Ο Ευρωατλαντισμός, η «Αριστερά» και ο Ευρωσκεπτικισμός

Στο κεντρικό πλανητικό γεωπολιτικό σκηνικό η υπερ-ατλάντεια «αυτοκρατορία του κακού» επιδιώκοντας να αντιμετωπίσει την καλπάζουσα εσωτερική οικονομική, πολιτική και κοινωνική της φθορά και να διατηρήσει την παγκόσμια μονοκρατορία της, έχει εξαπολύσει τη πολεμική στρατηγική του χάους σε τρεις ηπείρους:

1.-Στην Μέση Ανατολή, όπου όμως στη παρούσα φάση οι ΗΠΑ έχουν περάσει  σε θέση άμυνας λόγω της  ανάσχεσης τους  μέσα στη Συρία από την ρωσική πολιτική .

2.-Στη Λατινική Αμερική, αποσταθεροποιώντας την μετα-Τσάβες Βενεζουέλα με τις χειραγωγημένες άγριες διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης στις οποίες πρωτοστατούν ο Leopoldo Lopez, οι σπουδαστές της ιδιωτικής εκαιδευσης και οι φασιστικές συμμορίες. Η ατλαντιστική φασιστική εξέγερση στοχεύει στη δυναμική κατάληψη της εξουσίας  ενάντια στην λαϊκή πλειοψηφία επιδιώκοντας την καταστροφή της κληρονομιάς της Μπολιβαριανής Επανάστασης του Τσάβες  ενώ πατρονάρεται από τις ΗΠΑ, την υπερεθνική  και την τοπική ολιγαρχία.

3.-Στην Ευρώπη, δια μέσου της Ουκρανίας. Ανατρέποντας την διεφθαρμένη διακυβέρνηση του  Γιανουκόβιτς και εγκαθιστώντας εντός του ζωτικού ρωσικού γεωστρατηγικού χώρου - μέσω του καλοσχεδιασμένου πραξικοπήματος (Putsch) του Μαϊντάν - μια ρωσοφοβική φιλοαμερικανική νεοναζιστική χούντα. Έτσι από τη μια πλευρά φέρνει το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας αφήνοντας την δίχως το κρίσιμο ρυθμιστικό της βάθος και από την άλλη συμπιέζει την ΕΕ με σκοπό την απόλυτη χειραγώγηση της στα πλαίσια ενός ανακαινισμένου καθολικού αντιρωσικού δυτικού μετώπου. Προς το παρόν οι ΗΠΑ απώλεσαν την κρίσιμης σημασίας περιοχή της  Κριμαίας αλλά η μεγάλη μάχη τώρα διεξάγεται στην Νοτιοανατολική Ουκρανία (Νοβορωσία) αλλά και μέσα στο κράτος της Ρωσικής Ομοσπονδίας  με τον προδοτικό ρόλο της εσωτερικής πέμπτης φάλαγγας. Η νέα κυβέρνηση των ολιγαρχών του Κιέβου επιχειρεί να επεκτείνει παντού τον έλεγχο μέσω των εκλογών το Μάιο. Η απάντηση των ρωσικών πληθυσμών στη Νοβορωσία είναι οι αντι-Μαϊντάν κινητοποιήσεις με κεντρικό αίτημα το δημοψήφισμα σχετικά με το καθεστώς των περιοχών (ομοσπονδιοποίηση ή  απόσχιση).

Ο ελληνικός χώρος (έδαφος) και ο ελληνικός χρόνος (ιστορία και παράδοση) μετατράπηκε υπό την εκτελεστική λειτουργία της δεξιάς και της κεντροαριστεράς καθώς και με την υποβοηθητική συνδρομή της εκφυλισμένης «αριστεράς», σε μια  γεωγραφική και πολιτισμική νεοαποικία  του ευρωατλαντισμού. Η δυτική κατάκτηση είναι ολική: πολιτική, στρατιωτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική, δηλαδή εθνική. Και στην παρούσα ιστορική συγκυρία της γενικευμένης στρατηγικής επίθεσης της χρηματοδεσποτικής αυτοκρατορίας των Σάυλοκ, οι εσωτερικές προϋποθέσεις για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση της κατακτημένης Ελλάδας με δεδομένη την οριστική και πολύπλευρη συστημική ενσωμάτωση της «αριστεράς» είναι προς το παρόν περιορισμένες. Η άρνηση ή η αδυναμία κατανόησης αυτής της πραγματικότητας είναι απλώς απόδειξη μέγιστου κρετινισμού. Έτσι η άσκηση εξοντωτικών αντιλαϊκών και προδοτικών αντεθνικών πολιτικών - των 8 χιλιάδων αυτοκτονιών, του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων (61,4% στους νέους), της εκτεταμένης απόλυτης φτώχειας και της πείνας, της  εκμηδένισης της υγείας και της περίθαλψης, της δολοφονικής επέλασης των εγκληματικών κυρίως αλλοδαπών συμμοριών κατά ανήμπορων πολιτών - θα συνεχιστεί από τους κάθε λογής δωσιλογικούς κυβερνητικούς φορείς και τους αμοραλιστές αξιωματούχους στην υπηρεσία των ολιγαρχικών, ευρωατλαντικών κατοχικών δυνάμεων της χώρας. 

Σε αυτό το πλαίσιο επίκειται και η μελλοντική κυβερνητική διαχειριστική αντικατάσταση της «δεξιάς της Σιών» από την «αριστερά της Σιών». Και ότι πρόκειται βέβαια για μια «αριστερά της Σιών» έχει καταδειχτεί μέσα από μια πληθώρα πολιτικών δεδομένων με πιο πρόσφατο αυτό της «μυστικής συνάντησης» του Αλέξη Τσίπρα με τον David Harris εκτελεστικό διευθυντή της  American Jewish Committee, στις 5 Μαρτίου 2014 την οποία μόνον όταν αυτή αποκαλύφθηκε υποχρεώθηκε να την ανακοινώσει ο ΣΥΡΙΖΑ εκ των υστέρων μετά ένα  πενθήμερο  στις ... 10 Μαρτίου 2014 [1].

Και βέβαια πέραν τούτου του «διαδικαστικού» ζητήματος σημασία έχει η ίδια η ουσία δηλαδή το επίπεδο των δεσμεύσεων  που έχουν αναληφθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον διεθνή αμερικανοσιωνισμό όπως:

1.-Oικονομική πολιτική μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης.

2.- Επιμονή στην σταθερή αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής στη χώρα μας  και γενικότερα του εθνικισμού και του ευρωσκεπτικισμού στον ευρωπαϊκό χώρο, καθώς παρουσιάζουν ανησυχητική άνοδο.

3-Στρατηγική εμβάθυνση των σχέσεων Ελλάδας - ΗΠΑ - Ισραήλ σε όλους τους τομείς από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (διατηρούμενης της διαφοροποίησης στο παλαιστινιακό-για να κρατούνται και μερικά προσχήματα).

Κατόπιν τούτων ο David Harris, άκρως ικανοποιημένος, συμπεριέλαβε τα αποτελέσματα  της παραπάνω συνεπαφής του με τον Τσίπρα μέσα στον απολύτως θετικό απολογισμό της επίσκεψης του στην Ελλάδα: «Σε όλες μας τις συναντήσεις είδαμε δυναμική υποστήριξη των στρατηγικών δεσμών με το Ισραήλ και με τις ΗΠΑ, καθώς και καταδίκη του ρατσισμού συμπεριλαμβανομένης και της νεοναζιστικής ιδεολογίας που προωθείται από την Χρυσή Αυγή» [2].

Όθεν, η «εναλλακτική λύση»  ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρα,  αποτελεί  ταυτόχρονα «τομή» και  «συνέχεια» του ευρωατλαντικού / φιλοσιωνιστικού  ολοκληρωτικού προγράμματος. Τομή, διότι αφήνει πλέον μοναδική δομική αντιπολίτευση σε αυτό το πρόγραμμα την Χρυσή Αυγή. Και συνέχεια, διότι εγγυάται την διεύρυνση της πέμπτης φάλαγγας (ήτοι του εσωτερικού πολιτικο-κοινωνικού μπλοκ  νομιμοποίησης αυτού του προγράμματος κατοχής) η οποία έχει ως όραμα της την θέσμιση και την οικοδόμηση μιας δυτικόδουλης Πολιτείας γραικύλων.

Στην Ελλάδα τώρα εκτός την καταφανή λακέδικη δράση της ελίτ και των δεξιών, κεντρώων και «αριστερών»  πολιτικών ομάδων της,   αναφερόμενοι γενικά στον ίδιο τον λαό και ειδικότερα στο επίπεδο της εξατομικευμένης συμπεριφοράς των προσώπων  διαπιστώνουμε την απουσία ενός ζωτικού  δυναμικού αντίστασης λόγω του επικυρίαρχου πνεύματος παραίτησης χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας συνείδησης γερασμένης ή μιας κατάστασης παραζάλης  που τείνει στην ασυνειδησία και την υπνηλία. Γεγονός που με τη σειρά του λειτουργεί αναδραστικά με τρόπο αρνητικό στο εθνικό και πολιτικό πλαίσιο της χώρας συντελώντας αυτή να μετατραπεί βαθμιαία σε ένα απέραντο οικονομικο-κοινωνικό νεκροταφείο με περιφερόμενες μάζες- ζόμπι  ανέργων και  ζητιάνων που θα ικετεύουν λίγα ψίχουλα από τους βασιλιάδες της κόλασης μέσα στο δυτικό χρηματοδεσποτικό σύστημα του Ευρωναζισμού.

Στην εξέλιξη λοιπόν της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και  των επεισοδίων του ακήρυχτου και καμουφλαρισμένου τρίτου παγκόσμιου πολέμου που έχει εξαπολύσει  η διεθνής χρηματοδεσποτεία  είναι πολύ σημαντικό να υποστεί στη παρούσα στιγμή δυο καίρια πλήγματα:

-Το πρώτο αφορά την αναγκαιότητα της ανάσχεσης του επιτιθέμενου ατλαντισμού στην Ουκρανία. Εδώ η ρωσική απάντηση, είτε λάβει στρατιωτική μορφή είτε όχι, οφείλει να είναι γεωστρατηγική και σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό. Μια ήττα των ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ στην ουκρανική κατάσταση μεταφρασμένη σε νίκη της Ρωσικής Ομοσπονδίας θα μετατοπίσει καθοριστικά τον πλανητικό συσχετισμό ισχύος επικυρώνοντας το τέλος της αμερικανικής μονοκρατορίας και την άνοδο της Ρωσίας ως αποφασιστικής παγκόσμιας δύναμης με θετικές συνέπειες για το μέλλον στον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα.

-Το δεύτερο αφορά τις επικείμενες εκλογές του Μαΐου  για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σε αυτές η «αριστερά» παρουσιάζεται είτε αντιλαϊκή με την πρωτεύουσα πλειοψηφική σοσιαλφιλελεύθερη όψη των λατρευτών  των παγκοσμιοποιημένων αγορών, του χρηματιστικού κεφαλαίου και της αποδόμησης των εθνών-κρατών είτε αναξιόπιστη με την δευτερεύουσα  απολιθωμένη ψευδο-αντικαπιταλιστική διεθνιστική και ανεθνική μορφή της. Στον αντίποδα αυτής της «αριστεράς» παρακολουθούμε μια σαρωτική πλημμυρίδα από συνομαδώσεις και κινήματα με εθνικο-ταυτοτικά χαρακτηριστικά που εισβάλουν στο ευρωπαϊκό σκηνικό φιλοδοξώντας να επιβάλουν τη δική τους ατζέντα στις πολιτικές εξελίξεις.

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια θεμελιώδη διάκριση μεταξύ των διαφόρων συσπειρώσεων και μορφωμάτων του ατλαντο-φασισμού που λειτουργούν ως ιρασιοναλιστικά υποστηρίγματα της δυτικής ολιγαρχίας και των ΗΠΑ  από τη μια μεριά κι εκείνων των ομάδων που τείνουν να κινηθούν εκτός του φιλελεύθερου - ατλαντιστικού προτάγματος από την άλλη [3]. Οι οργανώσεις και κινήσεις της δεύτερης κατηγορίας είναι φυσικό να συναντούν τη λυσσαλέα αντίδραση της Χρηματοδεσποτείας, των πολιτικών κομμάτων της και των ΜΜΕ ενορχηστρώνοντας στη βάση του μαζικού ψυχολογικού πολέμου το ταμπελάρισμα τους συλλήβδην ως ακροδεξιών / ναζιστικών / ρατσιστικών  κ.ο.κ. Παραβλέποντας βέβαια ότι υποστηρίζονται από μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης, των ανέργων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων  τα οποία έχουν υποστεί την στρατηγική εγκατάλειψη τους από την «αριστερά» η οποία προτιμά να στέκεται αλληλέγγυα είτε με τις ελίτ είτε με τα εισαγόμενα από την ολιγαρχία ατέλειωτα στίφη των λαθρομεταναστών είτε και με τους δυο μαζί. Κάτω από αυτό το κλίμα, στο ελληνικό προτεκτοράτο οι διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής διοργανώθηκαν κυρίως λόγω α) του αντιατλαντιστικού / αντισιωνιστικού γεωπολιτικού αναπροσανατολισμού της προς την  Ρωσία  β) της επιθετικής εξωσυστημικής αντιμνημονιακότητας της γ) της καθοριστικής κοινοβουλευτικής υπόσκαψης του Σαμαρά / ΝΔ.  Εδώ είναι σαφές πως η προσπάθεια της δικαστικής εξάρθρωσης της Χ.Α. (που τώρα φαίνεται να υπονομεύεται σοβαρά από όσα βγαίνουν σε φώς με τις συνομιλίες Μπαλτάκου - Κασιδιάρη και όχι μόνο)  και του νομικοπολιτικού εκφοβισμού των οπαδών της, σχετίζεται με την απειλητική εκλογική της άνοδο και την άρνηση της να γίνει κυβερνητικό παρακολούθημα της ΝΔ ως ένα «νέο ΛΑΟΣ». Έτσι η κυβέρνηση και ειδικότερα ο Σαμαράς και το στενό επιτελείο του είχαν από την άνοιξη του 2013 αποφασίσει τη δικαστική εξόντωση της Χ.Α. αντί την εκλογικο-πολιτική της αντιμετώπιση ενώ η δολοφονία του Παύλου Φύσσα προσέφερε την ανέλπιστη ευκαιρία.

Η εκτίμηση μας είναι ότι παρά τις όποιες πραγματικές επιφυλάξεις σχετικά με την γένεση, την ιστορία και τα αντιφατικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ετερογενούς πλήθους των εθνικιστικών, λαϊκιστικών και ευρωσκεπτικιστικών πολιτικών δυνάμεων που κατεβάζουν λίστες από την δυτική ως την ανατολική Ευρώπη, θα ήταν θετικό γεγονός μια εκλογική επιτυχία και η ενίσχυση όσων εξ αυτών έχουν τοποθετηθεί υπέρ της υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και στέκονται ενάντια στον ευρωατλαντισμό, τους χρηματοδεσπότες ολιγάρχες, την παγκοσμιοποίηση και την ρωσοφοβία. Ούτως ώστε να επιτευχθεί τόσο μια καταλυτική αντιπαγκοσμιοποιητική αναστροφή μέσα στο ολοκληρωτικό τεχνο-φασιστικό ευρωενωσιακό πολιτικό σκηνικό όσο και μια αντικατοχική μεταβολή τάσης στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό δε να επιτευχθεί μια τέτοια ιδεολογικοπολιτική υπέρβαση πετώντας στο σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας τους πολυποίκιλους εκβιασμούς  των «αριστερών»  φερέφωνων του χρηματοδεσποτικού συστήματος υπερεκμετάλλευσης και της ολιγαρχικής δειμοκρατίας τύπου Τσίπρα ο οποίος μέσα στο ενιαίο μέτωπο των  ελίτ του ευρω-ολοκληρωτισμού έχει αναλάβει εργολαβικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της επικίνδυνης, για το σύστημα, γιγάντωσης του κύματος του ευρωσκεπτικισμού / εθνικισμού και λαϊκισμού παίζοντας χωρίς ντροπή με τα φοβικά σύνδρομα του πληθυσμού [4].

[1]- ΣΥΡΙΖΑ-Γραφείο Τύπου, Συνάντηση του Προέδρου Αλ. Τσίπρα, με εκπροσώπους του American Jewish Committee με επικεφαλής τον David Harris  (10-3-2014).

[2]-ΚΙΣΕ, Επίσκεψη της AJC στην Αθήνα (7-3-2014).

[3]-Μεταξύ αυτών το Εθνικό Μέτωπο (FN) της Marine Le Pen,που προσφάτως αναγνώρισε τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της Κριμαίας. (voiceofrussia.com, Crimea is historically part of Russia,referendum was legitimate-Marine Le Pen's spokesman-20.3.2014)

[4]-Α. Τσίπρας, Δηλώσεις από το Ευρωκοινοβούλιο (11-12-2013).

(Γιώργος Καπαρός 6.4.2014)

Λήψη pdf

Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ορίζοντες της Επανάστασης μας. Από την Κριμαία στη Λισαβόνα

Αλεξάντρ Ντούγκιν

 Ορίζοντες της Επανάστασης μας. Από την Κριμαία στη Λισαβόνα

(Περίληψη 7 Μαρτίου 2014)

1. Εμείς δεν πρόκειται να περιοριστούμε με την προσάρτηση της Κριμαίας. Αυτό είναι το σίγουρο. Χθες η επανένωση με την Κριμαία ήταν μια νίκη για εμάς . Σήμερα αυτό είναι ένα απείρως μικρό πράγμα. Τα δεδομένα πολλαπλασιάζονται. Βαθμιαία οι λαοί της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας αφυπνίζονται. Είναι ακριβώς «ευκαιρία για εκμετάλλευση» με «γρηγοράδα στον καλπασμό» (παλιά ρωσική παροιμία) .

2. Όλα τα σημαντικά μέλλει να έρθουν. Δεν αναμένουμε μια γρήγορη νίκη. Για τα πάντα πρέπει να καταβληθεί αντίτιμο. Τώρα είμαστε μάρτυρες της  γέννησης μιας νέας πολιτικής πραγματικότητας και τούτο έχει ιδιαίτερη σημασία. Αυτό δεν αφορά μια τεχνική επιχείρηση, δεν είναι μια συμφωνία. Πρόκειται για την ίδια την ιστορία. Ο αγώνας για την Ουκρανία είναι μια προσπάθεια για την επανένωση των σλαβικών λαών. Σήμερα γίνεται σαφές ότι αυτή η επανένωση θα πρέπει να διαφοροποιηθεί γεωγραφικά. Η Γαλικία και μια σειρά δυτικές περιοχές, καθώς και ένα μεγάλο τμήμα του Κιέβου δεν επιδιώκουν την Ενότητα. Αντιλαμβανόμαστε γιατί. Εμείς δεν θα παρασύρουμε κανένα με τη βία. Αλλά δεν θα εγκαταλείψουμε ούτε θα προδώσουμε τους δικούς μας. Ωστόσο, για τα πάντα πρέπει να αγωνιστούμε και να πολεμήσουμε ώστε να δημιουργήσουμε μια νέα πολιτική και ιστορική πραγματικότητα.

3. Σημαντικό: Η Κυριαρχία στη Νοβορωσία (νέο φιλο-ρωσικό κράτος που μόλις τώρα βρίσκεται στη διαδικασία δημιουργίας στη Νότιο-Ανατολική Ουκρανία & ονομαζόμενη επίσης Αριστερή-Όχθη Ουκρανία) πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Απαλλαγμένη από κάθε ίχνος ολιγαρχίας- συμπεριλαμβανομένης της ρωσικής ή φιλο-ρωσικής. Το Κίεβο ξεκίνησε την Επανάσταση, αλλά εκεί τα πάντα κατέληξαν με τους ελεύθερους σκοπευτές των ΗΠΑ και τη βρωμερή ρωσοφοβία και τις απαιτήσεις για να αποδεχτούμε την  Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Και όλα θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά. Όλοι έχουν βαρεθεί τους ολιγάρχες, τους μεγαλοπαράγοντες και τους εκφυλισμένους γραφειοκράτες. Εάν το Κίεβο και το Μαϊντάν ξεσηκώνονταν εναντίον τους, χωρίς το ΝΑΤΟ, χωρίς το ρυπαρό γουρούνι Nuland , χωρίς τη  χειραγώγηση της CIA και την αηδιαστική ρωσοφοβία, δεν θα ήταν δεδομένο με ποια πλευρά θα είμαστε σήμερα. Αρχικά το Μαϊντάν ήταν για κάτι θετικό. Πιθανώς. Αλλά με την χειραγώγηση και την γενική άγνοια των ανθρώπων του Κιέβου (πώς αλλιώς να εξηγήσει κάποιος όλα αυτά, εκτός ίσως από ένα χαμηλό επίπεδο πολιτισμού ... ), όλα περιστρέφονταν μέσα σε μια βρώμικη αιματηρή φάρσα. Όταν όμως στην πλατεία Ανεξαρτησίας παρουσιάστηκε ο  τρελός δολοφόνος και ρωσοφοβικός μανιακός Sanya Bily με το αυτόματο όπλο αυτό ήταν το αμετάκλητο σημείο, μια ένδειξη της τελικής φάσης. Υπήρχε ακόμη ο χρόνος να εξελιχθεί έξω από αυτό, αλλά εν τούτοις δεν συνέβηκε. Οι άνθρωποι του Κιέβου έχουν αποτύχει στην Επανάσταση. Αντιθέτως και στην Κριμαία και Νοτιονατολικά  οι άνθρωποι έχουν αναλάβει την πρωτοβουλία. Η κραυγή «Ρωσία» τώρα στην Ουκρανία, σημαίνει το ίδιο με το «θάνατος στους ολιγάρχες», «ελευθερία», «δικαιοσύνη». Ούτε πρέπει να διευθύνουν οι προστατευόμενοι φιλορώσοι κάθε περιοχή της Ουκρανίας, αλλά τα πιο έντιμα και ηρωικά πρόσωπα που έχουν την άμεση υποστήριξη του λαού. Αυτή είναι η άμεση δημοκρατία , χωρίς φάρσα, διαμεσολάβηση, χειραγώγηση. Καθοδηγητές του λαού που προτείνονται αυθόρμητα σε ορισμένες πόλεις της Ανατολικής Ουκρανίας είναι η λαμπρή ιδέα. Αυτή είναι η πραγματική δημοκρατία. Και τι σημασία έχει εάν η Ράντα του Κιέβου αντιταχθεί σε αυτό; - Οι ολιγάρχες διοικητές (ο Serhiy Taruta, ο Petro Poroshenko, ο επικεφαλής του European Jewish Congress  Ihor Kolomoyskyi ... ) ! Το επαναστατικό πνεύμα του Μαϊντάν κερδίζει πραγματικά στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας.  Ούτε καν στην Κριμαία, στην Ανατολή !  Ο Paul Gubarev  κατά Serhiy Taruta,  ο Rogov κατά του μπάσταρδου Kolomoyskyi. Αυτή είναι η επανάσταση - εθνική, κοινωνική  και όλα τώρα! Στο Κίεβο  η επανάσταση απέτυχε, στη Νοβορωσία αρχίζει. Στο Κίεβο που ήταν φιλοαμερικανικό,  στο Νότο και την Ανατολή της Ουκρανίας - ενάντια στις ΗΠΑ. Αυτό εξηγεί την ειδησεογραφική κάλυψη των γεγονότων στη Δύση.

4. Ήρθε η ώρα να σκεφτούμε τι θα κάνουμε στο Κίεβο. Είναι αναγκαίο να προετοιμάσουμε μια νέα δύναμη. Όχι απαραίτητα φιλορωσική. Σλαβική δύναμη. Αντι-ΝΑΤΟϊκή, αντι-ολιγαρχική, πραγματικά λαϊκή δύναμη. Τώρα πρέπει να δούμε εάν όλοι οι εθνικιστές συμμετέχουν πλήρως κάτω από την CIA, την ολιγαρχία και την αφύσικη ρωσοφοβία, ή υπάρχει κάποιος μεταξύ αυτών που μπορεί να αξιολογήσει την πραγματικότητα κριτικά και αντικειμενικά. Σε κάθε περίπτωση  είναι προφανές ότι σε αυτή τη σύνθεση η αποκαλούμενη κυβέρνηση (χούντα), θα πρέπει να κατεδαφιστεί πριν από τις εκλογές. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατο να διεξαχθούν  οποιεσδήποτε εκλογές δεδομένου ότι το ήμισυ του πληθυσμού της Ουκρανίας αφήνει την πρώην χώρα, και δημιουργεί ενεργά μια νέα πολιτική οντότητα (Μαλορωσία). Απαιτήσεις για τη διατήρηση των ουκρανικών πρώην συνόρων με βάση την προηγούμενη νομοθεσία είναι εξωπραγματικές. Θέλουμε νέους ανθρώπους που θα καταλάβουν τι συνέβη και ότι αυτό που συνέβη είναι μη αναστρέψιμο και θα είναι έτοιμοι να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Αυτές είναι στην πραγματικότητα οι παρακαταθήκες όπου το  Μαϊντάν μπορεί να γίνει σύμμαχός μας. Αν τις αποσπάσουμε από τους φιλοαμερικανούς νεοναζί προβοκάτορες οι οποίοι σπεύδουν  σταδιακά προς την «διακυβέρνηση» (που σίγουρα ο ουκρανικός λαός θα ανατρέψει συντόμως), το Μαϊντάν γίνεται ένα ενδιαφέρον πολιτικό κέντρο. Αυτός είναι ο πυρήνας της πολιτικής ύπαρξης του λαού του Κιέβου, ο οποίος έκανε ένα σφάλμα. Αλλά που μπορεί να το διορθώσει. Για παράδειγμα το Μαϊντάν μπορεί να ανακαλέσει σκιάχτρα και τύπους όπως ο Taruta και ο Kolomoyskyi από διοικητές και να ακούσει δημοσίως τα επιχειρήματα του Paul Gubarev. Στο Ντονέτσκ δημοφιλείς διοικητές, κρατούνταν παράνομα από μισθοφόρους. Μπορεί να ρωτήσει τους ηγέτες της χούντας για το περιστατικό με τους ελεύθερους σκοπευτές. Μπορεί να καλέσει Ρώσους πολιτικούς και δημόσια πρόσωπα να αποσαφηνίσουν τις θέσεις τους και τις απόψεις τους σχετικά με το μέλλον της Ουκρανίας. Ουδεμία ρωσική αρχή ή σοβαρός ηγέτης δεν  πρόκειται να μιλήσει με τη χούντα και τους ανόητους νεοναζί, αλλά με το λαό του Κιέβου και το Μαϊντάν, γιατί όχι ... Ως εκ τούτου, το Κίεβο δεν αφαιρείται από τους λογαριασμούς. Δεν μπορεί να εξομοιωθεί με τη χούντα. Υπάρχει η χούντα και υπάρχει το Κίεβο. Αυτή επίσης δεν είναι ο αρμόδιος ομιλητής για ολόκληρη την Δεξιά-Όχθη της Ουκρανίας, κυρίως επειδή υπάρχει το τμήμα του Κιέβου στην Αριστερή-Όχθη!. Αλλά το Μαϊντάν είναι μια πολιτική οντότητα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τώρα που είναι σαφές ότι οι άνθρωποι σκοτώθηκαν από εκτελεστές της CIA και της  Mossad  και όχι από τον Γιανουκόβιτς, η όλη ιστορία φαίνεται διαφορετική. Αυτοί ήταν οι  ηγέτες της χούντας που κατ' εντολή των αμερικανών αφεντικών τους έχουν σκοτώσει τους «εκατό», στέλνοντας τους στον άλλο κόσμο (στον ουρανό ή όχι είναι ένα ανοικτό ερώτημα).

5. Για την Δεξιά-Όχθη της Ουκρανίας επίσης είναι ανάγκη να προετοιμαστεί ένα πολιτικό σχέδιο. Chervonaya (Red) Rus'. Δυτική- Ουκρανική Δημοκρατία. Πολύ ελκυστικό. Εντελώς με αγάπη. Μπορεί επίσης να μην δείξει βιασύνη να υποδεχτεί το ΝΑΤΟ, δεδομένου ότι θα προκαλέσει εδαφικά προβλήματα με τους Υπο-Καρπάθιους Ρως που κατοικούν συγκεκριμένα από την αρχαιότητα και την ριζοσπαστική φιλορωσική  εθνική ομάδα των Ρουθηνών. Αλλά σε κάθε περίπτωση όπου θα μπορούσε να είναι ένα συμπαγές αμιγώς ουκρανικό κράτος με δική του γλώσσα, χωρίς εθνικές και γλωσσικές μειονότητες . Ένα υγιές σχέδιο. Θα ήταν όμως πολύ καλύτερα, αν η χώρα αυτή κάποτε γίνει ένα τμήμα του κοινού Σλαβικού μπλοκ. Αλλά αυτό είναι μέχρι οι ίδιοι οι Γαλικιανοί να το αποφασίσουν. Την ίδια στιγμή που θα ικανοποιούν τα πιο τρελά όνειρα των σημερινών υπερεθνικιστών. Οι Ρωσόφωνοι και τα διανοητικώς επαρκή πρόσωπα γρήγορα θα φύγουν από αυτό το μέρος. Και τότε θα είναι δυνατό σε όλους τους, καθαρής ράτσας, Ουκρανούς  να  επικοινωνούν ελεύθερα στη δική τους γλώσσα και να ανεγείρουν  παντού μνημεία  των Shukhevych, Bandera, Petlyura ακόμη και του Hitler. Από την σκοπιά της μετανεωτερικότητας  το εν λόγω κράτος έχει κάθε δικαίωμα να υπάρχει. Στη συνέχεια υπάρχει ο Dimitro Yarosh, επικεφαλής του Δεξιού Τομέα (Pravy Sector) που θα μπορούσε να γίνει Πρόεδρος, ο Dmitro Karchinsky επικεφαλής του αναρχο-εθνικιστικού κινήματος Υπουργός Πολιτισμού και ο μανιακός κρετίνος Sanya «Bily» Musychko Γενικός Εισαγγελέας ή επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών. Αναφέρομαι εντελώς σοβαρά σε μια τέτοια  οδό. Είναι μια καλή ιδέα. Στο επόμενο ιστορικό  στάδιο αυτός ο Δυτικό-Ρωσικός θύλακας της ιδιόμορφης μεταμοντέρνας παραφροσύνης θα μπορούσε κάλλιστα να έρθει σε ύπαρξη.

6. Εν τούτοις, η δική μας επανάσταση δεν θα σταματήσει στη Δυτική Ουκρανία. Πρέπει να προχωρήσει περισσότερο στην Ευρώπη. Αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή :  Με Μαϊντάν Κιέβου οι ΗΠΑ έχουν ανοίξει το κουτί της Πανδώρας στην Ευρώπη. Και δεν μπορεί να μην κλείσει πλέον. Ο Κίσινγκερ είπε πολύ σωστά ότι το πραξικόπημα στην πλατεία Ανεξαρτησίας (Μαϊντάν) δείχνει τι περιμένει τον Πούτιν (Bolotnaya, Echo of Moscow και άλλα εγχώρια παχύδερμα ατλαντιστών στην ίδια τη Ρωσία, της πέμπτης φάλαγγας). Αλλά ... Είναι μια απειλή όχι μόνο για τη Μόσχα. Είναι μια απειλή και για την Ευρώπη- συμπεριλαμβανομένων της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και όλων των άλλων. Μόλις οι ΗΠΑ έμαθαν να χειραγωγούν τους νεοναζί συνενόχους, μπορούν εύκολα να επαναλάβουν το ίδιο σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Και θα το επαναλάβουν. Αύριο ή αργότερα. Έτσι τώρα όπου η κατάστασή τους πηγαίνει πολύ άσχημα, το πιθανότερο είναι αύριο.

7. Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια επανάσταση σε δύο περιπτώσεις:  Εάν εμείς οι Ρώσοι νικήσουμε και αν σταματήσουμε κάπου κάτω από την πίεση του ΝΑΤΟ. Αν κερδίσουμε  θα ξεκινήσει η επέκταση της απελευθερωτικής (από τους Αμερικανούς) ιδεολογίας στην Ευρώπη. Είναι ο στόχος του πλήρους Ευρασιανισμού – της Ευρώπης από τη Λισαβόνα ως το Βλαδιβοστόκ. Της Μεγάλης Ευρασιανικής Ηπειρωτικής Αυτοκρατορίας. Και εμείς θα την χτίσουμε. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Επανάσταση θα είναι Ευρασιανική Επανάσταση. Αυτός είναι ο έσχατος ορίζοντα μας. Και καθένα επιτυχημένο βήμα μας (από τη διατήρηση της ακεραιότητας της Ρωσίας στο πρόσωπο των αποσχιστικών τάσεων της Τσετσενίας στη δεκαετία του 2000, στην απελευθέρωση της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας τον Αύγουστο του 2008,  έως την Κριμαία τώρα τον Μάρτιο 2014 ) είναι ένα διάβημα προς την Ευρωπαϊκή Επανάσταση. Η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον Άνθρωπο του Πεπρωμένου.

8. Τώρα, στην δεύτερη περίπτωση, εάν ( Θεός φυλάξοι ) σταματήσουμε.  Τότε η πίεση στην Ουκρανία και των αστικών και πολιτικών συγκρούσεων στο έδαφός της  με την αναπήδηση θα εξαπλωθεί στην ίδια την Ευρώπη. Θα πρόκειται επίσης για μια Επανάσταση, αλλά παρόμοια με εκείνη που συνέβη στο Μαϊντάν. Δηλαδή, θα είναι ο παφλασμός του νεοναζισμού αλά  Breivik, και η συμπαιγνία  ορισμένων ταυτοτικών κινημάτων και ομάδων. Τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, το σύστημα (η παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία και οι ΗΠΑ) δείχνει ότι σαφώς έχει την πρόθεση να χρησιμοποιήσει αυτό το στοιχείο για μια ριζική αποσταθεροποίηση της κατάστασης στην Ευρώπη. Αν στην Ουκρανία την ενέργεια στο Μαϊντάν προσέφερε η ρωσοφοβία των ουκρανών νεοναζί, χωρίς την οποία το Μαϊντάν δεν θα αποκτούσε μια τέτοια ριζοσπαστική μορφή αυτή της πραξικοπηματικής στάσης, στην Ευρώπη το ίδιο καύσιμο της οργής θα γίνει το μίσος των εθνικιστών απέναντι στους μετανάστες, το Ισλάμ και τους LGBT. Και συνακόλουθα το μίσος των μεταναστών, των μουσουλμάνων και των LGBT  ενάντια στους αυτόχθονες πληθυσμούς, εκπροσωπούμενους από τους νεοναζί με νόθα μορφή. Τώρα η υποστήριξη ορισμένων ευρωπαίων ταυτοτιστών (αρκετών αλλά όχι όλων)  προς τον Δεξιό Τομέα (Pravy Sector)  είναι φανερή - αυτοί έχουν τους ίδιους δομικούς στόχους και το ίδιο υπόδειγμα. Επομένως και σε αυτή επίσης την περίπτωση  η Επανάσταση αναμένεται για την Ευρώπη.

Alexander Dugin | VK  ( http://vk.com/duginag )

_

Η νεοφεουδαρχία του χρήματος εξαπολύει το πρότζεκτ της τεχνοτρονικής τρομοκρατίας

Η διεθνής χρηματοδεσποτεία με προεξάρχουσα την σιωνιστική της πτέρυγα έθεσε στο κέντρο της τοπικής πολιτικής στρατηγικής την Χρυσή Αυγή (X.A.) ως ενοχλητικού εμπόδιου στο πρόγραμμα της εθνικής και κοινωνικής εξάρθρωσης της Ελλάδας. Σε αυτή τη βάση ο μεταφιλελεύθερος φαιός εξουσιαστικός πυρήνας του πολιτικού-κομματικού μας συστήματος  αντιμετωπίζοντας την ίδια του την επιταχυνόμενη φθορά από την προϊούσα  απώλεια της κοινωνικής συναίνεσης,  τις εκλογικές μετατοπίσεις και τις επενδυτικές ροές λαϊκής υποστήριξης προς τον εγχώριο μικροαστικό εθνικιστικό-λαϊκιστικό φορέα, την Χ.Α., προσπάθησε την ανασύνταξη του δια μέσου α) του σοφίσματος «των δύο άκρων» στο ιδεολογικό επίπεδο και β) της επιχείρησης νομιμοποίησης του με το λεγόμενο «αντιφασιστικό - αντιρατσιστικό μέτωπο» στο πολιτικό επίπεδο. Με αυτά τα δυο ιδεολογικοπολιτικά εργαλεία και επικαλούμενη την δολοφονία του Παύλου Φύσσα  στο Κερατσίνι από τον  οπαδό της Χ.Α. Γιώργο Ρουπακιά, η κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ προετοίμασε και  εξαπέλυσε ταχύτατα μια κεραυνοβόλα πολιτική επίθεση στοχεύοντας στην ποινική, οργανωτική  και εκλογική εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής.  

Όμως παρά τις διώξεις οι μετατοπίσεις μέρους της λαϊκής αντιμνημονιακής αμφισβήτησης προς την Χρυσή Αυγή ουδόλως ανεκόπησαν καθόσον στο «φαίνεσθαι» του ηγετικού της πυρήνα υπό τις νέες συνθήκες καταστολής, επιδείχτηκαν κάποια στοιχεία  μαχητικής ηθικο-πολιτικής ανθεκτικότητας. Παράλληλα αυτές οι μετατοπίσεις συνεχίζουν να τροφοδοτούνται μεταξύ των άλλων από μια σειρά κοινωνικοπολιτικά δεδομένα όπως:

α) Η Χ.Α. εκλαμβάνεται από ένα τμήμα του λαού και της νεολαίας ως ο ελλιπής μεν αλλά ο προσφορότερος δε πολιτικός τρόπος για να επιτευχθεί η τιμωρία των πρωτεργατών της κατοχής και της καταστροφής της χώρας και η υπονόμευση του διεφθαρμένου πολιτικού-κομματικού συστήματος.

β) Η ολοφάνερη συστημική πολιτική λειτουργία της «αριστεράς» αφήνει το πεδίο ελεύθερο στην επικοινωνιακή ικανότητα της Χ.Α. και της επιτρέπει να αυτοσυστηθεί ως ο εναπομείναν  κληρονόμος του μαζικού κινήματος των «αγανακτισμένων» και να  αναγορευτεί, εκτός από αντίπαλος της παγκοσμιοποίησης στο εθνικό και το μεταναστευτικό ζήτημα, ως ο κύριος αντιμνημονιακός πόλος μπροστά στα μεγάλα θέματα της κατοχής, του τοκογλυφικού χρέους και της κοινωνικής αλληλεγγύης στα φτωχά στρώματα της Ελλάδας.

γ) Από την προσεκτική αμφισβήτηση της γεωστρατηγικής ένταξης της χώρας στο σύστημα της Δύσης και τον διστακτικό αλλά εμφανή αναπροσανατολισμό  της Χ.Α. και την πρόσβλεψη της προς μια «εθνικά επωφελή» διασύνδεση με τη Ρωσία.

Αντιφασιστικό μέτωπο

Η ενεργητική ένταξη της παρακμιακής «αριστεράς» στο «αντιφασιστικό - αντιρατσιστικό μέτωπο» το οποίο ευνοεί η χρηματοδεσποτεία, εκτός τον ιδεολογικοπολιτικό ψυχοπαθολογικό της αυτισμό και τις αγκυλωτικές  εμμονές (που ριζώνουνε στην εποχή του μεσοπολέμου)  αποσκοπεί κυρίως να αποκρύψει το ρόλο της ως απλό παρακολούθημα της αντεπανάστασης και να μετατοπίσει τη πολιτική ατζέντα από την πραγματική νεοφεουδαρχική κατοχή της χώρας προς τον εικονικό φασιστικό μπαμπούλα. Και τούτο όταν η παρούσα εξαρθρωτική περίοδο που διέρχεται ο τόπος έχει άμεσα ή έμμεσα υποβοηθηθεί και καθαγιαστεί από αυτή την «αριστερά» καθόσον οι διάφορες συνομαδώσεις της έχουν πλήρως μετουσιωθεί σε  ΜΚΟ της νεοφεουδαρχίας του χρήματος:

α) Απολύτως ενσωματωμένη στο δυτικό σύστημα του αμερικανισμού και της ευρωκρατίας, αποδέχεται άμεσα ενεργητικά (ΣΥΡΙΖΑ) ή έμμεσα παθητικά (ΚΚΕ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά) την παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ / ΟΝΕ που διεθνώς απετέλεσε την μεγάλη περιοχή της καπιταλιστικής υπερπαγκοσμιοποίησης και από την οποία εκπορεύεται το πρόγραμμα της αποικιακής λεηλασίας, της ολικής κοινωνικής  διάλυσης και του εθνικού ακρωτηριασμού της χώρας μας.

β) ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και τα άλλα  «αριστερά» σχήματα του εθνικού νιχιλισμού, ενταγμένοι  μέσα στη γενική γραμμή των γκλομπαλιστών συνέδραμαν στην άλωση της πατρίδας μας από την Διεθνή των Νεοφεουδαρχών, αποδεχόμενοι και επικυρώνοντας την πολιτική του λαθρομεταναστευτικού εποικισμού, στην οποία επιμένουν ακόμα και σήμερα με τρόπο τυφλά δογματικό αποδεικνύοντας την εκφύλιση του διεθνισμού τους σε ένα αυτάρεσκο εθνοαποδομητικό οικουμενισμό.

γ) ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ  καταπολέμησαν λυσσαλέα το λαϊκό αίτημα να απεγκλωβιστούν από τα παγιδευτικά πλαίσια που καθορίζει το επικυρίαρχο δίπολο του κοινοβουλευτισμού και του κρατικού συνδικαλισμού και να υποστηρίξουν την προαγωγή της πιο μαχητικής λαϊκής συσπείρωσης, αυτοπεποίθησης και δραστηριοποίησης. Που θα προσπαθούσε να μετατοπίσει το κέντρο βάρους του πολιτικού αγώνα στις πλατείες και στους δρόμους, σε ένα λαϊκό τσουνάμι κατάληψης των πόλεων και στην συγκρότηση ενός ενοποιημένου και αξιόμαχου Πατριωτικού  Κοινωνικού Μετώπου Αντίστασης ικανού να θέσει τα ουσιώδη ζητήματα της Απελευθέρωσης και της Επιβίωσης.   

δ) ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ,  κρυμμένοι πίσω από τις ανώδυνες «αντιμνημονιακές» διαφωνίες ξεδίπλωσαν την πιο ξεδιάντροπη δωσιλογική τους παρουσία μέσα στο κατοχικό κοινοβούλιο και προσέφεραν όλη την απαραίτητη νομιμοποίηση που είχε ανάγκη η κοινοβουλευτική δικτατορία και το κατοχικό καθεστώς της Τρόικα, το οποίο είναι κατά πολύ χειρότερο από όλα τα στρατιωτικά χουντικά καθεστώτα που πέρασαν από την Ελλάδα.  Η προσεταιρισμένη «αριστερά» έδωσε την απαραίτητη «δημοκρατική» επίφαση στο συγκεκαλυμμένο πραξικόπημα που συντελέσθηκε στη χώρα για τη διάσωση ενός εγκληματικού συστήματος.

ε) Συστημικοί επικαρπωτές της πολιτικής προσόδου οι παντελώς κρατικοποιημένοι οργανισμοί ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ εξαρτώνται απολύτως και τρέφονται από τις κρατικές επιχορηγήσεις και τα δάνεια των τραπεζών. Παρακολουθώντας κατά πόδας τη κλεπτοκρατική συμπεριφορά και λειτουργία των κυβερνητικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τα οποία έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες εκατ. ευρώ κρατική χρηματοδότηση και «θαλασσοδάνεια».

στ) Η ίδια η κουλτούρα της παρακμιακής «αριστεράς» έχει μεταπέσει σε σκουπιδότοπο μιας συμβολικής και αναπαραστατικής αναπαραγωγής της χρηματοδεσποτικής εξουσίας. Έχοντας πάρει οριστικό διαζύγιο από τον αντισυστημικό αγώνα  για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση υπερασπίζεται το κοινωνικό υπόδειγμα και τον πολιτισμό του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Η ίδια η γλώσσα της «αριστεράς» αναπαράγει τον ηγεμονικό επικοινωνιακό κώδικα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ και είναι η διεφθαρμένη γλώσσα της παραπλάνησης και της πολιτικής  οπισθοδρόμησης.  Ενώ ο λαός εξοντώνεται και η χώρα πεθαίνει, αυτή  η «αριστερά» δίχως να αμφισβητεί το όλον υπερεκμεταλλευτικό σύστημα της τεχνοφασιστικής χρηματοδεσποτείας και της παγκοσμιοποίησης, βουτηγμένη μέσα στον καθολικό ρεφορμισμό της, παράγει αυταπάτες για φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις και καθολικεύει την κοινωνική σύγχυση συσκοτίζοντας τις πραγματικές σχέσεις της πιο άγριας νεοφεουδαρχικής εκμετάλλευσης και κυριαρχίας. Η ιδεολογικοπολιτική της γλώσσα διαβρώνει κάθε συνιστώσα του λαϊκού κινήματος εκπέμποντας διαρκώς τα σινιάλα είτε της αποδοχής των σοσιαλφιλελεύθερων αξιών και ιδεών («ρεαλιστική» πτέρυγα) είτε  της υπεράσπισης των παρελθουσών κοινωνικών παροχών  («ριζοσπαστική» πτέρυγα) που ήταν γενικά εφικτές σε συνθήκες «εθνικού καπιταλισμού» / «παρεμβατικού κράτους»  και που ειδικά στην Ελλάδα βασίζονταν όχι πάνω σε μια παραγωγική και αναδιανεμητική πολιτική οικονομία αλλά σε μια παρασιτική «οικονομία δανεισμού».

Τεχνοτρονική Τρομοκρατία

Τα ποιο γελοία ερωτήματα που επικρατούν μέσα στον ανελέητο παραπληροφοριακό  ορυμαγδό των ΜΜΕ και των αναλυτών της συμφοράς αφορούν αν οι δολοφόνοι των Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη είναι κάποιοι τρομοκράτες των γνωστών οργανώσεων εκδικητών για τον Παύλο Φύσσα, ή αν πρόκειται για εισαγόμενους επαγγελματίες ψυχρούς εκτελεστές, ή αν στήνεται μια προβοκάτσια «σκοτεινών υπηρεσιών» αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης και της χώρας. Με τέτοιες ή ανάλογης υφής εκδοχές  επιδιώκεται να συσκοτισθεί η ουσία:

α) Ότι ιστορικά η δολοφονική πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων, είτε εικονικά αυτή εμφανίζεται με «μαύρο» («ακροδεξιό») είτε με «κόκκινο» («ακροαριστερό», «αντιεξουσιαστικό»)  προσωπείο, διευθύνεται και σημασιοδοτείται από την εστία της ίδιας της πραγματικής εξουσίας. Ότι οι οργανωτές και οι μάνατζερ του πρότζεκτ  του αίματος βρίσκονται στο κέντρο της εξουσίας των νεοφεουδαρχών του χρήματος,  στα υπερκρατικά, κρατικά και παρακρατικά της όργανα και χρησιμοποιούν τους κατάλληλους δρώντες φορείς μέσα από το εκτεταμένο δίκτυο των μυστικών υπηρεσιών ασφάλειας και πληροφοριών της χρηματοδεσποτείας.

β) Αυτό που σε συμπαιγνία δεξιά και «αριστερά» αποκρύβουν είναι ίδια η ωμή πραγματικότητα ότι στην τεχνοτρονική τρομοκρατία οι ποικίλες συνομαδώσεις της διαβρώνονται-κατασκευάζονται-χειραγωγούνται. Πως ενώ τούτες εμφανίζουν μια τυπική-φαινομενική αντικαθεστωτική αντιπαλότητα απλώς αποτελούν έναν ελεγχόμενο μηχανισμό του χρηματοδεσποτικού συστήματος και ειδικότερα ένα τμήμα του ευρύτερου δικτύου των ένοπλων βραχιόνων αυτού του συστήματος, μεταμφιεσμένα όργανα αντεπανάστασης ενάντια στον εκμεταλλευόμενο λαό.

γ) Στην σημερινή συγκυρία όπου η νεοφεουδαρχική κατάκτηση και νεοταξική κατοχή της χώρας έχει εισέλθει στο πιο επαχθές της στάδιο φαίνεται πως η εξουσιαστική προσταγή προσφεύγει και πάλι στην κατευθυνόμενη πολιτική της πιο τυφλής  ατομικής τρομοκρατίας. Ότι η αντεπανάσταση των λόρδων του πλούτου προσπαθεί να διανοίξει με κάθε τρόπο την οδό της αυτοδιατήρησης του συστήματος υπερεκμετάλλευσης και εξουσιασμού των, αραδιάζοντας πτώματα στο διάβα της. Το εξασθενημένο καθεστώς αυτής της κατοχής αποφασίζει να σκηνοθετήσει και πάλι το πάντα γνώριμο στην εξουσία τρομο-θέαμα και την συνακόλουθη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

δ) Οι πιο σκοτεινοί τεχνοφασιστικοί μηχανισμοί της χρηματοδεσποτείας που ελέγχουν απόλυτα αυτή τη στιγμή τη χώρα μας με προκάλυμμα τους επίσταθμους κυβερνητικούς εντολοδόχους τους ΝΔ  και ΠΑΣΟΚ και τους δουλικούς, εμετικούς προπαγανδιστές τους στα κάθε είδους ΜΜΕ, μάχονται για την αυτοπροστασία και μακροημέρευση του καθεστώτος κατοχής. Θέλουν να το παρουσιάσουν ως αποκλειστικό εγγυητή ασφάλειας, ομαλότητας και σταθερότητας. Για το σκοπό αυτό εκπόνησαν και υλοποιούν την θεωρία των «δύο άκρων» περιεχόμενο της οποίας είναι ο κίνδυνος της «αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας» και η μετάπτωση της κοινωνίας σε συνθήκες σύγκρουσης μεταξύ δύο εξτρεμιστικών πόλων που μπορεί να  «οδηγήσουν σε εμφύλιο». Εδώ  έχουμε να κάνουμε με ένα όπλο ψυχολογικού ταξικού πολέμου που αποσκοπεί στον εκφοβισμό του λαού ξύνοντας ιστορικές πληγές και μνήμες αδελφικής αλληλοεξόντωσης. Αυτός ο μαζικός εξουσιαστικός εκφοβισμός για να αποκτήσει την πιο στοιχειώδη αληθοφάνεια θα πρέπει να επιβεβαιώνεται πρακτικά-πολιτικά δια μέσου του κύκλου του αίματος. Όπως και έγινε.

Η κοντόφθαλμη οπτική που φτάνει στα όρια της ανοησίας αποτυπώνεται στο φαινόμενο κατά το οποίο διάφοροι περισπούδαστοι «αριστεροί» αναλυτές, οικειοποιούνται άκριτα και ανακυκλώνουν τα επίσημα ερμηνευτικά και προπαγανδιστικά σχήματα της καθεστηκυίας τάξης και της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ περί «αποσταθεροποίησης της χώρας», «επίθεσης στη δημοκρατία» κ.ο.κ. Αυτό δεν φανερώνει μόνο τον ποταπό εκπεσμό και την δουλοφροσύνη της παρακμιακής  «αριστεράς» αλλά το κυριότερο τον  δωσιλογικό  και συστημικό υπερασπιστικό της ρόλο τον οποίο αναλαμβάνει, ανακαλύπτοντας αυτοδύναμους «ένοπλους εχθρούς» αυτής της «δημοκρατίας» και αυτής της «σταθερότητας». Σε τελική ανάλυση τούτη η  ίδια η διανοούμενη και ακτιβιστική «αριστερά», επινοώντας εξωσυστημικές πηγές και φορείς τρομοκρατίας πέραν και έκτος του υπερκρατικού και κρατικού εξουσιαστικού κέντρου του σημερινού νεοφεδουδαρχικού συστήματος, γίνεται το καλύτερο φερέφωνο και ο «χρήσιμος ηλίθιος» αναπαραγωγός του πολεμικο-προπαγανδιστικού σχήματος «των δύο άκρων».

Σε ανάλογο μήκος κύματος κινείται και ο κρετινισμός της Χρυσής Αυγής. Η  Χ.Α. σε εμφανή σύγχυση, σκοπίμως ή μη, αφελής και ανυποψίαστη, αναπαράγει με τη σειρά της την ίδια θεωρία των «δύο άκρων» ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί με δέος να διασκεδάσει τις εντυπώσεις τούτης της αναπαραγωγής, υπονοώντας μια συμμαχία «κόκκινης τρομοκρατίας» και πολιτικής εξουσίας: Πιο συγκεκριμένα η Χ.Α. αποδίδει στο καθεστώς  (κυβέρνηση και ΜΜΕ) και ειδικά στον πρωθυπουργό Α.Σαμαρά και στον υπουργό δημόσιας τάξης Ν. Δένδια την «ηθική αυτουργία»,  λόγω της προηγούμενης στοχοποίησης της  ως «ναζιστικής» και «εγκληματικής οργάνωσης» καθώς και της «απόσυρσης της αστυνομικής προστασίας των στελεχών και γραφείων της» κατόπιν υποδείξεων των αμερικανοσιωνιστικού παράγοντα. Έτσι η Χ.Α. θεωρεί πως «Δένδιας και οι ανώτατοι αξιωματικοί και ο αρχηγός της ΕΛΑΣ έβαψαν τα χέρια τους με αίμα» (Ν. Μιχαλολιάκος-1.11.2013). Συγχρόνως η επικρατούσα ερμηνευτική τάση στο εσωτερικό της Χ.Α. χρεώνει την «φυσική αυτουργία» στην «κόκκινη τρομοκρατία», στις  «τρομοκρατικές  οργανώσεις του αριστερού χώρου», φροντίζοντας επίσης να  «αποφορτίσει» αυτές τις εκτιμήσεις προβάλλοντας  την θέση της διασύνδεσης τους με την εξουσία: «Τα σχέδια των φονιάδων και της συγκυβέρνησης να βυθίσουν τη χώρα σε εμφύλιο πόλεμο δεν θα περάσουν» (Χ. Παππάς-1.11.2013)  ή  «θεωρούμε ότι ήταν μεν τρομοκράτες αριστερής ιδεολογίας σίγουρα όμως δεν το κάνανε από μόνοι τους. Κάποιοι θέλουνε αναταραχή και αναμπουμπούλα." (Η.Παναγιώταρος, 1-11-2013).

Περί  εμφυλίου πολέμου

Ο εμφύλιος πόλεμος είναι ήδη παρών. Καιρό τώρα οι εγχώριες ελίτ της οικονομίας, της πολιτικής, των ΜΜΕ κλπ σε συνεργασία με την πλανητική ολιγαρχία έχουν εξαπολύσει μια ειδική μορφή καμουφλαρισμένου εμφύλιου εκτελώντας ένα κατοχικό πρόγραμμα θανάτου ενάντια στο λαό και το έθνος:

α) Γενική κατάρρευση όλων των υποδομών και των βιοτικών όρων επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας.

β) Μετατροπή της χώρας σε ευρωπαϊκή χωματερή της λαθρομετανάστευσης με παραπροϊόντα την μεγάλη εγκληματικότητα και την ανασφάλεια. Την ανηλεή  βία και την αιματηρή επέλαση του υποκόσμου των αλλοδαπών με τις καθημερινές δολοφονίες,  βιασμούς κλπ ανυπεράσπιστων ανθρώπων κυρίως των ηλικιωμένων και των γυναικών.

γ) Εξοντωτισμός,  με την μαζική ανεργία, τον υποσιτισμό και την πείνα.

δ) Ολοσχερής καταστροφή της υγείας και της περίθαλψης του ελληνικού λαού.

ε) Πρακτικές γενοκτονίας και ξεριζωμού ενάντια στην ελληνική νεολαία, όπου διαλύονται στο σύνολό τους οι  πιο κρίσιμοι βιοτικοί, δημογραφικοί και πολιτισμικοί  όροι ύπαρξης και  ζωής της.

στ) Μετατόπιση της κρίσης από τους επικυρίαρχους «βασιλιάδες της κόλασης» στους κυριαρχούμενους «κολασμένους» νεοδουλοπάροικους. Η χώρα έχει μετατραπεί στο μεγάλο κολαστήριο όπου σαρώνεται από τα κύματα των δυο επιδημιών: τις  χιλιάδες αυτοκτονίες και τα  αυξανόμενα θύματα της ψυχικής κατάρρευσης..

Το κατοχικό καθεστώς καθώς αντιλαμβάνεται πως έχει περάσει στην εποχή της συνολικής του φθοράς και της αποσταθεροποίησης του από δυνάμεις που ακόμα ξεφεύγουν από τον έλεγχο του έχει αποφασίσει για την σωτηρία του (την οποία την βαφτίζει «σωτηρία της δημοκρατίας») να περάσει στην πιο εξειδικευμένη πολιτική τακτική του «διαίρει και βασίλευε» την οποία την εξιδανικεύει δια της  «θεωρίας των άκρων» θέλοντας να παράξει ένα σπιράλ βίαιων και αιματηρών συγκρούσεων ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα, διασπώντας την κοινωνική αμφισβήτηση και διαχωρίζοντας την σε «αριστερή» και σε «εθνικοσοσιαλιστική».  Να εξαλείψει κάθε  δυνατότητα λαϊκής ενότητας και να επιδιαιτητεύσει  τούτη τη διαίρεση επωφελώς για το ίδιο, ως αποκλειστικού «δημοκρατικού» παράγοντα της «τάξης και ασφάλειας».

Το να σπάσει τα μούτρα της αυτή η επιδίωξη των εξουσιαστών, να αποφευχθεί η διαίρεση και αντιμαχία μέσα στο λαό ως μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την ανατροπή αυτού του εγκληματικού καθεστώτος, είναι ένα επιτατικό καθήκον.

( Γ.Κ.  4-11-2013 )

Αίγυπτος. Λαϊκή Εξέγερση και Στρατιωτικό Προνουντσιαμέντο

Χρονολόγιο

31 Μαΐου. Ένα από τα πιο σημαίνοντα πρόσωπα του σουνιτικού ισλάμ, ο  Αιγύπτιος ιεροδιδάσκαλος σεΐχη Γιουσούφ Αλ Καραντάουι, αποκαλεί  την σιιτική Χεζμπολάχ ως το «Κόμμα του Σατανά» και προσκαλεί τους σουνίτες του κόσμου να πάνε στη Συρία για τζιχάντ κατά του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Προχώρησε δε περισσότερο. Διακήρυξε ότι δεν υπάρχει κανένα πεδίο διαλόγου μεταξύ του 1,7 δις. Σουνιτών και των 100 εκατ. Σιιτών και πως οι δεύτεροι θα κερδίσουν μονάχα εάν και εφόσον οι πρώτοι φερθούν με ολιγοψυχία.

14 Ιουνίου.  Η  Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου προχωρά σε δημόσια καταδίκη του σιιτικού ισλάμ. Ο Πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι Ισά Ελ Αγιάτ, υποστηρίζει την έκκληση των σουνιτών κληρικών για «ιερό πόλεμο» κατά της Χεζμπολάχ και του καθεστώτος της Συρίας.

15 Ιουνίου. Ο Μόρσι αναγγέλλει την παύση των διπλωματικών σχέσεων με τη Συρία.

16 Ιουνίου. Το Κάιρο διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με τη Δαμασκό και καλεί την διεθνή κοινότητα να προχωρήσει σε ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία.

23 Ιουνίου. Όχλος φανατικών Σουνιτών  επιτίθεται και δολοφονεί τέσσερις Σιίτες στο σπίτι τους, στα περίχωρα του Καΐρου.  

26 Ιουνίου. Mαζικές συγκρούσεις μεταξύ οπαδών και αντιπάλων του προέδρου της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι στην Μανσούρα, βόρεια του Καΐρου. Νεκροί και τραυματίες.

30 Ιουνίου. Στην μεγαλύτερη συγκέντρωση της ιστορίας της Μέσης Ανατολής εκατομμύρια Αιγυπτίων διαδηλώνουν στην  θρυλική Πλατεία Ταχρίρ (λίκνο της λαϊκής εξέγερσης κατά του Χόσνι Μουμπάρακ - αρχές του 2011), στους δρόμους του Καΐρου και των άλλων πόλεων, ενάντια  στην διακυβέρνηση Μόρσι. Το οργισμένο πλήθος είναι μεγαλύτερο και από το ζενίθ των διαδηλώσεων εναντίον του καθεστώτος Μουμπάρακ. Επιθέσεις γίνονται στην έδρα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Οι πρώτοι νεκροί  και οι εκατοντάδες τραυματίες της δεύτερης αιγυπτιακής λαϊκής εξέγερσης, που τώρα ονομάζεται «Αιγυπτιακό καλοκαίρι».

-Βασικοί φορείς της μεγάλης κοινωνικής κινητοποίησης είναι το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας και  το κίνημα Τάμαροντ (Εξέγερση). Στο Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας βλέπουμε μια σύμπραξη μεταξύ του “Λαϊκού Ρεύματος” του αριστερού νασεριστή Χαμντίν Σαμπάχι  (τρίτου στις εκλογές Μαΐου 2012) και της αστικοφιλελεύθερης αντιπολίτευσης που κυρίως εκπροσωπεί ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, με στόχο την «υπεράσπιση της Δημοκρατίας» απέναντι στην Μουσουλμανική Αδελφότητα. Το κίνημα Τάμαροντ πυροδοτεί ως ενοποιητικός καταλύτης και μαζικό μέτωπο πολιτικής ανυπακοής τις εξελίξεις. Και είναι αυτό που κυρίως κατορθώνει να κατεβάσει την αιγυπτιακή νεολαία στους δρόμους αξιοποιώντας τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κλπ), να συγκεντρώσει εκατομμύρια υπογραφές με αίτημα την απομάκρυνση Μόρσι και να διασυνδεθεί προς τούτο με τον αιγυπτιακό στρατιωτικό μηχανισμό.

1 Ιουλίου. Τα γιγάντια συλλαλητήρια συνεχίζονται στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και σε άλλες πόλεις. Ο στρατός, δια του αρχηγού του και υπουργού Άμυνας Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, απευθύνει 48ωρο τελεσίγραφο προς κυβέρνηση και αντιπολίτευση «να ανταποκριθούν στη βούληση του λαού» διαφορετικά θα επιβάλει το δικό του «οδικό χάρτη» στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

2 Ιουλίου. Νύχτα εκτεταμένων άγριων συγκρούσεων με δεκάδες νεκρούς.

3 Ιουλίου,18:00. Ο Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι δηλώνει στην εθνική τηλεόραση ότι ο Πρόεδρος Μόρσι εξέπεσε από την εξουσία. Ο Μόρσι και πολλά στελέχη των Αδελφών Μουσουλμάνων συλλαμβάνονται. Κύματα λαϊκών πανηγυρισμών σε ολόκληρη την Αίγυπτο. Στις διεργασίες που ακλουθούν φαίνεται να αναβαθμίζεται ο ρόλος του Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι και της Τάμαροντ. Όμως το πολιτικό παιχνίδι καθορίζεται κυρίως από τον στρατό.

4 Ιουλίου. Ο Αντλί Μανσούρ, επικεφαλής του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αιγύπτου, ορκίζεται μεταβατικός πρόεδρος της χώρας για να προετοιμαστούν το νέο Σύνταγμα και νέες εκλογές.

5 Ιουλίου. Οι υποστηρικτές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας προχωρούν σε μαζικές κινητοποιήσεις με σύνθημα «την επάνοδο του εκλεγμένου προέδρου».  Στο Κάιρο ξεσπούν σφοδρές αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων του ανατραπέντος ισλαμιστή προέδρου. Ο ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Μοχάμεντ Μπαντίε δηλώνει: «θα θυσιαστούμε για τον Μόρσι». Ο Γιουσούφ Αλ Καραντάουι εκδίδει φετφά  όπου αναφέρει πως η ανατροπή του Μόρσι από το στρατό εναντιώνεται στην δημοκρατία και στο Σύνταγμα και καλεί τους Αιγύπτιους να υποστηρίξουν τον ανατραπέντα Πρόεδρο.  

6 Ιουλίου. Το απειλητικό πρόσωπο της εμφύλιας βίας κάνει πλέον την εμφάνιση του. Πάνω από 37 νεκροί και αμέτρητοι τραυματίες στην Αλεξάνδρεια, το Κάιρο, στο Σινά (όπου δεν ελέγχει ο στρατός) και σε άλλες περιοχές.

6-7 Ιουλίου. Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι έχοντας εξασφαλίσει την συμφωνία του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας και του κινήματος Τάμαροντ προσφέρεται να διοριστεί ως μεταβατικός πρωθυπουργός της Αιγύπτου πρόταση που προς το παρόν όμως δεν έχει εξασφαλίσει την αποδοχή του  δεύτερου ισχυρού ισλαμικού κόμματος της Αιγύπτου, αλ Νουρ (υπερσυντηρητικοί σαλαφιστές, σαουδαραβικής επιρροής) το οποίο καταρχήν φαίνεται να συναινεί ευκαιριοθηρικά προς μια  μεταβατική κυβέρνηση.

Η διακυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας

Στην πρώτη αιγυπτιακή εξέγερση κατά του Μουμπάρακ τον Ιανουάριο του 2011, πήρε μέρος ένα ανομοιογενές δυναμικό από τα φτωχά λαϊκά στρώματα (που συντρίβονται από το πλανητικό υπερεκμεταλλευτικό σύστημα της χρηματοδεσποτείας), τους νασεριστές εθνικιστές, ριζοσπάστες και αριστερούς ως τη μέση αστική τάξη καθώς και ομάδες της αιγυπτιακής ελίτ  και των ΜΚΟ της, που σχετίζονται με την πλανητική ολιγαρχία. Καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η νεολαία που διασυνδέεται μέσω των επικοινωνιακών κοινωνικών δικτύων [1]. Η εξέγερση είχε ως κύριο αίτιο την μεγάλη «κοινωνική καταστροφή»  που επέφερε η υιοθέτηση από το καθεστώς Μουμπάρακ των νεοφιλελεύθερων οικονομικών συνταγών (ασυδοσία πολυεθνικών εταιριών, απορρύθμιση αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση  κρατικών ενισχύσεων, απελευθέρωση εμπορίου κλπ). Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι ισλαμιστές των άλλων οργανώσεων  λαμβάνουν μέρος όχι εξαρχής αλλά στην διαδρομή της εξέγερσης αποσκοπώντας στον έλεγχο και την αξιοποίηση της. Πρόκειται για την Πρώτη Αρπαγή της αιγυπτιακής επανάστασης. Αυτό θα επιτευχθεί με την εκτεταμένη διείσδυση του κόμματος, με τα εκατοντάδες χιλιάδες μέλη του, στην φτωχή αγροτιά της υπαίθρου και σε τμήματα των λαϊκών στρωμάτων των πόλεων μέσα από ένα προχωρημένο δίχτυο κοινωνικής βοήθειας το οποίο στήριζαν οι χρηματοδοτήσεις από  Κατάρ, Τουρκία και Εμιράτα και το οποίο συνυπήρχε παράλληλα με την διακηρυγμένη αποδοχή από την Αδελφότητα των βασικών αρχών του νεοφιλελευθερισμού, του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς.

Με την άνοδο της στην διακυβέρνηση της Αιγύπτου η Αδελφότητα ανέλαβε ως «λύση αντικατάστασης» κι όχι ως «λύση εναλλακτική» απέναντι στη γενική πολιτική  Μουμπάρακ. Έτσι εξαρχής προσέκρουσε σε ανυπέρβλητα δομικά προβλήματα μεταξύ των οποίων δέσποζε η διαρκής προσπάθεια μέσα σε όλους τους μηχανισμούς του κράτους και της κοινωνίας για την εξουσία. Αυτό μεταφραζόταν σε συγκρούσεις αλλά και εξουδετερωτικούς συμβιβασμούς με τα εκφυλισμένα πρόσωπα, φορείς και θεσμούς του προηγούμενου καθεστώτος ώστε να αποφύγει την γενική κρατική και κοινωνική κατάρρευση. Ταυτόχρονα και για να εξουδετερώσει το ενδεχόμενο πραξικοπήματος η Αδελφότητα συμπεριφέρθηκε υπάκουα προς την αμερικανική νεοταξική γεωπολιτική. Όλα αυτά οδηγούσαν στην πραγματικότητα σε μια τυπική κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων και μια  ιδιότυπη πραγματική «συγκυβέρνηση» με τους παρακμιακούς παράγοντες του στρατού και των θεσμών του  εκπεσμένου  καθεστώτος Μουμπάρακ με συνέπειες την δομική αδυναμία, τις πάσης φύσεως εμπλοκές, την κρίση διαχείρισης και την επαύξηση της κυβερνητικής φθοράς.  Έτσι για παράδειγμα υπουργοί  Διώρυγας Σουέζ,  Εσωτερικών, Άμυνας και  Εξωτερικών τοποθετήθηκαν εκλεκτοί του στρατού. Κραυγαλέα περίπτωση o Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι (απόφοιτος της  Αμερικάνικης στρατιωτικής  Ακαδημίας της Πενσυλβάνια και αρχηγός της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών επί Μουμπάρακ) ο οποίος ανέλαβε το υπουργείο Άμυνας και την ηγεσία του στρατεύματος. Ως καινούργιος Αουγούστο Πινοσέτ εκλεκτός του Σαλβαδόρ Αγιέντε τον οποίο ανέτρεψε στις 11-9-1973, ο  Αλ Σίσι  θα συμπεριφερθεί ανάλογα προς τον Μοχάμεντ Μόρσι, θα τον ανατρέψει και θα τον συλλάβει κατόπιν διαβουλεύσεων με τους Αμερικανούς.

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας αποφάσισαν να αξιοποιήσουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα στους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης και της Παγκοσμιοποίησης και ειδικότερα στην διεθνοποιημένη πολεμική σύγκρουση της Συρίας καθώς και στην προσπάθεια τους να αποσπάσουν την παλαιστινιακή Χαμάς από  τον αντιιμπεριαλιστικό-αντισιωνιστικό άξονα με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ. Με τη σειρά της η  Αδελφότητα άρπαξε την ευκαιρία και αποφάσισε την στρατηγική σχέση με την Υπερ-Ατλάντεια αυτοκρατορία ώστε να διασφαλίσει την άνοδο και την εδραίωση της εξουσίας της. Στα πλαίσια αυτά όχι απλώς απέτυχε ολοκληρωτικά στην εξωτερική της πολιτική (αυτή που είχε προεκλογικά εξαγγείλει) γεγονός που φάνηκε στην απρόσκοπτη συνέχιση της ισραηλινής πολιορκίας στη Γάζα, αλλά συνέδραμε αποφασιστικά το σενάριο της «Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής» που προωθούσε το ιμπεριαλιστικό πολεμικό μέτωπο ΗΠΑ-Ισραήλ-Αραβικές Μοναρχίες-Τουρκία. Το οποίο πρόκρινε τη σπορά του χάους μέσω της καθολίκευσης των εμφυλίων, της γενικής αιματηρής αναμέτρησης Σουνιτών-Σιιτών  και της προετοιμασίας του νέου Μεγάλου Νεοταξικού Πολέμου στην ευρασιατική σκακιέρα [2].

Η αποσταθεροποίηση και τελικά η πτώση της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων τροφοδοτήθηκε από τη διαπλοκή τριών κυρίως αλληλεξαρτημένων διαδικασιών:

Η πρώτη, σχετίζεται με μιαν αποτυχημένη λούμπεν οικονομική πολιτική η οποία υλοποιώντας τα νεοφιλελεύθερα προγράμματα, σαν συνέχεια του προηγούμενου καθεστώτος και τις μονεταριστικές επιταγές του ΔΝΤ στο οποίο στράφηκε ο Μόρσι, απέφυγε κάθε προσπάθεια παραγωγικής ανάπτυξης πράγμα που επιδείνωσε την κρίση όλων των τομέων της οικονομίας και  οδήγησε στην πιο μεγάλη  άνοδο της ανεργίας και της φτώχιας. Το πλάνο των  ιδιωτικοποιήσεων περιλάμβανε και αυτήν ακόμα την διώρυγα του Σουέζ με την τεράστια οικονομική και εθνική σημασία, με το Κατάρ (βασικός χρηματοδότης του καθεστώτος της Αδελφότητας με κεφάλαια 13 δις δολ.) ως τον πρώτο υποψήφιο αγοραστή. Όλα αυτά πλάι-πλάι με την διόγκωση των παράλληλων δραστηριοτήτων του «άτυπου τομέα της οικονομίας» στον οποίο εμπλέκεται για την εξασφάλιση της επιβίωσης ένα  60% του πληθυσμού.

Η δεύτερη, αφορά την επιδίωξη της Αδελφότητας να ρυθμίσει αυταρχικά τον βίο  των πολιτών στα πλαίσια των θρησκευτικών υπαγορεύσεων και επιταγών του Ισλάμ γεγονός που διεύρυνε τα χάσματα με μεγάλα τμήματα της αιγυπτιακής νεολαίας, τις μη μουσουλμανικές κοινότητες και την  κοσμική αντιπολίτευση.

Η Τρίτη, αναφέρεται στην εξωτερική πολιτική. Η στρατηγική πρόσδεση στη πολιτική των ΗΠΑ, η προνομιακή σύμπραξη με το Κατάρ και την Τουρκία, η υπόγεια ή ανοιχτή συνεργασία με το Ισραήλ, η διάψευση των προσδοκιών για την αποκλεισμένη Γάζα, η ανοιχτή εμπλοκή στη Συρία οδήγησαν στην καθοριστική διεύρυνση του εσωτερικού αντιπολιτευτικού κοινωνικοπολιτικού εξεγερσιακού μετώπου. Η προσχώρηση της Αδελφότητας στο σουνιτικό τζιχάντ ενάντια στο καθεστώς της Συρίας και τη Χεζμπολάχ  έγινε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και προσέδωσε ένα μαζικό δυναμικό στις  διαδηλώσεις απέναντι στη κυβέρνηση Μόρσι σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτές να θεωρούνται οι πολυπληθέστερες στην αραβική ιστορία.

Αυτή η «παρά φύση» απονομιμοποιημένη διασύνδεση του Μόρσι και γενικά  της Αδελφότητας με τον αμερικανο-ισραηλινό άξονα και η ανάμειξη στη Συρία ήταν το καθοριστικό εκείνο στοιχείο που σφράγισε την φυσιογνωμία των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων των προηγούμενων ημερών που η συνθηματολογία τους κινούνταν σε αντιαμερικανική-αντιισραηλινή κατεύθυνση.

Το αδιαμφισβήτητο αυτό φαινόμενο υποχρέωνε όλους τους νεοταξίτες καιροσκόπους πολιτικούς αντιπάλους της Αδελφότητας να παριστάνουν τους ανεξάρτητους από τον  αμερικανοσιωνισμό  εθνοσωτήρες και να αντιστρέφουν την εικόνα της εθνοπροδοσίας θέτοντας στο κάδρο της το πρόσωπο του Μόρσι ως το κύριο ανδρείκελο των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Και αυτό όπως κατέδειξαν οι εξελίξεις μετά τις 3 Ιουλίου έγινε ένας αποτελεσματικότατος τρόπος της εξωτερικής ιμπεριαλιστικής και της  εσωτερικής λουμπεν-αστικής πολιτικής χειραγώγησης των  εθνικών αισθημάτων των ανυποψίαστων μαζών. Μερικά παραδείγματα: Ο Αχμέντ Σαφίκ ο οποίος ηττήθηκε από τον Μόρσι στον 2^ο εκλογικό γύρο του Ιουνίου 2012  παίρνοντας το 48,27%,  ήταν ένα επίλεκτο μέλος του στρατιωτικού κατεστημένου ενώ διορίστηκε από τον Μουμπάρακ ως  υπουργός Πολιτικής Αεροπορίας  το  2002  και ως πρωθυπουργός  στις  29 Ιανουαρίου 2011. O Αμρ Μούσα ένας εκ των ηγετών της κοσμικής αντιπολίτευσης υπηρέτησε τη δεκαετία του 1990 ως υπουργός Εξωτερικών τον  Μουμπάρακ έως το διορισμό του ως Γ.Γ. του Αραβικού Συνδέσμου. Ο δικαστικός Αντλί Μανσούρ που κατέλαβε τώρα τη θέση του Μόρσι στην Προεδρία της Χώρας (και η Αδελφότητα τον κατηγορεί ως άνθρωπο του Σιωνισμού και των Αντβεντιστών) ήταν από παλιά εκλεκτός του  Ανωτάτου Συμβουλίου των  Ενόπλων Δυνάμεων. Διορίστηκε επί Μουμπάρακ και διετέλεσε αναπληρωτής επικεφαλής του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου από το 1992. Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι είναι πρώην διπλωμάτης και παλιότερα γενικός διευθυντής της χειραγωγημένης από τις ΗΠΑ,  Διεθνούς Οργάνωσης Ατομικής Ενέργειας-IAEA. Επέστρεψε στην Αίγυπτο όταν άρχιζε η «Αραβική Άνοιξη» για να  στηρίξει τη παρέμβαση του International Crisis Group (ως μέλος του Δ.Σ. αυτής της οργάνωσης) η οποία διασυνδέεται με τα συμφέροντα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ενώ  χρηματοδοτείται από «Open Society Institute» (George Soros),  Rockefeller Brothers Fund,  Carnegie Corporation, Ford Foundation, Bill & Melinda Gates Foundation κλπ. Ο Ελ Μπαραντέι τοποθετήθηκε εξ αρχής στο πλευρό του Αλ Σίσι και της στρατιωτικής επέμβασης της 3 Ιουλίου 2013 και έγινε μέλος της επιτροπής επεξεργασίας του «οδικού χάρτη» της λεγόμενης μεταβατικής περιόδου. Ενώ μέχρι τώρα απέτυχε να αναρριχηθεί στην εξουσία μέσω της εκλογικής κάλπης προσφέρεται τώρα  για το πρωθυπουργικό αξίωμα μέσω του στρατού.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν οι ΗΠΑ έχοντας ως κεντρικό σκοπό τη χειραγώγηση της νέας λαϊκής εξέγερσης – η οποία κατευθυνόταν αυτή τη φορά όχι μόνο απέναντι στο καθεστώς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας αλλά και ενάντια στην τρομοκρατική πολιτική της  Υπερ-Ατλάντειας αυτοκρατορίας –χρησιμοποιούν τα ισχυρά ερείσματα τους σε  τρεις τομείς.

1-Μέσα στο στράτευμα, όπου εγκρίνουν το προνουντσιαμέντο του Στρατιωτικού Συμβουλίου και προετοιμάζουν τον «οδικό χάρτη» της αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος σύμφωνα με τα συμφέροντα τους.

2-Μέσα στην αστικοφιλελεύθερη κοσμική αντιπολίτευση, όπου αξιοποιούν τους εξωνημένους πολιτικούς για την απόσβεση και απονέκρωση της δυναμικής της λαϊκής εξέγερσης ενώ τους  εντάσσουν σε διάφορες θέσεις και  ρόλους στην μεταβατική διακυβέρνηση. Προς τούτο υποβοηθούνται από διάφορες ΜΚΟ και κινήσεις καθοδηγημένες από τα αμερικανικά καθεστωτικά δίκτυα  (National Endowment for Democracy-NED, Freedom House κλπ κλπ).

3-Μέσα στην ίδια την Αδελφότητα, όπου θα συνεχίσουν τις επιδιώξεις ενσωμάτωσης της στην ελεγχόμενη από τον αμερικανοσιωνισμό νέα πολιτική διαδικασία. Εδώ θα πρέπει να μη μας διαφεύγει ότι οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάζονται για χρόνια με την Αδελφότητα. Η σχέση με τη Βρετανία ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1920 και δυναμώνει στις δεκαετίες του 1940 και 1950.  Η συνεργασία επίσης με την CIA είναι δεδομένη τη περίοδο  1954-1970 με στόχο την ανατροπή του προέδρου Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ ενώ διατηρήθηκε καθ 'όλη την εποχή Μουμπάρακ.

Το στρατιωτικό προνουντσιαμέντο

Η Αίγυπτος φαίνεται να πορεύεται σε επικίνδυνους ατραπούς. Η παρέμβαση των ενόπλων δυνάμεων κατάργησε την εκλεγμένη κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων, ενώ στους δρόμους τα πλήθη των εκατομμυρίων οπαδών της κοσμικής αντιπολίτευσης νομιμοποιούσαν πανηγυρικά αυτή την ανατροπή. Πρόκειται για την Δεύτερη Αρπαγή της αιγυπτιακής επανάστασης. Και είναι εδώ ολοφάνερη η ανικανότητα του μαζικού κινήματος και των εξεγερμένων αντιπάλων του καθεστώτος Μόρσι να αντιληφθούν το αυτονόητο:

1.- Ο αιγυπτιακός στρατιωτικός μηχανισμός είναι ένα απολύτως εξαρτημένο και ελεγχόμενο τοπικό υποκατάστημα των ΗΠΑ οι οποίες τον χρηματοδοτούν με 1,5 δις δολάρια ετησίως. Πρόκειται για την δεύτερη σε ύψος ενίσχυση έπειτα από αυτήν προς το Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Σε τελική ανάλυση, συγκριτικά με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, η ύπαρξη και η λειτουργία του στρατού τόσο μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία όσο και ευρύτερα στον αραβικό κόσμο συνιστά μια σταθερότερη βάση για την εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ και της ασφάλειας του Ισραήλ. Αυτό βεβαίως έχει και μια ειδικότερη βαρύτητα εάν ληφθεί υπόψη η γεωοικονομική σπουδαιότητα   της  διώρυγας του Σουέζ. Το Στρατιωτικό Συμβούλιο όντας σε διαρκή αντιμαχία με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους φλέρταρε με την ιδέα του πραξικοπήματος ήδη από τις εκλογές του 2012. Καθώς όμως τότε η Αδελφότητα έχαιρε λαϊκής νομιμοποίησης ώστε να εξασφαλίσει στον 2^ο γύρο των εκλογών του Ιουνίου 2012 το 51,73%, ο στρατός τελικά απέφυγε να δράσει είτε γιατί αυτό θα οδηγούσε ενδεχομένως σε λαϊκή εξέγερση  ενάντια του και τούτο θα προκαλούσε μεγάλα ρήγματα και φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό του είτε επειδή δεν εξασφάλισε την έγκριση των ΗΠΑ οι οποίες τότε επένδυαν στην αντιπροσωπευτική ημι-δημοκρατία και σε μια κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Για τους λόγους αυτούς οι πραξικοπηματικοί σχεδιασμοί αναβλήθηκαν για να επανέλθουν εν ευθέτω χρόνω.

2.-Το τωρινό λοιπόν προνουντσιαμέντο του στρατού ουδόλως  αποτελεί  μια πράξη δημοκρατική που θέλει να υπηρετήσει την έκφραση και  την αποτύπωση της λαϊκής βούλησης. Αντίθετα αποσκοπεί στο  να διατηρήσει τα προνόμια και τις επιχειρήσεις του σε κάθε τομέα της αιγυπτιακής οικονομίας και να  ελέγξει στα πλαίσια μιας πολιτικο-στρατιωτικής διακυβέρνησης τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Αυτές οι στοχεύσεις είναι  οργανικά ενταγμένες μέσα στον ιμπεριαλιστικό νεοταξικό προγραμματισμό της Υπερ-Ατλάντειας αυτοκρατορίας που μπροστά στο φαινόμενο της μαζικής λαϊκής αμφισβήτησης της κυβερνητικής πολιτικής της Αδελφότητας και της φθορά της, προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την κυβερνώσα ελίτ της χώρας με τα υλικά του παλιού καθεστώτος Μουμπάρακ και τους αστικοφιλελευθερους πολιτικούς υποστηριχτές της παγκοσμιοποίησης.  Με  τα πιο διαφθαρμένα και προσεταιρισμένα, από την πλανητική Χρηματοδεσποτεία και τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, πολιτικά υποκείμενα. Απείρως χειρότερα από τους ανίκανους, ρεβανσιστές και υποκριτές παράγοντες της Αδελφότητας. Ενώ βέβαια θα επιφέρει ανεπανόρθωτες καταστροφικές επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της  αιγυπτιακή κοινωνίας.

Από την άλλη οι ΗΠΑ σίγουρα αντιμετωπίζουν ένα θεμελιώδες πρόβλημα με την στρατιωτική εκδίωξη της Αδελφότητας από την διακυβέρνηση της Αιγύπτου. Όπως προηγουμένως  με τον Μουμπάρακ και τους άλλους εκλεκτούς της στον αραβικό κόσμο που πέσανε από την «Αραβική Άνοιξη» τώρα ξανά και πάλι με την ανατροπή του Μοχάμεντ Μόρσι ένα σήμα αποστέλλεται προς όλους τους επίσταθμους τοποτηρητές του Ιμπεριαλισμού. Ότι τελικά η Υπερ-Ατλάντεια αυτοκρατορία είναι όχι απλώς ανήθικη αφού δεν υπερασπίζεται τους περιφερειακούς εντολοδόχους της αλλά επίσης είναι και πολιτικά  ανήμπορη στο να  εξασφαλίσει είτε τη παραμονή τους στη διακυβέρνηση είτε την ίδια την ασφάλεια τους εάν οι εξελίξεις λάβουν μιαν εκρηκτική τροπή. Και είναι βέβαιο πως ένα τέτοιο σήμα οπωσδήποτε θα το έχει λάβει και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [3].

Επίλογος

Η Αίγυπτος βρίσκεται μπροστά σε ένα τρομακτικό αδιέξοδο. Όχι μόνον  η εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό ελίτ αλλά ολόκληρη η κοινωνία είναι διχασμένη. Και το να πορευτεί  στον εμφυλιοπολεμικό  δρόμο της Συρίας και ολάκαιρης της Μέσης Ανατολής είναι κάτι που έχει ισχυρή πιθανότητα. Γενικότερα παρατηρούμε την ακολουθία των δραματικών γεγονότων που ταυτόχρονα συνιστούν μια συσσώρευση  του πιο εκρηκτικού φορτίου προς τον γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή ο οποίος είναι μέρος του γεωπολιτικού προγράμματος της Υπερ-Ατλάντειας "αυτοκρατορίας του κακού".

[1]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι,  Αίγυπτος. Εξέγερση και Τάξη (13.2.2011)

[2]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, Πως να σωθεί η Πατρίδα-Δυτική «Αυτοκρατορία του κακού» (3.12.2012)

[3]-Τηλέπλαγκτοι Πλάναι, Τουρκία. Κρίση γεωπολιτική και εσωτερική (9.6.2013)

( Γ.Κ. 7-7-2013 )

_