο Ολοκληρωτικός Εθνικισμός. Πλαισιωμένος από τον φυλετισμό και την κρατολατρεία. Στις μέρες μας το ένα τμήμα του ρέπει προς τον φιλοαμερικανισμό ενώ το άλλο τμήμα του διάκειται θετικά προς τον φιλορωσισμό.

iv)          Ο Σωβινισμός. Επιθετικός εθνικός επεκτατισμός. Τροφοδοτούμενος  από την  ιδέα της “εθνικής αποστολής” και της εξωτερικής κατάκτησης.

v)           Ο Νεοαστικός Εθνικισμός. Χωρίς να περιορίζεται μόνο στη “New Right”, είναι αντιπαγκοσμιοποιητικής - καπιταλιστικής μορφής.

vi)          O Ευρωεθνισμός. Μετα-δεξιός και μετα-αριστερός. Ασκεί κριτική στον “εθνικό νιχιλισμό” ενώ είναι προσκολλημένος στην “ευρωπαϊκή προοπτική” αδιαφορώντας για την εθνοαποδομητική  υπερπαγκοσμιοποιητική της φύση.

vii)          O Εθνικός κομματοκρατισμός. Eίτε “αντιιμπεριαλιστικού” είτε νεο-παγκοσμιοποιητικού προσανατολισμού.

viii)       Συνδυασμένες μεικτές μορφές των προηγουμένων.

Σημείο  11

Χρειαζόμαστε μια άλλη θέαση των διεθνών και εθνικών αγώνων. Και είναι σημαντικό να διαγνώσουμε σωστά τη παρούσα φάση των μακρών κυμάτων του παγκόσμιου πολιτικού κύκλου. Ιστορικά οι κυκλικές περίοδοι διανύουν την τροχιά τους μεταξύ 40-60 χρόνων. Κάποιες φορές εμφανίζονται (όπως τώρα μετά το 1968) με εντυπωσιακή πενηντάχρονη αυτο-συνέπεια όπως βλέπουμε στη Γαλλία με την εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων. Όθεν η κύμανση της βίαιης αφύπνισης και των εσωτερικών συλλογικών συγκρούσεων βρίσκεται ήδη υπό τροχιά εντατικής ανόδου με πιθανότερη κορύφωση και ξέσπασμα κατά τα «έτη ορόσημα» 2020 -2021.

Πρόκειται για την μια μεγάλη αναμέτρηση επιβίωσης. Και έχει κρίσιμη σημασία ο προσανατολισμός και η σύγκλιση των μαχών τόσο μέσα στη κοινωνία όσο και στο διαδίκτυο. Μακριά από ναρκισσιστικές αυτοπαγιδεύσεις του “φαίνεσθαι”, προσβολές και προβολές του ευτελούς, ανόητους διαξιφισμούς και πολιτικάντικους ατραπούς.

(Γιώργος Καπαρός  -  Δημοσιεύτηκε: Δρόμος της Αριστεράς, φύλλο 451- 20.04.2019   )

_