Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 1
Δυτική «Αυτοκρατορία του Κακού». [3 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 2
Κατεχόμενη Ελλάδα και Ανύπαρκτη Αντιπολίτευση. [5 Δεκεμβρίου 2012...]
Πως να σωθεί η Πατρίδα-Μέρος 3
Μια Νέα Μεγάλη Ιδέα για τον 21ο Αιώνα. [9 Δεκεμβρίου 2012...]
Ευρω-Αττίλας στη Κύπρο
[16 Μαρτίου 2013...]
Odious Debt
[11 Απριλίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (Ι)
H υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών επιστατών και τα «αριστερά» υποστηρίγματα. [14 Μαρτίου 2010...]
Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters (ΙΙ)
Το ελληνικό αδιέξοδο και η εναλλακτική λύση. [21 Μαρτίου 2010...]
Ο Πόλεμος στον Καύκασο
[10 Αυγούστου 2008...]
Υπερκαυκασία. Ήττα του ΝΑΤΟ
[14 Αυγούστου 2008...]
Η Βαλκανική Αποσταθεροποίηση
και τα Προτεκτοράτα: Κόσσοβο και ΠΓΔΜ. [2 Μαρτίου 2008...]
Αίγυπτος:Εξέγερση και Τάξη
[13 Φεβρουαρίου 2011...]
Πακιστάν. Το Μέγα Ηφαίστειο
[29 Δεκεμβρίου 2007...]
Το ΠΑΣΟΚ σε «COMA»
[21 Σεπτεμβρίου 2007...]
Εξόριστοι Ποιητές. Erich Fried
[13 Οκτωβρίου 2007...]
Comandante Che Guevara
[8 Οκτωβρίου 2007...]
Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 Next

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Η επίθεση του ΝΑΤΟ στη Συρία ως νέο σκαλοπάτι στη κλίμακα του πολύμορφου πολέμου των ηπείρων


1- Ο συνδυασμένος μαζικός βομβαρδισμός από ΗΠΑ - Μ. Βρετανία – Γαλλία  της Συριακής επικράτειας δεν ήταν «συμβολικού και επικοινωνιακού  χαρακτήρα» όπως αξιολογήθηκε εσφαλμένα από κάποιους αναλυτές. Μεταξύ των άλλων στόχευε στη διάλυση των αεροδρομίων και στη παράλυση της αεροπορίας της Συρίας. Αν και  η επίθεση αυτή τελικά απέτυχε, δεν παύει να αποτελεί (ως συνέχεια των επεμβάσεων της Νέας Τάξης που ξεκίνησαν με  τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου το 1990, με τη διάλυση και τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και απλώθηκαν στην Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν ) ένα νέο σκαλοπάτι στην κλίμακα της πολύτροπης στρατιωτικής επιθετικότητας της υπερ- ατλάντειας αυτοκρατορίας κατά της Ρωσίας καθώς και του Ιράν. Η Συρία είναι στη συγκυρία το επίκεντρο του πολέμου των ηπείρων (Δύσης -Ανατολής) και του κινδύνου της πυρηνικής κλιμάκωσης στον εσχατολογικό Αρμαγεδώνα.

2-Στο κόσμο της μονοπολικής Νέας Διεθνούς Τάξης επικρατεί η τριαδική αρχή Συμφέροντα-Ισχύς-Βία (όχι η Ηθική και το Δίκαιο).

3-Η διεθνής ολιγαρχία, οι παγκοσμιοποιητές και το ΝΑΤΟ χειρίζονται το διεθνές δίκαιο (το οποίο καταρχάς είναι δικό τους προϊόν)  είτε προπαγανδιστικά (όποτε τους εξυπηρετεί)  είτε κυρίως ως ένα άχρηστο κουρελόχαρτο.

4-Το λεγόμενο «διεθνές σύστημα ασφαλείας» (ΟΗΕ, Συμβούλιο Ασφαλείας του), που δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο,    είναι σχεδόν νεκρό.

5-Τα  συμφέροντα των χρηματοδεσποτών παγκοσμιοποιητών και των πολυεθνικών εταιριών,  εδώ και 30 χρόνια επιβάλλουν μια γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ ατλαντιστών (υποστηρικτών του μονοπολικού κόσμου) και ευρασιανιστών (υποστηρικτών ενός πολυπολικού κόσμου). Προωθούνται από τον «βάλτο», το εντεταλμένο λειτουργικό δίκτυο των φανατικών νεοσυντηρητικών (με τους οποίους τώρα συμμαχεί ο Τραμπ) και των φιλελεύθερων παρεμβατιστών, ενώ νομιμοποιούνται από τον λόγο και ρόλο είτε της εκφυλισμένης ατλαντιστικής «αριστεράς» είτε των ισαποστάκηδων ταξικιστών του ψευδοδιεθνιστικού πασιφισμού.

6-Η Δύση έχει καθορίσει τη Ρωσία ως τον κύριο αντίπαλο της τόσο ιστορικά (εισβολές Ναπολέοντα 1812,  Αντάντ 1918, Χίτλερ 1941) όσο και στη σημερινή περίοδο, καθώς (η Ρωσία) είναι το γεωοικονομικό (τεράστιοι φυσικοί πόροι) και το γεωπολιτικό επίκεντρο και η οποία είναι φορέας μιας εναλλακτικής πολυπολικής αναδιάταξης των διεθνών σχέσεων, ενώ αντιθέτως θα όφειλε να αποικιοποιηθεί.

7-Η Τουρκία του Ερντογάν / AKP, επιδιώκοντας την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ και την αλλαγή καθεστώτος, υποστήριξε τους αμερικανο-νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Συρία. Αυτό συνάδει με τα βασικά στοιχεία στη στρατηγική του Ερντογάν  που είναι: η εδραίωση της ηγεμονίας του, η προώθηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας,  η αντιμετώπιση του κουρδικού, οι ελιγμοί και οι επιλεκτικές διασυνδέσεις τόσο με τον «δυτικό άξονα» (τον οποίο υιοθετούν η αξιωματική αντιπολίτευση Κιλιτσντάρογλου / CHP όπως και ο Γκιουλέν  / κίνημα Hizmet) όσο και με τον «ευρασιατικό άξονα» (τον οποίο υιοθετούν ο Ντογκού Περιντσέκ / Vatan Partisi και ένα μικρότερο τμήμα του στρατού), προσβλέποντας βέβαια στον σχετικά αυτοτελή αυτοκρατορικό νεο-οσμανικό «τουρκικό άξονα».

8-Η  Ρωσία ενώ είναι ο πυρήνας της παγκόσμιας αντίστασης, εξωγενώς βιώνει τη μοναξιά της απουσίας σοβαρών συμμάχων - υποστηρικτών της διεθνούς πολυπολικής της προσπάθειας. Η «κομμουνιστική» εξουσία της Κίνας είναι απόλυτα οπορτουνιστική. Με εξαίρεση το Ιράν (και την ιδιόμορφη περίπτωση της Βόρειας Κορέας) δεν διαθέτει την αλληλεγγύη και κάποιων άλλων δυναμικών κρατών. Ενώ βέβαια από την άλλη αρκετές χώρες –υποτελείς,  απαιτούν από εκείνη (τη Ρωσία) να προστρέξει και να τους υποστηρίξει στα εξωτερικά ή εσωτερικά προβλήματα τους χωρίς ουδεμία ανταπόδοση (και αυτό δεν αφορά μόνο το ελληνικό προτεκτοράτο).

9- Πάνω από όλα όμως, για λόγους ενδογενείς, το σημερινό ολιγαρχικό οικονομικο-πολιτικό σύστημα και η κεντρική εξουσία της Ρωσίας έχουν «μπλοκαριστεί» και παρά το πλανητικό πολεμικο-πυρηνικό δυναμικό της   δεν μπορεί να ανταποκριθεί με τη δέουσα κραταιότητα στους όρους και τις αναγκαιότητες του πολύμορφου και κλιμακούμενου πολέμου των ηπείρων.

10-Στη Συρία, την ευρύτερη Μέση Ανατολή, την Ουκρανία και αλλού, η επέκταση των τοπικών και περιφερειακών πολέμων είναι σίγουρα αναπόφευκτη. Η διαπιστωμένη και προσχηματική κατευναστική παθητικότητα της ρωσικής κυβέρνησης απέναντι στην βιαιότητα των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ συμβάλει στην κλιμάκωση  και συσσώρευση της δυτικής επιθετικότητας. Έτσι όμως αυξάνεται αντικειμενικά ο κίνδυνος του πυρηνικού πολέμου και της καταστροφής της ανθρωπότητας.

11-Στη Ρωσία η συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία υποστηρίζει την κίνηση προς την εθνική απελευθέρωση από την ξένη επιρροή. Το στοίχημα για τον Πούτιν είναι εάν στην νέα εξαετία του, θα συμβάλει στη κατεδάφιση της φιλελεύθερης ρωσικής ελίτ - που ως πέμπτη φάλαγγα της Δύσης ελέγχει τα βασικά πόστα των ρωσικών οικονομικών και πολιτικών θεσμών  – ή όχι. Από αυτό θα κριθεί τόσο η ιστορική αποστολή της Ρωσίας όσο και η τύχη της ανθρωπότητας.

(Γιώργος Καπαρός 15.04.2018)



_  




4 σχόλια:

Σκεπτικιστής είπε...

Συνοπτικό και εύστοχο το αναρτηθέν κείμενο.

Θα ήθελα να σημειώσω ένα γεγονός:

Ρωσία και Ισραήλ έχουν μια «παράξενη» μακρόχρονη σχέση που σκιάζει το θέμα των ρωσικών εξοπλισμών στην Μέση Ανατολή. Το 2007 η Μόσχα έκανε σύμβαση με το Ιράν να το προμηθεύσει με S-300. Η παρείσφρηση του Ισραήλ μπλόκαρε αυτή την συμφωνία. Το ίδιο έχει γίνει στη Συρία και η Ρωσία την έχει αφήσει ως τώρα ακάλυπτη από τις ισραηλινές και τους δυτικές εναέριες επιθέσεις.

Η Ρωσία δήλωσε πως μόνον αν η αμερικανική επίθεση βλάψει τους Ρώσους στο συριακό έδαφος θα απαντήσει δυναμικά. Αλλά για τη σύμμαχο της Συρία που υφίσταται επίθεση καμιά προστασία. Αυτή είναι η γυμνή αλήθεια.

Μετά τους δυτικούς βομβαρδισμούς στη Συρία η Μόσχα υποσχέθηκε πως θα δώσει στη Δαμασκό για τη προστασία της, τα αντιαεροπορικά συστήματα πυραύλων S-300. Να περιμένουμε να δούμε αν τελικά αυτή η διαβεβαίωση θα αγνοήσει το Ισραήλ και θα υλοποιηθεί ή όχι. Αν όχι τότε η Ρωσία θα αυξήσει την αναξιοπιστία της απέναντι στους συμμάχους της καθώς θα δείξει ότι δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της ενδυνάμωσης της προστασίας τους.


Γ.Κ. είπε...

Σκεπτικιστή, συμφωνώ.

Ας σημειωθεί ότι τον Απρίλη 2015, έστω και καθυστερημένα ο Πούτιν αναίρεσε την απαγόρευση της Ρωσίας για παράδοση S-300 στο Ιράν και τελικά αυτή η σύμβαση ολοκληρώθηκε το 2017. Επίσης νομίζω ότι αυτή τη φορά η Μόσχα ως το τέλος του Καλοκαιριού θα έχει δώσει τους S-300 στην Δαμασκό. Οψόμεθα....

Αρμενιστής είπε...

Και βέβαια δεν είναι μόνο στη Συρία προβληματική η πολιτική του Κρεμλίνου.

Στην Αρμενία οι μαζικές διαδηλώσεις υποχρέωσαν τον Σαρκισιάν, το στενό σύμμαχο της Μόσχας, σε παραίτηση. Η Ρωσία χαρακτήρισε την Αρμενία "εξαιρετικά σημαντική" αλλά "δεν παρεμβαίνει" διότι η αρμενική "κρίση είναι ένα εσωτερικό ζήτημα".

Μάλιστα "εσωτερικό ζήτημα"! Δεν είναι μόνο οι αμερικανικοί οργανισμοί και η πρεσβεία του Ερεβάν, είναι επίσης τα ισχυρά τμήματα της εγχώριας επιχειρηματικής ελίτ και της αρμενικής διασποράς στη δύση (ειδικά στην Αμερική), είναι η ανάπτυξη ενός τοπικού συστήματος φιλοδυτικών ιδρυμάτων που εμπλέκουν κύκλους διανοουμένων και φοιτητικής νεολαίας. Έτσι φαίνεται πως η πολιτική τεχνολογία των δικτύων και των ΜΚΟ των ΗΠΑ, κερδίζουν άλλη μια σοβαρή νίκη στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, για την απόσπαση της Αρμενίας από την ρωσική επιρροή και την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (όπως προηγουμένως ανάλογες νίκες στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, Γεωργία, Ουκρανία, Μολδαβία, Κιργιζία).

Η ασυνεπής πολιτική της φιλελεύθερη ρωσικής ελίτ στέλνει διαρκώς αντιφατικά μηνύματα που λειτουργούν αρνητικά και υπέρ της αποσύνθεσης...


Γ.Κ. είπε...

Πολύ σωστά Αρμενιστή αναφέρεσαι στην εν εξελίξει έγχρωμη εξέγερση της Αρμενίας που εάν επιβληθεί θα έχει συνέπειες και στην ίδια την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση.

Πράγμα που για μια φορά ακόμα αποδεικνύεται πως ο επιθετικός «διεθνισμός» (παγκοσμιοποιητισμός) των δυτικών ελίτ είναι πολύ πιο προγραμματικός και αποτελεσματικός από την εξ αντιδράσεως, αμυντική κατευναστική εξωγενή δράση της ρωσικής ελίτ.

Με την ευκαιρία να σημειώσω ότι η Ρωσία με την ίδια ηττοπάθεια, εκτός την ανοικτή ουκρανική πληγή, αντιμετωπίζει και την έναρξη μιας αποδομητικής κρίσης (πάλι στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση) στο Καζακστάν. Και εδώ η κρίση αυτή έχει μορφή πολιτισμική μεν αλλά σοβαρότατη δε.

Πρόκειται για τη μετάβαση της καζακικής γλώσσας από το κυριλλικό αλφάβητο στο λατινικό αλφάβητο. Και είναι σαφές πως διακυβεύονται πολλά περισσότερα εδώ, εκτός του «πολιτιστικού κόστους», λόγω των γενικότερων προτύπων εκδυτικισμού που σημασιοδοτεί αυτή η μεταβολή. Ενώ παράλληλα η Αστάνα φαίνεται να φλερτάρει με την προοπτική μιας ατραπού που να αποδυναμώνει τις συνδέσεις του Καζακστάν με την ρωσόφωνη σφαίρα (που παρακμάζει σε όλα τα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ) και να επαυξάνει τις συμπλέξεις του στο πεδίο της στρατηγικής ενότητας των τουρκόφωνων χωρών με Τουρκία, Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν.