Τεχνοδεσποτεία. Μεγάλος Μετασχηματισμός & Πολιτικές Απαρτχάιντ

 

                                                Roberto Matta - Cruxificion (1938)

 

Κατά την έναρξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου έχουμε πέντε γεωοικονομικούς πόλους / μακροπεριφέρειες με τα κέντρα τους: Βρετανία, ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία, ΕΣΣΔ.  Στη συνέχεια λόγω της πολεμικής συντριβής της Γερμανίας και της Ιαπωνίας οι ανταγωνιστικοί πόλοι αναδιατάχθηκαν σε δύο: Αμερικανοκρατούμενη Δύση και Σοβιετική Ανατολή.

Με την αποδιάρθρωση του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» το 1990 επεβλήθησαν: αμερικανική μονοκρατορία, υπερεθνικά μονοπώλια,  παγκοσμιοποιημένη αγορά,  νεοφιλελεύθερη ρύθμιση, χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο κοκ.

Η τωρινή περίοδος του Γ' Παγκόσμιου Πολέμου Covid-19 είναι ταυτόχρονα εποχή  προχωρημένης, πολύπλευρης αντιμαχίας ΗΠΑ - Κίνας για την παγκόσμια ηγεμονία, πλανητικής οικονομικής κατάρρευσης (χειρότερης από τη «μεγάλη ύφεση» του '30) και βαθμιαίας αποδόμησης της παγκόσμιας αγοράς προς νέες μακροπεριφέρειες που θα εδραιωθούν πάνω σε ιδιαίτερες βάσεις γεωπολιτικής και κοινωνικής μηχανικής (τεχνολογίας, οικονομίας και κοινωνικών ψηφιακών πλατφορμών).

Αυτή η εξέλιξη όσον τουλάχιστον αφορά τη συνολική Δύση (ΗΠΑ, Βρετανία, Ευρωπαϊκή Ένωση) και τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο ορίζει μια νέα  «εποχή της οδύνης». Σύνθλιψη των δυνάμεων της εργασίας, των αγροτικών και μικρομεσαίων αστικών στρωμάτων, γιγάντωση της ανεργίας, μεγάλη κάθοδος βιοτικού επιπέδου, απολυταρχική επιτήρηση και ενδεχομένως μια πρωτόγνωρη φάση κοινωνικών συγκρούσεων ενάντια στην νέα ηγεμονική πτέρυγα της υπερελίτ, την τεχνοδεσποτεία, η οποία διαδέχεται τη χρηματιστική ολιγαρχία ως εξουσία του, συνδεδεμένου με το ολοκληρωτικό κράτος, κεφαλαίου των κοινωνικών ψηφιακών πλατφορμών.

Η βασική αντινομία στην «κοινωνία της πληροφορίας» είναι αυτή ανάμεσα στη δημόσια, κοινωνική φύση της πληροφορίας και την ιδιωτική κυριότητα και εκμετάλλευση της. Ενόσω οι παγκόσμιες αγορές αρχίζουν να διασπώνται σε μακροπεριφέρειες μακροπρόθεσμα ο εκτεχνικευμένος Μεσαίωνας πρόκειται να αντιμετωπίσει τα όρια του λόγω του γεγονότος ότι η μαζικοδημοκρατική παιδεία διαρκώς υπονομεύεται και υποβαθμίζεται ενώ ταυτόχρονα συστέλλονται οι πνευματικοί ορίζοντες  των ελίτ των οποίων ο διανοητικός εκφυλισμός θα επιφέρει μέγιστες αρνητικές επιπτώσεις στην επιστημονικο-τεχνική  εξέλιξη, την παραγωγική ικανότητα, τους βιοτικούς και πολιτισμικούς όρους της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης. Βραχυπρόθεσμα όμως, στην επιδίωξη της να κερδίσει τον πλανητικό ταξικό πόλεμο,  η τεχνοδεσποτεία  (δυτική και ανατολική), με τα «Uruk-hai» πολιτικά και ιδεολογικά ανδρείκελα της, υλοποιεί την πιο επικίνδυνη ατζέντα μέσα στη γνωστή ανθρώπινη ιστορία με τα πιο προχωρημένα εργαλεία: Παγκόσμιος Πόλεμος ΙΙΙ Covid - 19 / «Πράσινη Μετάβαση» / Μεγάλη Επανεκκίνηση / Παγκοσμιοποίηση 2.0 . Ειδικότερα εδώ προωθείται μια ερεβώδης τριάδα ήτοι:

α – Η μετατροπή της ανθρωπότητας σε φυλακισμένους δουλοπάροικους ενός τυραννικού συστήματος μεταβιομηχανικής κοινωνίας, δεσμώτες στο ψηφιακό Πανοπτικόν, πεταμένους στην απόλυτη ένδεια.

β – Η «Νέα Γένεση», γονιδιακός έλεγχος και προγραμματισμός / βιοτεχνολογική παραγωγή των άβουλων πληβείων και υπηρετών του 21ου αιώνα, των μετανθρώπινων ΓΤΟ. Μεταφερόμενοι σε μυθολογικό-θρησκευτικό πλαίσιο η «Γένεσις», εμφανίζεται ως έργο του «βιβλικού θεού» το 3.761 π.Χ. (εβραϊκή χρονολόγηση).  Έκτοτε αφού πέρασαν 5.781 έτη  «από κτίσεως κόσμου» (anno mundi), έρχεται τώρα ο άρχων «σατανάς» της τεχνοφασιστικής Μόρντορ  / «Εποχής του Χαμού» ήτοι η κακοποιός νεοφεουδαρχία να αναλάβει την πρωτοβουλία για μια «Νέα Γένεση» με τη μεγάλη πλειοψηφία των πιστών αυτού του βιβλικού θεού να παρακολουθεί άβουλη ή να χειροκροτεί υπνωτισμένη.  

γ – Η διασύνδεση γενετικής και τσιπ / διεπαφή εγκεφάλου και μηχανής / μεταβολή της βιοφυσικής ανθρώπινης υπόστασης σε εμβιομηχανοτρονική  / κόσμος των «αυτορυθμιζομένων» cyborg, robot, biorobot.

Είναι η απόλυτη ανθρωπολογική ύβρις / άτις  των «μαθητευόμενων μάγων» όπου «τα παιδία παίζει» ρόλους μικρών θεών. Όθεν ακολουθούν νέμεσις / τίσις. «ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν» (Ηράκλειτος).

Βάσει των προηγουμένων η βασική αντίθεση που επικαθορίζει το παγκόσμιο σύστημα των αντιθέσεων είναι αυτή ανάμεσα στους φορείς και υποστηρικτές (άμεσους ή έμμεσους) της τεχνοφεουδαρχικής εποχής ενός μετανεωτερικού μεσαίωνα και τους αμφισβητίες εχθρούς της. Και ως προς τούτη την αντιπαράθεση όλα τα παραδοσιακά πολιτικά στρατόπεδα - «δεξιά» «αριστερά»,  «θεοπολιτική» και οι αντίστοιχες κοσμοεικόνες  «φιλελευθερισμός», «εθνικοσοσιαλισμός», «σοσιαλισμός»,  «ισλαμισμός» κλπ θρησκευτικές ιδεολογίες - είναι μόνον ιστορικά πτώματα από την σήψη των οποίων τρέφονται και ισχυροποιούνται οι επικυρίαρχοι χωροδεσπότες των νέων σκοτεινών χρόνων.

Ας σημειωθεί εδώ πως όταν οι «δεξιοί», «αριστεροί», «ελευθεριακοί» και πολλοί άλλοι μισθοφόροι της τεχνοφασιστικής «υγειονομικής» δικτατορίας αποκαλούν «ψεκασμένους» όσους αμφισβητούν την Covid-19 Great Reset εξουσιαστική αφήγηση, εξαπολύουν έναν οργουελικό κοινωνιολογικό χαρακτηρισμό / στιγματισμό. Προετοιμάζουν εσωτερικούς εμφυλίους μέσα στο λαό και εξυπηρετούν τον μαζικό κοινωνικό έλεγχο της νεοφεουδαρχίας. Ταυτόχρονα εξωτερικεύουν την χειραγωγημένη ιδιοπροσωπία τους, ντοπαρισμένη και κατακερματισμένη απ' το άλογο στοιχείο που μαζικά μοχλεύει η καθολική μιμητική κρίση. Ετούτη είναι προϊόν του αδιάλειπτου γενικευμένου ψυχοτρόμου  - που επιβάλλεται από την κομματοκρατία και τα καθεστωτικά ΜΜΕ και δια του οποίου κυριαρχούν οι εγχώριες λούμπεν ελίτ – όπου για την εκτονωτική της «κάθαρση»  προϋποτίθεται η μεγάλη σκηνοθεσία της θυσιαστικής εξόντωσης του «αποδιοπομπαίου τράγου», εν προκειμένω των «ανεμβολίαστων», των νέων παριών, των καταδικασμένων σε δυσφήμιση και διαρκή απομόνωση.

Ειδικότερα ως προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Covid - 19  σε όλες τις χώρες τις συλλογικής Δύσης με πρώτη την Ελλάδα οι πολιτικοί αυλόδουλοι της Great Reset  νεο-μεσαιωνικής «ιεράς εξέτασης» αποκρύβουν το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι:

α -  Είμαστε πλέον στο «σημείο μη επιστροφής» όπου η μονιμότητα της απολυταρχικής κατάστασης εξαίρεσης αντικατέστησε την προεπιδημική κανονικότητα.

β - Οι υποκείμενοι στον «καθαγιασμένο» mRNA / DNA πειραματικό ορό μολύνονται απ΄τον κορωνοϊό, μολύνουν και ενίοτε πεθαίνουν. Κι αν τυχόν είχαν όλοι «εμβολιαστεί» η γενική εικόνα θα ήταν ίδια.

γ - Όθεν, παρά τις διαβεβαιώσεις των εξουσιαστών, οι «εμβολιασμένοι» είναι εκτός «θείας χάριτος» όπου βάσει της επίκλησης της δικαιούνται το «πράσινο πιστοποιητικό» προνόμιο που αποκλειστικά ως κλειδί ιδεολογικό (και  όχι «αυτοπροστατευτικό» «υγειονομικό»)  ξεκλειδώνει την πρόσβαση σε βασικά δικαιώματα απ' τα οποία θα αποκλείονται οι άλλοι οι «ανεμβολίαστοι» «αρνητές» διότι υποτίθεται μεταδίδουν τον κορωνοϊό, ο οποίος όμως διαδίδεται εξίσου από τους «εμβολιασμένους» !

δ - Μέσω του «πράσινου πιστοποιητικού, του γραμμωτού κώδικα κλπ  δυναμώνει η λειτουργική βιο-επιτήρηση καθώς εισάγονται τρόποι πλήρους παρακολούθησης και ελέγχου όλων των κινήσεων αρχικά στους δημόσιους χώρους. Και αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα των καινούργιων τεχνικών της εξουσίας για την διαχείριση των βιο-πολιτικά επιτηρουμένων ατόμων μέσα στην απέραντη ψηφιακή και κοινωνική φυλακή.

Οι φορείς της τεχνοφασιστικής κυριαρχίας / προσταγής προϋποθέτουν το καθεστώς απαρτχάιντ και την δυαδική κοινωνία. Ενώ μετέβαλαν τις καθαρά ιατρικές πράξεις (όπως είναι και οι εμβολιασμοί) σε υποχρεωτικές αστυνομικο-διοικητικές διαδικασίες, έχουν εκ των προτέρων επίσης προϋπολογίσει τον μη καθολικό «εμβολιασμό» (όπου με αυτόν λόγω εκκωφαντικής αναποτελεσματικότητας   θα αυτοκαταστρεφόταν το ψευδεπίγραφο αφήγημα της λούμπεν νεοφεουδαρχίας) θέλοντας να οργανώσουν τα εμφύλια μέτωπα του νέου ταξικού πολέμου. Πλαισιώνονται τώρα απ΄ όλο το συρφετό του «δεξιού», «αριστερού», «ελευθεριακού», «θεοπολιτικού» καιροσκοπισμού, ο οποίος συναγελάζεται και συμπαρατάσσεται δειμοκρατικά με την βιοπολιτική της κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας, μπροστά στο «νέο εχθρό» τα «αντιεμβολιαστικά κινήματα» των «ψεκασμένων» τα οποία το μόνο που κάνουν είναι να υποστηρίζουν την συνταγματική, δημοκρατική νομιμότητα και την ηθική δεοντολογία που ορίζει ο Κώδικας της Νυρεμβέργης. Προχωρούν λοιπόν στο μεγάλο διαχωρισμό των πολιτών σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας με τεχνικο-υγειονομικές προφάσεις που υποκρύπτουν την ιδεολογικοπολιτική ουσία: «εμβολιασμένοι» πιστοί και «ανεμβολίαστοι» άπιστοι του «ιατρο-σωτηριολογικού ιερατείου» με τους πρώτους να ανταμείβονται με κάποια από τα μέχρι πρότινος αυτονόητα, εγγυημένα συνταγματικά δικαιώματα και τους δεύτερους απολυταρχικά να αποκλείονται από αυτά θεωρούμενοι ως τα νέα «ανατρεπτικά στοιχεία» τα οποία πρέπει πάραυτα να μπουν στο «γύψο» φορώντας το εικονικό «κίτρινο αστέρι».

Εύλογες δε οι απορίες σχετικά με την αδράνεια των Ελλήνων συμπολιτών μας οι οποίοι στη μεγάλη πλειοψηφία τους αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την απολυταρχική εξοντωτική διαχείριση της «υγειονομικής κρίσης» από το ολιγαρχικό μπλοκ, ως ολοκληρωτική στέρηση των πολιτικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων τους, ως καταστροφή των βιοτικών και πολιτισμικών όρων αυτοσυντήρησης ή ακόμα και απώλειας της ίδιας της ζωής τους. Η εξήγηση μπορεί να αναζητηθεί σε τρεις βασικούς επιδραστικούς παράγοντες:

- Ο πρώτος είναι οι μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου. Προχωρημένοι μέθοδοι εξουσιασμού από την ερεβώδη τεχνοδεσποτεία ,  χειρισμοί του διαρκούς φόβου και λογοκρισία απ' τα ΜΜΕ / ΜΚΔ που α) προσφέρουν νομιμοποίηση στην κυβερνητική υποδουλωτική επιστασία β) εμπεδώνουν σε μαζικό επίπεδο την αυταπάτη περί ύπαρξης ενός σχεδίου ασφάλειας γ) αποτρέπουν τους ανθρώπους να σκέφτονται δ) γεννούν σε κάποιους το «σύνδρομο της Στοκχόλμης».

- Ο δεύτερος είναι η «πυροσβεστική» λειτουργία της αντικειμενικής συμμαχίας των «ορθολογικών»:  ήτοι όσων «φιλελεύθερων». «εθνικοφρόνων», «αριστερών», «αντιεξουσιαστών» κοκ ενστερνίζονται την Covid -19 ανελεύθερη ανθελληνική αντικοινωνική ατζέντα της νεοφεουδαρχίας.

- Ο τρίτος είναι η απουσία της κατάλληλης και αξιόπιστης «μεγα-μηχανής» αγώνα η οποία να διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για ένα ρωμαλέο αντιολιγαρχικό κίνημα, μια αποτελεσματική πατριωτική λαϊκή κινητοποίηση και να προσφέρει την προοπτική μιας ηθικο -πνευματικής ανάταξης για την εθνική και κοινοτική χειραφέτηση, τη μαχητική ενότητα  και αυτοδυναμία του ελληνισμού.

 

( Γιώργος Καπαρός   24-7-2021 )

 

Δείτε επίσης:

 

Σημείωμα για την ανθρωπολογική κρίση, τον τεχνο-δεσποτισμό και την αυτο-επιβίωση

 

Παρόν και Μέλλον. Σημεία και Τέρατα

 

 

_

Περί Διαλεκτικής (σχόλιο)

 

Η Διαλεκτική πρωτοεμφανίζεται στον Ηράκλειτο. Ρήσεις όπως "παλιντονος αρμονιη", "το αντιξουν συμφερον και εκ των διαφεροντων καλλιστην αρμονιαν", "ειδεναι δε χρη τον πολεμον εοντα ξυνον, και δικην εριν, και γινομενα παντα κατ εριν και χρεων" αναφέρονται στη θεμελιώδη αρχή της αντίθεσης.

Τούτη αξιοποιούμενη στην  "ιδεαλιστική" (Χέγκελ κ.α.) και "υλιστική" (Μαρξ, Ένγκελς κ.α.) “διαλεκτική της προόδου” κατανοείται ως  ενότητα / ανταγωνισμός των αντιμάχων που τείνει στην οριστική επικράτηση της μιας  πλευράς (κυρίαρχης / κυριαρχούμενης) ή στην κοινή καταστροφή των δυο πλευρών.

Όμως στον αληθινό διαλεκτικό "νόμο των αλλαγών" και βάσει της αντίθεσης συχνά γεννιέται μια Τρίτη Δύναμη που ως "κατεργάρης" της ιστορίας "κλέβει" τη Νίκη. π.χ.

 -αφέντες (+ δούλοι) ~>  βαρώνοι (+ δουλοπάροικοι) ~> αστοί (+ προλετάριοι) ~> χρηματοδότες  / διευθυντές  / τεχνοφεουδάρχες (+πρεκαριάτο / κονγκιταριάτο / νεοπληβείοι).

-καπιταλισμός (+σοσιαλισμός) ~> τεχνοδεσποτισμός

-διπολισμός ΗΠΑ / Δύση + ΕΣΣΔ / Ανατολή ~> Κίνα

 Έτσι ως προς την «κοινωνική  διαλεκτική» η θεωρία της πάλης των τάξεων, ως γενικό ερμηνευτικό σχήμα της ιστορίας των κοινωνιών, έχει ισχυρά σημεία αλλά και κάποια αδύναμα καθώς αγνοεί ορισμένα κρίσιμα ενδεχόμενα, ήτοι:

α) Τα αποτελέσματα της πράξης μιας οδηγήτριας "απελευθερωτικής" υποκειμενικότητας μπορεί να αποκλίνουν παντελώς από τις αρχικές προθέσεις και τους διακηρυγμένους σκοπούς της, λόγω της:

-συνισταμένης των επιμέρους συνιστωσών δράσεων.

-νόθευσης των σκοπών για να γίνουν μαζικά αποδεκτοί.

-μετάλλαξης αυτής της ίδιας της υποκειμενικότητας.

 β) Η ιστορική πορεία για την επίτευξη ηγεμονίας και την τελική επικράτηση, μέσα στο "μεγάλο παιχνίδι", ενός ανερχόμενου οδηγητικού ιδεοπολιτικού κινήματος μπορεί να ανακοπεί (και τούτο να καταστραφεί ή να ενσωματωθεί) εξ αιτίας της αντίρροπης ικανότητας μιας φατρίας της άρχουσας ελίτ καινοτομώντας να μετασχηματίσει πλήρως και να αλλάξει στο σύνολο του το ίδιο το "παιχνίδι" και το σύστημα των αντιθέσεων του.

γ) Ενόσω "παντα κατ' εριν γιγνεσθαι" (Ηράκλειτος) στη διαδικασία των "ανταγωνιστικών αντιθέσεων" μπορεί να προκύψει ενδοπαραγωγή ενός τρίτου πόλου, όθεν η δυαδικότητα των αντιμάχων μεταβάλλεται σε τριαδικότητα. Τότε ως εντελέχεια, ο τρίτος πόλος επιβάλλεται μετασχηματίζοντας την προηγούμενη αντιθετική ενότητα σε μια ποιοτικά καινούργια.

Πέραν αυτών λειτουργεί ενίοτε και μια άλλη διαλεκτική. Η  “διαλεκτική της σήψης”. Όπως σήμερα, υπάρχουν περίοδοι στην ιστορία που οι τροχιές της εξαχρείωσης των επικυρίαρχων και της εξαχρείωσης των υποτελών πάνε πλάι-πλάι, αλληλενεργούν, διασταυρώνονται, ενίοτε εφάπτονται:

-“Πρέπει να εισβάλεις μέσα στη μάζα των ανθρώπων σαν μπάλα κανονιού ή να γλιστράς σαν πανούκλα. Η τιμιότητα είναι άχρηστη” (Ονορέ Ντε Μπαλζάκ).

“Ποτέ μνηστήρας θρόνου δεν κερδοσκόπησε πιο πρόστυχα πάνω στην προστυχιά της μάζας” (Καρλ Μαρξ).

 

-

Τουρκική Υπερεπέκταση και Αποσταθεροποίηση της Καυκασίας

 

Στις 27 Σεπτέμβρη αναζωπυρώθηκε ένας νέος αιματηρός γύρος της στρατιωτικής αναμέτρησης  Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ με την άμεση εμπλοκή τούτη τη φορά της ερντογανικής Τουρκίας, ο οποίος κινδυνεύει να κλιμακωθεί σε έναν μεγάλο περιφερειακό πόλεμο.

 

Το παρελθόν

Τα «δόντια δράκοντα» της έντασης Αρμενίων και τουρκογενών Αζέρων έχουν σπαρθεί από παλιά:

-Aρχές του 19ου αιώνα η Τσαρική Ρωσία έλεγξε τη περιοχή κατόπιν πολέμου με το Ιράν τιθασεύοντας την εθνική αφύπνιση και αντιπαράθεση Αρμενίων και Αζέρων. 

-Αρχές του 20ου αιώνα στην, υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, δυτική Αρμενία  συντελείται η Γενοκτονία των Αρμενίων. Το 2015 ξεκινούν μαζικές μετακινήσεις  ενώ θανατώνονται 1,5 εκατ. άνθρωποι αφήνοντας μια αθεράπευτη πληγή στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική ψυχή αυτού του λαού.

- Μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση η ανατολική Αρμενία ενσωματώθηκε στην Σοβιετική Ένωση. Στη φάση της προσέγγισης του Βλαντίμιρ Ουλιάνοφ -Λένιν με τον Κεμάλ Ατατούρκ η περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (με εθνοτική σύνθεση κυρίως Αρμενίους και λιγότερο Αζέρους) δόθηκε διοικητικά στο τουρκογενές Αζερμπαϊτζάν. Η στρατηγική του Ιωσήφ Τζουγκασβίλι – Στάλιν ευνοούσε την εθνική ετερογένεια εντός της ΕΣΣΔ ώστε να αποφευχθούν φυγόκεντρες αποσχιστικές τάσεις, όθεν το Ναγκόρνο-Καραμπάχ απετέλεσε αυτόνομη περιοχή εντός του σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν. Γενικότερα όλες σχεδόν οι δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης  (πλην Αρμενίας) ήταν σε κάποιο βαθμό δομές πολυεθνικές,  με τα σύνορα να έχουν τυπική αξία με βάση την κοσμοεικόνα της σοσιαλιστικής μετάβασης προς μια μετα-εθνική κοινότητα των σοβιετικών λαών.

- Η αποσύνθεση της ΕΣΣΔ άνοιξε τους «ασκούς του Αιόλου». Η παράλυση του ηγεμονικού  κομμουνιστικού κομματικο-πολιτικού κέντρου και η εξασθένιση του σοβιετικού οικοδομήματος,  επέτρεψε στις περιφέρειες την άνοδο των εθνοτικών διαδικασιών και κινημάτων ως μια καθυστερημένη εκδίπλωση της ίδιας της φυσικο-ιστορικής τάσης προς τη συγκρότηση αυτοτελών εθνοκρατικών μορφών και την εμφάνιση νέων χωρών. Κάτι που είχε ήδη συντελεστεί από καιρό στην ανεπτυγμένη καπιταλιστική δύση έστω κι αν εκεί το εθνικό ζήτημα δεν έχει επιλυθεί με τρόπο οριστικό αλλά υφίστανται πλείστοι θύλακες εθνοτικής καταπίεσης, διαμάχης και εμπλοκής. Στην περίοδο της «περεστρόικα»  η αποδυνάμωση της κομμουνιστικής ιδεολογίας επέφερε από τη μια την ακύρωση του «διεθνιστικού έργου» και από την άλλη την αναγέννηση των εθνικών ταυτοτήτων μέσα στα ρευστά πλέον ιστορικά και εδαφικά πλαίσια -  είτε με αμιγή είτε με μεικτή σύνθεση πληθυσμού – πυροδοτώντας εντατικά τις διαμάχες.

- Ήδη από το 1988, οι αρμενικές αρχές του Ναγκόρνο-Καραμπάχ  ζήτησαν από τη Μόσχα την ένταξη στην Αρμενία, αίτημα που απορρίφτηκε. Το συσσωρευμένο εύφλεκτο δυναμικό οδήγησε στον πλήρη πόλεμο του 1991 ανάμεσα στο ανεξάρτητο πλέον Αζερμπαϊτζάν και την ανακηρυχθείσα Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ υποστηριζόμενη από την Αρμενία, ο οποίος διήρκεσε μέχρι τον Μάιο του 1994 με 25 χιλ. νεκρούς και γύρω στο 1 εκατ. πρόσφυγες. Με ρωσική μεσολάβηση επήλθε εκεχειρία, με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ να έχει υπό την κυριαρχία του μια μεγαλύτερη περιοχή και εδαφική σύνδεση με Αρμενία και Ιράν.

-Έκτοτε η μεν Ρωσία υποστήριζε το status quo του αρμενικού ελέγχου της περιοχής και την de jure διοικητική παραμονή της (με επιστροφή πέντε εδαφικών σημείων) στο Αζερμπαϊτζάν. Το δε Αζερμπαϊτζάν -  διαμορφωμένο ως «κράτος-πελάτης» της Τουρκίας και του Ισραήλ - προβάλει ισχυρές προσδοκίες επανεγκατάστασης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ ενόσω ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία του αναγνωρίζουν νομικά δικαιώματα γεγονός που εκφράστηκε και σε τέσσερα ψηφίσματα (822/1993 , 853/1993 , 874/1993 , 884/1993) του Συμβούλιου Ασφαλείας ΟΗΕ. Ακόμα και η ίδια η Αρμενία μέχρι σήμερα δεν έχει αναγνωρίσει επισήμως τη Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ αν και με βάση την τωρινή κρίση ο Πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν είπε πως ενδεχομένως να το πράξει.

-Αν και έχουν γίνει αρκετές ειρηνευτικές συνομιλίες μέσω της Ομάδας του Μινσκ και του ΟΑΣΕ ουδεμία συνθήκη υπογράφτηκε με τη διαμάχη να μην επιλύεται αλλά να παγιώνεται. Μέσα στην τριακονταετία οι ένοπλες συγκρούσεις συνεχίστηκαν με σοβαρότερες το 2014, το 2016 και τον Ιούλιο του 2020.

 

Το παρόν

Το καινούργιο δεδομένο στη παρούσα πολεμική σύρραξη είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας η οποία - σε αντιδιαστολή με άλλους διεθνείς δρώντες που καλούν τις δυο πλευρές να διακόψουν τις εχθροπραξίες - η Άγκυρα εμπλέκεται ανοιχτά και καθοδηγεί το Μπακού να καταλάβει τα εδάφη της Δημοκρατίας του Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ) μέσω της στρατιωτικής ισχύος, την οποία η ίδια μαζί με το Ισραήλ  την έχουν ενισχύσει σημαντικά.  Έτσι ουσιαστικά πρόκειται για την ίδια την Τουρκία που δια του ελεγχομένου Αζερμπαϊτζάν επιτίθεται στην Αρμενία, με τον Ερντογάν - έχοντας την πλήρη υποστήριξη των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Τουρκικής  Εθνοσυνέλευσης  (AKP, CHP, MHP, IYI ) και εξωκοινοβουλευτικών  όπως του πρώην μαοϊκού,νυν «ευρασιανιστή» (και αρνητή της Γενοκτονίας των Αρμενίων) Ντογού Περιντσέκ - να διακηρύσσει προς τον Αζέρο πρόεδρο Ιλάμ Αλίεφ: «Ένα έθνος, δύο κράτη».

Την ίδια στιγμή εκτός από τις πληροφορίες για συμμετοχή στρατιωτών του Πακιστάν στις μάχες υπέρ του Αζερμπαϊτζάν, το Αρμενικό Κέντρο Πληροφοριών αναφέρει πως η Άγκυρα μετέφερε (κατά το Λιβυκό πρότυπο) 4.000 τζιχαντιστές από την Συρία να  συνδράμουν το Μπακού. Τούτο επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Ziyad Haji Ubeyd, διοικητή του φιλοτουρκικού Συριακού Εθνικού Στρατού-SNA, που παραδέχεται συμμετοχή στο πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και  πως 70.000 τζιχαντιστές του SNA είναι έτοιμοι να λάβουν μέρος σε διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας όπου καλεστούν [ πηγή : rudaw.net ]. Ενώ σε ένα προπαγανδιστικό αντιπερισπασμό η Yeni Safak του Ερντογάν «οδύρεται» για πολεμική συμμαχία ανάμεσα σε στην Αρμενία και τους Κούρδους (PKK, Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν) [ πηγή: yenisafak.com ]

Και ενώ ο ασύδοτος σπεκουλαδόρος Ερντογάν δημαγωγώντας περί διεθνούς δικαίου απαιτεί την επιστροφή της περιοχής στο Αζερμπαϊτζάν - «Ήρθε η ώρα να τελειώσει αυτή η κρίση που ξεκίνησε με την κατοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Μόλις η Αρμενία εγκαταλείψει το έδαφος που έχει καταλάβει, η περιοχή θα ξαναβρεί την ειρήνη και την αρμονία» (Anadolu Agency , Ερντογάν 28-9-2020) – ουδείς εκπρόσωπος των ελίτ των χωρών του ΟΗΕ (μαζί και της αρμενικής, ελλαδικής, κυπριακής, συριακής κυβέρνησης)  δεν βρέθηκε να του διαμηνύσει πως στο ίδιο «πνεύμα δικαιοσύνης» οφείλει να επιστρέψει τις κατεχόμενες δυτική Αρμενία, δυτική Μικρά Ασία, Πόντο, Βόρειο Κύπρο, σαντζάκι της Αλεξανδρέττας,  Βόρεια Συρία κ.ο.κ 

 

Η στάση της Ρωσίας και του Ιράν

Αν και η τωρινή αρμενική ηγεσία έχει φιλοδυτικό προσανατολισμό το Γερεβάν είναι στρατιωτικός σύμμαχος της Μόσχας. Η τουρκική επιθετικότητα αυξάνει το αδιέξοδο στο Αρτσάχ, αποσταθεροποιεί την Καυκασία, ανοίγει χώρο για μια δυτική ανάμειξη και εμμέσως στρέφεται ενάντια στη Ρωσία η οποία καταδεικνύει την ανημποριά της να ειρηνεύσει τη νότια γειτονιά της. Εάν η Μόσχα δεν ήταν μπλοκαρισμένη, από την ολιγαρχική φιλελεύθερη πέμπτη φάλαγγα αλλά και την ανεκτική προς την Τουρκία στρατηγική επιλογή ορισμένων ευρασιανιστών, τότε:

1- θα έστελνε τελεσίγραφο στην ηγεσία του Αζερμπαϊτζάν πως αν δεν πάψει την επίθεση και δεν αποσυρθεί στις αρχικές θέσεις,

α) Οι διερχόμενοι από το έδαφος του αγωγοί υδρογονανθράκων θα καταστραφούν.

β) Τα περιουσιακά στοιχεία του στη Ρωσία θα δεσμευτούν.

γ) Στον εναέριο χώρο του θα υποστεί ζώνη απαγόρευσης πτήσεων.

2- Θα προειδοποιούσε την Τουρκία ότι θα υποστεί δραστικές κυρώσεις, εάν δεν διακόψει την άμεση ανάμειξη της και τη μόχλευση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

3-Στη συνέχεια και στο ίδιο πνεύμα θα καλούσε την Αρμενία σε αυτοσυγκράτηση.

Αντί τούτων η Μόσχα επέλεξε να ξεδιπλώσει την πολιτική της ουδετερότητας και της εξισορροπητικής διαμεσολάβησης υποτίθεται επ' ωφελεία της ίδιας, με τους Βλαντίμιρ Πούτιν, Σεργκέι Λαβρόφ να καλούν το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία να διακόψουν τις εχθροπραξίες και να σταθούν στο τραπέζι των συνομιλιών. Ήδη προηγουμένως στις 23 Σεπτέμβρη ο Λαβρόφ σε συνάντηση με την Σαχιμπά Γκαφάροβα, πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης του Αζερμπαϊτζάν, έκανε τη σημαδιακή δήλωση ότι οι θέσεις του πρωθυπουργού της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν επέτρεψαν τη διευθέτηση και «Ρωσία τάσσεται υπέρ της επιστροφής στο Αζερμπαϊτζάν των πέντε κατεχόμενων περιοχών» με «ανάπτυξη ειρηνευτικών δυνάμεων» κλπ.

Υπάρχουν μια σειρά λόγοι που η Μόσχα αποφεύγει να σταθεί ενεργητικά δίπλα στο Γερεβάν:

1) Η τωρινή πολιτική ηγεσία της Αρμενίας που προέκυψε από την έγχρωμη  εξέγερση του Απρίλη 2018, επέδειξε αντιρωσική συμπεριφορά καθώς είναι συνδεδεμένη με ΗΠΑ, ΕΕ και το σύστημα Τζορτζ Σόρος.

2)  Θεωρεί πως το Αζερμπαϊτζάν έχει νόμιμα δικαιώματα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

3) Ερμηνεύει την αρμενική εξωτερική πολιτική ότι προσβλέπει στη παραπέρα διεθνοποίηση του ζητήματος Ναγκόρνο-Καραμπάχ σε οργανική διασύνδεση με τη Δύση και στη διάσπαση της ρωσο-αζερικής και ρωσο-τουρκικής σχέσης.

4)  Υπάρχει μια προσέγγιση μεταξύ του Πούτιν και του Αλίεφ καθώς ο δεύτερος εξασφάλισε ένα καθεστώς σταθερότητας και αποτελεσματικότητας χωρίς προσφυγή στη Δύση. Έτσι άρχισε να διαμορφώνεται μια συνεργασία Μόσχας – Μπακού χωρίς η πρώτη να αντιληφθεί ότι η προετοιμασία του δεύτερου για πολεμική λύση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα υπονόμευε τα ρωσικά γεωπολιτικά συμφέροντα.

5) Εξελίσσεται ένα «Deal» ανάμεσα σε Ρωσία και Τουρκία που περιλαμβάνει διαπραγματεύσεις για την Καυκασία σε συνάφεια με τ άλλα δύο μέτωπα Συρία, Λιβύη και μια de facto αποδοχή από τον Ερντογάν της ρωσικής προσάρτησης της Κριμαίας. 

6)  Δεν υποχρεώνεται να ενεργοποιήσει τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας- CSTO (ιδρυθέντος στις 15.5.1992 με τωρινά μέλη: Ρωσική Ομοσπονδία, Λευκορωσία, Αρμενία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν) εκτός κι εάν η Αρμενία δεχτεί στρατιωτική επίθεση. Και σε περίπτωση που δεν προκύψει εκεχειρία τότε η Μόσχα θα πρέπει με βάση την επιρροή της να διασφαλίσει ότι οι συγκρούσεις θα περιοριστούν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και η διεθνώς αναγνωρισμένη αρμενική επικράτεια δεν θα δεχθεί πλήγματα από Αζερμπαϊτζάν / Τουρκία.  

Η εξισορροπητική  πολιτική που ασκεί η Ρωσία απέναντι στην Τουρκία πάσχει από την αναποτελεσματικότητα της:

1) Της προσφέρει μεν οφέλη στο οικονομικό αλλά αυξανόμενες μακροπρόθεσμες ζημιές στο γεωπολιτικό επίπεδο.

2) Διότι η σχέση της με τον διαρκώς αυτονομούμενο, ελισσόμενο, υπερεπεκτεινόμενο  (και πάντα εντός  Δύσης / ΝΑΤΟ ) «τουρκικό άξονα» καθηλώνεται με τρόπο ετεροβαρή και φθοροποιό για την ίδια στα μεγάλα μέτωπα Συρίας, Λιβύης και τώρα Καυκασίας.

3) Τούτο λόγω του τουρκικού υπο-ιμπεριαλισμού, όπου η Άγκυρα ως «μεσαία δύναμη» ακολουθεί μια αυτοτελή νεο-οσμανική παντουρανική ισλαμοφασιστική γεωστρατηγική ατζέντα:

α) Μιλιταριστικού υπερεπεκτατισμού. Κι εδώ ας επισημανθεί ότι οι θεωρητικοί της «αυτοπαγίδευσης» της ερντογανικής Τουρκίας ένεκα  της στρατιωτικής και γεωπολιτικής υπερεπέκτασης, πρέπει να το ξανασκεφτούν. Η υπερεπέκταση είναι ο τρόπος ύπαρξης του νεο-οθωμανικού ισλαμο-εθνικισμού και δεν έχει όρια.  Μπορεί δε να ανασχεθεί μόνο με την πολεμική συντριβή της.

β) Επιδίωξης ηγεμονίας στον μουσουλμανικό και στον Τουρανικό κόσμο.

γ) Περιφερειακής κραταιότητας και εξουσίας.

δ) Αντιστάθμισης / Υπεξαίρεσης απέναντι στις πλανητικές δυνάμεις ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα.  Όπου εν προκειμένω  η ενεργός ανάμειξη της Τουρκίας στην διαμάχη Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας καταδεικνύει ότι προσπαθεί να φέρει τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον σε μια κατάσταση από την οποία να προσποριστεί, μέσω μυστικών διπλωματικών διαπραγματεύσεων,  οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη. Μια συνταγή αρκετά δοκιμασμένη με επιτυχία σε Συρία και Λιβύη.

Το Ιράν αν και προσφέρει βοήθεια προς τους μαχητές Αρμένιους που αμύνονται στο Αρτσάχ είτε με στρατιωτικό εξοπλισμό είτε με μεταφορά τραυματιών σε ιρανικά νοσοκομεία, στέκεται υπέρ της ειρήνευσης και των διαπραγματεύσεων. Διότι η νέα κρίση στην Καυκασία αγγίζει και το Ιράν άμεσα καθώς μεταξύ των άλλων έχει να διαχειριστεί την κινητοποίηση των Αζέρων που ζουν εντός της επικράτειας του (19 εκατομμύρια περίπου) και όπου  μεγάλο τμήμα τους συμπαρατάσσεται με Αζερμπαϊτζάν /Τουρκία.

    

Σενάρια

Η εξέλιξη των πολεμικών συγκρούσεων είναι δύσκολο να προβλεφτεί. Όθεν έχουμε τρία ενδεχόμενα σενάρια:

Το 1ο είναι η επίθεση Αζερμπαϊτζάν / Τουρκίας αντιμετωπίζοντας την κραταιά αρμενική άμυνα στα ορεινά εδάφη του Ναγκόρνο-Καραμπάχ να αποδειχτεί ανεπιτυχής και να υποστούν τεράστιο κόστος σε ζωές, υλικά και υποδομές οπότε θα υποχρεώνονταν σε εκεχειρία με την Αρμενία. 

Το 2ο σενάριο είναι η ήττα των Αρμενίων στη περίπτωση που το δυτικόφιλο καθεστώς Πασινιάν αποφύγει να κινητοποιηθεί σε πλήρη κλίμακα πολεμικής αντιπαράθεσης και επιλέξει τη συνθηκολόγηση. 

Το 3ο σενάριο είναι να έχουμε ένα σκληρό καταστροφικό μακρύ πόλεμο οδηγώντας σε μια μεγάλη και ανεξέλεγκτη περιφερειακή κρίση με ρωσική, ιρανική και αμερικανο-νατοϊκή ανάμειξη. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ανέτρεπε τις τοπικές και διεθνείς ισορροπίες δύναμης και θα έπληττε τη Ρωσία.

 

Γιώργος Καπαρός 1.10.2020

 

(Μεγάλο μέρος του παραπάνω κειμένου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, φύλλο 513 – 03.10.2020)

 

 

_._

Σημείωμα για την ανθρωπολογική κρίση, τον τεχνο-δεσποτισμό και την αυτο-επιβίωση

                                                 Τζόρτζιο Ντε Κίρικο - Ανάπαυση (1913)

Το «κουτί της Πανδώρας» έχει ανοίξει. Η παρούσα μεγάλη κρίση (οικονομική, υγειονομική, ανθρωπολογική) είναι ταυτόχρονα ένας κεκρυμμένος υβριδικός Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος. Μέσα στο σύνολο των αντιθέσεων δύο κυριαρχούν: 

1-Η παρατεταμένη επίθεση από τους νεο-φεουδάρχες του χρήματος κατά των εθνών και των κοινωνιών.

2-Η προχωρημένη πολύπλευρη αντιπαράθεση ΗΠΑ και Κίνας για την παγκόσμια ηγεμονία.


Οι μεγα-μεταθέσεις και οι αλλαγές πρόκειται να είναι κοσμογονικές: α) Στα  οικονομικά και στα πολιτικά συστήματα. β) Στους τρόπους ζωής. γ) Στη Νέα Διεθνή Τάξη.

Τώρα βρισκόμαστε στην αρχή του έτους 2020. Του έτους της «τέλειας καταιγίδας». Μέσα στον «Χειμώνα»  (2007-2025) του 5ου μακρού κύματος Kondratiev (1982-2025) η δυναμική του βραχυχρόνιου οικονομικού επιχειρηματικού κύκλου περνάει στη φάση της μεγάλης συστολής. Στον ουρανό της συμβολικής οικονομίας και των χρηματοπιστωτικών αγορών τεράστιες «φούσκες» από καιρό έτοιμες να σκάσουν ανταμώνουν με τον «μαύρο κύκνο» που ονομάζεται κορωνοϊός Covid-19. 

Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες εξαγγέλλεται ένας επιλεκτικός νεο-κεϋνσιανισμός  ήτοι κρατικός παρεμβατισμός, εγγυήσεις και πακέτα για χρηματοοικονομική στήριξη προς μεγα-τράπεζες, πολυεθνικές εταιρείες κλπ κατατρώγοντας τα χρήματα των φορολογουμένων. Ενώ οι πολλοί οι μικροί και οι απόκληροι θα πάνε για θυσία στην παγκόσμια τεχνο-φεουδαρχική Gehenna.

-Ως προς τον Covid-19 η προέλευση είναι από φυσική μετάλλαξη; Διαφυγή από κάποιο εργαστήριο βιοχημικού πολέμου; Ένα μέγα-πέρασμα σε παγκόσμιο ΑΡΒΧΠ;

-Ο διεθνής νεοφιλελευθερισμός  30 χρόνια εξαρθρώνει τη δημόσια υγεία. Τώρα πως τα κρατικά συστήματα περίθαλψης θα μπορέσουν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά και να εξασφαλίσουν την αναγκαία πρόσβαση και κάλυψη στους μαζικά προσβληθέντες πληθυσμούς;

-Οι παγκόσμιες υπερ-ελίτ από τη μια σχεδιάζουν τη κορυφαία ληστεία του αιώνα όπου επιδιώκουν μια πρωτόγνωρη  αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις, επιχειρήσεις, χώρες σε βάρος των αδύναμων και από την άλλη προσβλέπουν σε μια αδυσώπητη πλανητική νεοταξική δικτατορία, σε ένα μετα-πανδημικό μέλλον με μέγιστη τεχνο-ολοκληρωτική επιτήρηση και περιορισμό των κοινωνικο-πολιτικών και προσωπικών ελευθεριών.  

-Η δε ευρωκρατία βρισκεται σε κατάσταση συνολικής και βεβαίως ηθικής χρεωκοπίας. Βλέπουμε  τα κράτη της Νότιας Ευρώπης να τα κυβερνούν οι αμοραλιστές τοποτηρητές των νεο-φεουδαρχών του χρήματος, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του γερμανικού Ράιχ. Που ενόσω κοινωνίες και  οικονομίες αποδιαρθρώνονται οι τοπικές κυβερνήσεις φροντίζουν μόνο για την πλήρη εξασφάλιση των τοκογλύφων δανειστών αντί να προβούν απέναντι τους  σε μια γενικευμένη στάση πληρωμών.

Με την ερεβώδη οικονομική πτώση του 2020, σε διάδραση με τη μεγάλη αποσταθεροποίηση στην υγεία λόγω Covid-19, θα επέλθει μια επανεκκίνηση / αναδιάρθρωση του διεθνούς  χρηματοοικονομικού συστήματος, της παραγωγικής βάσης και των κοινωνικοπολιτικών θεσμών του. Ο κόσμος μετά το πέρας αυτής της χαοτικής περιδίνησης θα είναι διαφορετικός καθώς το δυτικό έργο του φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης καταρρέει.

Στο κρυφό σχεδιάγραμμα της νέας μορφής που αυτός θα λάβει συλλειτουργούν τέσσερις κρίσιμοι παράγοντες:

i)  Οι χώρες τώρα εξέρχονται αναγκαστικά από την συντριπτική «πλανητική ενότητα», διαχωρίζονται, υψώνουν τα σύνορα, απομονώνονται και αναδιπλώνονται. Μέγιστη «Ασφάλεια» (οικονομική, επισιτιστική, υγειονομική, αμυντική)  και Ικανή «Αυτάρκεια» αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

ii)  Στη συνέχεια αυτής της διαδικασίας πρόκειται να αναπτυχθούν άλλες επανασυνδέσεις όπου  θα προκύψουν καινούργια περιφερειακά μπλοκ μέσα σε ένα πολυπολικό γεωοικονομικό  και γεωπολιτικό ορίζοντα.

iii)  Αν η  υγειονομική καραντίνα στην οποία εισέρχεται η ανθρωπότητα είναι μια αναγκαία προφυλακτική κατάσταση, παράλληλα  η διεθνής ολιγαρχία προσπαθεί να επιβάλει μια άλλη οικονομική, κοινωνική και ψυχο-ιδεολογική καραντίνα η οποία περιλαμβάνει την τρομακτική πλανητική συντριβή των εργασιακών, βιοτικών και πολιτιστικών όρων ύπαρξης των καταπιεσμένων τάξεων, των λαών και των εθνών.

iv)  Όθεν η διεθνική ολιγαρχία δεν μένει αδρανής. Οι στόχοι της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» και της «πλανητικής νεοταξικής φυλακής» παραμένουν σταθεροί ενώ αλλάζουν τα μέσα επίτευξης τους.  Ιππεύει τον ίππο της παρούσας γενικής ανθρωπολογικής κρίσης προσπαθώντας να αντιστρέψει τον συγκυριακό απομονωτισμό και να επιβάλει το δικό της  πρόγραμμα για τον 21ο αιώνα αυτό του (μετακαπιταλιστικού) τεχνο-δεσποτισμού. Βασικά σταθερά στοιχεία αυτού του προγράμματος είναι:

α)  Ο απόλυτος και πολυεπίπεδος έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού.

β)  Η αποβιομηχάνιση της οικονομίας και η μεταβιομηχανική κοινωνία.

γ)  Η αποσύνθεση όλων των προϋποθέσεων της  εθνικής και κρατικής κυριαρχίας.

δ)  Η παγίωση και βελτίωση των τεχνικών, των μηχανισμών και των μέτρων επιτήρησης. Η  κατάργηση των όποιων υπολειμμάτων δημοκρατίας. Ο υπερ-αυταρχικός ιεραρχικός εξουσιασμός δια της πρωτοκαθεδρίας των αυτοτελών διεθνικών δομών και θεσμών.

Τα πάντα θα  εξαρτηθούν από ένα θεμελιώδες φυσικο-ιστορικό δεδομένο. Αν οι λαοί αυτού του κόσμου διαθέτουν την αναγκαία αυτοεπίγνωση μαζί με όλα εκείνα τα βιοψυχικά και πολιτισμικά αντισώματα και τα δημιουργικά αποθέματα  ώστε να τσακίσουν την πολύμορφη ανθρωπολογική απειλή. Για να επαναπροσδιορίσουν το πεπρωμένο της ζωής τους και του μέλλοντος τους. Το παλιό    δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» αποκτά νέα μορφή και νέο περιεχόμενο: Παγκόσμια τεχνοδεσποτεία / νεο-δουλοπαροικία ή αφυπνισμένη και λευτερωμένη ανθρωπότητα.

[ Γιώργος Καπαρός – 24.3.2020 ]

Δείτε επίσης:

Παρόν και Μέλλον. Σημεία και Τέρατα

Ελληνικό προτεκτοράτο και μεταναστευτικό. Υπάρχει λύση;

Από το άνοιγμα των ελληνοαλβανικών συνόρων το 1991 έως «δεν έχει σύνορα η θάλασσα» (Τσίπρας 7.9.2015) ή «δύσκολο να στεγανοποιηθούν τα θαλάσσια σύνορα» (Κουμουτσάκος 19.9.2019) ένα φαινόμενο αποκαλύπτεται: Η ελληνική ολιγαρχία και όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις της συνέργησαν (με παραίνεση της Δύσης), στην μετατροπή της χώρας για τους λαθρομετανάστες εισβολείς σε «ξέφραγο αμπέλι» (έκφραση που πολλάκις θεωρητικώς έλεγε  ο «χαρισματικός» πατήρ του ΓΑΠ -  αλλά πρακτικώς πολιτεύθηκαν αμφότεροι με το ακριβώς αντίθετο).

Για μια τριακονταετία η κομματοκρατία με την πολιτική των «ανοικτών συνόρων» συνήνεσε, είτε με ιδεοληψίες είτε με προσχήματα, στον ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό  εποικισμό του ελλαδικού χώρου. Και η εθνική μας τραγωδία κορυφώνεται τα τελευταία χρόνια της χρηματοδεσποτικής κατοχής της πατρίδας αφού, είτε με την κεντροαριστερή πολιτικοσυστημική φράξια ΠΑΣΟΚ είτε την «αριστερή» πολιτικοσυστημική φράξια ΣΥΡΙΖΑ είτε με την δεξιά πολιτικοσυστημική  φράξια ΝΔ, πάντα κυβερνά το ενιαίο ευρωατλαντικό κόμμα της παγκοσμιοποίησης με ένα και μοναδικό βασικό σχέδιο διακυβέρνησης το πρόγραμμα των πέντε υπερ-ιδιωτικοποιήσεων:

α. Ιδιωτικοποίηση I : Εκχώρηση του ελληνικού εθνοκράτους και διαμόρφωση του ως οιονεί προτεκτοράτο. Οικονομικό για την Γερμανία / Ε.Ε., γεωπολιτικό / στρατιωτικό για τις  ΗΠΑ / Ισραήλ, πολιτειακό και για τους δύο. Και ενώ οι δυτικόδουλοι απάτριδες οικουμενιστές μας έχουν το άλλοθι της ιδεολογίας τους (ως ψευδούς συνείδησης), κάποιοι «φίλοι του λαού» δήθεν πατριώτες μας αρέσκονται στον στρουθοκαμηλισμό τους υποκλινόμενοι με «θρησκευτική ευλάβεια» στο ατλάντειο σύστημα ΗΠΑ / Ισραήλ, ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση.

β.  Ιδιωτικοποίηση II:  Ο εθνικός μας πλούτος (στρατηγικής σημασίας δημόσιοι οργανισμοί, τράπεζες, υποδομές,  ενέργεια, ορυκτά  κοκ) εκποιείται στους ιδιώτες επιχειρηματίες και κατά προτεραιότητα στους εφορμώντες από την Εσπερία. Το εθνικό δημογραφικό και πνευματικό μας «κεφάλαιο» η καταρτισμένη νεολαία μας, το ειδικευμένο και επιστημονικό δυναμικό ξαποστέλλονται προς αξιοποίηση από τις οικονομίες των χωρών του Βορρά.  Όπως ορίζουν οι δανειστές και  η φιλελεύθερη  οικονομία.

‏ γ. Ιδιωτικοποίηση III: Πέντε κρίσιμοι «πανόπτες οφθαλμοί» του ελληνικού μέλλοντος μας στον 21^ο αιώνα παραδίνονται με απόλυτη τυφλότητα στην παγκόσμια χρηματοδεσποτεία:   Πληροφορίες - εκπαίδευση - ΜΜΕ - πολιτιστική λειτουργία  - ιδεολογική λειτουργία.

δ. Ιδιωτικοποίηση IV:  Εθνικός χώρος προσφέρεται στη Τουρκία. Όπως           επιθυμούν οι ευρωατλαντικοί μας «εταίροι» και «για να μη γίνει πόλεμος». Μια Ελλάδα φοβική και ανοχύρωτη όπου ειλημμένη απόφαση των ελίτ είναι να δώσουν "γῆν καί ὕδωρ". Ήτοι "καταπραϋντική" ικανοποίηση των βασικών τουρκικών διεκδικήσεων για την αποφυγή μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

ε. Ιδιωτικοποίηση V:  Η ευρύτερη εθνική κοινότητα των Ελλήνων αλώνεται από τους τριτοκοσμικούς μουσουλμάνους μετανάστες και μεταλλάσσεται σε πολυεθνική πολυπολιτισμική κοινωνία. Όπως επιτάσσουν Τουρκία, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., σύστημα Σόρος, ΜΚΟ και ψευτοανθρωπισμός.

Ειδικότερα η ξέφρενη εισροή παράνομων μεταναστών στην ελληνική γη οφείλεται στο συνδυασμό δυο στρατηγικών σχεδίων:

α) Κλιμακούμενος υβριδικός πόλεμος (τακτικές πίεσης, κατατριβής και αποσταθεροποίησης) από Τουρκία  ενάντια στην Ελλάδα. Ο Ερντογάν κινεί το μεταναστευτικό ως υπερόπλο επίθεσης και έμμεσης εισβολής κατά της  χώρας μας αφού είναι η μόνη στην Ευρώπη  που τώρα διατηρεί τα σύνορα ορθάνοιχτα.

β) Συνέχιση και αναπαραγωγή του στρατηγικού προγράμματος του οικουμενιστικού, κοσμοπολίτικου, «φιλανθρωπικού» κεφαλαίου και των δουλεμπορικών ΜΚΟ του, για την πολυπολιτισμική τριτοκοσμοποίηση των δυτικών κοινωνιών. Αυτό ορίζει για το τόπο μας την προοπτική μιας Ελλάδας εθνολογικά και κοινωνικά καθημαγμένης από αυτόν τον σχεδιασμένο και χρηματοδοτούμενο λαθρομεταναστευτικό εποικισμό.

Πρωταρχικά λοιπόν στην βαριά συνθλιπτική συγκυρία που βρισκόμαστε και καθώς η χώρα απειλείται με ολοσχερή κατάρρευση απαιτείται ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο άμεσων βασικών μέτρων:

α. Κήρυξη  της χώρας σε  εθνική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τούτο εκπέμπει την πολιτική αποφασιστικότητα για μια ριζοσπαστική αντιμετώπιση της λαθρομεταναστευτικής επέλασης ενώ μπορεί ενδεχομένως να θέσει υπό αίρεση ακόμα και την υποχρέωση εφαρμογής άρθρων της Σύμβασης 28/7/1951 (Συνθήκη Γενεύης) για το καθεστώς των προσφύγων.

β. Κλείσιμο των εξωτερικών συνόρων προπαντός σε Αιγαίο και Έβρο με κινητοποίηση των ενόπλων δυνάμεων και της εθνικής πολιτοφυλακής,  αντί να αρκούμαστε στην εξαπάτηση της Frontex.

γ. Αποτελεσματικός εθνικός έλεγχος συνόρων είναι αδύνατος χωρίς την απαγόρευση της λειτουργίας των δουλεμπορικών ΜΚΟ.

δ. Κατάργηση αδειών παραμονής, απόδοσης ιθαγένειας και κάθε χρηματικής ή άλλης απολαβής στους παράνομα εισελθόντες. Αντικίνητρα όπως απαγόρευση εξαγωγής συναλλάγματος.

ε. Άμεσος διαχωρισμός σε πραγματικούς πρόσφυγες και λαθρομετανάστες.

στ. Νέο νομικό καθεστώς. Ισόβια στους δουλεμπόρους διακινητές. Βαριά τιμωρία στους εμπλεκόμενους διεφθαρμένους δημοσίους λειτουργούς.  Αυστηρές ποινές στους λαθρομετανάστες για παράνομη είσοδο στην χώρα.

ζ. Αντί να μετατραπεί όλη η Ελλάδα σε έναν απέραντο μεταναστευτικό καταυλισμό όπως προστάζει η διεθνής χρηματοδεσποτεία, ορθότερη είναι η λύση της μεταβατικής περιφρουρημένης εγκατάστασης σε ακατοίκητα νησιά, μέχρι τις επαναπροωθήσεις και τις απελάσεις.

Όμως όλα αυτά μήπως είναι ένα σκέτο ευχολόγιο; Κατά πόσο είναι δυνατόν να υπάρξει αναίρεση της εγκληματικής πολιτικής ανοχής και να προκριθούν οι αποτελεσματικές ενέργειες ανάσχεσης της λαθρομεταναστευτικής εισβολής χωρίς προηγουμένως την λαϊκή αφύπνιση και την συνακόλουθη καθεστωτική μεταβολή; Διότι μόνο μια πατριωτική συνέγερση, ενότητα και αυταπάρνηση των λαϊκών δυνάμεων, μια νέα Εθνεγερσία, θα μπορούσε να επιβάλει μια εναλλακτική πολιτική συλλογικής επιβίωσης και ανασυγκρότησης διασώζοντας την χώρα από την πολυδιάστατη απειλή της εθνικής και της κοινωνικής εκμηδένιση της.

( Γιώργος Καπαρός  19.9.2019 )

Για το ίδιο ζήτημα μπορείτε να δείτε:

[1]-Μεταναστευτικός εποικισμός ως όπλο χρηματοδεσποτικού πολέμου

[2]-Εθνική λαϊκή αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πολυεθνικό εποικισμό

-Μέρος Ι

-Μέρος ΙΙ

_